Skip to main content

நான் வெளியேற முடியாத கதை

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



வீடு திறந்திருந்தது. அம்மா வேலையிலிருந்து வரும் நேரம் அல்ல இது. அதிசயமாக அப்பா வீட்டில் இருந்தார். சைக்கிள் தார்சாவில் நின்றிருந்தது. யூனிபார்மை மாற்றிவிட்டு உடனடியாகக் கிளம்பச் சொன்னார். ஏதோ சரியில்லை என்பது மட்டும் அப்போதைக்கு தெரிந்தது. சைக்கிளில் பார்வதி தியேட்டர் ஆர்ச்சைக் கடக்கும்போதுதான், அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று சொன்னார். வயிற்றுவலியாகத் தான் இருக்கும். எனக்கு நினைவு தெரிந்ததிலிருந்து அம்மா இந்த வயிற்றுவலியுடன் சிரமப்பட்டாள். ஆசையாக ரவை உப்புமாவை கூடுதலாக ஒரு பங்கு சாப்பிட்டுவிட்டாலும் துடித்துப் போய்விடுவாள். என்.ஜி.ஓ காலனி மாமா வீட்டிலிருந்து ஒரு நாள் இரவு சாப்பிட்டுத் திரும்பும்போது கோவில் வாசலில் வண்டி நிற்கும்போது மயங்கி தெருவிலேயே விழுந்து விட்டாள். அங்குள்ள கடைக்காரர்கள் தான் முதலுதவி செய்து அனுப்பிவைத்தார்கள். அம்மாவுக்கு எப்போது வயிற்றுவலி வரும் என்று எனக்கு எப்போதும் பயமாகவே இருக்கும். இரண்டு மாதத்திற்கு முன்புகூட ஹைகிரவுண்ட் ஆஸ்பத்திரியில் இரண்டு நாட்கள் இருந்துவிட்டு வந்தாள். ஒரு நாள் இரவு நானும் அப்பாவும் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய் அவளுக்கு டிரசும் பிளாஸ்கும் கொடுத்துவிட்டு வந்தோம். அவ்வளவு பெரிய ஆஸ்பத்திரியில் உள்ள ஒரு அறையில் அம்மாவை தனியே விட்டுவிட்டு வரவே பிடிக்கவில்லை. ஆனால் அப்பாவிடம் பிடிவாதம் பிடிக்கமுடியாது. அழுதால் அடிப்பார்அம்மா நர்சாக வேலை பார்க்கும் டிஸ்பன்சரி காம்பவுண்டுக்குள் அப்பா சைக்கிளில் நுழைந்தார். மரங்கள் அடர்ந்த பாதை. எப்போதும் அமைதியாக இருக்கும். சைக்கிளை நிறுத்தியவுடன் இறங்கி நர்ஸ் ரூமுக்கு சென்றேன். பிலோமினா அத்தை தான் முதலில் வரவேற்றார். அம்மா அந்த அறையின் மூலையில் பச்சை துணியால் பிரிக்கப்பட்ட இடத்தில் கட்டிலில் படுத்திருந்தாள். குளுக்கோஸ் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. அம்மா என்னைப் பார்த்து ஏதாவது சாப்பிட்டியா என்றாள். இல்லை ஸ்கூல் விட்டதும் அப்படியே வந்துட்டேன் என்றேன். அம்மா கையில் நிறைய கலரில் கண்ணாடி வளையல்கள் அணிந்திருந்தாள். காலையில் சுப்புலட்சுமி சித்தியின் வளைகாப்புக்குப் போயிருந்தாளாம். நான் இதுவரை அம்மா கண்ணாடி வளையல் அணிந்து பார்த்ததில்லை.நான் வந்து முன்புறம் உட்கார்ந்து கொண்டேன். என் அப்பா அமைதியாக குனிந்தபடி உள்ளே நுழைந்தார். அப்பா பெண்களிடம் நிமிர்ந்து பேசமாட்டார். என்ன சிஸ்டர் மறுபடியுமா என்று கேட்டபடிஎன் அம்மா படுத்திருந்த இடத்துக்குப் போனார். நான் மருந்து மணம் வீசும் அந்த அறையில் வழக்கமான உற்சாகத்தில் இல்லாமல் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். அப்போது உள்ளே அப்பாவும் அம்மாவும் பேசும் சத்தம் கேட்டது. பிலோமினா அத்தை சட்டென்று உள்ளே போனாள். கண்ணாடித்துண்டு உடைக்கும் சத்தம் உள்ளிருந்து கேட்டது. அதைப் பார்த்துக்கொண்டு வெளியே வந்தார் பிலோமினா அத்தை. மிகுந்த சங்கடத்துடன் பக்கத்திலிருந்து ஆயா வசந்தியிடம் அபார்ஷன் ஆயிருக்கு அவளுக்கு. அப்பப்போய் அவளை இப்படி பாடாய் படுத்தறாரே என்றாள்.அப்பா, அம்மாவை அடிப்பது எனக்கு தினசரி வழக்கம்தான். ஆனால் படுக்கையில் இருக்கும் அம்மாவை, ஏன் அடிக்கவேண்டும் என்று தெரியவில்லை. அப்பா வெளியே போய்விட்டார்.நான் மிகவும் தயங்கி அம்மாவின் கட்டிலுக்கு அருகே போனேன். அம்மாவின் கைகளில் சின்ன சின்ன ரத்தத் துளிகள். என்னைப் பார்த்தபடி அழுதுகொண்டேயிருந்தாள்.

நன்றி: நீட்சி, ஆசிரியர் - பாலை நிலவன்

Comments

Popular posts from this blog

இது துயரம்தான் பழனிவேள்

காலையில் கவின்மலரிடம் தொலைபேசிய போது தான் நண்பர்களால் நரேந்திரன் என்று அழைக்கப்படும் பழனிவேளின் மரணச் செய்தியைத் தெரிந்து கொண்டேன். பழனிவேளைத் தெரியுமா என்ற தொனியிலேயே விஷயம் உணரப்பட்டுவிட்டது. வே. பாபு மரணச் செய்தியும் அப்படித்தான் வந்தது- ஏற்கனவே தெரிந்தது உறுதிப்படுத்தப்படுவது போல. பழனிவேள் உடல்நலமில்லாமல் இருப்பது பற்றி கண்டராதித்தன் சில மாதங்களுக்கு முன்னர் என்னிடம் சொல்லியிருந்ததை மனம் கோத்திருக்க வேண்டும். இது துரதிர்ஷ்டமானது தான். பகலிரவுப் பொழுதுகளை, சில போதைப் பொழுதுகளை, படைப்பூக்கமிக்க தருணங்களைப் பகிர்ந்த நம் வயதையொத்தவர்கள் இல்லாமல் போவது.
பழனிவேளை நண்பர் என்று சொல்லமுடியாது. 90-களின் இறுதியில் 2000-ம் ஆண்டின் துவக்கத்தில் புதுக்கவிதையின் வடிவத்தை, உள்ளடக்கத்தை மாற்றிய, கவிதை வடிவத்தை வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதற்கான லட்சியப்பூர்வமான கருவியாகப் பாவித்த இளம் நவீன கவிஞர்களின் இயக்கம் ஒன்று செயல்பட்டது. திருநெல்வேலி, நாகர்கோவில்,  திருவண்ணாமலை, சென்னை, திண்டுக்கல் என வேறு வேறு இடங்கள் சார்ந்து அவர்கள் இயங்கினார்கள். எல்லாரும் சேர்ந்து கூடி பேசிக் கொண்டனர் என்றெல்லாம் சொல்லமுடியாது…

தேவதச்ச கணங்கள்

உலகிலேயேஅழகான உயிர்பொருள் நாய்வால்தான் அதற்குகண்இல்லை காதுஇல்லை ஒருஇதயத்திலிருந்துநீளும் துடிப்புஉண்டு மிகமிகமிக முக்கியமாக அதற்கு அன்பின்கோரைப்பற்களில் ஒன்றுகூடஇல்லை.
000

பொன்னூரிலிருந்து சிவப்பூர்செல்லும்வழியில் சதுப்புநிலநீர்நிலைகளை ஒளிரவைக்கிறான்மாலைச்சூரியன் நடைபயில்பவர்கள்காதலர்கள் ஸ்கேட்டிங்விளையாடும்குழந்தைகள் மிருதுவாக்கிய ஏகாந்தசாலையின் பக்கவாட்டில் பறக்கும்ரயில்கடந்துசெல்கிறது. காற்றில்ஆடிக்கொண்டிருக்கும் சிறுவேப்பமரங்கள் நாணல்கள் சரசரக்கும்புல் கன்னங்கரெலென்று ஒருசிறுகிளையில்

ப்ரவுனிக்குச் சில கவிதைகள்

பளபளக்கும் கண்கள் ஆடும் வால் பிரபஞ்சம் நாய்க்குட்டி வடிவத்தில் விளையாட அழைக்கிறது.
-ஒரு ஹைகூ கவிதை
ஆம், ப்ரவுனி. கோலி உருண்டைக்குள் பூவாய் ஒளிரும் ஒளிதான் உன் கண்கள் அந்தப் பூவிலிருந்து நீள்வதுதான் உனது ஆடும் துடுக்குவால்
அழைக்கிறது எல்லையற்று விளையாட.
விளையாடு விளையாட்டை நிறுத்தும் வரை மரணமில்லை
விளையாடு