Wednesday, 31 July 2019

செர்னோபில்: சினிமாவின் அடுத்த யுகம்



 ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



எச்பிஓ தொலைக்காட்சியில் சமீபத்தில் வெளியானசெர்னோபில்’,முட்டாள்பெட்டி என்ற அடைமொழியிலிருந்தும், அதன் எல்லையற்ற விடலைத்தனத்திலிருந்தும் அகன்று, தொலைக்காட்சி முதிர்ச்சியடைந்துள்ளதைத் திட்டவட்டமாகத் தெரிவிக்கிறது; அந்த ஊடகத்தின் வரையறைகள், எல்லைகளை அநாயாசமாக விஸ்தரிக்க இயலுமென்ற அடையாளமாக மாறியுள்ளது. சினிமாவின் அடுத்த பரிணாமம் என்ன என்ற கேள்விக்கான பதிலை அளித்துள்ளது. மனித குல வரலாற்றிலேயே பெரும் சேதத்தையும் அழிவையும் ஏற்படுத்திய செர்னோபில் அணு உலை விபத்துக்குக் காரணமாக அரசும், அதிகாரிகளும், அதிகாரத்துவமும் உண்மைகள் என்ற பெயரில் ஒவ்வொரு நிலையிலும் தெரிவித்த பொய்களைப் பற்றி செர்னோபில் குறுந்தொடர் பேசுகிறது. மனித குலம் சந்தித்த ஒரு பேரழிவு விபத்தைக் களனாகக் கொண்டு இயக்குநர் ஜோஹன் ரென்க் நிகழ்த்தியிருக்கும் மாபெரும் மனித நாடகம் இது.

உண்மையைக் குறைத்துச் சொல்வது, உண்மையை நீர்க்கச் சொல்வது, உண்மையைத் தள்ளிப்போடுவது, உண்மையைக் கிடப்பில் போடுவது, உண்மையை ரகசியங்களென்று பதுக்குவது, வேறு வழியே இல்லாதபோது உண்மையைக் கொல்வது, உண்மைக்கு மாறான பொய்களைச் சொல்வது என எத்தனையோ நிலைகளில் அமைப்புகளும் அதிகாரத்துவமும் உண்மையைக் கையாள்கின்றன. ஆனால், உண்மையை நேருக்கு நேர் சந்திக்கும் தைரியம் மட்டும் வருவதேயில்லை. நம் அமைப்புகளுக்கு உண்மையை நேரடியாகச் சந்திக்கும் திராணி இருந்திருந்தால், செர்னோபில் போன்ற மாபெரும் துயரமும், அதையொட்டி நடந்த மேலதிகமான கவனக்குறைவால் ஏற்பட்ட அழிவுகளும் நடந்திருக்கவே நடந்திருக்காது என்பதை இந்த ஐந்து மணி நேரத் தொடர் துல்லியமாக உணர்த்துகிறது.


3 லட்சம் மக்களை அவர்களது இருப்பிடங்களிலிருந்து அகதிகளாக வெளியேற்றிய, அணு உலை வெடிப்பு காரணமாக ஏற்பட்ட கசிவால், பின்னர் லட்சக்கணக்கான மனிதர்களின் மரணத்துக்குக் காரணமாக இருந்த செர்னோபில் அணு உலை விபத்தை நேரடியாக நடத்தியவர்கள் வெறுமனே ஒரு கைவிரல்களுக்குள் அடங்கக்கூடியவர்கள். செர்னோபில் விபத்து தொடர்பாக சோவியத் அரசாங்கம் அதிகாரபூர்வமாகத் தெரிவித்த மரணங்களின் எண்ணிக்கை இதுவரை வெறும் 31. இதுதான் அதிகாரபூர்வமான உண்மையின் கணக்கு எப்போதும். ஆனால், தவறுகளும் பொய்களும் இங்கே தொடங்கவுமில்லை, இங்கே முடியவும் இல்லை.

விபத்து என்று சொல்லப்படும் அந்த நிகழ்ச்சி நடந்த 1986 ஏப்ரல் 26 இரவில், செர்னோபில் அணு மின் நிலையத்தில் பணிக்கு இருந்தவர்கள் வெறுமனே 160 பேர். நிலையத்தின் நான்காவது அணு உலையில் ஒரு பரிசோதனை ஓட்டத்தை அன்றே நடத்தி முடிக்க தலைநகர் மாஸ்கோவிலிருந்து உத்தரவு வர, இரவுப் பணியில் அனுபவம் வாய்ந்த பணியாளர்கள் இல்லாத சூழ்நிலையில், அவசரக் கோலத்தில் அந்தச் சோதனை ஓட்டம் தொடங்குகிறது.

அணு உலை சோதனை ஓட்டத்தின் தொடக்கத்திலேயே பொய்கள் தொடங்கிவிடுகின்றன. சோதனை ஓட்டத்தின் போது கடைப்பிடிக்க வேண்டிய முன் நடைமுறைகளில் பாதி செய்யப்படாமலேயே, உதவியாளர்கள் கொடுக்கும் எச்சரிக்கைகளைப் புறந்தள்ளித்தான், அதிகாரி டியட்லோவ் சோதனை ஓட்டத்தைத் தொடங்குகிறார்.

மின்சாரம் திடீரென்று நின்றுபோகும்போது, அணு உலைச் செயல்பாட்டில் நடக்கும் தாக்கங்களைத் தெரிந்துகொள்ள நடத்தப்பட்ட சோதனை அது. சோதனை நடத்தப்பட்டதற்கு முந்தின நாளே, அணு உலையின் மையப் பகுதியில் பாதிப்பு ஏற்பட்டு நிலைகுலைவு தொடங்கியிருந்தது. மின்சாரம் இல்லாத சூழலில், அணு உலையைக் குளிர்ச்சியாக்குவதற்காகக் குளிர்ந்த நீரைச் செலுத்தும் டர்பைன்களின் இயக்கமும் மெதுவாகிறது. இருந்த நீரெல்லாம் நீராவியாக, அணு உலைக்குள் அழுத்தம் பெருகத் தொடங்குகிறது. இந்நிலையில் உதவியாளர்கள் மூன்று பேர், அணு உலையின் செயல்பாட்டை நிறுத்துமாறு கூறுகின்றனர். ஆனால், மேலிடத்துக்கு சோதனை முடிவை அறிவிக்க வேண்டும் என்ற பிடிவாதத்தில் அவர்களை டியட்லோவ் அச்சுறுத்தி தொடர்ந்து சோதனை ஓட்டத்தை நடத்தும் நிலையில் வெடித்த வெடிப்புதான் அது.

அணு உலை விபத்து தொடர்பான அவசரக் கூட்டம் அன்றைய சோவியத் ஒன்றிய அதிபர் மிக்கைல் கோர்பசேவ் தலைமையில் நடைபெறும்போது, சோவியத் அமைச்சரவையின் உதவித் தலைவரான போரிஸ் செர்பினா அதிபரிடம் சொல்கிறார், “அணு உலை விபத்தால் ஏற்பட்டிருக்கும் அணுக்கசிவு, 3.5 ரான்ட்ஜன் அளவுதான் இருக்கிறது; ஒரு இதயத்தை ஊடுருவும் எக்ஸ்ரே கதிர் ஏற்படுத்தும் தாக்கமே அங்கு இருக்கிறது.
உண்மை அதுவல்ல. விபத்தை அடுத்து அந்த இடத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் பணிகளைத் திட்டமிடுவதற்காக நியமிக்கப்பட்ட விஞ்ஞானி வேலரி லெகசோவ் பேசும்போது இது வெளியே வருகிறது. “கதிரியக்கத்தை அளக்கும் டோசிமீட்டர் குறைந்தபட்ச அளவுகளையே காட்டக்கூடியது; அதில் காட்டப்படும் அதிகபட்சமான எண்ணே 3.5தான். விபத்தில் உடனடியாகப் பாதிக்கப்பட்ட தீயணைப்பு வீரர்களின் கைகள் அடைந்த பாதிப்பைப் பார்க்கும்போது 40 லட்சம் இதயங்களை ஊடுருவும் கதிரியக்கச் சக்தி அங்கே நிலவுவதை உணர முடிகிறது!” என்கிறார். அமைச்சரவையின் உதவித் தலைவராக, கட்சி ஆளாக, மேலிடத்தைப் பீதிக்குள்ளாக்க விரும்பாதவராக அங்கே நடந்துகொள்ளும் போரிஸ் செர்பினா, ‘அதிகாரபூர்வமான உண்மைஎப்படி இருக்கும் என்பதற்கான உருவகம்.


பார்வையாளர்களை அதிர்ச்சிப்படுத்துவதற்கென்றே திட்டமிடப்பட்டது என்று ஒரு காட்சியையும் வசனத்தையும் சொல்ல முடியாவிட்டாலும், அதன் இயற்கையான உள்ளடக்கமே போதுமான பயங்கர உணர்வை எழுப்பிவிடுவதாகும். அணுக்கசிவால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதியிலிருக்கும் விலங்குகளைச் சுட்டுக் கொன்று புதைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும் இளைஞன் பாவல். இவன் சோவியத்-ஆப்கன் போரில் பங்குபெற்ற ராணுவ வீரன் பச்சோவுடன் சேர்கிறான். மனிதர்கள் முழுமையாக அகன்ற குடியிருப்புகளைக் கொண்ட, சுடுகாடுபோல தோற்றமளிக்கும் உணர்வைக் கொண்ட அந்த இடத்தில் தென்படும் நாய்களை இருவரும் சுட்டுக்கொல்லத் தொடங்குகின்றனர்.

பாவலுக்கு முதல் நாயைச் சுட்டுக்கொல்ல அத்தனை சங்கடம் இருக்கிறது. அவனைப் பார்த்து, ராணுவ வீரன் பச்சோ இப்படிச் சொல்கிறான்: “ஒரு மனிதனை முதலில் கொல்லும்போது இப்படித்தான் இருக்கும். ஒருவனைக் கொன்ற பிறகு அவன் அந்தக் கொலையைச் செய்வதற்கு  முன்பிருந்த நபர் அல்ல. ஆனால், கொலை செய்வதற்கு முன்னாலேயே அவனுக்குள் கொலை செய்தவனும் இருந்திருக்கிறான்.
அணுக்கசிவு பாதிக்காமல் இருக்க உலோகப் பட்டை ஒன்று கோவணம்போல கொடுக்கப்படுகிறது. ஒரு குடியிருப்பு வீட்டில், நாய்க்குட்டிகள் கேவும் சத்தம் கேட்க, பாவல் அந்த ஆளற்ற வீட்டுக்குள் நுழைகிறான். அதன் படுக்கையறை பீரோவின் கீழே அழகிய குட்டிகளுடன் தாய் நாய் பாவலைப் பார்க்கிறது. அதன் கனிந்த முகம் உலகத்தின் அத்தனை தாய்மார்களுக்கும் உரியது. பாவலைக் காணாமல் அவனைத் தேடிவரும் பச்சோ, பாவலைக் கீழே போகச் சொல்லிவிட்டு அவற்றின் கதையை முடிக்கிறான். அன்று மாலை, இலவசமாக அளவில்லாமல் அரசு கொடுக்கும் வோட்காவைக் குடித்துவிட்டுநமது இலக்கு மனித குலத்தின் மகிழ்ச்சிஎன்ற பெரிய பதாகை தொங்கும் கட்டிடத்தைப் பார்த்து, பாவல் உமிழ்கிறான்.

மனிதகுலத்துக்கான பெரும் மகிழ்ச்சியைத்தான் கம்யூனிசம் மட்டுமல்ல முதலாளித்துவமும் இன்று தலையாய நோக்கமாக வைத்து உலகெங்கும் கடைவிரித்து வருகிறது. ஆனால், அதன் விளைவுகளோ சாதாரண மனிதர்களை மகிழ்ச்சியூட்டவே இல்லை. அப்படி மகிழ்ச்சியூட்டாத நிலையில், சமத்துவம், வளர்ச்சி, மேம்பாடு எல்லாமே வெறும் பொய்களாக, பிரசாரமாக, கோஷங்களாக மனிதர்கள் வெளியேறிய கட்டிடங்களில் தொங்கும் பதாகைகளாக மட்டுமே இருக்கமுடியும்.


மனிதர்களின் அதிகாரத்துவம், பொய்களால் நடைபெற்ற இந்தப் பேரழிவின் கோரத்தன்மையை மட்டுமேசெர்னோபில்தொடர் சொல்லவில்லை. செர்னோபில் அணு உலை விபத்து ஏற்பட்டு நான்கு மணி நேரத்தில் பணிக்கு வந்த தீயணைப்பு வீரர்களிலிருந்து, சுற்றியுள்ள 2 ஆயிரத்து 400 சதுர கிமீ பரப்பைக் காலிசெய்வதற்கும், மறுவாழ்வுப் பணிகளுக்கும் உதவிய முகமே தெரியாத 6 லட்சம் மனிதர்களின் கூட்டுப் பணியையும் சொல்கிறது. அதற்கான மகத்தான நன்றி அறிவித்தல் என்றும்கூட இத்தொடரைச் சொல்லலாம்.

தூய்மைப் பணிகளுக்காக செர்னோபிலுக்குச் செல்லும் உயர்மட்ட விஞ்ஞானியான வேலரி லெகசோவும், கட்சிப் பிரமுகர் போரிஸ் செர்பினாவும் சேர்ந்தேதான் கதிரியக்கத்தால் பாதிப்புக்குள்ளாகின்றனர். விபத்து நடந்த இடத்தில் பேரழிவின் பல்வேறு இடர்களை நேரில் கண்ட போரிஸ் செர்பினா படிப்படியாக, மிகப் பெரிய துயரத்துக்குத் தானும் சேர்ந்து பொறுப்பாகிவிட்ட குற்றவுணர்ச்சியை அடைகிறார். தொடரின் இறுதிப் பகுதியில், நீதிமன்ற விசாரணையின் நடுவில், இடைவெளியில் இருமிக்கொண்டே வெளியே வரும் அவர், விஞ்ஞானி லெகசோவிடம் தனது ரத்தம் தோய்ந்த கைக்குட்டையைக் காண்பிக்கிறார். அவரது கோட்டின் கைப்பகுதியில் மிகச் சிறிய கம்பளிப்பூச்சி ஒன்று ஊர்ந்து செல்கிறது. அதைத் தொட்டு விரலில் படரவிட்டு, ‘எத்தனை அழகு!’ என்று வியக்கிறார். அவர் தன் வாழ்நாளில் முதல்முறையாகச் சொல்லும் முழு அழகிய உண்மை அது. ஆனால், அவர் அந்த உண்மையைச் சொல்வதற்கும் உணர்வதற்கும், பூமி எத்தனை விலையை அளிக்க வேண்டியிருக்கிறது!

செர்னோபில் அணு உலை விபத்தில் இல்லாத புனைவுக் கதாபாத்திரமாக, சேதங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கும் உண்மைகளை அறிவதற்கும் உதவும் பெண் விஞ்ஞானியாக வருபவர் உலனா கோம்யுக். விபத்தினால் ஏற்பட்ட பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்காக, அபாயங்களுக்கிடையிலும் அர்ப்பணிப்பு, தைரியத்தோடு பணியாற்றிய விஞ்ஞானிகளின் பிரதிநிதியாக இவர் வருகிறார். அரசின் தவறுகளைப் பாதுகாப்பவர்களாக ஆட்சியாளர்களின் தவறுகளுக்கு உடந்தையாளர்களாக இருந்த கேபிஜி உளவுத்துறையின் தொடர் வேட்டைக்கு உள்ளாகுபவராக உலனா கோம்யுக் காண்பிக்கப்படுகிறார். சொல்லும் உண்மைக்காக மரண தண்டனையே கிடைத்தாலும், அந்த உண்மை அடுத்து வரும் சந்ததியினரைக் காப்பாற்றும் என்று நம்புகிறார். செர்னோபில் விபத்துக்கு முன்னர் 1975-ம் ஆண்டில் லெனின்கிராட் அணுமின் உலையில் அதேபோன்ற ஒரு விபத்து நடந்து அது கேஜிபி உளவுத்துறையால் உலகத்துக்குத் தெரியாமல் மறைக்கப்பட்டதையும் லெகசோவிடம் வியன்னாவில் நடக்கும் சர்வதேச அணுசக்தி முகமையகம் நடத்தும் விசாரணையில் கூறுமாறு சொல்கிறார். ஆனால் கேஜிபி உளவுத்துறையினரின் அச்சுறுத்தலால் அது தடுக்கப்படுகிறது. ஆனாலும், சோவியத் அரசாங்கமே நடத்தும் விசாரணையில், உண்மைகளை முழுவதும் சொல்லி, அடையாளம் தெரியாமல் இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு தற்கொலை செய்துகொண்டு மரணமடைகிறார்.

இத்தனை கோரங்களுக்கும் பிறகுதான், சோவியத் ஒன்றியம் முழுவதும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டஆர்பிஎம்கே மாதிரிஅணு உலைகள் பாதுகாப்பற்றவை என்பது தெரியவந்தது. தேசிய அளவிலேயே அணு உலைப் பாதுகாப்பு நடைமுறைகளில் அலட்சியம் காண்பிக்கப்பட்டது கண்டறியப்படுகிறது. பாதுகாப்பு அம்சங்கள் அதிகம் இல்லாத, மலிவான, உலையைச் செயல்படுத்தும் ஊழியர்களின் செயல்பாட்டையே அதிகம் நம்பி உருவாக்கப்பட்ட அணு உலைகள் அவை என்ற உண்மைகள் மொத்த உலகத்துக்கும் தெரியவருகின்றன.

இன்றும் 16 நாடுகளில் 54 அணு மின் நிலையங்கள் கட்டுமானத்தில் உள்ளன. உலகெங்கும் 454 அணு மின் நிலையங்கள் செயல்பட்டுவருகின்றன. எல்லா நாடுகளிலுமேநம் அணு உலைகள் பாதுகாப்பானவைஎன்று சொல்லப்படுகின்றன. அவை எந்த அளவுக்குப் பாதுகாப்பானவை; ஆட்சியாளர்களின் உண்மைகள் எந்த அளவுக்கு முழு உண்மைகள்?

Tuesday, 30 July 2019

இரட்டை இளவரசிகள்




ஒளிரும் பச்சை இலை

காம்புகளில்

நின்று

செம்போத்துப் பறவை

தளிர்களை

இடையறாமல் கொத்த

மரம் வசந்தத்தின்

ஒளியில் குளிப்பதாய்

நேற்று ஒரு கனவு.
000


உன் உதட்டிலிருந்து

அவள் இதழுக்கு

நீ சாக்லேட் திரவத்தை

இடம் மாற்றும்போது

என்றுமில்லாத நடன அசைவில்

அவள் உடைகளை

சுழன்று களையும்போது

தாதிக்கும், தாய்க்கும் பிறகு

யாருமே தீண்டாத உன் காதுமடலை

அவள் பற்றிக் கடிக்கும்போது

உன் வீட்டின் சிறுமரத்தினடியில்

கொம்புள்ள சில வரிக்குதிரைகள்

மேய்ந்து கொண்டிருந்தன.

Tuesday, 16 July 2019

பசி வழி செயல் வழி விடுதலை வழி



ஹெர்மன் ஹெஸ்ஸேயின்சித்தார்த்தன்நாவலில் அந்தணகுமாரன் சித்தார்த்தனும் அவன் நண்பன் கோவிந்தனும் ஞானத்தைத் தேடும்பயணத்தைச் சிறுவயதிலேயே சேர்ந்து தொடங்கி, ஒருகட்டத்தில் பிரிகிறார்கள். நாவலின் கடைசியில் அவர்கள் சந்திக்கும்போது அவர்கள்வயது நாற்பதுகளின் இறுதியில் இருக்கலாம். கரிச்சான்குஞ்சு எழுதிய ஒரே நாவல்பசித்த மானிடம்’. இந்த நாவலில் கும்பகோணம் அருகேதோப்பூரில், பால்யத்தைக் கழித்த கணேசனும் கிட்டாவும் திருவானைக்கா பஜாரில் நேருக்கு நேர் சந்திக்கும்போது அவர்களுடைய வயது 60- ஐத் தொட்டிருக்கலாம். ஞானம் பொதுவானதல்ல; அவரவர் வாழ்வு வழி என்றுசித்தார்த்தன்நாவல் நமக்கு உணர்த்துவதைப் போலவே, ‘பசித்த மானிடம்நாவல், வாழ்க்கை என்பதும் அதன் மூலம் அடையும் உண்மை என்பதும் செயல்வழி என்பதை உணர்த்திவிடுகிறது.



சேர்ந்து வாழும் சமூக வாழ்க்கைக்கு அவசியப்படும் குணங்களென்று சமூகம் கற்பித்த அன்பு, தியாகம், வீரம் மட்டுமல்ல; எதிர்மறை அம்சங்களென்று நாம் கொலுவறைகளிலிருந்து விரட்டி, நிலவறைகளில் போட்டு வைத்திருந்த காமம், குரோதம், பயம் போன்றவையும்வாழ்க்கையின் எரிபொருளாக, மசகெண்ணெயாக எப்படிச் செயல்படுகின்றன என்பதைக் கூடுமானவரை மனத்தடையின்றிப் பரிசீலித்தபடைப்புகளில் ஒன்றுபசித்த மானிடம்’. குரோதம், பயம், அதிகார விழைவு, புகழ் விழைவு எனக் கடகடக்கும் செயல் மூர்க்கத்தின்அடிவிழைவான காமத்தை ஆதிப் பசிகளில் ஒன்றாக அனுதாபத்துடன் கரிச்சான்குஞ்சு இந்தப் படைப்பில் பார்த்துள்ளார்.



இருபதாம் நூற்றாண்டு இந்திய, தமிழ் நவீனங்களின் கதைக்கருவை வாழ்ந்தவர் கெட்டால், கெட்டவர் வாழ்ந்தால் என்ற இரண்டுவர்ணனைகளுக்குள் பெரும்பாலும் அடக்கிவிடலாம். பசித்த மானிடம் நாவல், வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பத்தின் புறநடைச் சிதைவில் முளைத்து, மீண்டும் எழுந்து வாழும் ஒரே உத்வேகத்தில் புறநடைக் கழிவு நீரையே உணவாக்கி, உரமாக்கிக்கொண்டு வளரும் இரண்டு பிராமணச்சிறுவர்களின் கதை இது. தாய், தந்தை இருவரையும் குழந்தைப் பருவத்திலேயே இழந்து, ஊரார் வளர்ப்பிலேயே வாழ நேர்ந்த கணேசன் ஒருபணக்காரப் பெரியவருக்கு, இன்றும் சமூகம் விலக்கெனக் கருதும் தன்பாலின உறவுத் துணையாகப் போய்ச் சேர்கிறான். தந்தையை இழந்து, கொஞ்சம் நிலத்தோடு அல்லலுறும் பிராமணத் தாய்க்குப் பிறந்த கிட்டாவோ, பிராமண சமூகம் அக்காலகட்டத்தில் ஏற்கத் துணியாத டிரைவர்வேலைக்குப் பயிற்சிக்காகச் சென்று, பல்வேறு நிழல் விவகாரங்களையும் தன் ஆளுமையில் சேர்த்துக்கொண்டு மருந்துக்கடை முதலாளியாகிறான்.



இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்தில் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் இரண்டு சமூகத்தினரின் வாழ்க்கைப் பின்னணியில் 1960-கள் வரை நீளும்காலப் பகுதியில் இந்த நாவல் நிகழ்கிறது. கிறிஸ்தவ மனிதாபிமானம், காந்திய லட்சியவாதம், தமிழ் சித்தர்மரபின் செல்வாக்கு ஆகியவைகதையாகவும் கதாபாத்திரங்களாகவும் பார்வைகளாகவும் தொழில்பட்டிருக்கும் இந்நாவலை எழுதிய கரிச்சான்குஞ்சு, வேதங்களை முறையாகக் கற்ற பண்டிதர்.



இளம் பருவத்திலிருந்து நீடித்த வறுமை, அதன் காரணமாக அடைந்த சிறுமையோடு பன்மொழிப் புலமை, ஞானம் அனைத்தும் நிரம்பப்பெற்றவராக இருந்தும் லௌகீக வாழ்க்கை சார்ந்த சாமர்த்தியமின்மையால் வாழ்க்கையின் கடைசி வரை பொருளாதாரக் கஷ்டங்கள்அவரைத் துரத்தியிருக்கின்றன. இவை அனைத்தின் தடயங்களையும் அவை ஏற்படுத்திய கனிந்த புரிதலையும்பசித்த மானிடம்படைப்பில் பார்க்க முடிகிறது.



எல்லா தத்துவங்களையும் எல்லாக் கருதுகோள்களையும் தோற்கடித்துச் சுழித்தபடி சென்றுகொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையைஎதிர்கொள்வதற்கு, அது கொடுக்கும் அனைத்து வியர்த்தங்களிலும் நீந்தி நிலைப்பதற்குச் செயலும் பொருளுமாக கணேசனையும்கிட்டாவையும் படைத்துள்ளார் கரிச்சான்குஞ்சு; அதனாலேயே காமத்தையும் குரோதத்தையும் பயத்தையும் பரிவோடு பார்க்க முடிகிறதுஅவருக்கு.



கரிச்சான்குஞ்சு, தன் சக எழுத்தாளரான தி.ஜானகிராமனின் பட்டுப் பூஜிதையான யமுனா போன்ற ஒரு உன்னதப் பெண் கதாபாத்திரத்தைக் கூடப் படைக்கவில்லை. பசித்த மானிடத்தைப் பொறுத்தவரை, ஆண்களும் பெண்களும் வேட்கையின் விலங்கு தளங்களில் புழங்குபவர்கள். நல்ல, புடம்போட்டமனிதர்கள் நாவலில் அரிது என்றோ அவர்கள் மையக் கதாபாத்திரங்கள் அல்ல என்றோ சொல்லிவிடலாம். சந்தர்ப்பங்கள் அவர்களைஅழகாகவும் குரூரர்களாகவும் ஆக்குகின்றன. அந்த வகையில் கரிச்சான்குஞ்சு படைத்த சங்கரி மாமி, நீலா, மாச்சி, அம்மு, பூமா தொடங்கி, பார்வையற்ற கோதை வரை தருணங்களின் மனுஷிகளாக தமிழ் நாவல் சரித்திரத்தில் நினைவில் நிற்பவர்கள். ‘தாவோ தே ஜிங்சொல்வதுபோல பெண்கள், அத்தனை இயற்கையாக காமத்தை திறந்து மூடுகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். கணவனைக் கிட்டாவோடுபங்குதாரர் ஆக்கும் எண்ணத்தில் அவனோடு நெருங்கிப் பழகும் பூமா, ஒருகட்டத்தில் அவனது மனைவிக்குத் தாயாகவே விஸ்தீரணம்அடைகிறாள். கணேசனுக்கும் சுந்தரிக்குமான குறுகிய கால தாம்பத்யம் நாவலில் அழகிய தீவு.



மனிதன் செய்யும் குற்ற, பாவங்களுக்கானகுறிப்பாக மட்டுமீறிய பாலுறவுக்கு- தண்டனையாக தொழுநோயைப் பார்க்கும் பார்வை, சென்ற நூற்றாண்டில் வெகுமக்களிடையே இருந்துள்ளது. ரத்தக் கண்ணீர் நாடகத்தை அதற்கு உதாரணமாகச் சொல்ல முடியும். பசித்த மானிடத்தில் தொழுநோயால் பாதிக்கப்படும் கணேசனை அந்தப் பார்வையின் நீட்சியாகவும் பார்க்க முடியும். கணேசனும், கிட்டாவும் வழுக்கிச் செல்லும் பாலுறவுகளின் வேட்கையில் குற்ற நிழலை ஓரமாகப் படர விடும் ஆசிரியர், அதே நாவலில் பெண்கள் ஈடுபடும்பிறழ்வுறவுகளில் குற்றத்தின் சிறுகீற்று கூட இல்லாத விடுதலைத் தன்மையைக் காணமுடிகிறது.     



உபநிடதங்களின் செல்வாக்கும் புலமையும் கொண்ட கரிச்சான்குஞ்சு, இந்தப் படைப்பில் தனது அறிவுசார்ந்த ஏற்கெனவே சமைக்கப்பட்டதீர்வுகள் எதையும் நாவல் வழியாகத் தர முயலவில்லை. தொழுநோய் வந்து ஒதுக்குதலுக்கும் புறக்கணிப்புக்கும் உள்ளாகியும் வாழ்வதற்கானவேட்கையும் காமத்துக்கான விழைவும் கொண்டு அலையும் கணேசன், அத்தனை துயர இருட்டுக்குள்ளும் கைவிளக்கைத்தொலைத்தவனாகவே குழம்பி நடக்கிறான். செயலால் உடல் எத்தனை முதுமையையும் களங்கத்தையும் அடைந்தாலும் களங்கம்இல்லாததாக ஆத்மா உள்ளதென்பதை இந்த நாவலில் ஸ்தாபிக்கிறார். அதே நேரத்தில், எத்தனை விகாரமடைந்த பின்னரும் எத்தனைமுதுமையடைந்த பின்னரும் மனிதத்தைச் செலுத்தும் இழுவிசைகளான ஆசையும் குரோதமும் இழைந்து விளை யாடும் நாடகத்தையும்அவற்றின் களங்கமற்ற பளபளக்கும் விலங்குக் கண்களையும் இந்த நாவலில் நமக்கு அத்தனை இருட்டிலும் ஒளிரக் காட்டுகிறார்கரிச்சான்குஞ்சு.



பசித்த மானிடம் நாவலில் காலனிய காலத்தின் இறுதியில் படிப்படியாக மாற்றம் கொண்டு, நாடு சுதந்திரம் பெற்றபிறகு ஒரு சிறுநகரம் மெதுவாக அசைந்து மாறுவதை இந்த நாவலில் சத்தமேயில்லாமல் காணமுடியும். வேளாண்மையிலிருந்து நீங்கி வணிகம், அரசு வேலை, புதிய தொழில்களை நோக்கி பிராமணர்களும் முக்குலத்தோர்களும் பிற இடைநிலைச் சாதியினரும் நகரும் சித்திரங்களும் துலக்கம் பெறுவதைக் காணமுடியும்.  



பந்தங்களையும் பூர்வ வாசனைகளையும் படிப்படியாக விட்டு, துயரங்கள் அத்தனையையும் முழு உடலால் எதிர்கொண்டு, பொறுப்புகளையும்சரிவர நிறைவேற்றி கணேசனுக்கு நிஷ்டையும் முக்தியும் கூடும் நிலையிலும் அந்த நிலை குறித்த குழப்பம் இருக்கிறது. அவனைக் குருவாகப்பாவித்துப் போற்றி போஷிக்கும் போலீஸ்காரன் பசுபதிதான் உண்மையான குருவாக இருக்கக் கூடுமோ என்ற சந்தேகமும் இருக்கிறது. ஏனெனில், கணேசன் தன் அன்றாடத்தின் வலிமிகுந்த அனுபவங்களிலிருந்து சொல்லும் வார்த்தைகள் அனைத்தையும் பசுபதி ஆன்மிகமொழிகளாக மொழிமாற்றிவிடுகிறான்.



சித்தார்த்தன்நாவலில், கோவிந்தனின் தலையில் சித்தார்த்தன் முத்தமிட்டதைப் போல கணேசன், கிட்டாவை முத்தமிடவில்லை. ஆனால், இரண்டு மூன்று வாக்கியங்களைச் சொல்கிறான். “தானும் எதையும் சாப்பிடாமை, தன்னை எதுவுமே சாப்பிடவிடாமைஇந்த உலகம்அத்தனையிலும் பரவி ஊடுருவி இருக்கிறதுதான் நாமாம். போலீஸ்காரர் சொல்வார் இப்படி…” என்கிறான்.



சித்தார்த்தன் பேசாததும் கணேசன் பேசுவதும் ஒருவகையில் ஒன்றுதான். ஏனெனில், ஞானமும் விடுதலையும் அவரவர் செயல்வழி. இதையேபசித்த மானிடம்சன்னமாக, ஆனால் அழுத்தமாகச் சொல்கிறது.



செயல்வழியே பயன், பயனின்மை, வெற்றி, தோல்வி, இன்பம், துன்பம், குற்றம், களங்கம், சிறை, விடுதலை, மீட்பு என மனிதர்கள் காம, குரோதங்களோடு அலையும் இந்த நாவலைப் படைத்தவர் ஒரு வேதாந்தி; அதே நேரத்தில் அவர்தான் பொருள்முதல்வாதத்தை வலியுறுத்தும்தேவி பிரசாத் சட்டோபாத்யாயா எழுதியஇந்தியத் தத்துவத்தில் நிலைத்திருப்பனவும் அழிந்தனவும்புத்தகத்தைத் தன் வாழ்நாளின்இறுதியில் மொழிபெயர்த்தவர்.



நூற்றாண்டைக் கடந்த தமிழ் நாவல் சரித்திரத்தில் கலை ஓர்மையும் படைப்பு ஒருமையும் கொண்ட தலைசிறந்த நாவல்களில் ஒன்றல்லபசித்த மானிடம். தனக்குத் தெரிந்த கதையை நெருக்கடியாகச் சொல்லி முடித்துவிடும் கதைசொல்லியின் கதை இது. கணேசனின் கதையைசொல்லும்போது மொழி அடையும் உயிர்ப்பு இரண்டாவது பகுதியில் கிட்டாவின் கதையில் வாசகனுக்குக் குறையும். வாசிப்புக்கு உத்வேகமேஇல்லாத வறண்ட தன்மையும் இந்த நாவலில் உண்டு. ஆனால், மனித இயல்பின் இருண்ட, அறிந்திராத அம்சங்களை மனத்தடையின்றிஆதுரத்துடன் பரிசீலித்த பொருளாம்சம் கொண்ட நாவலாக வரும் காலத்திலும் கூடுதலாக நிலைத்து நிற்கப்போகும் படைப்புதான்பசித்தமானிடம்’.





ஷோபா சக்தியின் இச்சா

துயரம் , இழப்பு , மரணம் , சித்திரவதைகள் , ரத்தக் கோரங்கள் நிகழ்ந்த பிறகு சொல்லப்படுகையில் அவை எத்தனை கொடூரமானதாக இருந்திருந்தாலும் அவை...