Monday, 29 June 2020

அன்னை என்னும் நெடுந்தனிமை


சமீபத்தில் அகச்சேரனின் இரண்டாவது கவிதைத் தொகுப்பான ‘அந்த விளக்கின் ஒளி’யில் ‘அம்மா விழுந்தாள்’ கவிதை, என்னை யோசிக்க வைத்தது. அம்மா ஒரு கருத்துருவமாக, படிமமாக மட்டும் இல்லாமல் தனி அம்சம் கொண்டவளாக, பொது அன்னையிலிருந்து வேறுபட்ட அன்னைகளின் சித்திரங்கள் தமிழ் புதுக்கவிதையிலும் நவீன கவிதையிலும் குறைவுதான் என்று தோன்றியது. அகச்சேரனின் ‘அம்மா விழுந்தாள்’ கவிதையில் அம்மா என்பவள் தொல்படிவத்தன்மையின் தொடர்ச்சியாகவும் அதேவேளையில் தனி அன்னையின் சாயல்களுடனும் தென்படுகிறாள்.

அம்மா விழுந்தாள்

அம்மா விழுந்தாள்
நன்றாகவே பின்கட்டிலிருந்து
தேநீர்த் தட்டோடு நடந்து வந்தவள்
வீட்டின் சகல
ஜடங்களும் உயிர்களும் பார்க்க
இடறி

தூக்க எத்தனிக்காத
என் கற்கைகளை நண்பனிடம்
குறைபட்டேன்

வீட்டில் மறைந்திருந்த
பாழுங் கிணற்றை அறிந்த பீதியில்
இன்றைய தேநீரோடு

அம்மா நடந்து வருகிறாள்
நான் என் கைகளை கைகளை...
000


 வீட்டின் நடுவே ஜடங்களும் உயிர்களும் பார்க்க, உயிர்களும் ஜடங்களாய் பார்க்க எல்லார் கண்முன்னரும் விழுந்த அம்மாவை ஏன் மகனால் தூக்க எத்தனிக்க முடிவதில்லை? அவனது கைகள் கல்லாலான கைகளாக ஆனது ஏன்? அகச்சேரனின் கவிதையில் வரும் அம்மாவிடம் ஒரு தனிப்பின்னணி தென்பட்டாலும், மகனால் ஏந்தித் தூக்க முடியாத கைகளைப் பெற்ற அம்மாக்கள் அநாதியிலிருந்து தொடர்பவர்கள் தானே?

எத்தனை மகன்களால் தாம் விரும்பிய அளவுக்கு அன்னையை நெருங்கித் தொட முடிந்திருக்கிறது? தழுவ முடிந்திருக்கிறது? முத்தம் கொடுக்க முடிந்திருக்கிறது? அம்மாவுக்கு அருகில் போக முடிந்திருக்கிறது?

மகன் மட்டுமா அந்த இடைவெளியை உருவாக்கியவன்? மகனுக்கு மட்டுமா அந்தக் கல்லாலான கைகள்?

அம்மா எல்லாரிடமிருந்தும், குறிப்பாக பிள்ளைகளிடமிருந்து ஒரு கண்ணியமான தனிமையை, இடைவெளியை, ஒரு தாண்ட முடியாத பாதாளத்தை வரலாறளவு அடைகாக்கிறாள். மௌனம், அமைதி, தனித்த  ஏழ்மை, ஊடுருவ முடியாத எளிமையின் திரை என்று விவரிக்கலாம். ஒரு சாதாரண உயிர் தன்மேல் 'அன்னை'யை அணிந்துகொள்ளும் போது உருவான சிறைதான் அவளை அப்படி ஆக்குகிறதா?
 
ஆல்பெர் காம்யூவின் முடிக்கப்படாத நாவலான 'முதல் மனிதன்' நாவலில், நாயகன் ழாக் கோர்மெரி, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பார்க்க வரும் போது, அன்னையின் குரல்வளைக்குக் கீழே உள்ள குழிவில் அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது முத்தமிட்ட மாதிரியே முத்தமிட ஆசைப்படுகிறான். ஆனால் அவனுக்குத் துணிவு வரவில்லை. அம்மா ஏற்படுத்திக் கொண்ட வரம்பை அவனால் மீறமுடியாமல் உள்ளது. உலகின் இன்னொரு முனையிலும் நமக்குத் தெரிந்த அம்மா தான் அவள்.

அல்ஜீரியாவில் வசிக்கும் அந்தத் தாய், தான் விழுவதற்கான பாழுங்கிணறை வீட்டுக்குள் உருவாக்கியிருக்கிறாள் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

உயிர் கொடுத்து நம்மை உருவாக்கி உடல் வளர்த்து தன்னையே உணவாக அளித்து நமக்கு நெருக்கமாக உடனிருக்கும் பிரகிருதி எப்போது நம்மிடமிருந்து தொலைவாகப் போகிறாள்.

சூரியனை, நிலவை, பருவங்களை எப்படி அவற்றின் அருமை தெரியாமல் நுகர்கிறோமோ அப்படித்தான் தாயையும் அவள் இறக்கும் வரை அருமை அறியாமல் பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம் என்று போர்ஹெஸ் ஒரு நேர்காணலில் வருத்தம் கொள்கிறார். அம்மாவுக்கு நியாயமாக வழங்கவேண்டிய மகிழ்ச்சியைத் தான் வழங்கவே இல்லை என்று சொல்கிறார். ஒருவேளை, அவளை நான் கூடுதலாகப் புரிந்துகொண்டு அனுசரணையுடன் நடத்தியிருக்கலாம் என்று குற்றவுணர்வு கொள்கிறார். 

என் கவிதைகளில் வரும் அம்மா, என் அம்மா என்ற தனிப்பட்ட தன்மையுடனும் பொது அன்னையின் சாயல்களையும் கொண்டவள். எனது முதல் நல்ல கவிதை என்று நான் கருதும் ‘அம்மா நீங்கிய அறையில்’ கவிதையில் அம்மா இல்லாமலிருக்கும் தருணத்தில் குழந்தைக்கு நிகழும் முதல் கல்விதான் பேசப்படுகிறது. எனது ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் அம்மாவின் இருப்பு துலங்கியும் மறைந்தும் இருக்கும் சில கவிதைகளை எழுதியுள்ளேன். அந்தக் கவிதைகளில் அம்மாவின் வரம்பிலிருந்து, அம்மா தனது மகன் என்று தெரிந்து வைத்திருந்த அறிதல் எல்லைகளிலிருந்து ஒரு சிறுவன் புதிய நிலங்களை புதிய அறிதல்களை புதிய உலகங்களை நோக்கி ஓடியபடி இருக்கிறான், அம்மாவைத் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்துக் கொண்டே. அம்மாவை விட்டுப் பிரியும் துயரும், புதியவற்றை ருசிக்கும் உற்சாகமும் சேர்ந்தே அந்தச் சிறுவனுக்கு இருந்துகொண்டிருக்கிறது.

அம்மா நீங்கிய அறையில்

முதல்முறை குழந்தை
தன்முகம் ஸ்பரிசிக்கிறது
கண்ணாடியில்
மற்றொரு குழந்தையின் முகமென
பாப்பா எனக் குதூகலத்துடன்
முத்தமிடுகிறது
தன் கைவளைகள் ஆடியில் தெரிய
கொலுசுக்கால்களை உயர்த்திப் பிடித்து சந்தோஷிக்கிறது
குழந்தை எச்சில் வழியக் கடவுளைத் தீண்டுகிறது
முதலும் முடிவுமாய்.

(மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரம், 2001)

தமிழ்க் கவிஞர்களில் நகுலன், அம்மாவைப் பற்றி மட்டுமல்ல தந்தை குறித்த தனித்துவமான சித்திரங்களையும் உருவாக்கியிருக்கிறார். இந்தக் கவிதையில் எண்பது வயதாகி விட்ட அம்மாவுக்குக் கண்பார்வை குறைந்துவிட்டது. அவள் மகனை அருகில் உட்காரச் சொல்லி, அவன் முகத்தைக் கையை கழுத்தை தடவித் தடவி அவன் உருக்கண்டு உவகையுறுகிறாள். அவள் தன் சித்திரத்தையோ கணவர் சித்திரத்தையோ கூடத் தேடலாம். வளர்ந்த தன் பிள்ளையில், அவளுடைய குழந்தையின் சித்திரத்தையும் தேடலாமில்லையா?

‘அம்மாவுக்கு’
எண்பது வயதாகி விட்டது.
கண் சரியாகத் தெரிவதில்லை
ஆனால் அவன் சென்றால்
இன்னும் அருகில் வந்து
உட்காரக் கூப்பிடுகிறாள்
அருகில் சென்று உட்காருகிறான்
அவன் முகத்தைக் கையை
கழுத்தைத் தடவித்
தடவி அவன் உருக்கண்டு
உவகையுறுகிறாள்
மறுபடியும் அந்தக்குரல்
ஒலிக்கிறது
‘நண்பா, அவள்
எந்தச் சுவரில்
எந்தச் சித்திரத்தைத்
தேடுகிறாள்?’

- நகுலன்

அகச்சேரனின் கவிதையில் தெரியும் அன்னையில் எனது அம்மாவும் தெரிகிறார். எனது கைகளையும் நான் கல்லாலான கைகள் என்று உணர்ந்துகொண்டேதான் இருக்கிறேன். 

Sunday, 28 June 2020

ஆத்மாநாம்



பெருமழையில் நிச்சலனமாய் நனையும்
மரமென
குளியலறையில் வழிந்து கொண்டிருக்கிறேன்
மஞ்சள் ஒளியில் இலைகள் அதிர்கின்றன
வழியும் நீர்த்துளிகள் இசையென
அறையெங்கும் நிறைகிறது
தந்திகளிலிருந்து விடுபட்ட பறவைகள்
அறைக்குள் பறக்கின்றன
வெளியில் பறந்து திரிந்து
ஆத்மாநாம்
காகமாய் என் குளியலறைக்குள்
தாகம் தீர்க்க வருகிறான்
ஆத்மாநாம்
நீ அமிழ்ந்த கிணறு இப்போதெனக்குக்
குளியலறையாகியிருக்கிறது.

(மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரம், 2001) 

Friday, 26 June 2020

இறால்களுக்கு ஒரு பாடல்


தரையில் குப்பை போலக் குவிந்திருக்கும் இறால் கூடுகளை ஒருநாள் பார்த்து பட்டினப்பாக்கம் கடற்கரை சாலையில் மீன்கள் வாங்கப் போன நண்பரிடம் இவையும் இறால்கள்தானே என்றேன். அருகில் அழைத்துப் போய் இறாலின் உள்ளடக்கம் என்று ஒரு புழு உடலத்தை எடுத்துக் காண்பித்தார். நாம் சாப்பிடும் உணவு இதுதான் என்றார்.

இறாலுக்குக் கடுகளவு இரண்டு கண்கள்; கடலிலிருந்து வலைக்கும் கரைக்கும் வந்தபிறகும் நமது உணவுக்குத் தன் உள்ளடக்கத்தைத் தந்தபிறகும் என்னை அவை உற்றுப்பார்க்கும் கூர்மை.

திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி பெருமாளைப் பிரதிபலிக்கும் இந்த அவதாரத்துக்கோ கம்பீர மீசைகள் உடலெங்கும்; முக்கோணக் கூர்முகமும்.
கடலில் சிங்கங்கள் புலிகளாக அவை ஆர்ப்பரித்திருக்கும்.

ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் கைநேர்த்தியொத்த ரயில் பெட்டிகளாக அடுக்கடுக்காக மடங்கும் கண்ணாடிப் பேழை, கோது என்று அழைக்கப்படும் அதன் கூடு.

உள்ளடக்கம் என்று சொல்லப்படும் உள்ளேயுள்ள புழு உடல் எளிதாய் கழன்ற பிறகும் இறால், இறாலைப் போலவே காட்சி தருகிறது செக்கச் சிவப்பாய்.

தனது உள்ளடக்கத்தை அத்தனை இலகுவாக மேல்கோட்டைக் கழற்றுவது போல் விட்டுக்கொடுத்தும் விடுகிறது. அதன் உடம்பு எங்கே முடிகிறது,
அதன் உயிர் எங்கே தொடங்குகிறது, மீசைகள் கொடுக்குகள் கண்கள்
நடுவில் எங்கே அசைந்து கொண்டிருக்கின்றன?

இயற்கையோ கடவுளோ இறாலுக்குச் செய்த ஆர்ப்பாட்ட அலங்காரம் ஏன் உயிரற்று பொருளற்று மதிப்பற்றுக் கிடக்கிறது கூடுகளின் குவியலாக; ஒரு வார்த்தைக் கூட்டமாக பூனைகளுக்கும் காகங்களுக்கும் மத்தியில்
ஏன் அவை சிதறிக் கிடக்கின்றன?

Wednesday, 24 June 2020

வர்கீஸின் கண்கள்


கார்த்திகை மாத தீபங்கள் ஏற்றப்பட்ட கமுகம்சேரியின் பகவதி அம்மன் கோயில் அது. அந்தி மறையும் இருட்டினூடாக, அந்த பகவதி அம்மன் கோயிலில் அமர்ந்திருக்கிறோம். பகவதி அம்மன் கோயிலுக்கு சற்று மேல் பக்கவாட்டில் அமைந்துள்ள மைதானத்தில் இளைஞர்கள் கால்பந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நக்சலைட் வர்கீஸை மேலதிகாரிகளின் உத்தரவுக்கும், மிரட்டலுக்கும் பணிந்து கொன்றது, நான் தான் என்று, ஓய்வு பெற்ற கான்ஸ்டபிளான ராமச்சந்திரன் நாயர் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அளித்த இடம் இந்தக் கோயில்தான்.

குளச்சல் மு.யூசுப்பிடம் நான் தான் சொன்னேன். அந்த பகவதி அம்மன் கோயிலுக்கு சென்று விட்டுத்தான் போக வேண்டும் என்று. தம் வாழ்நாள் முழுவதும், தம்மை உறுத்திய உண்மையை வெளிப்படையாய் சொன்ன ஸ்தலத்தில் ஆவி வடிவிலாவது ராமச்சந்திரன் நாயர் இருப்பார் என்ற நம்பிக்கையாக இருக்கலாம். ஒருவரைத் தேடி வந்து, அவர் இந்த உலகத்திலேயே இல்லையென ஆகும் யதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ள முடியாத தத்தளிப்பாக இருக்கலாம்.

வயநாடு பகுதி வனப்பகுதியில் நிலஉடைமையாளர்களின் சுரண்டலுக்கு உட்பட்டு, அடிமைகளாய் ஒடுக்கப்பட்ட மலைவாழ்மக்களின் நலன்களுக்காகப் போராடியவர் வர்கீஸ். கேரள நக்சல்பாரி இயக்கத்துக்குத் தலைமை ஏற்று காவல் நிலையங்களை எரித்த, நில உடைமையாளர்களைக் கொலை செய்த வழக்குகள் அவர் மீது உண்டு. மறைந்து முப்பது வருடங்களுக்குப் பிறகும், அப்பகுதியில் ஒரு நாட்டார் கதை நாயகனாகவே மாறி ஆதிவாசிகளால் வர்கீஸ் இன்றும் நினைவுகூறப்படுகிறார்.
போலீசாருடன் நடந்த மோதல் சாவில் கொல்லப்பட்ட வர்கீஸின் உடலிலிருந்து பிடுங்கப்பட்ட கண்கள், திருநெல்லி காடுகளின் மீது இரண்டு நட்சத்திரங்களாக ஒரு நாள் முளைக்கும் என்பதும் அப்பகுதி மக்களின் நம்பிக்கையாக உள்ளது.

செய்தித்தாள்களிலிருந்து வெட்டப்பட்ட வர்கீஸின் கருப்பு - வெள்ளைப் புகைப்படம், சிறுதெய்வத்தின் மதிப்புடன் அங்குள்ள குடிசைகளில் உள்ளது. அவரைப் பற்றிய செய்திகள் கேரளத்தில் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன, (வர்கீஸ் மோதல் சாவில் கொல்லப்பட்ட சம்பவம் சமீபத்தில் திரைப்படமாகவும் அங்கு வந்துள்ளது.)

நிரபராதியாக பிடிபட்ட வர்கீஸை, மேலதிகாரிகளின் வற்புறுத்தலால் கான்ஸ்டபிள் ராமச்சந்திரன் நாயர், என்கௌண்டரில் கொல்ல நேர்ந்த பின்னணியையும், ஒரு கான்ஸ்டபிளாக தாம் எதிர்கொண்ட அனுபவங்களையும் தமது கீழ்மைகள் உட்பட வெளிப்படையாக எழுதிய புத்தகம் தான் 'நான் வாழ்ந்தேன் என்பதற்கான சாட்சி.'

மலையாளத்தில் வெளியாகி பரபரப்புடன் பேசப்பட்ட ராமச்சந்திரன் நாயரின் நூல் குறித்த செய்தியை எனக்குச் சொன்னவர் கவிஞர் லக்ஷ்மி மணிவண்ணன். மதுரையில் இருக்கும் மக்கள் கண்காணிப்பகம் என்னும் மனித உரிமை அமைப்பின் பதிப்பகத் துறையில் நான் வேலை பார்த்ததால், இப்புத்தகத்தைத் தமிழில் வெளியிடுவதற்கு மணிவண்ணன் தெரிவித்த யோசனை சாத்தியமானது.

வர்கீஸைக் கொன்றதாக அவர் வாக்குமூலம் அளித்ததன் பின்னணியில் அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்த வழக்குச் செலவுகளுக்காக நூலுக்கான ராயல்டி பணத்தை முன்பணமாகத் தரவேண்டும் என்று கேட்டு ராமச்சந்திரன் நாயர் தபால் எழுதியிருந்தார். அந்தத் தொகை ஏற்பாடு செய்யப்பட்டவுடன் மொழிபெயர்க்கும் அனுமதியை வழங்கினார்.
குளச்சல் மு.யூசுப் மொழிபெயர்த்ததை முழுவதும் படித்த பின்னர், ராமச்சந்திரன் நாயரை நேர்காணல் செய்து, தமிழ் புத்தகத்திற்காக சேர்க்க வேண்டும் என்று அலுவலகத்தில் அனுமதி கேட்டேன். நிறைவேறியது.
ராமச்சந்திரன் நாயரிடம் எங்களது வருகையைத் தெரிவித்து விட்டதாக குளச்சல் மு.யூசுப் உறுதி சொன்னார். எங்கள் பயணமும் நாகர்கோயிலில் இருந்து அதிகாலையில் துவங்கியது.

ராமச்சந்திரன் நாயரைப் பார்க்கும் முகமாக புனலூரில் இறங்கி அவருக்கும் அவரது குடும்பத்தினருக்கும் ஒரு பலகாரக் கடையில் மிக்சர் வாங்கிக் கொண்டோம். மிக்சர் கடைக்கு அருகில் சிகரெட் வாங்கிப் பற்றவைத்த போது, குளச்சல் மு.யூசுப் காலடியில் ஒரு நாலணா காசைக் கண்டெடுத்தார். அவர் முகம் சுருங்கியது.

இது போன்ற சல்லிக்காசு தென்பட்டால் அது நல்ல சகுனமில்லை என்று சொன்னார்.

அவரது சகுனம் என் தலையில் ஏறவில்லை . மலைப்பாங்கான ஏற்ற இறக்கங்கள், பாதையைச் சுற்றிலும் தழுவியிருக்கும் தோட்டங்களின் பசுமையைச் சுகித்தபடி கமுகம்சேரி நிறுத்தத்தில் இறங்கினோம்.

ஒரு பெட்டிக்கடையில் ராமச்சந்திரன் நாயர் வீடு எங்கே என்று யூசுப் விசாரித்தார். கடைக்காரர் எங்களை ஒருவிதமாகப் பார்த்து வீட்டுக்கான வழியைக் காட்டினார்.

யூசுப் இதற்கு முன்பு மூன்று முறை வந்துள்ளார். அப்படியும் ஒவ்வொரு முறையும் இப்படித்தான் வழிகேட்க வேண்டியுள்ளது என்று சொன்னார்.
ராமச்சந்திரன் நாயருக்கு காசநோயின் காரணமாக மூச்சிரைப்பு அதிகமாக இருக்கும் என்பதால், அதிகம் கேள்விகள் கேட்டு அவரை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று சொல்லி யூசுப் என்னை முன்பே ஆற்றுப்படுத்தினார்.
ரப்பர் மரங்கள் அடர்ந்த அடுக்கடுக்கான பாதைகள் வழியாய் கீழிறங்கி, அவர் வீட்டுக்குச் சென்றோம். தனி வீடாக ஒரு பள்ளத்தில் அவர் வீடு இருந்தது. வீட்டுக்கு வெளியே இரண்டு வயர் கிழிந்த சேர்கள் போடப்பட்டு இருந்தன. அக்கம் பக்கத்தில் மரங்களுக்கு ஊடாக மறைந்திருக்கும் வீடுகளிலிருந்து கோழிகளின் சத்தமும், பெண்கள், குழந்தைகளின் சந்தடியும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. வீட்டுக்கு வெளிப்புற நடையில் ஒரு தீபவிளக்கு ஏற்றப்பட்டிருந்தது. சாயங்கால ஒளி இன்னும் மரங்களின் இடைவெளிகளுடாக வழிந்து கொண்டிருந்தது.

மண் வாசனை வீசும் அந்தப் பழைய வீட்டின் வாசலில் நின்று ராமச்சந்திரன் நாயரை அழைத்தோம். அவர் மனைவி சாந்தம்மா வந்தார். அழகிய முகம்.
யூசுப் சாந்தம்மாவிடம், “சாரில்லையா?” என்று கேட்டார். அழுகையும் வார்த்தைகளும் ஒன்று சேர, "சார் மரிச்சு போயல்லோ , நிங்கள் அறிஞ்னூடே?” என்றார்.

குளச்சல் மு.யூசுப்பும் அழத்தொடங்கி விட்டார். என்ன செய்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவரது புத்தகத்தை படித்திருந்தேன். அவரை இதுவரை பார்த்ததில்லை. யூசுப்புக்கு புத்தகத்தை மொழிபெயர்க்கும் தொடர்பில் அவருக்குப் பழக்கம் இருந்தது. நான் நிலைகொள்ளாமல் நின்றேன்.



ராமச்சந்திரன் நாயரின் மரணத்திற்கு வந்திருந்தவர் யாரோ, தொலைபேசியில் ஓம் என்று சொன்னதை, நாயர்தான் எங்கள் வருகைக்கு ஒப்புதல் தந்ததாக எடுத்துக் கொண்டு யூசுப் இங்கு என்னை அழைத்து வந்துவிட்டதாய் அப்போது தெரிவித்தார்.

எனது அலுவலகத்துக்கு போன் செய்து ராமச்சந்திரன் நாயர் இறந்து விட்டார் என்ற தகவலைச் சொன்னேன்.

சற்று முன்பு எனக்கு அழகாகத் தோன்றிய காட்சிகள் அனைத்தின் மீதும் நிறங்கள் வெளிறிக் கொண்டிருந்தன.

யூசுப்பும், சாந்தம்மாவும் இப்போது இயல்பாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். முற்றிய இருமலிலும், மூச்சுத் திணறலிலும் ஒரு வாரம் முன்பு நாயர் மரணமடைந்ததாக சாந்தம்மா கூறினார். மலையாள மனோரமா செய்தித்தாளில் ராமச்சந்திரன் நாயரின் மரணத்தை முன்னிட்டு வர்கீஸ் புகைப்படத்துடன் மலையாள மனோரமா அரைப்பக்க கட்டுரைச் செய்தி வெளியிடப்பட்டிருந்ததை சாந்தம்மா எங்களிடம் காட்டி னார்கள்.
வர்கீஸைக் கொன்றதாக வாக்குமூலம் அளித்த ராமச்சந்திரன் நாயரைத் தேடி வேறு வேறு இடங்களில் மூன்று ராமச்சந்திரன் நாயர்களை சந்தித்துக் குழம்பிய ஒரு நிருபரின் அனுபவம் தான் அந்தக் கட்டுரை.

ராமச்சந்திரன் நாயரின் இளவயது கம்பீரத்தை நினைவூட்டும் உருவத்துடன் அவர் மகன் உதயகுமார் வந்தார். அவர் இந்திய ராணுவத்தில் வேலை பார்ப்பவர். அப்பாவின் மரணத்தை முன்னிட்டு விடுமுறையில் வந்திருப்பதாக எங்களிடம் தெரிவித்தார்.

தன்னை மிலிட்டரிக்காரனாகப் பார்க்க வேண்டும் என்ற அப்பாவின் ஆசை காரணமாக தாம் ராணுவ வேலையில் சேர்ந்ததாய் கூறினார்.

திருமணமானதிலிருந்து தமது தெம்மாடித்தனங்களாலும் முரட்டுத்தனத்தாலும், கஷ்டங்களையே அனுபவித்ததாக ராமச்சந்திரன் நாயர் தமது மனைவி சாந்தம்மா குறித்து தனது நூலின் கடைசி அத்தியாயத்தில் விளக்கமாகச் சொல்கிறார்.

ஆனால் அந்த அழகிய சாந்தம்மாவை, நாயரின் இறப்பு ஏன் இவ்வளவு ஏங்கி அழச்செய்கிறது.

தாம்பத்தியத்தின் சந்தோஷக்கரைகள், அனுபவித்தவர்கள் மட்டுமே அறியக்கூடிய புதிர் மடிப்புகளைக் கொண்டிருக்கும் கதையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

வர்கீஸைத் தன் கையால் கொல்லச் செய்த மேலதிகாரி களின் சீருடையைக் கழற்றி அவர்களுடன் சேர்ந்து தானும், சிறையில் கழிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார் ராமச்சந்திரன் நாயர்.

ஆனால் அவர் சொன்ன உண்மை , அவரைப் பலவகையிலும் அலைக்கழித்தது. ஓய்வு பெற்ற காவல் துறையினருக்கு எளிதில் கிடைக்கும் செக்யூரிட்டி வேலை கூடக் கிடைக்காமல் அவர் கூறிய உண்மை அவரை வேட்டையாடியது.

ஆயுததாரியாக இல்லாத ஒருவனை என்கௌண்டரில் கொலை செய்த தமது மேலதிகாரிகளுக்கு, சட்ட ரீதியாகத் தண்டனை வாங்கித் தருவது, அவரது வாழ்நாளில் அவரை மிகவும் தொந்தரவுக்குள்ளாக்கிய பிரச்சினைகளில் ஒன்றாய் இருந்துள்ளது. ஆனால் அந்த ஆசை நிறைவேறவேயில்லை.

(உயிர் எழுத்து)

Thursday, 11 June 2020

பிரவுனி அறிமுகப்படுத்திய விளையாட்டு






காலை நடைக்கு அடிக்கடி செல்லும் பெருங்குடி ரயில் நிலையத்துக்கு அருகில் தான் எனக்கு பிரவுனி, தனது சகோதரனுடன் சேர்ந்து அறிமுகமானது. பிறந்து முப்பது முதல் நாற்பது நாட்கள் இருக்கலாம். நடமாட்டமும் பராமரிப்பும் குறைந்த பூட்டப்பட்ட சிறிய பூங்காவின் வாயிலில் உடம்பு முழுவதும் துறுதுறுப்பு, விளையாட்டுடன் எனக்கு பிரவுனி அறிமுகமானது. சில நாட்களிலேயே அதன் சகோதரனுக்குக் காலில் விபத்து ஏற்பட்டு, காலில் யாரோ கட்டுப்போட்டிருக்க இறந்தும் போனது. தனது சகோதரன் இறந்துபோனது தெரியாமல், பிரவுனி அதைச் சுற்றிச் சுற்றி வலம் வந்து கொண்டிருந்தது. அதுவரை, நாய் வளர்ப்பு தொடர்பில் அசூயை கொண்டிருந்த எனக்கு, பிரவுனியை வீட்டுக்குக் கொண்டு போகவேண்டுமென்று தோன்றிவிட்டது. நான் பிரவுனியைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; அதுதான் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டது.

பிரவுனி பெண் நாய்க்குட்டி. ஆனால், எங்களுக்கு ஏற்கெனவே மகள் இருப்பதாலும், பிரவுனியின் துடுக்கு, விளையாட்டுத் தனத்தாலும் அதைக் கேலி செய்வதற்கு வாகாக இருப்பதாலும் நாங்கள் அதை ஆணாகவே  விளிக்கிறோம்.

என்னுடைய விளையாட்டு இயல்பின் முழு உருவகமாகப் பிரவுனியைக் காண்கிறேன். ஆனால் பிரவுனியை ஒப்பிடும்போது நான் அழுகுணி, இன்னும் தீவிரப் போக்கைக் கைவிட வேண்டியவன். இந்த உலகிலிருந்து எதையும் எடுப்பதல்ல, கொடுப்பது தான் விளையாட்டு என்பதை எனக்கு நித்தமும் சொல்லித்தந்த குரு பிரவுனிதான்.

பிரவுனியின் வேலை என்ன? பிரவுனி இந்த உலகத்துக்குக் கொடுக்கும் அர்த்தம் என்ன? பிரவுனியால் இந்த உலகத்துக்கு என்ன பயன்?

பிரவுனியால் ஒரு கடைக்குச் சென்று கீரைக்கட்டு வாங்க முடியாது. பிரவுனியால் ஒரு வாளி தண்ணீரை எடுத்து செடிகளுக்கு ஊற்றமுடியாது. பிரவுனியால், வரும் விருந்தினர்களுக்கு ஒரு காபி போட்டுத் தரமுடியாது.

ஆனால், அலுவலகத்திலிருந்து எத்தனை வாதைகளுடன் திரும்பும்போதும் ப்ரவுனி வீட்டில் இருப்பது  அதன் முகத்தோடு ஞாபகத்துக்கு வந்துவிட்டால் மனம் ஒரு அமைதியை அடையும். இனிமேல்தான் நானே நிரப்ப வேண்டிய, நானே வண்ணமடிக்க வேண்டிய, நானே நிகழ்ச்சிகளை உருவாக்க வேண்டிய ஒரு காலியான நாளின் காலையில் விழிக்கும்போதெல்லாம், வீட்டின் வெளியறையில் பிரவுனியின் கழுத்து மணியோசை ஒலித்து இந்த உலகின் உயிர்த்தன்மையை எனக்கு ஞாபகப்படுத்தும். நம் உடம்பு, மனம் உணரும் அத்தனை படபடப்பையும் குழந்தைகளின் உடல் ஸ்பரிசம், குணம் ஊட்டுவது போல பிரவுனியின் பார்வையும் அதன் உடல் ஸ்பரிசமும் குணத்தையும் அமைதியையும் கொடுக்கவல்லது. நான் பிரவுனியுடன் கோபமாக வன்முறையாக நடந்துகொள்ளலாம்; பாராமுகமாக இருக்கலாம்; வாஞ்சையுடன் திகழலாம். அது எதுவும் என் பொறுப்பல்ல என்பதைப் போல அது அன்பையும் இதத்தையும் மட்டுமே பரிசாகத் தருகிறது.

அது எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து ஓரிரு மாதங்களில் செருப்புகளையும் மூங்கில் நாற்காலிகளின் கால்களையும் கடித்துத் தனது ஈறுகளையும் பற்களையும் தீட்டிக் கொண்டது. அதன்பிறகு கைக்குட்டைகள், காலுறைகளை மொட்டைமாடிக்குத் தூக்கிப் போய் கந்தலாக்கிய துணிகளைத் தின்னவும் செய்தது. அடுத்த நாள் பிரவுனியின் மலத்தில் அது முந்தின தினம் சாப்பிட்ட துணிகளின் வண்ண நூலிழைகளைக் காணமுடியும்.

ஒரு நாள் கொடியில் காயப்போட்டிருந்த லுங்கியை இழுத்து மொட்டை மாடிக்குப் படியேறிய போது கையும் களவுமாகப் பிடித்தேன். துணியையோ செருப்பையோ கவ்வினால் அதைத் துரத்துவதற்குப் பாய்வோம் என்பதை பிரவுனி சில நாட்களில் அறிந்துகொண்டது.



பிரவுனிக்கும் எங்களுக்குமான உறவில் எல்லா உறவுகளையும் போன்றே இரண்டாம் கட்டம் ஒன்று வந்தது. பெண்குட்டியாக இருந்த பிரவுனி பருவத்தை அடைந்து, உதிரப் போக்கைச் சந்தித்தது. அப்போது அதன் எரிச்சலும் குரைப்பும் அதிகமானது. அப்போது வீட்டுக்கு வந்திருந்த என் மனைவியின் நெருங்கிய தோழியின் தாயார், பெண் நாயை வீட்டில் வளர்க்கக் கூடாது என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார். அப்போதிருந்து, வீட்டில் பிரவுனியை காப்பகம் ஏதாவதில் விடவேண்டுமென்று சொல்லத் தொடங்கிவிட்டார்கள். என்னைத் தவிர பிரவுனியுடன் வீட்டில் உள்ள மற்றவர்கள் விளையாடுவதை எல்லாரும் குறைத்துக் கொண்டனர். பிரவுனி யின் சின்னச் சின்னக் குறும்புகளும் அவனைக் குற்றமூலைக்குத் தள்ளிக் கொண்டிருந்தன. நான் ப்ரவுனியை விட முடியாது போராடிக் கொண்டிருந்தேன். வீட்டின் வாயில்கதவு திறந்தால், மாடியிலிருந்து இறங்கி தெருவுக்குப் போவதையும் ப்ரவுனி அப்போது பழக்கப்படுத்தியிருந்தான். திரும்ப வீட்டுக்குக் கூட்டி வருவது சிரமமாக ஆகியிருந்தது. அவனுக்கு வீடு பிடிக்கிறதா, தெரு பிடிக்கிறதா என்று எனக்கே குழப்பம் தொடங்கியிருந்தது. கீழ்வீட்டில் வசிப்பவர்கள் கொடியில் உலரப் போடும் துணிகளையும் இழுத்து, கடித்து வைத்து அவர்களும் புகார் சொல்லும் அளவுக்கு அதன் குற்றங்கள் கூடிக்கொண்டே இருந்தது.

ஒரு நாள் வீட்டிலிருந்து அலுவலகத்துக்குத் தொலைபேசி வந்தது. அவனது சமீபத்திய பழக்கத்தில் கேட் திறந்திருந்த போது, வெளியே போய், தெரு நாய்கள் சில துரத்தி, பலமான காயம் பெற்றுத் திரும்பியிருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.

நான் இரவு வந்தபோது, கிழிந்த துணி போல பிரவுனி இருந்தான். நான் உடனடியாக வேளச்சேரி மருத்துவமனை ஒன்றை அலைபேசியில் கூப்பிட்டு அவசர ஊர்தியை வரவைத்து அழைத்துக் கொண்டுபோய், கிழிந்த காயத்துக்குத் தையல் போட்டுத் திரும்பினேன்.

இரண்டாம் உலகப் போரில் ஊனமடைந்த முன்னாள் ராணுவ வீரனைப் போல இரண்டு பின்னங்கால்களில் கட்டுடன் தத்தி தத்தி நடந்து சிறுநீர் கழித்துவிட்டு வருவான் பிரவுனி. ஒரு மாதத்தில் தேறிவந்தான்.

அந்தக் காலம் மட்டும்தான் அவன் சோர்ந்திருந்த காலம். ஆனால், எந்த நிகழ்ச்சியையும் தனியாகப் பார்த்து, அதை அதிர்ஷ்டமென்றோ துரதிர்ஷ்டமென்றோ முடிவுகட்ட முடியாது; ஒவ்வொரு துரதிர்ஷ்ட நிகழ்ச்சியும் அடுத்து வரும் அதிர்ஷ்ட தருணத்தின் திருப்பத்தையும், ஒவ்வொரு அதிர்ஷ்ட தருணமும் அடுத்து வரும் துரதிர்ஷ்ட நிகழ்ச்சியின் சாத்தியத் திருப்பத்தையும் வைத்துள்ளது. அத்துடன், அதிர்ஷ்டமும் துரதிர்ஷ்டமும் தன் சார்பிலான விளக்கங்களே. அதை பிரவுனிதான் உரைத்தான்.

பிரவுனி, தெரு நாய்களிடமிருந்து பெற்ற தாக்குதலும் அதனால் ஏற்பட்ட படுகாயமும், பாராமுகமாக இருந்த எனது மனைவியையும் மகளையும் அவனிடம் மீண்டும் கொண்டு சேர்த்தது. அவன் படிப்படியாக அவர்களிடம் தூர்ந்து போன அன்பின் சுனையை மராமத்து செய்து  மீண்டும் தனக்குச் சாதகமான வாழ்வாதாரமாக மாற்றிக் கொண்டான். 

பிரவுனிக்கு வாழ்க்கை ஒட்டுமொத்தமும் விளையாட்டு என்பதை யாரோ அவனது மரபின் வழியாகக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். திருமண வீட்டில் இறந்த வீடுகளில் குழந்தைகளுக்கு என்ன தேவை? எல்லா அறைகளுக்குள்ளேயும் வெளியிலும் துரத்தி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் குழந்தைகள் எதை உருவகம் செய்கிறார்கள்?

பிரவுனி விளையாட்டுக்கு நடுவில் உணவுண்ணுகிறது; விளையாட்டுக்கு நடுவில் பூனைகளையும் அந்நிய நபர்களையும் பார்த்து குரைக்கிறது; விளையாட்டுக்கு நடுவில் உறங்குகிறது. விளையாட்டுக்கு நடுவில் வீட்டுக்கும் மொட்டை மாடிக்கும் ஓடியபடி இருக்கிறது. நாளிரவு பாராமல் வீட்டில் உள்ளவர்களை விளையாடத் தூண்டிக் கொண்டு விளையாட்டுக்குக் காத்திருக்கிறது.

துணிகளை அவ்வப்போது குதறி சேதாரப்படுத்தும் பழக்கம் முற்றிலும் போகவில்லை பிரவுனிக்கு. இப்போதெல்லாம் அந்தக் குற்றங்களில் ஈடுபடுவதில்லை என்று நான் பெருமூச்சு விடும்போதெல்லாம், ஒரு புதிய குற்றத்தைக் கேள்விப்படுவதால் நான் நிம்மதிப் பெருமூச்சே இப்போது விடுவதில்லை. ஆனால், அதன் குற்றங்கள் குறைந்திருக்கிறது. படிப்படியாக அது தன் குற்றத்தை விளையாட்டின் இடத்துக்குக் கொண்டு போய் விட்டது என்று சொல்லலாம்.

வீட்டிலுள்ளவர்கள் கவனத்தை ஈர்த்து தன்னுடன் ஈடுபடுத்தப் பொருட்களைக் கவ்வுவதை வழக்கமாக்கியுள்ளது. என்னை எனது வீட்டார் மிகத் தாமதமாக ஏற்றுக்கொண்டதைப் போலவே பிரவுனி தனது இரண்டாம் பருவத்தில் எங்கள் வீட்டுக்குள் அழுத்தமான தடத்தைப் பதியத் தொடங்கியுள்ளது. இதுவும் நிரந்தரம் அல்ல என்று தெரியும். அதையும் பிரவுனிதான் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறது. எதுவும் நிரந்தரம் அல்ல என்பதையும். காது மடல் தொடங்கி வால் வரை அதற்கு இருக்கும் விழிப்பு எனது உடலிலும் மனத்திலும் பிரவுனியால் தொடர்ந்து ஏற்றப்பட்டு வருகிறது.

பொருட்களின் அளவு பெரியதல்ல; ஒரு கருங்கல், ஒரு செய்தித்தாள் மடிப்பு, பாலித்தீன், மஞ்சள் துணிப்பை, சுள்ளிக்கிளை எதையாவது கவ்வி பிரவுனி எங்களை விளையாட்டுக்கு அழைக்கிறது.

விளையாட்டில் யாரும் தனியர் ஆக இல்லை; ஒரு பொருளைக் கவ்வியவுடன்  கண்ணுக்குப் புலப்படாத விசையொன்றைப் பற்றித் துள்ளுகிறது. மானாகி குதிரையாகி பறவையாகிப் படிகளில் ஏறி, மிகச் சிறிய பரப்புள்ள மொட்டை மாடியின் சுவர்களை அளவில்லாததாக்கி ஓடிச் சுழன்று, என்னைத் துரத்தி அதன் தனிவிளையாட்டுக்கு அழைக்கிறது.
பிச்சாடனரும் பைரவரும் மானுடன் நாயுடன் ஏன் காட்சியளிக்கிறார்கள்?

அங்கே விளையாடுவது விளையாட்டுக்கு அழைக்கப்படுவது இரண்டுக்கும் காயங்களே ஆகாதது போன்ற விளையாட்டு அது. ஒருகட்டத்தில் நானும் ப்ரவுனியும் யார் மிருகம் என்று தெரியாதளவு எங்களின் மூச்சு சேர்ந்து இரைகிறது. இரண்டு பேரும் தரையில் புரள்கிறோம். பிரவுனியின் காது உட்பட ஒரு கிளாடியேட்டரைப் போல அசைந்து செயல்படுகிறது.

அவர்கள் காயங்களும் அல்ல.

நான் துரத்தத் துரத்த பிரவுனி ஓடும்போது பிரவுனியின் உடல் முழுவதும் விளையாட்டு; அதன் திறந்திரைக்கும் வாய், விளையாட்டு; நரசிம்மம் போலத் தொங்கும் அதன் நாக்கு, விளையாட்டு; நரசிம்மர் மடியில் வைத்திருப்பதோ பல், நகங்களால் கீறிக்கிழித்த சடலம். ஆனால், நரசிம்மரின் கண்களில் குழந்தையின் பேதைமையும் விளையாட்டும் தானே இருக்கிறது.  கோலிக்குண்டின் நடுவில் உள்ள பூ போலச் சுடரும் பிரவுனியின் கண்கள் விளையாட்டு.

பிரவுனிக்கு என் மனைவி, தனது பிறந்த நாளையொட்டி ஒரு பந்தையும் சிவப்பு வண்ணத்தில் ஒரு காலரையும் கழுத்து மணியையும் பரிசாக வாங்கி அளித்திருக்கிறாள். அந்தப் பந்தை வாயில் கவ்விக் கொண்டு உற்சாகத்துடன் அலைகிறது பிரவுனி. நள்ளிரவு நெருங்கும் நேரத்திலும் அது வாயில் கவ்விய பந்தை, என் மனைவியின் மார்பிலும் மடியிலும் கால்களிலும் போட்டு திரும்ப விளையாடக் கூப்பிடும். அந்தப் பந்தை எடுத்துத் தூக்கி எறிந்தால், அது வாயால் கவ்வி எடுத்து வந்து மீண்டும் தரும். அதுதான் விளையாட்டு. வாயில் கவ்விய பந்தை விடுவிக்க பல நேரங்களில் தடுமாறும். அப்போது வாயைப் பிளந்து விடுவிக்க வேண்டும்.





உணவு, தேவை, பழக்கம், குற்றங்களை மெதுமெதுவாகத் தன் இயல்பிலிருந்தே ஒரு தனித்துவ விளையாட்டாக என் கண்முன்னால் மாற்றியது. ப்ரவுனி வடிவமைத்த விளையாட்டு அது.

Wednesday, 10 June 2020

அமேசானில் ஞாபக சீதா


புது எழுத்து பதிப்பக வெளியீடாக 2016-ம் ஆண்டு வெளிவந்த எனது 'ஞாபக சீதா' கவிதை நூல், தற்போது கிண்டில் பதிப்பாக அமேசானில் கிடைக்கிறது. இதன் இந்திய விலை 99 ரூபாய்.

நண்பரும் கவிஞருமான இசை அறிவுறுத்தியதன் பெயரிலும், நண்பர் செந்தில்குமாரின் உதவியாலும் இந்த மின்னூல் முயற்சி சாத்தியப்பட்டுள்ளது. அவர்களுக்கு இத்தருணத்தில் நன்றி.

எனது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைகள் தொகுப்பான 'ஆயிரம் சந்தோஷ இலைகள்' நூலுக்குப் பிறகு வெளிவந்த இந்தத் தொகுதியின் கவிதைகள் எனது கவிதை வழியில் சில சாத்தியங்களையும் திருப்பங்களையும் காட்டியவை. ஞாபக சீதா என்ற பெயரைப் போலவே, இந்தத் தொகுப்பின் கவிதைகள் பெண்ணின் தன்மை துலங்குபவை.

 இலைகளின் நுனியில் குவியும்
 பாம்பின் வாலில்
 நூலென ஆடும் கூர்மை
 அந்தரத்தில் வானில்
 ஊசிக்கூர்மை
 ஞாபக சீதா
 உன் அழகு
 உன் அகங்காரம்


இத்தொகுதியை வாங்கிப் படிக்க விரும்புபவர்கள் கீழ்க்கண்ட இணைப்பின் வழியாக வாங்கலாம். மிக்க நன்றி.

ஞாபக சீதா கிண்டில் பதிப்பை வாங்க

Saturday, 6 June 2020

முராகமியின் கதை சொல்லும் குரங்கு




ஹாருகி முராகமி கதைகள் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பின் வழியாக ஆறேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அறிமுகமானது. அப்போது, நான் இருந்த மனநிலையில் முராகமி என்னைக் கவரவில்லை.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், ஒரு நண்பர் முராகமியின் Honey Pie கதையைப் படிக்கச் சொல்லி நியுயார்க்கர் இணைப்பை அனுப்பிய போது ஹாருகி முராகமி எனக்கு அந்தரங்கமானார். உலகத்தில் எந்த மூலையில் இருந்தும் படிக்கும் வாசகன் இனம்காணும் நவீன வாழ்க்கை சார்ந்த, ஆண் - பெண் உறவு விசித்திரங்கள், அல்லல்களினூடாக ஒரு முடிவையும் ஒரு அமைதியையும் வாசகனுக்கும் உருவாக்கும் கதை அது. இரண்டு கரடிகள்  இயல்பான கதாபாத்திரங்களாக இடம்பெற்று ஒரு உருவகக் கதையாக ஆகியிருந்தது. அதன்வழியாக ஒரு நீதியும் சொல்லப்பட்டிருக்கும்.

அதிலிருந்து நியூயார்க்கர் பத்திரிகையில் வெளிவந்த ஹாருகி முராகமியின் எழுத்துகளைத் தொடர்ந்து படித்து வருகிறேன். அவரோடு மேலும் இணக்கம் கொள்வதற்கு அவரது தந்தை பற்றிய நீண்ட, அவரது அனைத்துப் புனைவு அம்சங்களும் தெரியும் ஒரு நினைவுக் கட்டுரையையும் மொழிபெயர்த்தேன்.
(படிக்க ; என் தந்தையின் நினைவுகள்)

சமயம், சமூக நெறிகள் சார்ந்த வாழ்க்கை ஒழுங்கும் அதுசார்ந்த கட்டுப்பாடுகளும் கேள்விக்குள்ளாப்பட்ட, தனிமனிதனின் தேர்வுக்கும் சுதந்திரத்துக்கும் அதிகபட்சம் அனுமதி வழங்கப்பட்ட நூற்றாண்டு இது. முடிவேயில்லாத  உணவுவகைப் பட்டியல் அட்டை போல வாழ்வதற்கான தேர்வுகள் அவன் முன் நீண்டுள்ளன. அப்படியான சுதந்திரத் தேர்வும் அது கிடைப்பதற்குரிய வாய்ப்புமே அவனுக்கு ஒரு புதுவிதமான தனிமையையும் ஒரு புதுவிதமான துக்கத்தையும் பரிசளித்திருக்கிறது. அங்கே வாழ்க்கை, நட்பு, நுகர்வு, பாலுறவு என அனைத்தும் புதிய நியதிகளில் நிகழத் தொடங்கியுள்ளன. இணையவெளி போல எண்ணற்ற மனங்கள், கலாசாரங்கள், பழக்கங்கள் ஊடுபாவாகத் திகழும் மூளையுடன் உறங்குவதற்கு முயலும், உறக்கம் வராமல் துயரப்படும் உலக மனிதனுக்கு இந்தப் புதிய உலகத்தின் அமைதி, சமாதானத்தின் ருசியைத் தனது கதைகளில் காட்டுபவராக இருக்கிறார் முராகமி.

பழைய உலகங்களில், பழைய கருத்துகளில், பழைய நியதிகளில் பதிலோ தீர்வோ இல்லாமல் என் துயரம் என்னை இருட்டில் தள்ளி, விபரீதக் காட்சிகளைக் காண்பித்த சில இரவுகளில், நியூயார்க்கர் இணையப் பத்திரிகையில் ஹாருகி முராகமி கதை ஏற்றப்படும் போது, முதல் ஆட்களில் ஒருவனாகப் படித்து அமைதியை அடைந்திருக்கிறேன். இந்த உலகைப் புரிந்துகொள்வதல்ல, இங்குள்ள தத்தளிப்புடனேயே தரிப்பதற்கான அமைதியை முராகமி கதைகள் வழங்குகின்றன.

ஹாருகி முராகமி கிட்டத்தட்ட உலகளவில் அத்தனைபேரால் படிக்கப்படுபவராக இருக்கிறார்? அவர் தீவிரமான இலக்கிய ஆசிரியரா? அவர் வெகுஜன எழுத்தாளரா? இப்படியாகப் பல கேள்விகள் உள்ளன. நகர்ப்புற நவீன ஜப்பான் தான் முராகமி கையாளும் உள்ளடக்கம் என்றாலும் சென்னை, மும்பை, லண்டன், ஆம்ஸ்டர்டாம், நியூயார்க், நியூஜெர்சி வரை எங்கு வாழும் ஒரு வாசகனும் அவரது கதைகளின் அடிப்படை அம்சங்களுடன் இனம் காணமுடியும். மேற்கத்திய பாப் இசை சார்ந்த பதிவுகள், நினைவுகள் அவர் கதைகளில் இடம்பெறுகின்றன.

ஆனால், ஹாருகி முராகமி இன்று உலகு அடைந்திருக்கும் உள்ளடக்கத்தை, அதன் பொருண்மையை நேரடியாக எதிர்கொள்பவராக இருக்கிறார். இன்று இங்கே உருவாகியிருக்கும் பிரச்சினையை இங்கிருந்தும் இந்தத் தருணத்திலிருந்துமே எதிர்கொள்வதற்கான முகாந்திரங்களைத் தேடுகிறார். வரலாறு, சமயம், மரபு, தத்துவம், இதுவரையில் திரட்டப்பட்டிருக்கும் எங்கேயிருந்தும் அவரின் விடைகள் இல்லை.

முராகமியின் கதைகளில் துருத்தலே இல்லாமல் பூனை, கரடி, குரங்கு எல்லாம் வருகின்றன. நாம் மனிதனாக வெகுதூரத்துக்கு வந்தபிறகும் நம் உடலில் இருக்கும் அந்த உயிர்களை, அவற்றின் ஏக்க, தாப, துயரங்களை முராகமி ஞாபகப்படுத்துகிறார். மனிதர்கள் பங்கேற்கும் நிகழ்ச்சிகளில் கூட அவனால் நிர்ணயிக்க முடியாத அ-மானுட முனைகள், தருணங்கள், விடுபடுதல்கள், குழப்படிகளை ஹாருகி முராகமி, தன் கதைகளில் துல்லியமாக அவதானிக்கிறார். மனித நிர்ணயத்துக்குட்படாத வெளிகள், சந்துகளில் தான் முராகமியின் விலங்குகள் முளைக்கின்றன என்று தோன்றுகிறது. அத்தனை நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் கதையும் கலையும் இன்னும் விந்தையாக இருப்பதும் இன்னமும் அவசியமாக இருப்பதும் இதனால்தான்.

ஹாருகி முராகமி எழுதி, கடந்த ஒன்றாம் தேதி நியூயார்க்கர் இதழில் ஏற்றப்பட்டிருக்கும் ‘Confessions of a Shinagawa Monkey’ சிறுகதையில்,நகரில் உள்ள ஒரு பழைய விடுதியில்  பணியாற்றும் குரங்கொன்று வருகிறது.

அந்தக் குரங்கு, ஒரு பேராசிரியரின் வீட்டில் தன் இளம் பருவத்தைக் கழித்து அவருக்கும் அவரது மனைவிக்கும் மிகவும் பிரியமாக இருந்ததால் குரங்குப் பண்புகள் குறைந்து மனிதப்பண்புகளையும் பேச்சுத் திறனையும் பெற்றுவிடுகிறது. ஒருகட்டத்தில் குரங்குகளோடு சேரமுடியாமல் போய், சினாகவா நகரில் உள்ள விடுதியில் சேவைப் பணியில் சேர்ந்துவிடுகிறது.

அந்த நகரத்துக்கு வரும் கதைசொல்லிக்கு, இரவில் வேறு விடுதி கிடைக்காமல் இங்கே வந்து தங்கும் போது, அந்தக் குரங்கு, வெந்நீர் குளியலறையில் அறிமுகமாகிறது. ஒரு முழு பாட்டில் பீரைக் காலி செய்து தனது பிரத்யேகக் கதையைத் துக்கத்துடன் சொல்கிறது.

அது ஒரு காதல் கதை. மனிதர்களுடன் பழக்கம் ஏற்பட்டதால், பெண் குரங்குகளுடன் அதற்கு ஈர்ப்பு இல்லாமல் போய்விட்டதையும் மனுஷப் பெண்கள் மீதான காதலையும் சொல்கிறது. தனக்குப் பிடித்த பெண்களின் பெயர்களைத் திருடுவதுதான் அதற்கு வாடிக்கை.

பெயர்களைத் திருடுவது என்றால் எப்படி? அந்தக் குரங்கு விரும்பும் பெண்ணின் அடையாள அட்டை ஒன்றைத் திருடும் குரங்கு, அடுத்து அந்தப் பெண்ணின் வாழ்நாளில் அடிக்கடி அவளது பெயர் மறந்துபோகுமாறு செய்துவிடும். இதைத் தவிர வேறு விஷமம் எதிலும் அந்தக் குரங்கு ஈடுபட்டதில்லை. அதுவும் அந்தக் கதைசொல்லியைச் சந்திக்கும் வரை ஏழு பெண்களின் பெயரை மட்டுமே திருடியதாகச் சொல்கிறது அந்தக் குரங்கு. அந்தப் பெயர்களைத் திருடுவது, தனது காதலின் ஒரு அம்சம் என்பதை உணர்த்தி விட்டு, கதைசொல்லி கொடுக்கும் தாராளமான டிப்ஸ் பணத்தை தனது பேண்ட் பாக்கெட்டில் வைத்துவிட்டு அவனிடம் நள்ளிரவில் விடைபெற்றுச் செல்கிறது.

தன் இயல்பிலிருந்து மனிதனின் பழக்கத்தால் திரிந்த அந்தக் குரங்குக்குத் தனது தனிமை வாழ்க்கையின் ஒரே ஆறுதலாக, ஒரே உயிர் தன்மை கொண்ட அம்சமாக தன் காதலும் காதலிகளின் பெயர்களுமே இருக்கின்றன. அந்தக் குரங்கு கதைசொல்லியிடம் இப்படிச் சொல்கிறது.
“வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து நீட்டிப்பதற்கு நேசம் என்பது தவிர்க்கவே முடியாத எரிபொருள் என்று நம்புகிறேன். ஒருநாள் அந்த நேசம் தீர்ந்துவிடலாம். அல்லது, அதனால் ஒன்றுமே அடையமுடியாமலும் போகலாம். ஆனால், நேசம் என்பது வெளிறிப் போகும் நிலையிலும் கூட, நிறைவேறாமல் போகும் நிலையிலும் கூட, யாரையாவது காதலித்த நினைவில், யாருடனாவது காதலில் விழுவதில் நம்மைத் தக்க வைத்திருக்க முடியும். அத்துடன் அது இதத்தின் மதிப்பு மிக்க ஆதாரமும் கூட.”

முராகமியின் கதையில் வரும் குரங்கை உற்றுப்பார்த்தால், அதில் நாம் எல்லாரும் இருப்பதைப் பார்த்துவிட முடியும். அந்தக் குரங்கு, விடுதியிலும் நகரத்திலும் யாருடைய கண்களுக்கும் படாமல் வாழ்ந்து வருவது. அதன் காதலை அது தன்னைப் போலவே விளிம்பில் வைத்திருக்கிறது.

குரங்கு சொல்லும் அந்த ஏழு காதலிகளையும் கதைசொல்லி பார்த்ததில்லை. குரங்கு மெல்லக் கனவாய் பழங்கதையாக அவனுக்கு ஆனபின்னர், குரங்கின் எட்டாவது காதலியை அல்லது எண்ணிக்கை சொல்ல முடியாத காதலியை கதைசொல்லி சந்திக்கிறார்.

தனது காதல் மூலம் பெயர் மறதியை தனது காதலிகளுக்கு ஏற்படுத்தும் அந்தக் குரங்கு உலகத்துக்கு என்ன சொல்கிறது. காதல், மறதியில் தான் நிலைகொள்கிறது என்கிறதா.

மனிதனை விடத் தீர்க்கமாகப் பேசும் விலங்குகளை முராகமி ஏன் உருவாக்கியபடி இருக்கிறார். பிற குரங்குகளுடனும் வாழமுடியாமல் மனிதர்களுடனும் இணையுறவு கொள்ள முடியாத அந்தக் குரங்கை இருட்டில் விளிம்புகளில் குற்றத்தன்மையுடன் அலையவிட்டது யார்?

நம்மைவிடத் தொன்மையான ஒன்றின் கதையைப் பகிர்வதற்குத்தான், அந்தக் குரங்கைக் கொண்டு நம்மைக் குணமூட்டுவதற்குத்தான் ஹாருகி முராகமி கதை சொல்கிறாரா? 

சிறுகதையைப் படிக்க

(https://www.newyorker.com/magazine/2020/06/08/confessions-of-a-shinagawa-monkey)

ரிசர்வ் லைன்

என் அறைக்கும் அலுவலகத்துக்கும் இடையில் காவலர் குடியிருப்பு. ஆயுத அறை, காவலர் மைதானம், மாரியம்மன் கோவில், திருமண மண்டபம், காவல் நாய்களின்...