Thursday, 26 December 2019

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை




உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை.

ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன்.

எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார்.

000

ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆனால், கவிதை என்றால் என்னவென்று சொல் என்று யாராவது கேட்டால் எப்போதும் திகைப்பாகவே இருக்கிறது. என் பத்தொன்பது வயதில் கவிதை என்ற வடிவம் என்னைத் தேர்ந்து கொண்டபோது, கவிதை என்பது சத்தியமாக வெளிப்படுவது என்பதுதான் என்னுடைய எளிமையான பதிலாக இருந்தது. கவிதையில் எந்த உண்மையையும் சொல்லலாம் என்ற எளிய நம்பிக்கை அது. இப்போது சத்தியமென்றால் என்னவென்பதற்கான வரையறை அத்தனை எளிதாக என்னிடம் இல்லை;

எனது தேசத்தில் இப்போது பொய் என்று சொல்லப்படும் மக்கள் இல்லை; பொய் எனும்போது சந்தேகமாக இருக்கிறது. அப்படி அறுதியிட முடியுமா பொய்யை பொய்யென்று?
சிறிய உண்மைகள், பெரிய உண்மைகள், குள்ள உண்மைகள் மட்டுமே இங்கே குடிமக்கள்.   

அந்தந்தக் கணத்தின் உண்மையை எதிர்கொள்வதில் தலையீடு செய்வதில் கவிதைதான் இந்த உலகத்திலேயே முதன்மையான வடிவாக இருக்கிறது. மாறுதலுக்குப் பக்கத்தில் மாறுதலை அதிகபட்சம் புரிந்துகொள்ளும் வடிவமாகவும் உள்ளது.

இந்த நூலில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ராபர்டோ ஜூரெரோஸ் கவிதைகளைப் பற்றி எஸ். ராமகிருஷ்ணன் உரைப்பது போல செங்குத்தாக கவிதை உயிர் இருக்கிறது. தரையில் மனிதனைப் போல கிடைமட்டமாகத்தான் உணவுண்ணுகிறது. கிடைமட்டமாகத்தான் மனிதனைப் போலப் புணர்கிறது. ஆனால், அது தனக்கான உயிராற்றலை, கற்பனையை, புரிதலை, நேசத்தை அது செங்குத்தாகவே பெறுகிறது.

இனிப்பெல்லாம் கசந்து போகும், சேர்ந்ததெல்லாம் பிரியும், பழங்கள் எல்லாம் அழுகும். இன்பமெல்லாம் துன்பமாகும் என்ற புரிதலை அடைந்த புத்தனுக்குப் பக்கத்தில் நிற்கவேண்டிய நிர்பந்தத்தில் இருக்கிறது நமது காலம். அதனால், கவிதை என்ற வஸ்துதான், புத்தனுக்கு அருகில் நிற்க மேலான தகுதியுள்ள வடிவமும் ஆகும். அறிவு, வளர்ச்சிக்கென்று படைக்கப்பட்ட தொழில்நுட்பங்கள், தத்துவம், சிந்தனைகள் எல்லாம் வெறும்புழுதியாக கட்டிடக் குப்பைகளாக பிறனை வெறுப்பதற்கும் ஒதுக்குவதற்கும் அழிப்பதற்குமான தளவாடங்களாக மாறிவிட்ட நிலையில், கவிதையைக் கொண்டுதான் நாம் நேசிக்க முடியும்.

நாம் வாழும் காலத்தில் யார், எமது துக்கத்தை உணர்ந்து பரிசீலிக்கிறானோ, யார் எமது துக்கத்தை அதிகபட்ச புரிதலால் நெருங்குகிறானோ, அவனே எமது காலத்தின் சத்தியத்தை உண்மையை, மெய்மையை நெருங்குபவன் ஆகிறான். அதனால்தான் வரலாற்று இடிபாடுகள், மனிதகுலம் ஒட்டுமொத்தமாக அடைந்த தோல்விகள், அவனது சரிவுகள் அனைத்தின் சாயலோடு பிரதிபலிப்புகளோடு கவிஞன் இந்தப் பூமிக்கு உயிராற்றலை, கனவை, நம்பிக்கையைத் தரும் உரமாகிறான்.

அதனால்தான் முழுமை, முக்தி, மெய்யறிதல், பூரண விடுதலை, அமைதி என்னும் பேருந்து டிப்போவுக்கு முந்தைய நிலையத்தில் கவிஞன் இறங்கிவிடுகிறான். 

இயற்கை, காதல், காமம் எல்லாம் அநித்தியம் என்றாலும் அவனுக்கு வெளியில் இருக்கும் அழகுகள் வேண்டும். அவை தோன்றி மறையுமென்றாலும் அந்த க்ஷணத்தில் அவன் மட்டுமே கிட்டத்தட்ட அந்த அழகுகளோடு பொருட்களோடு விஷயங்களோடு முழுமையான உறவை மேற்கொள்கிறான்.

வான்கோவைப் போல அவன் உதிரும் மலர்களுக்கும் நரைக்கும் தனது காதலிகளுக்கும் இறவா நிலையைத் தருகிறான். பூமியிலிருந்து பறித்த மலர்களை விண்ணகத்துக்குக் கொண்டுபோய் சேர்ப்பவன் கவிஞன்.

000

நான் எனக்கு நினைவுதெரிந்த நாளிலிருந்து யானைகளைப் பார்த்து வருகிறேன். ஆனால், சுந்தர ராமசாமியைப் பார்த்த பிறகு சுந்தர ராமசாமியைப் படித்த பிறகு பார்த்த யானை தான் துல்லியமான பார்வை. கலையும், கவிதையும் இயற்கையை கண்ணாகவும் காதாகவும் நெருங்கிச் செவிகொடுக்கும் கல்வியைத் தருகிறது. அந்தக் கல்வியைப் போதித்த ஆசான் சுந்தர ராமசாமி. சுந்தர ராமசாமியின் யானை எப்போதும் பிரமிளுடையது போல வனத்திலிருந்து வரும் யானை அல்ல. அவருடைய யானை வளர்ப்பு யானை. அதன் கழுத்தில் அழகிய மணி உண்டு. அதற்கு கிணுகிணுவென்ற சத்தமுண்டு.

இயற்கையைப் பார்க்கப் பழகும்போது, குழந்தைகளைப் பார்க்கப் பழகுகிறோம். காதலரின் முகத்தில் நம் எண்ணங்கள் மறைந்து அவளாய் அவனாய் காதலாய் அதுவாய் ஆகும் கலையைப் பழகுகிறோம். ஒரு மரத்தின் பட்டைகளையொத்த ஒரு கூழாங்கல்லின் ரேகைகளைப் போல, வாழ்ந்து கனிந்திருக்கும் முதியவர்களின் முகத்தை உற்றுப் பார்க்கும்போது, எண்ணங்கள் அற்று நிச்சலனமாக முடியும். அதைக் கவிதையும் கலைகளும் தான் கற்றுத் தருகிறது.

எதையும் ரசிக்க எதையும் அனுபவிக்க அதைச் சொந்தம் கொண்டாடுவது அவசியமல்ல என்ற உணர்வு அப்போது தான் ஏற்படுகிறது. விரும்புவதுதான் அனேகமாக சொந்தம் கொண்டாடுவதின் சிறந்த முறை, சொந்தம் கொண்டாடுவதுதான் விரும்புவதின் மிக மோசமான வழி. என்று ஜோஸ் சரமாகோ சொல்வது உண்மைதான். வெளியே உள்ள எதைப் பாராட்டும்போதும், அங்கே நமது சுயத்தைச் சற்றே விலக்கிவிடுகிறோம். நாம் அதுவாக மாறும் தற்காலிக விந்தை அங்கே நிகழ்கிறது. சுயத்திலிருந்து நாம் மேலே எழுகிறோம். இப்படித்தான் சுயம் சுயமற்ற பொருட்களால் விஸ்தரிக்கப்படுகிறது.  

மஞ்சள் ரோஸ்
என்று
தயங்காமல்
அவளை அழைத்துவிடு
அவள் தானாகவே
ஒரு மஞ்சள் ரோஸ்
ஆகிவிடுவாள்
இல்லையென்றாலும்
கவலை இல்லை
அவளை
ஆக்கிவிடலாம்.

என்று ஒரு கவிதையை எழுதியிருக்கிறேன். இது பெண் தொடர்பானது மட்டுமல்ல. ஆணுக்கும் எல்லாருக்கும் பொருந்துவதுதான்.

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர் ஒரு யோகா முகாமுக்குச் சென்றபோது, ஒரு புதிய பயிற்சியை அறிமுகப்படுத்தினார்கள். குத்தவைத்து அமர்ந்து காக்கா போல நடங்கள் என்று சொன்னார்கள். பெண்கள், முதியவர்கள், குழந்தைகள் உட்பட நடந்தோம். ஒரேயொரு நடுத்தர வயதுக்காரர். அவர் ஐடியில் வேலை செய்பவராக இருக்க வேண்டும். அவர் நகரவேயில்லை. என்னவென்று கேட்டேன். காக்கா எப்படி நடக்கும் என்று கேட்டார். அப்படி நடக்கப் பயிற்சி இல்லை என்றார். காக்கா, காக்காவைப் போல நடக்கும்; நீங்களும் காக்கா போல நடங்கள் என்று சொன்னேன். கிட்டத்தட்ட நாங்கள் எல்லாரும் நடந்துகொண்டிருந்தோம் காகமாய். அங்கே நான் இறந்து காகம் பிறக்கிறது.   

நான் அவராகும், நான் அதுவாகும் கலைதான் கவிதை.  தமிழில் அதைக் கோட்பாடாக இல்லாமல் கவிதைகளாக நிகழ்த்தியதில் ஆத்மாநாம் மிகப்பெரிய முன்னோடி. ஆத்மாநாமை முன்வைத்து ‘வேறொருவராகும் கலை’ என்று பிரம்மராஜன் கண்டுபிடிக்கிறார். ஆத்மாநாமின்  ‘என்ற கேள்வி’  கவிதையைப் படிக்கிறேன். கலை என்பது என்ன என்பதற்கான சிறந்த வரையறையும் கூட இந்தக் கவிதை…

பார் அந்த முதலை
அதன் பளிச்சிடும் ஒளியில்
ஒழுகுங்கள் சிறிது நேரம்
அதன் வர்ணங்கள் ஒவ்வொன்றும்
அதனதன் இடத்தில் உள்ளது
ஒரு மரம் என்றால்
அது பெயர்த்தெடுத்து வந்து
வைத்த மாதிரி இருக்க வேண்டும்
இங்கே
காலம் அகாலம் என்ற பேச்சே கிடையாது
நிஜம்
அதுதான் நமக்கு வேண்டும்
அதன் கற்பனைகள் வேண்டும்
வடிவங்களில் மாற்றமிருக்கலாம்
பொருளில் மாற்றம் கூடாது
முற்றும் முழுதான பொருள் வேண்டும்
இது சாத்தியமா
என்ற கேள்வி எழ வேண்டும்
பார்ப்பது நிஜம்தான்
என்று தோற்றம் அளிக்க வேண்டும்
அப்பொழுது
நீங்கள் பார்ப்பது ஓவியம்
எனினும் என்ற பிரச்சினைக்கே
அங்கு இடம் கிடையாது.

முதலையில் உள்ள வண்ணங்களாய் எப்படி ஒழுகுவது என்ற கேள்விக்கே இங்கே இடமில்லை.

000

வார்த்தைகளை அப்படியப்படி மடித்துப் புரோட்டாவைப் போலப் பிய்த்துப் போட்டால் கவிதை என்று கவிதை வடிவத்தைக் கிண்டலாகச் சொல்பவர்கள் உண்டு. அது மட்டுமே அல்ல என்கிறார் போர்ஹே. அது ஒரு டைப்போகிராபிக்கல் குளறுபடி அல்ல. அது பொதுவில், வழக்கத்தில் இருக்கும் சிந்தனை மற்றும் புரிதல், வாசிப்பு முறைக்கு மாற்றானது.


சமுத்திரக் கரையின்
பூந்தோட்டத்து மலர்களிலே
தேன்குடிக்க அலைந்தது ஒரு
வண்ணத்துப் பூச்சி
வேளை சரிய
சிறகின் திசைமீறி
காற்றும் புரண்டோட
கரையோர மலர்களை நீத்து
கடல்நோக்கிப் பறந்து
நாளிரவு பாராமல்
ஓயாது மலர்கின்ற
எல்லையற்ற பூ ஒன்றில்
ஓய்ந்து அமர்ந்தது.
முதல் கணம்
உவர்த்த சமுத்திரம்
தேனாய் இனிக்கிறது.

பிரமிளின் மிகச் சிறந்த உருவகக் கவிதையான ‘வண்ணத்துப் பூச்சியும் கடலும்’ கவிதை இது. 16 வரிகள் இருக்கிறது. 50 வார்த்தைகள் மட்டுமே. சமுத்திரக் கரையின் பூந்தோட்டத்து மலர்களிலே தேன்குடிக்க அலைந்தது ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சி என்ற முதல் சித்திரம் வழியாக, இந்தப் பூமியில் எங்கேயும் காணக் கிடைப்பதற்கு அரிதான ஒரு நிலத்தையும் கடலையும் தோட்டத்தையும் உருவாக்கி விடுகிறான் கவிஞன். வாசகன் எந்தப் பின்னணியில் எந்தவிதமான மனநிலையில் கலாசாரச் சூழலில் இருந்தாலும் அந்த நிலத்துக்கு அவன் மாறும் தகவமைப்பைக் கொண்டிருக்கிறான். அது நேர்கோட்டுத் தன்மையிலான கிடைமட்ட உறவு அல்ல; கவிஞனும் கவிதையை வாசிப்பவனும் சேர்ந்து நடத்துவது.

வழக்கமான காரண- காரியத் தொடர்புகளின் வழியிலான அர்த்தத்தையும் விளக்கங்களையும் கவிதை துவக்கத்திலேயே துண்டித்துவிடுகிறது. பகுத்தறிவு என்று நாம் வரையறை செய்திருக்கும் ஒன்றுக்கு மாற்றான மெய்மையை கவிதை முன்வைக்கிறது. அப்போதுதான் உவர்த்த சமுத்திரம் தேனாய் இனிக்கிறது என்னும் போது, இரண்டு நிமிடங்களேயான கால அளவில் இந்தக் கவிதை தரும் பிரமாண்டமான வாழ்க்கையும் காலமும் நிலவெளியும் வேறுவேறாகி விடுகிறது. அது சொல்லும் மரணம் வேறாகிறது. அந்த வகையில் ஆத்மாநாம் சொன்னது போல, அவர் நம்பியது போல, கவிதை மதத்துக்கு இணையான ஒரு மாற்று மெய்மை தான்.

உலகம் தோன்றிய, மனிதர்கள் தோன்றிய கதைகளை மதங்களும் பழங்குடி மக்களும் உரைத்திருக்கின்றனர். உலகம் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கும் கதைகளை கவிஞர்கள் தானே அதிகம் சொல்லியபடியுள்ளனர். தடுக்கிவிழும்போது தோன்றும் பூமியை தேவதச்சன் தற்செயல் பூமி என்கிறார். இயற்கையை, மனிதர்களை, வாழும் காலத்தின் கோலங்களை, மாறும் பொருள்சார் கலாசாரத்தின் கதைகளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கும் பாணர்கள் கவிஞர்கள்.

000

‘கவிதையின் கையசைப்பு’ நூலை முழுமையாகப் படிக்கும்போது, ஒரு வாசகனாக, கவிதை எழுதுபவனாக எனக்கு, என் கவிதை உலகத்துக்கு, எனது பார்வைகளுக்குச் செழுமை தருபவர்களாகவும் நெருக்கமானவர்களாகச் சில கவிஞர்களை உணர்ந்தேன். சில கவிஞர்கள் எனக்கு அன்னியமாகவும் பட்டனர். குறிப்பாகத் தேசியக் கவிகளிடம் எனக்கு ஈடுபாடு ஏற்படவில்லை. தகுபொகு இசிகாவா, கோயுன், ராபர்ட் ஜூரோஸ், மிலான் ஜோர்ட்ஜெவிக், அல்பர்தி, மிலன் ரூபஸ், ரான் பேட்ஜெட் ஆகியோரின் உலகம் எனக்கு தாக்கத்தையும் படிப்பினைகளையும் தருவதாக இருந்தது.

குறிப்பாக சுந்தர ராமசாமியின் மொழிபெயர்ப்பின் வாயிலாக எனக்கு அறிமுகமான வில்லியம் கார்லோஸ் வில்லியம்ஸ் பிறந்த ஊரான பேட்டர்சனைச் சேர்ந்த ரான் பேட்ஜெட்டைப் பற்றிப் படிக்கும்போது, என் உலகத்துக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர் இவர் என்று உற்சாகம் கொண்டேன். முடிவில் தான் பேட்டர்சன் என்ற திரைப்படத்தில் அவரது கவிதைகள் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதை எஸ். ராமகிருஷ்ணன் எழுதியிருந்தார். நான் பேட்டர்சன் படத்தை, ரான் பேட்ஜெட்டைப் பற்றி ஏதுமே அறியாமல் முன்பே பார்த்திருக்கிறேன். இனி ரான் பேட்ஜெட்டை இன்னும் கூர்மையாகத் தொடர்வேன்.

2019-ம் ஆண்டின் கடைசி நாட்களில் இந்த நூலைப் படிக்கும்போது, ஒரு கவிஞனாக நான் எனது உலகத்தையும் எனது படைப்பையும் இன்னும் எப்படிச் செழுமையாக்கிக் கொள்ளவேண்டும் என்ற கட்டளையைப் பெற்றேன். ஒரு நவீன கவிஞனாக கூடுதலான பொறுப்புகளைப் படைப்புசார்ந்து எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியது அத்தியாவசியம் என்ற போதத்தை இந்தப் புத்தகம் கொடுத்திருக்கிறது.

000

புதுக்கவிதை, நவீன கவிதை என்ற வடிவம் சார்ந்து நமது மரபிலிருந்து பெற்ற செழுமைக்கு ஈடானது வெளிக் கலாசாரங்களிலிருந்து நாம் மொழிபெயர்ப்பாகப் பெற்றதும். காலம்தோறும் மாறும் வெளிப்பாட்டை, வடிவத்தை, நவீனத்தைச் சமைத்ததில் அப்படியான மொழிபெயர்ப்புகளுக்கும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கும் அவர்களை அறிமுகப்படுத்தியவர்களுக்கும் கவிதை வாசகனாக நான் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். பெட்ரோல்ட் ப்ரக்ட், விஸ்லவா சிம்போர்ஸ்கா, பாப்லோ நெருடா, ழாக் ப்ரெவர் தொடங்கி அன்னா ஸ்விர் ஆகியோரை மொழிபெயர்த்த பிரம்மராஜனையும் யமுனா ராஜேந்திரனையும் சுகுமாரனையும் வெ. ஸ்ரீராமையும் சமயவேலையும் நன்றியுடன் தமிழ் கவிதைச்சூழல் ஞாபகத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

தொன்மையான காலத்திலிருந்து காதல், பிரிவு, ஏக்கம், தனிமை, சந்தோஷம் என எல்லா உணர்வுநிலைகளும் ஒன்றுதான். நவீன கவிதை மாறாத அந்த உணர்வுநிலைகளுக்கு அருகே நவீன பொருட்களை வைக்கிறது. ஒரு ஹேர்பின்னை, ஒரு செல்போனை, ஒரு ஹேங்கரை, ஒரு மேஜை நடராஜரை, ஒரு பெண்டுலம் கடிகாரத்தை வைக்கிறது. அந்தப் பொருட்களில் நமது காலத்தின் நமது குணத்தின் நமது வலியின் சாயல்கள் படர்ந்துவிடுகின்றன. அப்படியான நவீனத்தை நம்மில் தூண்டிக் கொண்டேயிருப்பதில் இத்தகைய அறிமுகங்களுக்கும் முக்கியப் பங்குண்டு.

வாழ்க்கை மீதான தீவிரமான தலையீடு, செயல்பாடு செலுத்தும் கலைவடிவம் கவிதை என்பதை உணர்ந்தவர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன்.  இந்த நூலில் அந்த உணர்நிலையிலிருந்து சர்வதேச அளவில் 12 கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் அவர் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார். தேவதச்சனும் சமயவேலும் இதிலுள்ள கவிதைகளை மொழிபெயர்த்துள்ளனர்.

படைப்பியக்கச் சூழலின் அணுக்கத்தை, எழுத்தை வாழ்க்கையாகப் பணியாக திட்டமிடாமலேயே தேர்ந்துகொண்டிருக்கிறேன். எனது இருபது வயதுகளின் தொடக்கத்திலேயே இலக்கியம், வாசிப்பு, படைப்பு சார்ந்த மூட்டத்திலேயே உலவி உரையாடிக் கொண்டிருப்பதின், அதில் தரித்து அதுவாகவே வாழ்வதின் இனிமையை இனிப்பைச் சொல்லித் தந்தவர்களில் ஒருவர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன். பொருள் தேடுவது, இணை தேடுவது எல்லாவற்றையும் விட பெரிய மகிழ்ச்சி வாசிப்பிலும் படைப்பதிலும் உரையாடலிலும் உள்ளது என்ற நம்பிக்கையை உருவாக்கியவர்களில் அவரும் ஒருவர்.  நாகர்கோயில் அருகே சுங்கான்கடை மலையின் மடியில் அமைந்திருந்த ஒரு பழைய ஆசிரமக் கட்டிடத்தின் திண்ணையில் ஒரு மகுடிக்காரனின் ஊதலில் ஈர்க்கப்பட்டது போல நானும் லக்ஷ்மி மணிவண்ணும் ராமகிருஷ்ணனின் பேச்சுக்குக் கவரப்பட்டோம். அதுதான் எங்கள் முதல் சந்திப்பு. ஒரு மாணவனுக்கு உள்ளும் வெளியேயும் அணுக்கமான பேராசிரியரின் இயல்பை, பகிர்தலை அவர் இன்னமும் தக்கவைத்திருக்கிறார், அகத்தில் என்பதை இப்புத்தகம் வழியாக மீண்டும் உணர்ந்தேன்.

மாணவ நாட்களில் அவரது தாவரங்களின் உரையாடல் சிறுகதையை முதலில் சுபமங்களா இதழில் வாசித்தேன். அருவியின் சத்தத்தை மௌனமாக்கும் சிறு செடி தான் அந்தக் கதையின் மையம். பேரருவியின் சத்தத்தைச் சிறிதாக்கி விடும் ஒரு சின்னஞ்சிறிய செடி மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் நிஜமாகவே இருப்பதாக நம்பினேன். ஒரு பெரிய மலையில் மரங்களும் செடிகளும் சூழ்ந்த சூழலில் ஒரு அருவியைச் சத்தமில்லாமல் ஆக்கும் சிறு செடி என் அகத்தில் நிறைய நாட்கள் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. கவிதையைத் தூண்டக்கூடிய கவிதை உணர்வுக்கு நெருக்கமான புனைவு எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன்.


அருவியை மௌனமாக்கும் அந்தச் சிறுசெடி தான் கவிதை. அது மூலிகையாக அரும்பொருளாக இருக்கிறது; அதுவே மிக மலினப்படுத்தப்பட்ட வடிவமாகவும் உள்ளது. ஆனால், கவிதை இன்றும் அத்தியாவசியமானது, அழகு எவ்விதம் அத்தியாவசியமானதோ அதே வகையில் ஆழமாக.

தனிமையை நகுலனுக்கு உரைத்த சுசிலாவைப் போலவே மரணத்தை பிரிவை துறப்பை சொந்தம் கொண்டாடாமல் அனைத்தையும் அனுபவிக்கும் நிறைவை கவிதையைத் தவிர நமக்கு வேறு எது சொல்லித் தரமுடியும். மிலன் ரூபஸ் எழுதிய கவிதை இது.

அழகு


யாரால் கூற இயலும்
படைவீரர்கள் தங்களுடைய கேடயங்களில் ஓவியம்
தீட்டியது ஏன் என்று?
நமக்குள் எவ்வளவு ஆழத்தில் அழகு இருக்கிறது
என்பதை யார் கூற முடியும்?
மிக ஆழம்
உன்னோடு சேர்ந்து ஒரு சண்டைக்கோழியின் கத்தலைப்போல
நாம் மரணத்தைப் பயமுறுத்துகிறோம் அந்த அளவுக்கு
மிக ஆழம்.
உன்னோடு சேர்ந்து ஒரு சண்டைக்கோழியின் கத்தலைப்போ
நாம் மரணத்தைப் பயமுறுத்துகிறோம் அந்த அளவுக்கு
மிக ஆழம்.
எங்களது உலகில் நாங்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும்
பூட்டிவைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்
கவிஞனைக் கைவிட்டுவிடாதீர்கள்.
ஒரு சக்கரத்தின்மேல் சும்மா கத்தும் குண்டுக் கரிச்சானை
அவனிடம் காட்ட வேண்டாம்.
பேச்சின் ஒரு சிறிய கூடு, முழுக்கவும் ஒரு மின்னுதல்
அவனுடன் இருப்பதுவும் துயரம் அவன் இல்லாமலிருப்பதும்
துயரம்.

மிக்க நன்றி…நண்பர்களே   


Tuesday, 24 December 2019

நஞ்சுண்டனோடு சில நினைவுகள்




நஞ்சுண்டனைப் பார்ப்பதற்கு முன்னரே அவருடைய ‘சிமெண்ட் பெஞ்சுகள்’ கவிதைத் தொகுதியைப் பார்த்திருந்தேன். நீல நிறத்தில் அப்போது பிரபலமாக இருந்த ஸ்க்ரீன் பிரிண்டிங் முறையில் வெளியான புத்தகம் அது. அமைப்பியல்வாதம் தொடர்பில், தமிழ் சிறுபத்திரிகை சூழலில், புரிந்தும் புரியாமலும் பெங்களூரு முதல் நாகர்கோயில் வரை தாக்கத்தையும் அச்சுறுத்தலையும் செலுத்திய காலகட்டத்தில் அறிமுகமான பெயர்களில் நஞ்சுண்டனும் ஒன்று.

ந. பிச்சமூர்த்தி நூற்றாண்டை முன்னிட்டு சென்னை பாரதியார் இல்லத்தில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியில் தான் கவிஞரும் மொழிபெயர்ப்பாளரும், மொழி செம்மையாக்குனருமான நஞ்சுண்டன் அறிமுகமானார்.

பாரதியார் இல்லத்துக்கு கவிஞர் விக்ரமாதித்யனுடன் போயிருந்தேன். கிட்டத்தட்ட நிகழ்ச்சி முடியும் தருவாயில் மதிய உணவு இடைவேளைக்குப் போனதாக எனக்கு நினைவு. ஞானக்கூத்தன், ஜி. கே. மூப்பனார் எல்லாரும் கலந்துகொண்ட கூட்டம் அது. பார்வையாளர்களும் பங்கேற்பாளர்களும் கலைந்துகொண்டிருந்த நிலையில், விக்ரமாதித்யன் நேரடியாகப் போய், டேய் நஞ்சுண்டா என்று அருகே போய், அவரது தலையில் இருந்த பாலுமகேந்திரா தொப்பியை கழற்றி எடுத்துவிட்டார். நஞ்சுண்டன் கடுமையாகக் கோபமாகி என்ன நம்பி! என்று ஆவேசப்பட்டார். அதற்குப் பிறகு நஞ்சுண்டனை எப்படியோ விக்கி சமாதானப்படுத்தினார்.

அடுத்த சில வருடங்கள் கழிந்து, நான் மின்பிம்பங்கள் தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தபோது தொலைபேசியில் என்னை பெங்களூருவில் நடக்கும் தமிழ் – கன்னட கவிஞர்கள் கலந்துகொள்ளும் மொழிபெயர்ப்புப் பட்டறைக்கு அழைத்தார். தமிழில் மனுஷ்ய புத்திரன், க. மோகன ரங்கன், சல்மா, கனிமொழி, பா. வெங்கடேசன், எம். யுவன், அப்பாஸ் ஆகியோருடன் என்னையும் தேர்ந்தெடுத்திருப்பதாகக் கூறினார். எனக்கு மிகுந்த சந்தோஷம். ஒப்புக்கொண்டேன். எனது கவிதைகள் சிலவற்றை அவருக்கு அனுப்பியதாக நினைவு. ஒரேயொரு தொகுதி மட்டுமே அப்போது வந்திருந்தது. 2002-ம் ஆண்டாக இருக்க வேண்டும். அடுத்த ஓரிரு வாரங்களுக்குள்ளேயே பெங்களூரு பல்கலைக்கழகத்துடன் அந்த நிகழ்ச்சியைச் சேர்ந்து நடத்துவது காலச்சுவடு பத்திரிகையும் என்ற தகவல் எனக்குத் தெரிந்தது.

2000-வது ஆண்டின் இறுதியில் காலச்சுவடு நண்பர்களுடன் எனது நட்பையும் தொடர்புகளையும் இதழ் பங்களிப்பையும் நிறுத்திவிட்ட நிலையில் எனக்கு இந்த நிகழ்ச்சிக்குச் செல்வது குறித்து சங்கடம் ஏற்பட்டது. நஞ்சுண்டனை எஸ்டிடியில் அழைத்து எனது சங்கடத்தைச் சொன்னேன். அவர் அதெல்லாம் ஒன்றும் பிரச்சினை இல்லை, வாருங்கள் என்றார். எனக்கு அந்த நிகழ்ச்சியில் பங்குகொள்வதும் பங்கேற்கும் இடம் பெங்களூரு என்பதும் கூடுதல் கிறுகிறுப்பையும் சபலத்தையும் கொடுத்திருந்ததால் அதை மறுக்க முற்றிலும் என்னால் முடியவில்லை.

மொழிபெயர்ப்புப் பட்டறை தொடங்குவதற்கு முந்தின தினம் காலையே அவரது பல்கலைக்கழக ஊழியர் குடியிருப்பு வீட்டுக்குச் சென்று சேர்ந்துவிட்டேன். நஞ்சுண்டனின் சகாவாக ராமநாதனும் எனக்கு அன்று அறிமுகமானார். மலைப்பாங்கான தெருக்கள், ஒரு வனத்தை ஒத்த பல்கலைக்கழக வளாகம், பருவநிலை எல்லாம் ஈர்த்தது. மதிய உணவுக்கு முன்பே நானும் நஞ்சுண்டனும் இரண்டு லார்ஜ் ரம் எங்கள் குடலை உஷ்ணமாக்கியதும் சகஜமானோம். அருமையான காய்கறி உணவு செய்திருந்தார். அவர் தூங்கப் போனபின்னர், அவரது படுக்கையறைக்கு அடுத்திருந்த நூல் அலமாரி இருக்கும் அறைக்குள் போனேன். அதில் இருந்த புத்தகங்களில் ஒன்றுதான் இதுவரை என்னை வழிநடத்தும் புத்தகங்களில் ஒன்றாக இருக்கும் போர்ஹேயின் ‘Twenty four conversations with borges’ என்ற அபூர்வ நூல். மதியத்தில் நிறை போதையில், போர்ஹே எழுதிய நிலவு குறித்த கட்டுரை சுத்தமாகப் புரிந்த நாள் அது. கருப்பு நிறத்தில் அந்தப் புத்தகம் எனக்கு உடனடியாக மானசீகமானது.




அடுத்த நாள் மொழிபெயர்ப்புப் பட்டறை தொடங்கியது. காந்தி வளாகத்தில் சித்தலிங்கையா தொடங்கிவைத்துப் பேசிச் சென்றார். பிரபஞ்சனும் வந்திருந்தார். நஞ்சுண்டன் எல்லாருக்கும் அந்த வளாகத்துக்குப் பக்கத்திலேயே அறைகளை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.

மாலை, மதுவிருந்து தொடங்கியது. கனிமொழி, சல்மா எல்லாரும் விருந்தைத் துவக்கிவைத்து விட்டு, அவரவர் அறைகளுக்கு உறங்கப் போய்விட்டனர். பிரபஞ்சன், மனுஷ்ய புத்திரன், எம். யுவன் எல்லாரும் இருந்தோம். காலச்சுவடிலிருந்து விலகியதும் அதைத் தொடர்ந்து அதுசார்ந்த நண்பர்களிடமிருந்தும் விலக்கம் ஏற்பட்டது. அதுதொடர்பில் எம். யுவனுக்குக் கசப்பு இருந்தது. திருக்கழுகுன்றத்தில் நான் மெக்கானிக்கல் என்ஜினியரிங் படிக்க வந்தபோது எனது ஞானத்தகப்பனாக இருந்து பராமரித்தவர் அவர். விலகிய ஆடாக அவருக்கு என் மேல் இருந்த எரிச்சலைக் காண்பிக்க ஆரம்பித்தார். நான் கொஞ்சம்போல நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டு அடுத்த அறைகளில் இருக்கும் மதுவையும் நண்பர்களையும் பகிரப் போயிருக்கலாம். ஆனால் நான் அங்கேயே இருந்தேன். பிரபஞ்சன் இந்த விளையாட்டில் மத்தியஸ்தராகத் தலையிடவும் இல்லை. பார்வையாளராக இருந்தார். மனுஷ்யபுத்திரனுக்கோ என் மீது பிரத்யேகமான புகார்கள். சிறுபத்திரிகை இயக்கத்தைக் காக்கும் சிலுவைப் போராளியாக என்னைக் கருதிக் கொண்டு செய்த வினைகள் மனுஷ்யபுத்திரனைக் காயப்படுத்தியிருந்தன. அவர் அப்போது உயிர்மையைத் தொடங்கியிருந்தார். வார்த்தைகள் தடித்தன. வெளியே போ என்று சொல்லப்பட்டது. நான் யுவனைப் பார்த்து சொல்லக்கூடாத வசை ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டு அறையை விட்டு வெளியே வந்தேன். எனக்குள்ள அறையை மாற்றிக் கொண்டு நான் அங்கே போய் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், பழைய நண்பர்களுடன் இருக்கும் இதத்துக்குத் தானே இந்த அறையில் இருந்தோம் என்ற ஆதங்கம் இருந்தது. ஆனால், அவர்கள் என்னை அப்போது பழைய நண்பன் என்பதற்காக மன்னிக்கத் தயாராக இல்லை. நான் எனது பையை எடுத்துக் கொண்டு இனி இங்கேயிருக்கக் கூடாது என்று கிளம்பிவிட்டேன். பிறகு, ஏழெட்டு ஆண்டுகள் கழிந்த நிலையில், தேவதச்சன் விளக்கு விருது விழா நிகழ்ச்சி மதுரையில் நடந்தபோது, நான் எம். யுவனிடம் காலில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து மன்னிப்பைக் கேட்டேன்.   

கடும் குளிர். வனப்பாதையின் இருட்டில் நடந்து நடந்து வெளியே வந்தேன். ஒரு ஷேர் ஆட்டோவில் ரயில் நிலையத்துக்குப் போனேன். அப்போதுதான் சென்னை ரயில் கிளம்பியிருந்தது. பேருந்து நிலையம் வந்தேன். ஒரேயொரு ஏசி பேருந்துதான் இருந்தது. என்னிடம் 50 ரூபாய் குறைவாக இருந்தது டிக்கெட்டுக்கு. அங்கே அறிமுகமான ஆள், காலை நாலரைக்கு பேருந்து இருக்கிறது. தூங்கிவிட்டுப் போகலாம் என்று கூப்பிட்டார். நிறைபோதையில் அது சரியான முடிவாகத் தெரிந்தது. அவரே கூப்பிட்டுப்போய் பேருந்து நிலையத்தின் மூலையில் ஒரு துண்டை விரித்து உறங்க வைத்தார். அவரும் பக்கத்திலேயே உறங்கினார். அத்தனை இதமான தூக்கம். திடீரென்று எழுந்தேன். இரண்டரை மணி இருக்கும். என்னை அழைத்துத் தூங்க வைத்தவரைக் காணவில்லை. எனது பர்சையும் காணவில்லை. அப்போது செல்போன் பாவிப்பு பரவலாகவில்லை.

பேருந்து நிலையத்துக்கு வெளியே நடந்துவந்தேன். இருபத்தி நான்கு மணிநேரங்களுக்கு முன்பு அத்தனை ரம்மியமாக இருந்த பெங்களூர் வேறு கலங்கலான தோற்றத்தை இருட்டும் வெளிச்சமுமாக எனக்குக் காண்பித்தது. ஒரு ஆட்டோகாரரிடம் சென்று, ஞாபகத்திலிருந்த நஞ்சுண்டன் வீட்டு முகவரியைச் சொல்லிக் கேட்டேன். உடனடியாகச் சம்மதித்தார். அன்று இரவு தொடங்கி நான் செய்த ஒரே புத்திசாலித்தனமான செயல் அதுதான். நஞ்சுண்டன் வீட்டில் இருட்டில் இறங்கி அவரைக் கதவைத் தட்டி அழைத்தேன். அவரும் ராமநாதனும் வெளியே வந்து என்னைப் பார்த்து விவரங்கள் கேட்டனர். 300 ரூபாய் கட்டணத்தைக் கொடுத்து உள்ளே அழைத்துப் படுக்க வைத்தனர்.

அடுத்த நாள் மொழிபெயர்ப்புப் பட்டறையில் அத்தனை நிம்மதியுடன் நான் இல்லை. எல்லாரிடமும் இரவில் நடந்த விஷயங்கள் குறித்த எனது தரப்பைப் புகார்களாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். தெரியாத இடத்துக்குப் போய் கேவலமாக அவமானப்பட்ட உணர்நிலை இருந்தது. அப்போது நான் காதலித்துக் கொண்டிருந்த என் மனைவியின், நான் மிகவும் நேசித்த புகைப்படத்தையும் அந்த மணிபர்சுடன் தொலைத்திருந்தேன். அது கூடுதலான சஞ்சலத்தை எனக்கு அளித்திருந்தது. உடைகளுக்கும் உடம்புக்கும் நடுவில் அடிக்கும் அவமானக் காற்று சில்லென்று என்னை நிர்வாணமாக்கி அன்று முழுவதும் தொட்டுக் கொண்டேயிருந்தது.   

கவிஞர் அப்பாஸ்தான், பாத்துக்கலாம்டா என்று ஆறுதலாகச் சொல்லி, மதிய உணவுக்கு முன்னர் பா. வெங்கடேசனுடன் ஒரு மதுவிடுதிக்கு காரில் அழைத்துப் போனார். இந்தப் புகைப்படம் காணாமல் போனது ஒரு சகுனமா என்று கேட்டேன் அவரிடம். புதிதாக பார்க்கும் யாரிடமும் நான் ஆருடம் கேட்பது அப்போதைய வழக்கம். அப்பாசும் ஆரூடக்காரர் ஆனார். விஸ்கியின் மேல் கண்ணாடி கிளாசில் சோடாவை ஊற்றி கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஒரு நிமிடம் அமர்ந்தார். நான் தங்கநிறத்தில் நுரைக்கும் திரவக் கோளங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பெரிசா போகவேண்டியது ஒண்ணு போட்டோவோட போயிடுச்சு. சரியாயிரும்டா என்றார். பா. வெங்கடேசன் இதையெல்லாம் மிகத் தொலைவிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், அருகிலிருந்து. அங்கேதான், முதல்முறையாக ஒரு நடுவயதுக் காரர், தனது மனைவி மகளுடன் அந்த விடுதிக்கு வந்து தனக்கு பானத்தைத் தருவித்து, மனைவிக்கும் மகளுக்கும் சிக்கன் ஆர்டர் பண்ணிச் சாப்பிட்டதைப் பார்த்தேன்.

அன்று இரவு, நஞ்சுண்டன் எனக்கு ஊருக்குப் போக பேருந்துக் காசும் கொடுத்து என்னைச் சரியாக ஏற்றிவிட, மொழிபெயர்ப்பாளர் குறிஞ்சிவேலனையும் ஒப்படைத்து அனுப்பிவைத்தார். மொழிபெயர்ப்புப் பட்டறைக்காக எனக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டிய பணத்தை அவர் முன்பே அனுப்பி வைத்திருந்தார்.

சென்னை திரும்பிய பிறகுதான் நஞ்சுண்டன் வீட்டில் படித்த போர்ஹேயின் புத்தகம் எனக்கு அபூர்வ வஸ்துவெனத் தெரிந்தது. அவரைத் திரும்பவும் தொடர்புகொண்டு அந்தப் புத்தகம் குறித்துக் கேட்க மூன்று நான்கு மாதங்கள் இடைவெளி விழுந்துவிட்டது. அவரைக் கூப்பிட்டுக் கேட்கும்போது அதன் தலைப்பை மட்டும் சொன்னார். அந்தப் புத்தகம் அப்போது தன்னிடம் இல்லை என்று சொல்லி யாரோ எடுத்துச் சென்றிருப்பதாகவும் சொன்னார்.

அதைத் தேடுவது பைத்தியமாக மாறியது. நான் பார்த்தவரையில் போர்ஹேயின் நூல்தொகைகள் எதிலும் இல்லாத நேர்காணல்கள் அவை. ஒருகட்டத்தில் அந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிவிடுவது என்று முடிவெடுத்துத் தேடத் தொடங்கியபோது, போர்ஹேயின் புத்தகம் என்று நான் பார்த்த புத்தகம் உண்மையா என்று போர்ஹே கதைகளின் தன்மையிலேயே சந்தேகமும் எழுந்தது. கூகுளில் அந்தப் புத்தகம் இருப்பதாக ஒருகட்டத்தில் தெரிந்தது. திருமணமாகி ஓரிரண்டு வருடங்களில் பெங்களூரு நண்பர் ரகுபதியின் உதவியுடன் அமெரிக்காவிலிருந்து பழைய புத்தகமாகத் தருவிக்கப்பட்டு இப்போது என்னிடம் மிகப் பத்திரமான சேகரிப்புகளில் ஒன்றாக இருக்கிறது.

000

அதற்குப் பிறகு இரண்டு சிறு சந்தர்ப்பங்களில் தான் நஞ்சுண்டனுடன் எனது சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. அவர் கன்னடச் சிறுகதைகளை வரிசையாக மொழிபெயர்க்க ஆரம்பித்த போது, நான் அதில் பாதியை மின்னஞ்சல் வாயிலாகவே படித்துவிட்டுப் பதிலும் எழுதியிருக்கிறேன்.

காலச்சுவடின் எந்த இதழ் என்று இதுவரை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ‘இன்னொரு சிறகு’ என்ற தலைப்பாக இருக்கலாம். ஒரு நெடுங்கதையை அவர் எழுதியிருந்தார். மிக நவீனக்குணம் கொண்ட நான் படித்த  கதைகளில் ஒன்று. ஒரு பேராசிரியர் தான் கதையின் மையப்பாத்திரம் என்று நினைவு. ஒட்டுமொத்தக் கதையிலும் அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் குணம், பண்புநலன்கள், உருவம் எதுவுமே வடிவெடுக்காமல் இருக்கும். அப்படிப்பட்ட ஆளுமைதான் அந்தக் கதையின் மையமே. அதை நஞ்சுண்டன் அருமையாக உருவாக்கியிருப்பார். நண்பர்களிடமும் அவரிடமும் அந்தக் கதையை வியந்திருக்கிறேன். அந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கும் நஞ்சுண்டனுக்கும் தொடர்பு இல்லாமல் இல்லை. சுகுமாரன் எழுதிய நினைவுக் குறிப்பில் நஞ்சுண்டனின் அந்த அம்சத்தைத் தொட்டுக் காட்டியிருக்கிறார்.

கதைகளைச் செம்மை செய்வது தொடர்பில் கடைசியாகச் சந்தித்தபோது என்னிடம் மிகவும் தீவிரமாகப் பேசினார். அரவிந்தனைப் பார்க்க இந்து தமிழ் அலுவலகத்துக்கு வந்திருந்தபோது பார்த்தேன். அவரை நான் மைலாப்பூர் வரை பைக்கில் கொண்டு போய்விட்டேன். அப்போது அவர் கையில் ஒரு பசுமாடு வாலைச் சுழற்றி துளியூண்டு சாணியைத் தெளித்துவிட்டது. அவர் பதற்றப்பட்டார். ஒன்றுமில்லை நஞ்சுண்டன் என்றேன். தான் ஒரு சிறுகதையின் எடிட் செய்யப்படாத பிரதியையும் எடிட் செய்யப்பட்டதையும் அனுப்பி வைப்பதாகச் சொன்னார். எனது கருத்தைக் கேட்டு அனுப்பியும் வைத்தார்.

மொழியியல், தத்துவம் ஆகியவற்றில் ஏற்படும் தீவிரவாதம் படைப்பாற்றலையும் விளையாட்டுத் தன்மையையும் கொன்றுவிடும் என்ற எண்ணம் எனக்கு உள்ளது. அதனால் எனக்கு அவர் சொன்ன விஷயத்தில் ஈடுபாடு இல்லை. அவருக்கு பதில் ஏதும் எழுதாமல் நண்டுகள் நகர்ந்துகொண்டேயிருக்கும் ஸ்மைலியைத் தேர்ந்தெடுத்து ஐம்பது நண்டுகளை அனுப்பிவைத்தேன். என்னிடமுள்ள விஷமக்குணம் அது. அப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாது என்று இப்போது உணர்கிறேன்.

தாட்பூட் என்று சத்தமாகத் தெரிவார் நஞ்சுண்டன். அவரது கன்னட வாசமடிக்கும் பேச்சும் ஒரு காரணம். ஆனால், நான் அவரிடம் வாஞ்சையைத்தான் அனுபவித்திருக்கிறேன்.

மரணம், படைப்பாளர்கள், கோட்பாட்டாளர்கள், மொழி செம்மையாக்குனர்கள் என்று யாரையும் விட்டுவைப்பதில்லை.



Saturday, 21 December 2019

விலாஸ் சாரங்கின் தம்மம் தந்தவன்




கலைஞர்கள், கவிஞர்கள் தொடங்கி மனிதனின் பேராசையால் சுரண்டப்பட்ட பூமியைப் பற்றிக் கவலைப்படும் சூழலியாளர்கள் வரை புத்தர் இன்றும் ஈர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். ப்ளேட்டோவின் சமகாலத்தவராக புத்தரை வைத்து, உலகளவில் நவீன சிந்தனைகள் ஏற்படுத்தியிருக்கும் தாக்கத்திலிருந்து புத்தரின் வாழ்வையும் மரணத்தையும் சமகாலத்தில் நின்று பரிசீலிக்கும் பரிசீலிக்கும் நாவல் ‘தம்மம் தந்தவன்’. மராத்திய, ஆங்கில எழுத்தாளரான விலாஸ் சாரங், கவிஞரும் கூட.

பிறந்த அரண்மனைக்கும் புகுந்த அரண்மனைக்கும் நடுவே நடுக்காட்டில் ஒரு சாலமரத்தின் மடியில் மரத்தைப் பிடித்தபடி தாய் மாயாதேவிக்குப் பிறந்த சித்தார்த்தன், அரச மரத்தடியில் ஞானம் பெறுகிறார். பெரும் கருணையையும் ஈவிரக்கமற்ற தன்மையையும் ஒருசேரக் கொண்ட வெட்டவெளி இயற்கையில் பிறந்து, அதே வெட்டவெளியில் ஞானமென்று சொல்லப்படும் புரிதலை அடையும் புத்தனின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய இந்த நாவல், ஒரு கவிஞனால் எழுதப்பட்ட அனுகூலங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. தெரியாத கத்திமுனையின் கூரைக் கொண்ட சித்தரிப்பும் மொழியும். 

பழைய உபநிடதங்கள் தொகுக்கப்பட்டு பிரபலமான, புதிய உபநிடதங்களும் எழுதப்பட்ட கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் பிறந்த சித்தார்த்தனின் தேடலும் உபநிடதங்களிலிருந்தே தொடங்குகிறது. துன்பம் என்ற பிரச்சினை குறித்து உபநிடதங்களில் எதுவும் சொல்லப்படவில்லை என்ற புள்ளியில் அவனது தனிப்பயணம் ஆரம்பிக்கிறது. அதுவரையில் நிகழ்ந்த உச்ச அறிதல் என்று சொல்லப்பட்டவற்றை, ‘ஐநூறு தேர்கள் கடந்தபிறகு எஞ்சும் தூசி’ என்று சித்தார்த்தன் கடக்க வேண்டியிருக்கிறது. பச்சையாய் பெரிய உடம்போடு இருந்து மரத்திலிருந்து உதிர்ந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தேய்ந்து நரம்புகளின் கூடாகி இன்மை நோக்கிப் பயணிக்கும் அரச மரத்தின் இலையை நாவலாசிரியர் வர்ணிப்பது போன்றே புத்தரின் துன்பங்கள், தோல்விகள், பலவீனங்கள், சமரசங்கள் அனைத்தும் இந்தப் படைப்பில் விசாரிக்கப்படுகின்றன.

உறக்கமற்றவனின் இரவு நீண்டது என்று தம்மபதத்தில் புகழ்பெற்ற வரி ஒன்று உண்டு. புத்தனாவதற்காக அவன் தந்தை சுத்தோதனரில் தொடங்கி, மனைவி யசோதரா, மகன் ராகுலன் உட்பட அனைவரது இரவுகளையும் உறக்கமற்றவைகளாக ஆக்குகிறான் சித்தார்த்தன்.

ஆசைகளும் குரோதமும் காமமும் மட்டுமே மனிதனின் இயல்பூக்கங்கள் என்பதை நிரூபிக்கப் போராடும் மாரனுக்கும் புத்தனுக்குமான உரையாடல் ஞாபகத்தில் நிலைக்கும் உருவகங்களால் நிரம்பியது. பிணங்களைத் தின்பதற்காக கழுகுகள் பறந்துகொண்டிருக்கும் அதே மலையில் தான் முட்டைகளையிட்டு ஒரு தாய்க்கழுகு அடைகாத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்று பதிலளிக்கிறார்.

பிறப்பு இறப்பு என்னும் துன்பங்களால் உழன்ற மனிதர்களின் கண்ணீரினால் ஆன பொய்கையில் அவலோகிதேஷ்வரரால் பிறப்பிக்கப்படும் பெண் தெய்வமான தாரா, இந்த நாவலின் இறுதியில் அறிமுகமாகிறாள். மனிதனை மரணத்தின் பால் இட்டுச்செல்லாதவள் பெண் என்று அவளைப் படைத்த போதிச் சத்துவர் தன் செயலுக்குக் காரணம் கூறுகிறார்.

மனிதர்களின் பெரும் அச்சங்களைக் கடக்க வைக்கும் பெண் என்னும் இயற்கையின் அமுதத் தாரையை நாவலாசிரியர் பரிசீலிப்பதாகவும் இதைக் கொள்ளலாம்.

கருணையின் வடிவமான பொன்னிற தாரா, தவாங் புல்வெளியில் பூடானையும் திபெத்தையும் பார்த்தபடி இன்று சிலையாக நிற்கிறாள். இந்திய அரசால் நிறுவப்பட்ட சிலை அது.

பவுத்த ஓவியங்களில் சிங்கங்கள் வரையப்பட்டிருக்கின்றன. சிங்கங்களே இல்லாத திபெத்தில் இந்த சிங்கங்கள் ஓவியங்களில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. தாராவும் சிங்கங்களும் நாம் கடக்க வேண்டிய அச்சங்களின் குறியீடாகவும் பார்க்கலாம். தமிழில் சமீபத்தில் வந்த மொழிபெயர்ப்புகளில் காளிப்ரஸாத் மொழிபெயர்த்திருக்கும் இந்த நாவல் முக்கியமானது; சமகாலத்துக்குடன் பொருத்தப்பாடு கொண்டதும் கூட.

காளிப்ரஸாத் இந்த நாவலை மொழிபெயர்ப்பதற்கு ஜெயமோகன் பயன்படுத்தும் காவிய மொழியைத் தேர்ந்துள்ளார். ஜெயமோகனின் மொழி அவரது பார்வை, சிந்தனைகள், அனுபவங்கள் சேர்ந்து உருவாக்கிய தனித்தன்மை.

 ஹெர்மன் ஹெஸ்சேயின் சித்தார்த்தனை போன்று எழுதப்பட்ட நாவல் இது. புத்தரின் காலகட்டத்தை நவீனத்திலிருந்து பார்க்கும் இடைவெளியை அது வைத்திருக்கிறது. விலாஸ் சாரங்கின் மொழி ஜெயமோகனின் சொல்நடையின் தாக்கத்தால் மூடப்பட்டுள்ளது. மொழிபெயர்ப்பாளன் பெற்ற தாக்கமும் ஆளுமையும் மொழிபெயர்க்கப்படும் ஆளுமைக்குள் அவனது படைப்புக்குள் அதிகம் செயல்பட வழியில்லை. அப்படிச் செயல்பட்டால் அதை விலகி நின்று பார்க்கும் இடைவெளியும், தவிர்க்கும் விவேகமும் மொழிபெயர்ப்பாளனுக்கு அவசியமானது. அப்போதுதான் மூல ஆசிரியரின் தனிக்குரலும் சிந்தனையும் மொழிபெயர்க்கப்படும் மொழியிலும் கேட்கும். நாவல் முழுவதும் புரவி புரவி என்று வருகிறது. எனக்குக் குதிரை என்னும்போதுதான் ஓடத் தொடங்குகிறது. புரவி எனும்போது அது சிலைகளிலும் பல்லக்குகளிலும் ஓடாமல் உறைந்திருக்கிறது.    





Tuesday, 17 December 2019

ஜோஸே ஸரமாகோவின் அறியப்படாத தீவின் கதை




போர்ச்சுகீசிய எழுத்தாளர் ஜோஸே ஸரமாகோ எழுதிய ‘அறியப்படாத தீவின் கதை’ நெடுங்கதையை பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னர் புது எழுத்து இதழில் படித்தபோது அடைந்த மனப்பதிவு வேறு. காலச்சுவடு வெளியீடாகப் புத்தகத்தில் படித்து முடித்தபோது, பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னர் இந்தக் கதை என்னச் சித்திரத்தைக் கொடுத்தது என்பதை நினைவுகூர முயன்றேன். நான் இப்போது அடைந்த உணர்வு, மனப் பிம்பம், அனுபவம் வேறு. ஜோஸே ஸரமாகோ இந்தக் கதை குறித்து அடைய நினைத்த இலக்குக்குப் பக்கத்தில் இப்போதுதான் என்னால் செல்ல முடிந்திருக்கிறது என்றும் சொல்லலாம்.

‘அறியப்படாத தீவின் கதை’ முற்றிலும் உருவகக்கதை. இதன் தொடக்கத்தில் ஒரு மனிதன், அரசன் ஆட்சி நடத்தும் இடத்தின் கதவைத் தட்டி ஒரு விண்ணப்பம் செய்கிறான். அவன் மாலுமி இல்லை. கடல் பயணத்தில் அனுபவம் கொண்டவனும் அல்ல. ஆனால், அவன் அறியப்படாத தீவு ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்க அரசனிடம் ஒரு கப்பலைக் கேட்டு விண்ணப்பம் செய்கிறான். அந்த அரண்மனையில் விண்ணப்பம் கேட்க ஒரு கதவும், சலுகைகளுக்கான ஒரு கதவும் உள்ளது. ஆனால், அரசன், வழக்கம்போல சலுகைகளுக்கான கதவிலேயே சஞ்சரிக்கிறான். விண்ணப்பம் செலுத்தும் கதவைத் திறப்பவள் அதிகாரத்தின் கடைசி நிலையிலான அரண்மனை சுத்தம் செய்யும் பணிப்பெண்ணாக நமக்கு அறிமுகமாகும்போது ஒரு காஃப்கா தன்மையான அனுபவம் என்று கருதுகிறோம்.

ஆனால், மூன்று நாட்கள் காத்திருப்புக்குப் பிறகு, அந்த மனிதன் தனக்கு வேண்டிய படகைப் பெற்ற பிறகு, காஃப்கா அந்த இடத்திலிருந்து மறைந்துபோகிறார்.  

அது படகு அல்ல. சின்னப் பாய்மரக் கப்பல். கடல் பறவைகள் எச்சமிட்டு முட்டையிட்டுக் குஞ்சு பொறிக்கும் இடமாக நிறைய நாட்கள் பயன்படுத்தாத நிலையில் பாய்மரத் துணிகள் கிழிந்த நிலையில் உள்ளது.

அறியப்படாத தீவு என்பது ஒன்றும் பூமியில் இல்லை; அது பைத்தியக்காரத் தனமென்று அரசன் நினைத்தது போலவே, அந்த மனிதன் துணைக்கழைத்த மாலுமிகளும் வர மறுக்கின்றனர்.

ஆனால் ஒரு பெண் சம்மதிக்கிறாள். அரசனின் கடைசி வாயிலில் நின்ற பணிப்பெண்தான் அவள். அவனும் அவளும் சேரும்போதெல்லாம் ஒரு பிரபஞ்சம் உண்டாகிவிடுகிறதல்லவா? இனி கப்பலைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். உணவை ஏற்படுத்த வேண்டும். அவள் வந்தபிறகு கனவும் காணவேண்டுமல்லவா.

கனவில், துறைமுகத்தை விட்டே இனிமேல் தான் நகர இருக்கும் அந்தச் சிறுகப்பல் நோவாவின் சிறுபேழை ஆகிறது. தானியங்கள், மணல் எல்லாம் வந்து சேர்கிறது.

அந்தக் கப்பலே ஒரு அறியப்படாத தீவு என்ற உணர்வை அளிக்கிறது.

அறியப்படாத தீவு எங்கே இருக்கிறது? அதற்கு வெளியே போகவேண்டுமா? ஆமாம். ஆனால் வெளியில் என்பது எங்கே? அதற்கு அழகான ஒரு பதில் இந்த நீள்கதையில் கிடைக்கிறது. ‘உன்னை விட்டு வெளியில் காலடி எடுத்துவைக்காமல் நீ யார் என்பதைக் கண்டுபிடிக்கவே முடியாது’ என்கிறார் ஸரமாகோ.

அதற்குப் பிறகு என் படகென்று என் தீவென்று எதுவும் இருக்கமுடியாது. ‘விரும்புவதுதான் அனேகமாக சொந்தம் கொண்டாடுவதின் சிறந்த முறை, சொந்தம் கொண்டாடுவதுதான் விரும்புவதின் மிக மோசமான வழி’ என்று தெரிந்த மனிதன் அவன். மாலுமியாக இருக்க வேண்டியதன் முன் அனுபவம் அவனுக்கு தேவை இல்லைதான்.

அங்கே அவன் இருக்கிறான்; அவள் இருக்கிறாள். அறியப்படாத தீவை நோக்கிப் பயணம் தொடங்கிவிடுகிறது.  

Sunday, 8 December 2019

ஷோபா சக்தியின் இச்சா


துயரம், இழப்பு, மரணம், சித்திரவதைகள், ரத்தக் கோரங்கள் நிகழ்ந்த பிறகு சொல்லப்படுகையில் அவை எத்தனை கொடூரமானதாக இருந்திருந்தாலும் அவை கதையாய், காவியத்தின் சுவையாய் ஆகிவிடுகின்றன. காலத்தின் தொலைவில் நினைவெல்லாம் துய்க்கும் பொருளாகிறது. தீவிரமும் அதேவேளையில், சுவாரசியமும் பொதுத்தன்மையும் கொண்ட சர்வதேசக் கதையாக தமிழ் நவீன இலக்கியம் மாறுவதற்கு இனப் படுகொலையும் யுத்தமும் தேவையாக இருந்திருக்கிறது. அந்தக் கதையாடலின் நட்சத்திரமாக எழுந்த கதைசொல்லி ஷோபா சக்தி. தமிழ் நவீன இலக்கியத்தில் அவலத்தின் அத்தனை லட்சணங்களையும் கொண்டு யுத்தச் சுவையைத் தனது தனித்தன்மையான அழகியலாக ஆக்கியவர். யுத்தம் என்ற பெரிய பாம்பின் வாயாகத் திகழும் காமம், வாலான மரணத்தைக் கவ்வ முயன்றுகொண்டேயிருக்கும் படைப்புதான் இச்சா’. காவியச் சுவைகள் என்று ஒன்றைக்கூட விடாமல், நகைச்சுவை வரை அனைத்துக் குணங்களையும் சேர்த்து ஷோபா சக்தி சமைத்த துல்லியமான சர்வதேச உணவு இச்சா’.

இதற்கு முந்தைய பாக்ஸ்நாவலில் இலங்கையின் ஒரு கற்பனைப் பிராந்தியத்தை வைத்துக் கதைசொன்ன ஷோபா சக்தி, இதில் கற்பனை மொழியான உரோவன்மொழியில் ஆலாஎழுதியிருக்கும் குறிப்புகளின் மொழிபெயர்ப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு நாவலைப் படைத்துள்ளார். இச்சா’, புராணிகக் கதைகளும் கதாபாத்திரங்களும் தலையிட்டுக் கொண்டேயிருக்கும் நாட்டார்புலப் பின்னணி கொண்ட துப்பறியும் நாவல். யுத்தம், வன்முறை, காமம் சார்ந்த பொன்மொழிகள் நூறையாவது இந்த நாவலிலிருந்து பொறுக்கியெடுத்துவிட முடியும். தமிழ், இந்திய, சிங்களத் தொன்மங்கள், பழமொழிகள், நாட்டார் பாடல்கள் கதாபாத்திரங்களிலும் நீண்டு நிழலையும் சுமைகளையும் விட்டுள்ள தடயங்களைப் பார்க்க முடிகிறது.

இச்சா’, இலங்கையில் இரண்டாயிரத்துக்குப் பிறகு புலிகளுக்கும் ராணுவத்துக்கும் இடையிலிருந்த போர்நிறுத்த காலகட்டம் முடிந்த இறுதிப் போர் தொடங்கும் காலகட்டத்தில் மையம் கொள்கிறது. கிறிஸ்துவின் கடைசி இரவில் தொடங்கும் கதை, உலகெங்கும் நடந்துகொண்டிருக்கும் போராட்டங்களில் மையம்கொண்டு, உலகம் முழுக்க அடக்கப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்டு அகதிகளாக்கப்பட்ட மக்கள் அனைவரும் வாதைப்பட்ட இயேசுவாக மாறும் சித்திரம் ஒன்றை ஆசிரியர் வரைகிறார்.
இலங்கையில் குண்டுவெடிப்பு நடந்த ஈஸ்டர் ஞாயிறில் நின்று தன் இலக்கை நோக்கி நாவல் நிலைகொள்கிறது. இலங்கையில் தாயை விட்டுவந்திருக்கும் கதைசொல்லி, அம்மாவையோ உறவினர்களையோ தொடர்புகொள்ள இயலாமல் அலைக்கழிந்துகொண்டிருக்கும்போது, குண்டுவெடிப்பில் இறந்தவர்களின் புகைப்படத்தில் மர்லின் டேமி என்ற வெள்ளைப் பெண்ணின் புகைப்படத்தைப் பார்க்கிறான். கதைசொல்லிக்கு அறிமுகமான அந்த மர்லின் டேமிதான், ஆலா சிறையிலிருந்து உரோவன்மொழியில் எழுதிய குறிப்புகளைக் கொடுத்தவள். 1989-ல் ஒரு அடைமழைக் காலத்தில் ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு இலுப்பங்கேணியில் பிறந்த வெள்ளிப்பாவை என்ற ஆலா, பாலினரீதியாகவும், சாதியம், இனவாதம், அரசு பயங்கரவாதம் என அனைத்துவகையிலும் சிறுவயதிலிருந்து சந்தித்த துயரங்களையும் அதிலிருந்து தப்புவதற்குச் செய்த முயற்சிகளையும் இச்சாஅதிநுட்பத்துடன் சொல்கிறது.
சிறையிலிருந்து விடுதலை பெறாமலேயே இறந்துபோகிறாள் ஆலா’. ஆனால் அவள் குறிப்புகளில் சிறையிலிருந்து விடுதலையடைந்து, ஐரோப்பா போய் ஒரு குழந்தைக்குத் தாயான பிறகே இறக்கிறாள். மரணம் மகத்தான சம்பவமாக இருக்க வேண்டுமென்று நினைத்த ஆலாவுக்கு அப்படி நிகழவில்லை. ஆனால், அவளது அழிந்த உடலையும் ஆன்மாவையும் அவள் எழுத்துகளாக மாற்றி அமரத்தன்மையை அடையும் முயற்சியே அவளது குறிப்புகள்.

இலங்கைத் தமிழர் வாழ்வென்பது, சிங்களர்களின் வாழ்வோடு இணக்கமாக இருந்ததன் அடையாளங்களையும் பொதுவில் பகிர்ந்துகொண்ட வெகுஜனப் பண்பாட்டுக் குறிப்புகள் வழியாக, ஆலாவின் குழந்தைப் பருவம் நமக்கு முன் உருக்கொள்கிறது. சிங்கள இனவாதம், தமிழ் கிராமங்களில் சிங்களர்களின் ஆக்கிரமிப்பு, புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டம் வலுவடைவதில் கழியும் ஆலாவின் வாழ்க்கையில், குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டு காட்டுக்குள் புலி இளைஞர்கள் குறுக்கிடுகின்றனர். ஆலாவின் வாழ்க்கை மட்டுமல்ல, இளுப்பங்கேணி என்ற கிராமத்தினுடையதும் அந்த நாளில் புரட்டிப் போடப்படுகிறது. ஆலா, பெண் ஆயுததாரியாக ஆகும் நிலையில் நாவல் இடைவேளையில் வேகமெடுக்கிறது.
ஆயுத பாவிப்பு, வன்முறை, போராளித்துவம் மீதான ஈர்ப்பு எப்படிச் செயல்படுகிறது; பாலுறவு இச்சையின் ஆற்றலிலிருந்து அது எப்படியான ரசவாதத்தை மேற்கொள்கிறது என்பதை ஆலாவின் தொடக்கக் கால போராளி வாழ்க்கையிலும், தளபதி சுல்தான் பப்பாவினுடனான லட்சியக் காதலிலும் விரிவாகவே நாவலாசிரியர் நிகழ்த்தியும் பேசியும் விடுகிறார். உடலின் எல்லைகளை உணர்த்தும் மனத்தின் புனைவுகளும் லட்சியங்களும் சிதைந்துபோகும் சிறைக்கொடுமைகள் இந்த நாவலிலும் விரிவாகப் பேசப்படுகின்றன.

ஆலாவின் குறிப்புகள் சிறையோடு முடியவில்லை; நிக்கோஸ் கசன்சாகிஸின் இயேசுவின் கடைசி சபலம்படைப்பை ஞாபகப்படுத்துவது. ஐரோப்பாவுக்குத் திருமணம் வழியாகத் தப்பித்துச் சென்றதாக ஆலா எழுதியிருக்கும் புனைவுதான் இந்த நாவலைத் தப்புவிக்கிறது. இறந்த காலம், அதன் நினைவுப் பதிவுகள், அவற்றிலிருந்து உருவான ஆளுமைத் தாக்கத்திலிருந்து மனிதனால் விடுதலையடைய முடியுமா? அவள் ஏன் தன் கற்பனையிலும் அத்தனை இடர்மிகுந்த ஒரு வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

காதல், வீரம், தியாகம், அன்பு, மனிதாபிமானம் எல்லாவற்றையும், “உயிருள்ள ஆலாப் பறவையொன்றை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?” என்று கடைசியில் கேட்பதன் மூலம் ஆலா என்னும் பறவையின் சிறகுகளைக் கற்பனைகளாக மாற்றிவிடுகிறான் கதைசொல்லி. பறக்காதது அனைத்தும் துயருறுவதாக, துயரைப் படைக்க வல்லதாக உள்ளது. லட்சியத்துக்கும் லட்சியமின்மைக்கும் இடையில் நாவல் முழுக்கவும் மனிதர்கள் பயணித்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். இனம், அடையாளம், மொழிவாதம், நடத்தைகள், குறிப்பாக பாலியல் நடத்தைகள் என்று கெட்டிப்பட்ட கருத்துருவாக்கங்களிலும் தொடர் பழக்கங்களிலும் தீமையை நோக்கிச் சரிந்துகொண்டிருக்கின்றனர்.

ஆண்கள், மனித வரலாற்றில் அடைந்திருக்கும் தோல்வியின் தடய எச்சங்கள் அவர்களது பாலியல் நடத்தைகளில் படர்ந்திருப்பதை ஷோபா சக்தியின் படைப்புகள் தொடர்ந்து விசாரிக்கின்றன. கொரில்லா, ம், பாக்ஸ் நாவல்களிலும் அவரது சிறுகதைகளிலும் ஆணின் இடிபாடுகள் அனைத்தும் பாலியல் நடத்தைகளில், பிறழ்வுகளாக நெளிகளின்றன. ஷோபா சக்தியின் இச்சா நாவலிலும் ஆலாவை, சிறுமிப் பருவத்திலிருந்தே வெவ்வேறு ஆண்களின் பாலியல் நடத்தைகள் துரத்திக் கொண்டேயிருக்கின்றன.   

ஷோபா சக்தியின் முந்தைய நாவல்கள் எதுவும் தராத மன அழுத்தத்தை, இருள் மூட்டத்தை, செயல் உறைந்த நிலையைத் தருவதாக இந்த நாவல் இருக்கிறது. நாவலாசிரியனின் நாவலாசிரியனின் நோக்கமும் இதுவாக இருக்கலாம்.


Wednesday, 4 December 2019

புதுச்சேரி என்னும் விடுதலை நிலம்




சென்ற நூற்றாண்டின் இறுதியில் தமிழ் நவீன இலக்கியப் பரப்பில் சிறுபத்திரிகைகளை ஊடகமாகக் கொண்டு இலக்கியக் கோட்பாடுகளும் புதிய எழுத்துமுறைகளும் முயற்சிக்கப்பட்டன. சோவியத் யூனியனின் உடைவு, தலித் அரசியல் எழுச்சி, உலகமயமாதல் பின்னணியில் மாறிவரும் வாழ்வைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் எதிர்கொள்வதற்குமான புதிய தத்துவக் கருவிகள் தீவிரமாகப் பரிசீலிக்கப்பட்டன. அமைப்பியல், பின் அமைப்பியல், பின் நவீனத்துவம், மாந்திரீக யதார்த்தவாதம் தொடர்பில் நடந்த விவாதங்கள், எழுத்துமுறைகளின் அதிகபட்சத் தடயங்களைக் காணவேண்டுமென்றால் ரமேஷ் பிரேதனின் படைப்புகள் அதற்கு உதாரணமாகத் திகழ்பவை.

கலையும் தத்துவமும், மெய்யியலும் அரசியலும், புனைவும் அபுனைவும், வரலாறும் புராணங்களும் அருகே அமர்ந்து உரையாடும் எழுத்துகள் அவை. தமிழ் வாழ்க்கை, தமிழ் எதார்த்தம், தமிழ் அரசியல், தமிழ் மெய்யியலின் அடையாளங்கள் நவீன கதைகளில் அரிதாகவே தென்பட்ட  ஒரு காலகட்டத்தில் செய்யப்பட்ட அரிதான தலையீடு இது.

இந்திய, தமிழ் வாழ்க்கையில் பொது மனிதன் என்ற ஒருவன் இன்னும் உருவாகவில்லை; சாதி என்ற ஒன்றுதான் எல்லா இந்தியர்களையும் தமிழர்களையும் பிரிப்பதாகவும் இணைப்பதாகவும் உள்ளது. இந்தக் கருத்தோட்டப் புள்ளியில் நின்று, ஒரு தமிழ் பொது மனிதனை, அவனுக்கான விடுதலையைக் கனவு காணும் மூன்று நாவல்களின் தொகை ‘பொந்திஷேரி’. பாண்டிச்சேரி என்ற பிரெஞ்சு- தமிழ் பண்பாட்டு, கலாசாரக் கலப்பு நிலத்தை மையமாகக் கொண்டு அங்கிருந்து ஒரு தமிழ் மனிதன், சாதி ஏற்படுத்திய சுமையிலிருந்து அழுத்தத்திலிருந்து உலகத்தைத் தழுவ வாய்ப்புள்ள தமிழ்ச் சாத்தியங்களின் மீது கவனம் குவிக்கும் மூன்று தனிப்படைப்புகள் இவை.

ஐரோப்பிய நவீனத்துவம் உருவாக்கிய கருத்தியல், பௌதீகச் சிறைகளை ஆராய்ந்த மிஷைல் பூக்கோவும் தமிழின் வள்ளுவரும் வள்ளலாரும் பிரபாகரனும் சிவமும் பாரதிதாசனும் இயல்பாகப் புழங்கும் உரையாடும் கதைகளாக எழுதப்பட்டுள்ளன.

தமிழகத்தின் சமகால அரசியலையும் அரசியல் தலைவர்களையும் ஞாபகப்படுத்தும் சோழர் காலத்தில் தொடங்கும் வரலாற்று நாவல் ‘நல்லபாம்பு நீல அணங்கின் கதை’. ஒரு வெகுஜனப் பத்திரிகையில் வரும் வரலாற்றுத் தொடர்கதை எழுத்தை ஞாபகப்படுத்தக் கூடியது. தஞ்சைப் பெரிய கோயில் கட்டப்படுவதற்கு முன்னர் அந்த இடத்தில் பாம்பாகப் பிறப்பெடுத்த ஒரு பெண்ணுக்கும், தன் மனைவியைக் கடித்த அந்தப் பாம்பை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக விரட்டிக் கொண்டிருக்கும் கிழவர் செம்புலி, இதுதான் ஆதாரக் கதை. பாம்பைக் கிட்டத்தட்ட தமிழ் அடையாளமாக்கி, பேரரசுக்கான வேட்கையும் ஆதிக்கமும் நிலவும் சோழனின் அகங்காரமாக்கி, காமம், அதிகாரத்தின் வேறு வேறு பாவனைகளில் பாம்பு நாவலில் உலவிக் கொண்டேயிருக்கிறது. பிரிட்டிஷ், பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்தில் இருக்கும் தஞ்சைத் தரணியும் பாண்டிச்சேரியின் சென்ற நூற்றாண்டு வாழ்க்கையும் சுவாரசியத்துடன் துலக்கம் கொள்கிறது.

தஞ்சைப் பெரிய கோயிலுக்கு கண்ணாடிப் பிம்பமாக இரும்பை சிவன் கோயில், ராஜ ராஜ சோழனுக்கு கிழவர் செம்புலி, மணிக்கு கருநாகன், என சரித்திரத்தில் ரெட்டைகளாக வரலாற்றில் கதாபாத்திரங்கள் ஆளுமைகள் திரும்பத் திரும்பத் தோன்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. இருபதாம் நூற்றாண்டில் பிறந்த நல்லதங்கமும் அம்பிகாவும் சோழப் பேரரசு தோன்றுவதற்கு முன்பு இறந்துபோன அரசி, தோழியின் பிம்பங்கள்தான்.   

‘பொந்திஷேரி’ மூவியல் படைப்புகளில் முழுமையான படைப்பென்றும், படைப்பின் கனவு நிறைவேறியதாகவும் ‘ஐந்தவித்தான்’ உள்ளது. ’மனநோயின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்’ என்ற அத்தியாயத்தின் தலைப்பு ஒரு அபுனைவோ என்ற பாவனையைக் கொடுத்துத் தொடங்குகிறது. முந்தைய ‘நல்லபாம்பு’ நாவலைப் போலவே ஆணாகப் பிறந்து எத்தனையோ துயரங்களுக்குள்ளாகி மனவாதையின் உச்சத்தில் பெண்ணாக உணரும் மாதவன், செம்புலியைப் போலவே மரணமில்லாதவன். நாவலின் முதல் பகுதி அதிகம் அறியப்படாத ஒரு பிராந்தியத்தினுள் எதார்த்தம் கால்பாவ வன்மையுடன் பிரவேசிக்கிறது.

மாதவனும் அவனது காதலியான மரணமற்ற தேவகிக்குமான உரையாடலில் நாவலின் இரண்டாம் பகுதி மையம் கொள்கிறது.

உலகளாவிய வரலாறு, தமிழ் வரலாறு, பண்பாட்டு வரலாறுகள், உணவின் வரலாறு வரை கதைகளாகப் பேசப்படுகின்றன. மரணத்தின் வன்முறையின் ஒடுக்குமுறையின் கதைகள் ஒருபுறம் என்றால் மரணமின்மை விடுதலைக்கான கதைகளையும் விரிக்கிறார் ரமேஷ் பிரேதன்.

தமிழில் மட்டுமே சொல் என்பது பெயராகவும் சொல் என்பது வினையாகவும் சொல் என்பது உணர்வாகவும் உள்ளது. வினையின் சுமைகொண்ட பெயராகவும் சொல் ஆகிறது. ‘அவன் பெயர் சொல்’ நாவலின் மையம் இதுதான். கவித்துவம், சுதந்திரத்துடன் எழுதப்பட்ட படைப்பு இது. 2009-ல் ஈழத்தில் நடந்த இனப்படுகொலையை ஞாபகப்படுத்துவதோடு, அதிகாரத்தின் கொடுங்கோன்மையை எதிர்த்த கண்ணகியிலிருந்தும் தமிழ் தேசியத்தின் முதல் பாவலனென்று இளங்கோவடிகளையும் ஞாபகம்கொண்டு தொடங்குகிறது. தான் இறந்து 6500 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டதாகக் கூறும் கதைசொல்லி ரஹ்மானுக்கும் அவன் மகள் சூன்யதாவுக்கும் நடைபெறும் உரையாடல் தான் கதை. இந்துவாகப் பிறந்த ராமசாமி ரஹ்மானாக மாறி தன் மேல் மதத்தின் சுமையைத் துறந்த கதைசொல்லி ஒரு ஒட்டகத்தை வளர்க்கிறான். ஒட்டகம் இடும் குட்டிகள் இரண்டின் பெயர் பாரதி, பாரதிதாசன். பாய் வியாபாரியும் புதுச்சேரி சாராயக் கடைகள் பற்றிய ஆவணப்படத்தை எடுப்பவனாகவும் கவிஞனாகவும் பல அடையாளங்களைக் கொண்டவன். ’மழை’ என்பது அவனது காதலியின் பெயர்.    

சாதாரண மனிதர்களை மட்டுமல்ல, புராணங்களிலிருந்தும் பெருஞ்சமயத்தின் தங்க விமானங்களிலிருந்தும் சிவனும் பிள்ளையாரும் மதுரை மீனாட்சியும் தரையிறக்கம் காண்கின்றனர். கண்ணகியை கண்ணனாக்குவதன் மூலமாக விடுவித்துவிடுகிறார் நாவலாசிரியர். சில வேளைகளில் அலுப்படைய வைக்கும் அளவுக்கு கவித்துவம் அதீதமாக திகட்டுவதாக உள்ளது.

அறிவுகள், தத்துவங்கள், தொழில்நுட்பங்கள் குவிந்து கடைச்செருக்காகப் பரப்பப்பட்டுவிட்ட கொடுங்கோன்மைகளின் சந்தை இடைவெளிகளில், மூலைகளில் தாம் பெருக்கும் கதைகளைத் தான் விடுதலையென்று பரிந்துரைக்கிறாரோ ரமேஷ் பிரேதன்?

Thursday, 28 November 2019

அன்புக்கு எத்தனை கால்கள்




இரண்டு கால்கள்

நான்கு கால்கள்

பதினாறு கால்கள்

கொண்ட அன்பை

இங்கே

நான் எப்படிப் பாதுகாத்துப் பராமரிப்பேன்?



ஒரு முக்காலி போடும் அளவே இடமுள்ள

கிரகத்தில் கூட

குட்டி இளவரசனால்

தனது நேசத்துக்குரிய

ரோஜாவை

ஒரு ஆட்டின் துர்வாயிலிருந்து காப்பாற்ற முடியவில்லை

எனும்போது

நான் எப்படி என் அன்பைப் பாதுகாத்துப்

பராமரிக்கப் போகிறேன்?



முந்தின தினத்தின் முடிவில்

முளைத்திருந்த களைகளையெல்லாம்

புன்னகையுடன் பிய்த்தெறிகிறேன்

நீர் ஊற்றிய பிறகு என் விரலின் நுனியால்

அதன் தலையைத் தட்டிக் கொடுக்கிறேன்

வீட்டுக்கு வெளியே வழிகள் நீள்வது

புதிராவது

அங்கே மனிதர்கள் அன்னியர்கள் என்பதால்

வாசல் கதவை நன்றாகப் சாத்திவைக்கிறேன்



காகிதம் பிளாஸ்டிக் குப்பை உலோகங்கள் உணவு

எதையும் பிரித்துப் பார்க்க

என் அன்பின் நாவுக்குத் தெரியாது

குனிந்து குனிந்து தரையில் பொறுக்கியபடியே

நடக்கிறேன்

காலிடுக்கில் ஒரு உடைந்த பிளேடைப் பார்த்து எடுக்கும்போதுதான்

உணர்ந்தேன்


எத்தனை பிளேடுகள்

எத்தனை கூர்முனைகளை அகற்றி

எனதிந்த அன்பைப் பாதுகாத்துப் பராமரிக்கப் போகிறேன்



எட்டுத் திசைகளிலும்

ஓட்டைக் கதவுகள்

உயரம் குறைந்த வலுவற்ற சுவர்கள்

பரிச்சயமற்ற அந்நியர்கள்

வீடு திரும்ப முடியாமல்

என் அன்பை ஆக்கும் இந்திர ஜாலங்கள்

இந்த உலகில்

என் அன்பை எப்படிப் பாதுகாத்துப் பராமரிக்கப் போகிறேன்?


ஆம்

என் அன்புதான் என் அன்பை

தனித்துவமாக்குகிறது

என் அன்புதான் எனக்கு

அதைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பையும் தருகிறது

என் ரோஜாவை

என் நேசத்தைப் பரிச்சயம் செய்தபின்னர்தான்

அனைத்து ரோஜாக்களிலும்

என் நேசத்தின் சாயல் தெரிகிறது



ஆம், முரணானது தான்

இந்தக் கிரகத்தில்

காதல் விடைபெறும்போது

காதல் தப்பிக்கும்போது

காதலை அதீதமாக உணர்வது



அன்பே

அன்பே

அன்பே



குட்டி இளவரசனைப் போல்

தனிமையாக உணர்கிறேன்

நானும்

பிரியம் கொண்ட ரோஜாவிடமிருந்து

மிக மிகத் தொலைவில் இருக்கிறேன்.

பேருருவம் கொள்ளும் பிரகிருதி சுமித்ரா

மலையாளத்தின் தலைசிறந்த கவிஞரும் தமிழிலும் ஜெயமோகனின் மொழிபெயர்ப்பு காரணமாக நவீன கவிதை வாசகர்களிடமும் நன்கு அறிமுகமான கல்பட்டா நாராயணன...