Thursday, 28 June 2018

டானடா சண்டூகா ஜென் கவிதைகள்




மலைகள் எதிர்பட்டால் மலைகளைப் பார்ப்பேன்

மலைகள் எதிர்பட்டால்,
நான் மலைகளைப் பார்ப்பேன்
மழை நாட்களில்
நான் மழைக்கு செவிசாய்ப்பேன்.
இலையுதிர் காலம், வேனில் காலம்,
மழைக் காலம், குளிர் காலமென்றாலும்.
நாளையும் நன்றாகவே இருக்கும்.
இன்றிரவும் நன்றாகவே இருக்கும்.

உள்ளது உள்ளபடி

உள்ளது உள்ளபடி
மழை பெய்யும்போது, நான் ஈரமாகிறேன்,
நான் நடக்கிறேன்.

எத்தனையளவு உள்ளே போகிறேனோ

எத்தனையளவு உள்ளே போகிறேனோ
அத்தனை பசுமை மலைகள்

எனது பிச்சைப் பாத்திரம்

எனது பிச்சைப் பாத்திரம்
ஏற்கிறது உதிர்ந்து விழுந்த இலைகளை.

Wednesday, 27 June 2018

முல்லாவின் மஞ்சள் குடை



முல்லா நஸ்ரூதின் ஒரு ஐந்து நட்சத்திர விடுதியில் தங்கியிருந்தார். வீட்டிலிருந்து அவசரமாகத் தந்தி ஒன்று வந்ததால் அவசர அவசரமாக பெட்டி, படுக்கைகளைக் கட்டி, ரயிலைப் பிடிக்க தரைத்தளத்திற்கு வந்தார். கட்டணத்தைச் செலுத்தி ரசீதை வாங்கியபிறகு, காரில் ஏறப்போகும்போதுதான் அவருக்கு தன் குடையை அறையிலேயே தவறவிட்டு வந்தது தெரியவந்தது.

முல்லா நஸ்ரூதின் விடுதிக்குள் நுழைந்து லிப்டில் ஏறி தனது அறைக்குச் சென்றார். 14-வது மாடி அது. முல்லா தங்கியிருந்த அறை ஏற்கனவே ஒரு புதுமணத் தம்பதிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டிப்பதாக தகவல் தெரிய முல்லா தன் அறையின் முன்னால் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் குறுக்கும் நெடுக்குமாக அலைந்தார்.

ரயிலுக்குச் சீக்கிரமே கிளம்பவேண்டிய நெருக்கடி இருப்பினும் முல்லாவால் சபலத்தைக் கைவிட முடியவில்லை. அறையின் கதவுத் துவாரம் வழியாக உள்ளே நடப்பதைப் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

 அவர்கள் புதுமணத் தம்பதிகள். திருமணச் சடங்குகளால் மிகவும் களைப்படைந்து, விருந்தினர்கள் உறவினர்களின் தொல்லையில்லாமல் அப்போதுதான் தங்களைப் பரஸ்பரம் அறியத் தொடங்கியிருந்தனர். அர்த்தமற்ற சல்லாபப் பேச்சில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

இளங்கணவன், தன் புதிய மனைவியின் முகத்தைப் பிடித்து உனக்கு எவ்வளவு அழகிய கண்கள் என்றான்.

மனைவியோ, “உனக்குத்தான் அவைஎன்றாள்.

உனது கைகள் எவ்வளவு மென்மைஎன்றான். எல்லாம் உனக்குத்தான் உனக்குத்தான் என்றாள் அந்த இளம்மனைவி பிரியத்துடன்.

இப்படியே பட்டியல் நீண்டுகொண்டிருந்தது

முல்லா தந்தியை மறந்தார். ஊருக்குப் போகும் ரயில் தவறிவிட்டதை மறந்தார். தனக்காக டாக்சி கீழ்தளத்தில் காத்துக்கொண்டிருப்பதை மறந்தார்.

மனைவியைப் புகழ்ந்து அந்த இளம் கணவன் போட்ட பட்டியல் அனைத்தும் நிறைவுக்கு வர இருந்தது.  முல்லாவோ, வெளியிலிருந்து பதற்றத்துடன்,அந்த மஞ்சள் குடை மட்டும் என்னுடையது,என்னுடையதுஎன்று சப்தமிட்டார்.

Friday, 22 June 2018

வெறுமையுடன் ஒரு நடனம்






மார்டின் பட்லர்

((போர்ச்சுகீசிய நாட்டில் வசிக்கும் மார்டின் பட்லர், சென்ற நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ரஷ்ய மெய்ஞானியான குர்ட்ஜிப் அவர்களின் ஆன்மப் பயிற்சிகளில் பல்லாண்டு காலம் ஈடுபட்டவர். மனித நிலைமைகள் பற்றிய ஆழமான புரிதலுக்கு இவர் வருவதற்கு ஸ்பினோஷா போன்ற தத்துவவாதிகளையும் முறையாகக் கற்றிருக்கிறார். martinbutler.eu  என்ற இணையத்தளத்தில் கட்டுரைகளையும் வீடியோக்களையும் தொடர்ந்து இட்டுவருகிறார். என் காலத்தையும் என்னைச் சுற்றியுள்ள நிலைமைகளையும் புரிந்துகொள்வதற்கும் இந்தச் சூழ்நிலைகளுக்குள் எனது விழைவுகள், ஆசைகள், வலிகள் ஆகியவற்றைக் குறைத்துக் கொள்வதற்கும், எனக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள வளங்களினூடாக நிறைவாகவும் நீதியாகவும் இருப்பதற்கும் மார்டின் பட்லரின் எழுத்துகள் உதவிகரமாக இருக்கின்றன. அவரது எழுத்துகள் உரிமைத்துறப்பை அறிவித்திருப்பதால் எனக்குப் பிடித்தவற்றை இங்கே மொழிபெயர்த்து வெளியிடுகிறேன். இங்கே தொடர்ந்து அது வெளியாகும். தன்னில் மட்டுமே வேலை சாத்தியம் என்று நம்புபவர்கள் அவரது எழுத்துகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்கலாம். மார்டின் பட்லர் என்னிடம் ஏற்படுத்திய பயன்விளைவை இன்னும் சில வாசகர்களும் அடையலாம் என்ற நம்பிக்கையில் இந்தக் கட்டுரைகளை மொழிபெயர்க்கிறேன்.)

வடிவமாக இல்லாததற்கு வடிவம் கொடுக்க முயல்வது தவிர்க்கவே முடியாத செயலாக இருப்பதால், ‘வெறுமை’ குறித்து எழுதுவதில் உள்ளார்ந்த நிந்தித்தல் உள்ளது. இன்னும் தெளிவாகப் பார்ப்பதற்கு உதவக்கூடிய, பயன்பாட்டுக்குப் பிறகு அகற்றப்பட வேண்டிய தற்காலிகச் சாரக்கட்டுமானங்களாகவே இந்தத் தன்மையிலான கட்டுரைகளை அணுக வேண்டும்.
ஒரு காலியான இடம் தொடர்ந்து காலியாக இருப்பதில்லை, ஒரு அமைதியான மனம் தொடர்ந்து அமைதியாக இருப்பதில்லை என்பதால் இயற்கை வெற்றிடத்தை வெறுக்கிறது என்று கூறப்படுவதுண்டு. உண்மையில் காலியான வெளியென்று எதுவுமே இல்லை. மிகக் குட்டியூண்டு இடத்தில் கூட, துணை அணுத்துகள்கள் சிறு இடைவெளிகளில் நுரைத்துத் தோன்றி மறைகின்றன. இருக்கும் எல்லாப் பொருட்களையும் எல்லாம்’ என்று கூறி இருப்பை வெற்றிடத்திலிருந்து வேறுபடுத்துகிறார் லாவோட்சு.

அவர் வெற்றிடத்தை இருள், அமைதி மற்றும் மர்மம் நிறைந்ததாகக் காண்கிறார்.  எல்லாப் பொருட்களையும் அவர் தற்காலிகத் தோற்றங்களாக, உபயோகப்படுத்தப்பட்ட பின் நெருப்பில் எறிய வேண்டிய அலங்காரப் பொருட்களின் குப்பைகளாகவே அவர் பார்க்கிறார். “வானக, வையகத்திற்குத்/ தங்கள் கருணை சொந்தமில்லை;/ அவற்றுக்கு அனைத்தும் வைக்கோல் நாய்தான். / ஞானிக்கும் தன் கருணை சொந்தமில்லை/ அவனுக்கு மக்கள் அனைவரும் வைக்கோல் நாய்தான்.” என்கிறார் லாவோட்சு. சீனாவில் சடங்குகளின்போது வைக்கோலில் செய்யப்பட்ட நாய் பொம்மைகளை வைப்பார்கள். அந்த வைக்கோல் நாய்கள் சடங்கு முடிந்தவுடன் கழிக்கப்படும் அல்லது தீயில் தூக்கியெறியப்படும். அந்த வெறுமையைத் தான்- நீ மற்றும் நான் உட்பட- அனைத்துத் தற்காலிகத் தோற்ற உருவங்களும் பிறக்கும் கருப்பையாக மதிப்பிடுகிறார்.

இயற்கையைப் போன்றே, மனிதர்களும் வெறுமையை நிரப்பும் முயற்சிகளை மேற்கொள்கின்றனர். அந்த வெறுமையின் தாங்க முடியாத மௌனத்தை நொறுக்குவதற்காக, பெரிய பெரிய கோட்பாடுகளையும் கருத்தாக்கங்களையும் சிந்தனையில் உருவாக்குகிறோம். அர்த்தம், காரணம், மதிப்பீடுகள், ஒழுங்கு, நல்லது, கெட்டது இன்னபிறவற்றின் அடிப்படையில் நாம் சிந்திக்கிறோம். ‘காரணம்’ மற்றும் ‘அர்த்தம்’ ஆகிய கருத்துருக்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் பெரும்பாலானவர்களால் கண்டுகொள்ளவே படாத மனுஷ விவகாரங்களே- காரணம், அர்த்தம் குறித்து பிரபஞ்சத்துக்கு எதுவுமே தெரியாது. எதார்த்தத்தில், இந்த கருத்துருவங்கள் அனைத்தும், அந்த எல்லாப் பொருட்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் நித்தியமான மௌனத்தைத் தவிர்ப்பதற்காக, நம்மை மதிப்பிட்டுக் கொள்வதற்கான முயற்சிகள் தான். ஸ்பினோசா, கடவுளை, “இருப்புக்கான ஆற்றல்” என்று குறிப்பிடுகிறார். எல்லாமும் தோன்றி மறையும் வெளியாக இருக்கும் இருப்பென்பது கூர்ந்து கவனிக்கப்பதற்கு லாயக்கற்றதே. ஆனால் வெற்றிடமோ, தோன்றாமலும் நித்தியமாகவும் இருப்பதால் தூய்மையான ஆற்றலாக உள்ளது. அத்துடன் அர்த்தம், காரணம், நல்லது, கெட்டது என்று கண்டு கற்பிக்கும் முயற்சிகள் எல்லாம் வெறுமையைக் காலியாக்குவதைத் தவிர வேறில்லை.

வெறுமையுடன் நடனமாடுவதென்பது, இச்சைக்குரிய துணையுடன் நடனமாடுவதைப் போன்றது. கொஞ்சம் கூடுதலாக நெருங்கும் ஆசை தவிர்க்கவே முடியாதது. நம்மில் ஒவ்வொன்றும் அந்த வெறுமையை - விளக்க, மேலும் பொருள் சேர்க்க, வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தர, ஒரு லட்சியத்தை வைத்திருப்பதன் வாயிலாக- நிரப்புவதற்கு விரும்புகிறது. ஆனால் அதைச் செயல்படுத்தும் போது, நாம் மெய்யான வாழ்க்கையைக் கொன்று விடுகிறோம். அதற்குப் பதிலியாக ஒரு சமயத்தையோ, ஆன்மிகப் பயிற்சியையோ, கருத்தியலையோ, ஒழுக்கம் தொடர்பான கருத்தமைவுகளையோ நாம் உருவாக்கிய பூதங்களாக உலவ விட்டு விடுகிறோம்.
வெறுமையை அழிப்பதற்கு வாழ்வு தரும் அழைப்பை நிராகரித்தபடியே வெறுமையுடன் நடனமாடுவதுதான் உச்சபட்ச நடனம். தோன்றாததற்கும், தன்னை நிரப்பிக் கொள்வதற்கு ஆசைப்படும் தோன்றியதற்கும் நிலவும் தீராத பதற்றம்; தற்போது இந்தச் சிறுகட்டுரை முடிந்துவிட்டது. வெறுமையை நிரப்ப மேற்கொள்ளப்படும் இன்னொரு முயற்சி என்று அதை நீங்கள் தூரப்போட்டு விடலாம்.

(இந்தக் கட்டுரையின் ஆங்கில வடிவத்தைக் காண corporealfantasy.com)



Saturday, 9 June 2018

வாழ்வு ரயில் கவிதைகள்



அகன்ற பள்ளத்தாக்கில்
விழுந்து பரந்து சுழித்தோடும்
நதி
திரும்பும் வழியில்
பக்கவாட்டுப் பாறையிலிருந்து
நீரோட்டத்தைத் தொட்டபடி
ஒரு மரம் 
அங்கே இப்போது டினோசர்கள் இல்லை
குரங்குகளும் இல்லை
பார்த்த நானும் இல்லை
வாழ்வு உள்ளது அங்கே
கடலில் கலப்பதற்குக் கொஞ்சம் முன்னர்
நான் பார்த்துக் கடந்த ரயிலிலிருந்து
வெகு ஆழத்தில்
கோடையில் இன்னும்  மிச்சமிருக்கும்
கரிய நீரில்
எருமைகள் வெயிலையும்
தண்ணீரின் சில்லிப்பையும்
அசைபோட்டபடி ஓய்வெடுக்கின்றன
அந்த மனமற்ற எருமைகளைப் பற்றிப் பகிர்ந்துகொள்வதற்கு
கழிமுகத்தினருகில் நடை போய்க்கொண்டிருந்த
ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி இல்லை
வாழ்வு உள்ளது அங்கே
எல்லா அமைதியின்மைகளையும் கொலைத்துடிப்புகளையும்
இப்போதுதான் கொண்டுபோனது ஒரு ரயில்
அடுத்து வரப்போகிறது ஒரு ரயில்
வாழ்வு ரயில் நிலையத்துக்கு
000

நடுவில் 
ஒரு இறகு பறக்கிறது
நடுவயதைக் கடந்த அவள்
ஆள்நடமாட்டமே அற்ற தெருவில்
உதிர்ந்த வேப்பிலைகளைப் பெருக்கி
ஒதுக்கிக் கொண்டிருக்கிறாள்
தெருவின் மறுமுனையிலிருந்து
வரத்தொடங்கியிருக்கும் இளம்வெயிலில்
ஒரு கோட்டுச் சித்திரமாக
நாய் வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறது
அதன் ஒரு கால் வளைந்திருக்கிறது  
000  


 கோட்டைச் சுவர்களில் ஏறிக்குதிக்க
வீரர்களுக்கும்
சாகசக் காதலர்களுக்கும் உதவும்
உடும்புகளை
சைவ சித்தாந்த நூலக அலமாரியில்
மர நாற்காலிகளின் வாசனையினூடாக
முதலில் பார்த்தேன்.
உடும்பைக் கொண்டு
ஏறாத மதில்களில் ஏறினார்கள்
திட்டமிட்ட காரியம் முடிந்த பிறகு
உடும்பைக் கறியாக்கி
ஆரோக்கியத்துக்காகச்
சாப்பிட்டார்கள்.
உண்ட பிறகு அருவருப்பு தோன்றினால்
உடல் குணக்கி இறந்துவிடுவார்கள்.
நடுவயதைக் கடந்த என் கதையில்
முதல்முறையாக
முதுமலைக் காட்டில்
அடர்ந்த இறகுகள் கொண்ட
வசீகரக் காட்டுச்சேவலைப் பார்த்து
இரண்டு நிமிடங்களில்
புற்றுக்குள் செல்லவிருந்த
சாம்பல் வெள்ளை நிறம்கொண்ட
உடும்பு
நெளுநெளுப்பாய்
என்னைச் சந்தித்தது
பல்லிக் கண்கள் பாம்பின் கண்கள்
நுனியில் கொக்கியாக இரண்டு நாக்குகள்
வெகு நீளம்
அவை
தோன்றித் தோன்றி
மறைந்தன.
நாங்கள் பார்க்காத யானைகள்
பார்த்த மான்கள் பாறைகளைப் போன்று
வெயிலில் காய்ந்து
சோர்ந்திருந்த மரங்களின் பின்னணியில்
சரடென வெளிப்பட்டு
மறைந்த உடும்பின் நாக்கு
எனக்குள்ளும் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது
 எங்கே
000
தூரிகை பிரஷ்கள்
பட்டு சேலை கட்டி கூந்தலில்
தூசியேறிய ரப்பர் பொம்மை
சென்ற ஆண்டு பாடப்புத்தகங்கள்
நோட்டுகள்
வண்ண க்ரேயான்கள்
மைத்தீற்றல்கள்
நீ வரைந்திருக்கும் நீல உடை முதியவளிடம்
உனது கண்கள் எப்படி வந்தன
அம்மாவுக்கு ஒரு நெடுங்கவிதை
இந்த அப்பாவுக்கு ஒரு சிறிய கவிதை
இதயத்தின் வடிவத்தில் வெட்டப்பட்ட சிவப்பு வண்ணக் காகிதத்தில்
அறை மூலையில்
உனது மேஜையில்
உள்ளவை எல்லாவற்றிலும் உனது தடங்கள் உள்ளன
விடுமுறைக்கு ஊருக்குப் போயிருக்கும்
உன்னை எண்ணியபடி
உனது மேஜையைக் கோதி
அங்கிருந்த பேனாக்கூட்டிலிருந்து
சின்னக் கத்திரியை எடுத்து
எனது நெஞ்சில் நெடுநாளாக
வளர்ந்து நிற்கும்
முதல் நரைமுடியை வெட்டுகிறேன்
என் சிறுமகளே
உன்னைத் தவிர வேறு யாரிடம்
இதைப் பகிர்ந்துகொள்வேன்.
000
நேற்று தான்
எனது பற்குழி
இரண்டாவது உலோகத் தொப்பியை
அணிந்தது
விடுமுறையின் காலையென்பதால்
ஒரு தேநீர்
ஒரு உளுந்தவடை எனத் தொடங்கியது
இந்த நாளின் உற்சவம்.
பலகாரங்கள் இருக்கும்
கண்ணாடிப் பெட்டியில்
புஷ்டியாகவும் பளபளப்பாகவும்
குவிந்திருக்கும்
சமோசாக்களில் ஒன்றை ஆசையோடு
எனதில் ஒருவன்
பார்க்கிறான்
எனது பையில் இன்னும் பணம் தீரவில்லை
ஆனால் அவனை
சமோசாவிலிருந்து பிரித்து
இழுத்துக் கொண்டு போகிறேன்
சமோசாவே சமோசாவே
பசியையும் தாண்டி
அடக்கம் நீங்கிய
இச்சையின் வடிவே
உனக்கும் எனக்கும் தான்
எத்தனை இடைவெளி.

000

செத்தவர்
தெருவுக்கு வந்து
அறிவிக்கவியலாது
சங்கும் சேகண்டியும் வந்து
ஒருவரின் இறப்பைச் சொல்ல வேண்டிய
பெருநகரம் அது
மரணம் உரைக்கும் அந்த ஒலியை
நானும் காகமும் தான் முதலில்
கேட்டோம்
வாகனங்கள் வந்தன
சடலத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே
வந்த ஆண்கள்
சிறிது நேரம்
இடுப்பில் வைத்த கையை எடுக்கவேயில்லை
காம்பவுண்ட் சுவரில்
பூமாலைகள் பெருகின
வெயில் உறைத்தது
பக்கத்து அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின்
வாசல் சரிவில்
எல்லா வயதிலும்
பெண்கள் அமர்ந்து இளைப்பாறினர்
எங்கிருந்து வந்து சேர்ந்தனர்
எப்படிச் சேகரித்தனர்
என்று தெரியவில்லை
சிறிதும் பெரிதுமாக குழந்தைகள்
பிளாஸ்டிக் சொப்புச் சாமான்களை
ஒரு மஞ்சள் பையிலிருந்து எடுத்துப் பரப்பினர்
அம்மாக்களின் காலடி இதத்தில்
தங்கள் சமையலைத் தொடங்கினர்
மரணம் யாருக்கு
எந்த வயதில்
எனக்குத் தெரியவேயில்லை.
000







பூமா ஈஸ்வரமூர்த்தியின் காலம் அகாலம்

பூமா ஈஸ்வரமூர்த்தியின் கவிதைகளை அவை வெளிவந்த காலத்துத் தொகுப்புகளை மேய்ந்த போதும், இந்தப் புதிய தொகுப்பின் கவிதைகளைக் கிட்டத்தட்ட ம...