Saturday, 24 August 2019

பத்திரிகையாளர் மார்க்வெஸ்


உலகம் கொண்டாடிய ‘தனிமையின் நூறு ஆண்டுகள்’ நாவல் வழியாகவோ, நோபல் பரிசின் வழியாக அறியப்படுவதை விடவோ பத்திரிகையாளனாக அறியப்படுவதையே கூடுதல் பெருமையாகக் கருதிய காப்ரியல் கார்ஸியா மார்க்வெஸ் எழுதிய இதழியல் கட்டுரைகளிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தொகுப்பு ‘தி ஸ்காண்டல் ஆஃப் தி செஞ்சுரி அண்டு அதர் ரைடிங்க்ஸ்’.

1982-ல் ‘தனிமையின் நூறு ஆண்டுகள்’ நாவலுக்காக நோபல் பரிசை வாங்கி மாய யதார்த்தம் என்பதை உலகம் முழுக்கப் பிரபலமாக்கிய மார்க்வெஸ், அற்புதமான விஷயங்களையும் சாதாரண தொனியில் சொல்லக்கூடிய புனைகதைத் திறனை அவரது பாட்டியிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டதாகச் சொல்பவர். இந்தக் கட்டுரைகளைப் படிக்கும்போது அந்தத் திறனை அவருடைய பத்திரிகைப் பணியும் சேர்ந்தே அவரிடம் மேம்படுத்தியிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. ஒரு செய்திக் கட்டுரையும் ஒரு சிறுகதையும் எந்த இடத்தில் பிரிகின்றன என்பதையும் பத்திரிகையாளராக மறுவரையறை செய்திருக்கிறார் மார்க்வெஸ்.
எண்கள், துல்லியமான அவதானிப்பு, விவரங்கள், அன்றாட எதார்த்தத்தினூடான இயல்பான ஊடாட்டம், நகைச்சுவை, மனத்தடையின்மையோடு தன் பத்திரிகை கட்டுரைகளைச் சிறந்த இலக்கிய அனுபவமாக்குகிறார். ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லும்போது சற்று உயர்வுநவிற்சியோடு கூடுதலாக நேர்த்திப்படுத்திச் சொல்லும்போது கதைசொல்லியின் சுதந்திரத்தை மார்க்வெஸ் எடுத்துக்கொள்வதைப் பார்க்க முடிகிறது. எல்லாப் பெரிய ஆளுமைகளையும் போலவே மார்க்வெஸும் மார்க்வெஸ் என்ற ஆளுமையை, அவர்தான் முதலில் கண்டுபிடிக்கிறார்; அதைச் செம்மையாகவும் உறுதியாகவும் உருவாக்கிய பிறகு, அந்த ஆளுமை மீதே சவாரியும் செய்கிறார்.

‘அமெரிக்கப் பொருளாதாரத் தடை விதிக்கப்பட்ட முதல் நாள் இரவில், க்யூபாவில் 4,82,560 வாகனங்கள், 3,43,300 குளிர்சாதனப் பெட்டிகள், 5,49,700 ரேடியோக்கள், 3,03,500 தொலைக்காட்சிகள், 3,52,900 மின்சார இஸ்திரிப்பெட்டிகள், 2,86,400 மின்விசிறிகள், 41,800 சலவை எந்திரங்கள், 35,10,000 கைக்கடிகாரங்கள், 63 ரயில் எஞ்சின்கள், 12 வர்த்தகக் கப்பல்கள் இருக்கின்றன. சுவிட்சர்லாந்தின் கைக்கடிகாரங்களைத் தவிர மற்ற எல்லாப் பொருட்களும் அமெரிக்காவில் தயாரிக்கப்பட்டவை’ என்று ஒரு கட்டுரையைத் தொடங்குகிறார் மார்க்வெஸ். புரட்சிக்குப் பிறகு நுகர்வு என்பது அன்றாடத்தின் அலுப்பைக் குறைத்த நிலையில், அமெரிக்கப் பொருளாதாரத் தடை ஏற்படுத்திய விளைவுகளைப் பொதுமக்கள் எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்களிலிருந்து மதிப்பிடுகிறார்.
மக்களின் புரட்சி ஒடுக்கப்பட்ட ஹங்கேரிக்குப் பத்திரிகையாளராகச் செல்லும் பயணத்தில் தொடர்ந்த அரசு கண்காணிப்பிலிருந்து தப்பி, புதாபெஸ்ட் நகரத்தினூடாகப் பயணிப்பதன் வழியாக மக்களின் மனநிலையை அவரால் பிடிக்க முடிகிறது. எதிர்ப்பு மற்றும் அத்துமீறல் மனநிலைகளைத் துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கும் கழிப்பறைச் சுவர்களின் எழுத்துகள் வழியாக ஹங்கேரியச் சூழ்நிலையை மக்களின் வாக்குமூலமாக நம்மிடம் கடத்துகிறார்.
சாதாரண மனிதர்கள், கொலையாளிகள், மந்திரவாதிகள், சர்வாதிகாரிகள், அதிபர்கள், பிரதமர்கள், உலகளாவிய அரசியல் நிகழ்வுகள், அற்புதங்களைப் பற்றிய செய்திகளைத் தன் கட்டுரைகளில் மார்க்வெஸ் எழுதும்போது ஒரு பிரத்யேக அம்சத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறார். தனிப்பட்ட சாதாரணன் ஒருவனின் அன்றாடத்தை எழுதும்போது அவனை நெடிய, அரசியல், வரலாற்று, கலாச்சாரப் பின்னணியில் வைத்துவிடுகிறார். போப்பைப் பற்றி எழுதும்போதோ, இங்கிலாந்து பிரதமரைப் பற்றி எழுதும்போதோ அவர்களது பிரத்யேகமான அன்றாட நடவடிக்கைகள், பழக்கங்களின் பின்னணியில் கூர்மையான சாதாரண விவரங்களின் வழியாக தனது செய்தியை அதாரணத்தன்மைக்குள் கொண்டுசென்று விடுகிறார்.
சோவியத் ஒன்றியத்தின் முதல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி செயலர் நிகிதா குருசேவ், அமெரிக்க தொலைக்காட்சியில் தோன்றி, தங்களிடம் பூமியின் எந்த நாட்டின் மீதும் ஏவக்கூடிய ராக்கெட் இருப்பதை அறிவிக்கும் செய்தியைப் பற்றி எழுதுகிறார். அப்போதுதான், ஐரோப்பிய ஆண்களின் கனவுக்கன்னியான நடிகை ஜினா லொல்லோபிரிஜிடாவுக்கு முதல் குழந்தை பிறக்கிறது. நிகிதா குருசேவின் அச்சுறுத்தலை மேற்கு நாடுகள் சற்று மறந்திருக்க ஆறு பவுண்ட்கள் 99 கிராம் எடைகொண்ட அந்தப் புதிய பெண்சிசு உதவியது என்று சொல்லி முடிக்கிறார்.
‘அன் அண்டர்ஸ்டேன்டபிள் மிஸ்டேக்’ (ஒரு புரிந்துகொள்ளக்கூடிய தவறு) கட்டுரையில் வார இறுதியில் குடிக்கத் தொடங்கி தொடர்ந்து குடித்து செவ்வாய்கிழமை காலையில் விழிக்கும் ஒரு இளைஞன், தன் அறையின் நடுவில் மீன் ஒன்று துள்ளிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, தொடர் குடியின் பீடிப்பால் பதற்றத்துக்குள்ளாகி மாடியிலிருந்து குதித்து விபத்துக்குள்ளாகிறான். அந்தச் செய்தியை மறுநாள் மருத்துவமனைக் கட்டிலில் ஒரு தினசரியில் படிக்கிறான். அவன் கண்ட மீன் பிரமையா, உண்மையா என்று அவனுக்கு விடுபடாத நிலையில், அதே தினசரியில் இன்னொரு பக்கத்தில், ஊருக்கு நடுவில் நூற்றுக்கணக்கான வெள்ளிநிற மீன்களை நகரத்தெருவின் நடுவில் பார்த்ததாக வந்த செய்தியையும் படிக்கிறான். தனிநபருக்கு ஒரு அற்புதம் நடக்கும்போது அது எப்படி புனைவாகிறது என்பதையும், கூட்டத்துக்கு நடக்கும்போது எப்படி செய்தியாகிறது என்பதையும் மார்க்வெஸ் இங்கே புரியவைத்துவிடுகிறார். விமானம் ஏறியதிலிருந்து இறங்கும் வரை, பக்கத்து இருக்கையில் உறங்கும் அழகியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கட்டுரை, ஒரு நேர்த்தியான சிறுகதையாகவே தமிழில் ஏற்கெனவே மொழிபெயர்ப்பாகியுள்ளது.
கொலம்பியாவில் உள்ள பொகோடா நகரில், மக்கள் கூடும் முனையில், 1930-களில் ‘எல் எஸ்பெக்டடோர்’ மாலை தினசரிச் செய்தித்தாள் நிறுவனத்தால் நிர்வகிக்கப்பட்ட ஒரு செய்திப் பலகையையும் அதில் 12 வயதில் செய்தி எழுத ஆரம்பித்த சிறுவனின் கதையையும் சொல்கிறது ஒரு கட்டுரை.
சமூக ஊடகங்கள் இல்லாத காலகட்டத்தில் மதியம் 12 மணிக்கும் ஐந்து மணிக்கும் இரண்டு செய்திகள் அந்தப் பிரம்மாண்ட பலகையில் எழுதப்படும். அங்கேயுள்ள மக்களின் மனநிலையை உடனடியாகப் பிரதிபலிக்கச் செய்யும் அந்தச் செய்திகளைக் கையால் எழுதிய சிறுவன் ஜோஸ் சல்காரின் ஐம்பதாண்டு பத்திரிகை வாழ்க்கை ஒரு கட்டுரையில் நினைவுகூரப்படுகிறது. புதுமைப்பித்தன் கதைகளைத் தான் வேலைபார்த்த அச்சகத்தில் அச்சு கோர்க்கும்போது படித்து நமது மொழியின் மகத்தான சிறுகதைகளைப் பின்னர் எழுதிய ஜெயகாந்தனின் குழந்தைப் பருவத்தை அந்தப் பன்னிரெண்டு வயதுச் சிறுவன், அதேபோல  ஞாபகப்படுத்துகிறான்.
உண்மையான செய்திகள், பொய்யான செய்திகளுக்கிடையிலான எல்லைகள் தகர்க்கப்பட்டுவரும் காலத்தில், சாகசம் மிகுந்த செய்தியாளர்களின் பணிக்கு முக்கியத்துவமும் முதலீடுகளும் குறைந்துவரும் சூழலில் இதழியலின் ஒரு பொற்காலத்தை இந்தக் கட்டுரைகள் நினைவுபடுத்துகின்றன. எந்தச் செய்தியிலும் மனித அம்சத்தைக் கண்டுவிட முடியும் என்பதைச் சொல்லும் ஊடகப் பாடநூலாகவும் இது திகழ்கிறது!

Thursday, 15 August 2019

மனங்களின் பேரிடர் தண்ணீர்



தலைக்கு மேல் அகன்றிருக்கும் பேரிடரின் குடையின் கீழ், யாருடைய தனிப்பட்ட துயரங்களுக்கும் பெரிய இடமேயில்லை. ஆனாலும், ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் இன்னும் மோசமானவொன்று ஏதோ வரவுள்ளது என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது!


ஒரு பொருள் எல்லாரும் பங்கிடும் அளவுக்கு இல்லாமல் போகும்போதுதான் அதன் அரிய தன்மையை அனைவரும் உணர்கிறோம். இருபதாண்டுகளுக்கு முன்னர் சென்னையில் வறட்சி ஏற்பட்டபோது, ஓய்வேயற்றுப் பணியாற்றிய ஓட்டுனர்களைக் கொண்டு ஓட்டப்பட்டு, விபத்துகளுக்குக் காரணமாகவும் அடையாளமாகவும் இருந்த தண்ணீர் லாரிகள் மீண்டும் சென்னையின் குறுகிய தெருக்களையெல்லாம் ஆக்கிரமித்துள்ளன. ஒரு குடும்பத்துக்கு 15 நாட்களுக்குத் தேவைப்படும் 9,000 லிட்டர் தண்ணீரை வாங்குவதற்கு 700 ரூபாய் முதல் 4 ஆயிரம் ரூபாய் வரை செலவழிக்கும் நிலை உள்ளது. சாலையில் லாரிகளிலிருந்து வழிந்த நீரெல்லாம் சேர்ந்த சின்னக் குட்டைகள், அண்ணா சாலையின் நடுவே நீண்டிருக்கும் நீர்க்கோடுகளைப் பார்க்கும்போது சமீப காலமாக மனம் பதைக்கத் தொடங்கியுள்ளது.

சேர்ந்து வாழ்வதற்கான அனுசரணையும் சகிப்புத்தன்மையும் கொஞ்சம்போல இருந்த காலகட்டத்தில், சென்னையில் நேர்ந்த தண்ணீர்ப் பஞ்சத்தைக் களனாகக் கொண்டு அசோகமித்திரன் எழுதியதண்ணீர்’ நாவலை மீண்டும் வாசித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

நாம் அன்றாடம் உபயோகிக்கும் அத்தியாவசிய வளங்களுக்குப் பற்றாக்குறை நேரும்போது, அதன் காரணமாக நேரும் பேரிடரைக் கடப்பதற்குச் சமூகம் திரும்பத் திரும்பக் கூட்டுணர்வையும் சகிப்புத் தன்மையையும் பழக வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு பொருள் இல்லாமல் போகும்போதுதான், அந்தப் பொருளைத் தேடும் உத்வேகத்திலும் முயற்சியிலும் அந்தப் பொருள் நினைவிலும் புழக்கத்திலும் அதிகம் பயன்படுத்தப்படும் பொருளாகவும் மாறுகிறது. உணர்ந்து, சிந்தித்துச் செயல்பட வேண்டிய பொருளாக அரிதாகிப் போனதென்பதாலேயே அதிகமாக நம்மில் உச்சரிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருப்பது தண்ணீர் மட்டும்தானா என்ற கேள்வியைத் தீவிரமாகக் கேட்பதால் தண்ணீர் நாவல் அது பேசும் பொருளையும் கடந்துவிடுகிறது.

’தண்ணீர்’ நாவலில் தண்ணீர்ப் பிரச்சினையை முன்வைத்தோ வேறு விஷயங்களுக்காகவோ ஒருவர்கூடச் சாகவில்லை. 138 பக்கங்களே கொண்ட, அதிகபட்சமாக மூன்று மணி நேரத்தில் படித்து முடித்துவிடக் கூடிய இந்த நாவலில், வர்க்கம், சாதி, பாலின பேதமின்றி எல்லோரையும் பாதிக்கும் ஒரு பேரிடர் விளைவிக்கும் மூச்சுத் திணறலைக் கதாபாத்திரங்களின் உரையாடல்கள், நிகழ்ச்சிகள், காட்சிகள் வழியாகச் செம்மையாக உருவாக்கிவிடுகிறார். தலைக்கு மேல் அகன்றிருக்கும் பேரிடரின் குடையின் கீழ், யாருடைய தனிப்பட்ட துயரங்களுக்கும் பெரிய இடமேயில்லை. ஆனாலும் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் இன்னும் மோசமானவொன்று ஏதோ வரவுள்ளது என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. எந்தத் துயரத்தையும் ஒருவர் சொல்லும்போது அத்துயரத்துக்கு வெளிப்படுத்த வேண்டிய அழுத்தம் இல்லாமல் போகிறது. இந்தக் கதை முழுக்கவும் வெளிறிய ரத்தச் சிவப்பின் பின்னணியில் நடைபெறுகிறது.

இந்த நாவலின் ஆண்கள் இயற்கைக்குப் பின்னால், மரங்களுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருப்பவர்களைப் போல ஒல்லியாக, தேசலாக, நோய்மையின் சிறுமையுடன் மலிவான தோற்றத்தை அளிப்பவர்கள். பெண்தான், பெண்மைதான், இயற்கைதான் மாபெரும் வளமான தண்ணீர் என்பதை அசோகமித்திரன் நவீன உலகத்துக்கு நினைவூட்டுவதாகத் தோன்றுகிறது. தன்னைக் காலியாக்கிக்கொண்டு, உருவமற்று, வடிவமற்று இருப்பது நீர். குடத்தில், தவலையில், குப்பியில் அதன் வடிவம் கொள்கிறது. நீர் ஆழங்களை நோக்கிப் பொழியும்; தன் உக்கிர சக்தியால் பாறைகளையும் பிளக்கும். நீரின் வெவ்வேறு பெயர்களாகத்தான் இந்த நாவலில் ஜமுனா, சாயா, டீச்சரம்மா, வீட்டம்மா ஆகியவர்கள் இருக்கிறார்கள். இந்திரா காந்தி ஒருவரின் பேச்சில் குறிப்பிடப்படுகிறார்.

டீச்சரம்மா ஒரு மைல் தூரம் சென்று, தூரத்து உறவினர் என்ற உரிமையை எடுத்துக்கொண்டு நுழையும் ஒருவர் வீட்டில் வேண்டாவெறுப்பாகத் தரப்படும் ஒரு பானைத் தண்ணீரை எடுத்துவருகிறாள். டீச்சரம்மாவின் நோயாளி மாமியார், மருமகளின் இடுப்பில் காபிக் கோப்பையை எறிகிறாள். அந்தக் கோப்பையை எடுத்து சிரித்தபடியே தனக்குத் துணைக்கு வந்த ஜமுனாவுக்கு காபி கலக்கப் போகிறாள். தானும் சமூகமும் நெறியென்று கருதாத, விரும்பாத வாழ்க்கையை வாழும் தன் அக்கா மீது ஆற்றாமையும் கோபமும் காட்டி எச்சிலை உமிழ்ந்துவிட்டு சேர்ந்து அவர்கள் வாழும் அறையிலிருந்து வெளியேறிப் போகிறாள் சாயா. எச்சிலைத் துடைக்கும் ஜமுனா தன் தங்கை சாயா மீது கோபம் இல்லாமல் நிராசையான சிரிப்பையே வெளிப்படுத்துகிறாள். வெளியே உலர்ந்த மண்ணுக்குள் பழுதுற்ற குழாயைச் சரிசெய்வதற்காக சாலைகளில் கடப்பாரை ணங்கென்று இறங்குகிறது. தண்ணீர் வேறுவேறாக வீட்டிலும் தெருவிலும் உருவம் கொள்கிறது.

அசோகமித்திரனின் இந்நாவலுக்குள் முன்னும் பின்னும் சேராத சம்பவங்களும் சில கதாபாத்திரங்களும் துண்டுக் கதையாக வந்துபோகிறார்கள். சாயா, தன் அக்காவிடம் கோபித்துக் கொண்டு போய்த் தங்கும் விடுதியின் வாசலில், சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்திலிருந்து இக்கட்டுகளின் அடுக்கில் பயணித்து, செருப்பைச் சேற்றுக்குள் தொலைத்துவிட்டு, டயர் சிக்கிக் கொண்டதால் தான் வந்த டாக்சியின் ஓட்டுனரிடமும் திட்டுவாங்கிக் கொண்டு போகும் ஒரு பிராமண நடுத்தர வயதுக் கதாபாத்திரம் நாவலின் மையக் கதாபாத்திரங்களைச் சந்திக்கவேயில்லை.

இன்னொரு அத்தியாயமோ அதிகாலையில் தண்ணீர் வந்துவிட்ட சத்தம் கேட்டு எழுந்து பரபரக்கும் மனைவிக்கும் கணவனுக்கும் இடையில் நடக்கும் முரண்பாட்டை, ஊடலை பெயர்களே இல்லாமல் ஆதித் தோட்டத்தில் நடக்கும் உரையாடலைப் போலத் துண்டாக நமக்குக் காண்பிக்கிறது.

மனிதர்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் இடர்களிலும், கூட்டாகச் சந்திக்கும் பேரிடர்களிலும் ஒரு புதிய வலுவைப் பெறுகிறார்கள். அதேபோல, இறந்த காலத்தின் அனுபவங்கள், மனித இனம் தன் நனவிலியில் கூட்டாகச் சேர்த்து வைத்திருக்கும் பழைய அனுபவங்களின் உரத்தையும் பெற்று, தலையைச் சிலுப்பி அவர்கள் தங்களின் மனத்தை நேராக்கிப் புத்தூக்கம் அடையவும் செய்கிறார்கள்.

தான் வாழ நேர்ந்த, திட்டமானதென்று நினைக்கும் வாழ்க்கையின் பார்வையிலிருந்து அக்கா ஜமுனாவின் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும்போது, சாயாவுக்கு ஒருகட்டத்தில் வெறுப்பு தோன்றுகிறது. ஆனால், தனது வாழ்க்கையின் திட்டங்கள் குலைந்து சரியும் நிலையில், அதே அக்காவை மீண்டும் பற்றுவதோடு இருவரும் வரும் நாட்களை எதிர்கொள்ளும் திடத்தையும் பெறுகிறார்கள். வெளியே எந்தச் சூழ்நிலையும் சாதகமாகவெல்லாம் அவர்களுக்கு ஆகவில்லை. ஆனால், அவர்களது மனத்தின் நிலை மாறிவிடுகிறது.

பாஸ்கர் ராவால் கர்ப்பமாகி, தற்கொலைக்கு முயற்சிக்கும் ஜமுனாவிடம் டீச்சரம்மா, தான் 15 வயதிலிருந்து காசநோய் கணவனுடன் அவதிப்படும் நிலையைச் சொல்லி, யாருடைய துயரமும் குறைந்ததல்ல இந்த உலகில் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். தன்னைத் தவிர வேறெதையும் நினைத்துப் பார்க்காதவர்கள்தான் உலகிலேயே பரம ஏழை என்று டீச்சரம்மா ஜமுனாவிடம் பேசிப் போன பின்னர், அவளது அறையில் ஏற்கெனவே எரிந்துகொண்டிருந்த விளக்கின் வெளிச்சம் வேறாக ஜமுனாவுக்குத் தெரியத் தொடங்குகிறது.

தன் தேவைக்கு ஒரு நாளைக்கு அதிகபட்சம் நான்கு டம்ளர் தண்ணீர் தேவைப்படும் இரண்டு குழந்தைகள் சேர்ந்து எங்கோ ஒரு இடத்திலிருந்து, தனது வீட்டுக்கோ வேறு யாருக்குமோ ஒரு பெரிய தவலை நீரைத் திணறித் திணறிக் கீழே வைத்துச் சுமந்துகொண்டு போகும் ஒரே சித்திரத்தைத்தான் டீச்சரம்மா ஜமுனாவிடம் காட்டுகிறாள். அந்தக் குழந்தைகள் ஏன் அதைச் செய்ய வேண்டுமென்று கேட்கிறாள். போதாமை, இல்லாமை, புழுக்கங்கள், ஏமாற்றங்கள், நிராசைகள்,அவமதிப்புகள், அழுந்தி உலர்ந்துபோன தன்மைக்கிடையிலும்இருப்பின் இனிமை’, ‘இருப்பே இனிமை’ என்றெல்லாம் சொல்லும் நாவல்தான்தண்ணீர்’.

திரும்பத் திரும்பத் திரும்ப வாழ்வு உடைத்துடைத்துக் கட்டப்படும்; அதனால் கட்டிக் காப்பதற்கோ, இழப்பதற்கோ மகத்துவம் என்று எதுவுமே இல்லை என்ற உறுதியில் கைகோத்துச் செல்கிறார்களா ஜமுனாவும் சாயாவும்? 

அசோகமித்திரனின் படைப்புகளில் பெரும்பாலும் உபதேசம் என்ற ஒன்றைப் பார்க்க முடியாது. ‘தண்ணீர்’ நாவலில் டீச்சரம்மா, ஜமுனாவிடம் பேசுவதை நம் எல்லாருக்குமான உபதேசம் என்றே சொல்லிவிடலாம். ஜமுனாவும் சாயாவும் இருக்கும் அறையின் ஜன்னல் நிழலாய், சிறைக்கம்பிகளைப் போல ஜமுனாவுக்குத் தெரிகிறது. ஆனால், அது சுயம் பூதாகரமாகக் காட்டும் மாயச் சிறைதான் என்கிறாரோ அசோகமித்திரன்.

Wednesday, 7 August 2019

கல் முதலை ஆமைகள்






( எனது புதிய கவிதைத் தொகுதியான ‘கல் முதலை ஆமைகள்’ புத்தகத்தை க்ரியா பதிப்பகம் சமீபத்தில் வெளியிட்டுள்ளது. அதற்கு நான் எழுதிய முன்னுரை இது. ‘தொலைந்தவற்றின் தோட்டம்’ என்ற தலைப்பில் புத்தகத்தில் உள்ளது.இதற்கு அட்டைப்பட ஓவியத்தை வரைந்திருப்பவர் பெனிட்டா பெர்சியாள்.)

பழைய குற்றாலம் அருவியை ஒரு சாயங்கால வேளையில், வெளிச்சத்திலேயே பார்த்து அனுபவித்து குளித்துவர நானும் எனது மருமகனும் தென்காசியிலிருந்து வேகமாக பைக்கில் கிளம்பினோம். போகும்போதே ஒரு சுற்றுலா வேனைக் கடக்கும்போது, ஒரு கன்றுக்குட்டியை உரசிச் சென்றோம். அது பரபரப்பை உடலில் ஏற்படுத்தியிருந்தது.


அவன் ஒரு குளியலை முடித்துவிட்டுப் பத்திரமாகத் திரும்பிய பிறகு, பத்திரம் பத்திரம் என்று நினைத்துக் கொண்டே தான் அவனிடம் எனது மணிபர்சையும் பைக் சாவியையும் என் சட்டையில் பொதிந்து கொடுத்தேன். ஆனால் அருவிக்குள் போகும்போதே, ஏதோ பதற்றம் இருந்தது. சிமிண்ட் மேடையில் ஈரத்தில் நிற்கும் அவனைப் பார்த்தபடியே தான் குளித்தேன். நிதானமாக மனம் இல்லை. திரும்பிவந்து, பத்திரமாக இருக்கிறதா என்று கேட்டேன். அவன், இருக்கு மாமா என்று சொல்லியபடி பொதிந்த என் சட்டையைக் கொடுத்தான். ஆனால் மணிபர்ஸ் மட்டும்தான் இருந்தது. குட்டிப் பையன் மேல் கோபமும் வன்முறையும் எழுந்தது. மணிபர்ஸைத் தரையில் வைத்துவிட்டுச் சட்டையை உதறிப் பார்த்தேன். ஒரு அடி இடைவெளியில் சில்லிட்டபடி கீழே ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நீரைப் பார்த்தேன். ஒரு கணத்தில் மூச்சையிழுத்து நிதானித்துக் கொண்டேன். வேகவேகமாக வெளிச்சம் கவிழத் தொடங்கியது. வாகனம் நிறுத்திமிடத்தில் இருந்த பைக்கைப் போய் பார்த்தோம். சாவி இல்லை. எப்படிப் போச்சுன்னு தெரியவேயில்லை மாமா! என்றான். நான் அவன் தலையைத் தடவிக் கொண்டேன். எத்தனையோ பொருட்களைத் தொலைத்த அனுபவம் உள்ள இந்தப் பெரியவனின் குட்டிப் பிரதி என்ற வாஞ்சையை அவன் மேல் உணர்ந்தேன். சாவியைத் தொலைத்த உணர்வையும் சாட்சியாகக் கொண்டு பழைய குற்றால மலை தன் மர்மத்தை, சில்லென்ற அழகை, பிரமாண்டத்தை எனக்குக் காண்பிக்கத் தொடங்கியது. பழைய குற்றால அருவிக்கு வலப்பக்கத்தில் வளைந்த சரிவில் வளர்ந்திருக்கும் குறு மரமொன்று கைகளை நீட்டிக் கொண்டு சித்திரம் போல நிற்பதைப் பார்த்தேன்.

தொலைந்து போவதற்குக் காரணம் தேடிப் போனால் கபாலம் மோதிச் சிதறும்; தொலைவதைச் சுற்றியுள்ள அந்த மர்மத்தை, பயங்கர இருட்டை இனி ஒருபோதும் விசாரிக்கக் கூடாது ஷங்கர் என்று அந்த மலையும் அந்த மரமும் எனக்குச் சொல்லித் தந்தது.

தொலைவதை ஏற்பதற்கு, தொலைவதின் ரகசியம் முன்னால் மண்டியிட்டு அதை ஏற்றுக் கடந்து செல்வதற்கு, நான் கற்றுக் கொண்டுவரும் பாடங்களின் தடயங்கள் தான் இந்தத் தொகுப்பில் உள்ள எனது கவிதைகள்.

தொலைந்த நிகழ்வுகள், தொலைந்த கணங்களை என் உடல் மேல் ஏவிக் குதறும் வேளையில் தற்கணங்களை, இவ்வேளையின் காட்சிகளை, நிலப்பரப்புகளை, விலங்குகளை, அழகை, நேசத்தை நோக்கிச் செல்ல விழையும் கவிதைகள் இவை. இந்த மூன்று ஆண்டுகளில் நான் கேட்ட இசையும் இப்பொழுதில் காலூன்றி நிற்பதற்கு உதவியுள்ளது.

வான்கோ ஓவியங்கள் பற்றி சொல்லப்படுவதைப் போல இயற்கையின் அதீதம், அதன் உபரியான அழகு, அது போடும் ஊளை, அதன் இந்திர ஜாலத்தை ஒரு சட்டகமாக ஆக்கித் தன்வயப்படுத்திக் கொள்வதற்கு இவ்வேளை உணர்வில் ஊன்றி நிற்பதுதான் ஒரே வழிமுறையாக உள்ளது. இலைகள், சதுப்பு நிலப்பகுதியில் நாணல், சிம்மாசனம் போல வீற்றிருக்கும் வெட்டப்பட்ட அடிமரம் ஒன்றைப் தெள்ளத் தெளிவாகப் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருக்கும் நீர்க்குட்டை, அரச மர இலைகள், அக்கணத்தில் ஆகாயத்தை நோக்கி அவை பிரசவித்துப் பறக்க விடும் பச்சைக் கிளிகள், மரங்கள் அடர்ந்த தெருவில் ஒளியும் நிழலும் மாற்றி மாற்றி வரையும் பெயர் தெரியாத பெண்ணின் முகம் எல்லாமும் எனக்கு இந்த வேளையின் உணர்வு விளைவிக்கும் கணநேரப் பறத்தலை, கடத்தலை, அபேத உணர்வைத் தந்திருக்கின்றன. அது எனக்கு அனுபவிக்கக் கிடைத்த தித்திப்பு.

மனம் வெறிக்குரைப்பிட்டு என்னை அலைக்கழித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு காலைவேளையில் பால்கனிக்கு வந்து நின்றபோது, பக்கத்துக் காம்பவுண்டில் உள்ள நாட்டுக் கருவேலமரத்தின் இலைகளினூடாக ஊசிகளாய் நுழைந்து கசியும் சூரிய ஒளியைப் பார்த்தேன். அப்போது தான் மொட்டை மாடிக்குப் போயிருந்த ப்ரவுனி(எங்களது வளர்ப்பு நாய்க்குட்டி), என்னைப் பார்த்து படிகளில் இறங்கிவரத் தொடங்கியது. அப்போது தோன்றியது. ப்ரவுனி சூரியனிலிருந்து இறங்கி வருகிறதென்று. ப்ரவுனியோடு எல்லாரும் சூரியனிலிருந்து வருபவர்கள் என்று. சூரியன் நம்மை ஒரு பிடிலை வைத்து இசைக்கருவியைப் போல மீட்டுகிறது. அதுதான் நமது வாழ்வு என்று தோன்றியது. இதற்கு முன்னர் ஒரு குட்டி ப்ரவுனியை நானும் எனது மகளும் தொலைத்தோம். அதைத் தேடி சில நாட்கள் அலைந்தோம். தொலைந்து போன தோட்டத்துக்குள் போன ப்ரவுனி திரும்பி வரவேயில்லை. இப்போது புதிய ப்ரவுனி.

ரகசியத்தின் தோட்டம் திரையால் மூடப்பட்டிருக்கிறது என்று நண்பர் சொன்னார். திரையிலிருந்து தோன்றுகிறது; திரைக்குள் போய் மறைகிறது. மரணத்தை ஏற்பதற்கு தேவதச்சனும் ஆனந்தும் இக்காலகட்டத்தில் துணையிருந்தவர்கள்.

நண்பர்களுடன் பெசன்ட் நகர் கடற்கரைக்குச் சமீபத்தில் போயிருந்தேன். அறுபடை முருகன் கோயிலின் வாயில்புறத்து வழியாக கடற்கரை மேட்டில் ஏறியபோது, வலதுபக்கத்தில் ஒரு நடுத்தர வயதுப்பெண்ணை கருப்புத் துணியால் கழுத்துவரை மூடிப் படுக்கவைப்பதைப் பார்த்தோம். அவளின் வயிற்றில் ஒரு தட்டை வைத்துக் கற்பூரம் கொளுத்தினார்கள். திரும்பிப் பார்க்காமல் வேகவேகமாக அந்த நிகழ்வை, இடத்தைக் கடந்தோம். நாங்கள் திரும்பிய பிறகும் கடற்காற்றில் கற்பூரம் எரிந்துகொண்டிருந்தது.

இடது பக்கம் மணலும் சூரியனும் கடலும் அந்தியும் சேர்ந்து பொன்னாக்கிய இரண்டு குதிரைகள் அந்தப் பொழுதையே தமது உயிர்ப்பால் மகத்துவமாக்கிக் கொண்டிருந்தன.

அந்தக் குதிரைகள் சொல்கின்றன; கடக்க வேண்டும்.

சடலம் உண்மையை மட்டுமே பேசும்

காவல் மரணங்கள், மோதல் சாவுகள், வரதட்சணைக் கொலைகள், பாலியல் குற்ற மரணங்கள்,  பள்ளிகள் மற்றும் பணியிட மரணங்களுக்குப் பின்னால் உள்ள எத்தனை...