Saturday, 4 July 2020

நினைவின் குற்றவாளி நகுலன்


தமிழ் நாவல் கதைப் பரப்பானது, கட்டுறுதிமிக்க புறநிலை யதார்த்தத்தால் சாத்தியங்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டு, பகுத்தறிவின் தீவிர விழிப்பால் கட்டப்பட்டது. லௌகீகம், மதம் மற்றும் அரசு போன்ற அமைப்புகள் காலம்தோறும் மனிதனை வடிவமைக்கவும், கட்டுப்படுத்தவும், வரையறை செய்யவும் முயன்றுகொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால், இவ்வமைப்புகள் தங்கள் நோக்கத்திற்கேற்ப வரையும் மனிதச்சித்திரம் மட்டுமல்ல அவன். தமிழ் நாவல் பரப்பில் பெரும்பாலும் மனிதர்கள் பேசப்பட்டிருப்பது மேற்குறிப்பிட்ட வரையறையின் மீறாத நிலைமைகளில்தான். ஸ்தூலமான நிகழ்வுகள்,வெளிப்பாடுகள், முடிவுகளைக் கொண்டு ஒரு தன்னிலையை, அதன் செயலை வரையறுக்கும் பழக்கத்தை பொதுப்புத்தி உருவாக்கி வைத்துள்ளது. இதிலிருந்து மாறுபட்டு பொருள்கள் மற்றும் உயிர்கள், அவை தொடர்பு கொண்டிருக்கும் சூழலின் மறைதன்மையை சுட்டிப் புலப்படுத்துவதாய், அதன் அகமுகத்தை வரைவதாய், ஒரு பார்வைக் கோணம் நகுலனின் புனைவுகளில், ஒரு விசித்திர அனுபவத்தைச் சாத்தியப்படுத்துகிறது. நகுலன் இவ்வனுபவத்தை திண்ணமான கதை உருவோ,கதாபாத்திரங்களோ இன்றி சாத்தியப்படுத்துகிறார். அவரது எழுத்துகளில் தொடர்ச்சியாய் இடம்பெறும் பூனை போலவே, பிரத்யட்ச நிலைக்கும் அரூப வெளிக்கும் இடையே நினைவு, நடப்பின் அலைக்கழிவில் தொடர்ந்து பயணம் செய்பவனாய் மனிதன் இருக்கிறான். அவன் ஒரே சமயத்தில் பல உலகங்களில் சஞ்சரிக்கிறான். நகுலன் நம்மில் நிகழ்த்தும் விழிப்பு இதுதான். நகுலன், தான் புழங்கிய இலக்கிய வடிவங்கள் கவிதை சிறுகதை நாவல், கட்டுரை எல்லாவற்றிலும் நகுலன் தன்மை ஒன்றை நீக்கமற உருவாக்கியுள்ளார். அவர் புனைவில் திரும்பத் திரும்ப வரும் பிராணிகள் மற்றும் சொற்றொடர்களையும் நகுலனின் பிரஜைகள் என்று சொல்லுமளவுக்கு, அவற்றின் அடையாளங்களுக்குள் தன் சாயலை ஏற்றியுள்ளார்.

'நினைவுப்பாதை' நாவலில் வரும் வாக்கியம் இது: 'நான் தனி ஆள்; ஆன வயதிற்கோ அளவில்லை.' பாரதியாரின் கண்ணன் பாட்டிலிருந்து வரும் எதிரொலி இது. நவீனன் (அல்லது) நகுலன் சொல்லும் இவ்வாக்கியம் பிறப்பு, இறப்பு,குறுகிய வாழ்வு என்ற வரையறைக்குட்பட்ட ஒரு பௌதீக உடல் சொல்ல இயலக்கூடிய வாக்கியமா? சாத்தியமில்லை. இக்கூற்றில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டின் நினைவழுத்தம் அல்லவா வெளிப்படுகிறது. அப்படியெனில் இக்கூற்றைச் சொல்லும் நவீனனுக்கு எத்தனை வயதாகிறது? மனிதனின் முக்கிய அடிப்படைப் பிரச்சினைகளில் ஒன்று நினைவு. செயலாற்ற விரும்பும் மனிதனின் காரியத்தை வெற்றி கொள்ளும் மனம், நினைவை ஓரளவு கட்டுக்குள் வைத்து அனுசரிக்கும் இயல்பைப் பெற்றுள்ளது. அவன் அனுசரித்துப் பராமரிக்கும் தற்காலிக நினைவென்பதாலேயே அது பொருள்களை, மனிதர்களை உடைமை கொள்ள முடிகிறது.நினைவுகளைக் கட்டுப்பாட்டில்லாமல் பெருகவிடுபவன், வரலாற்றின் சாம்பல் தன்மை படர்ந்த உடலுடன் தோல்வியின் பைத்திய, குற்ற நெடியடிக்கும் பிரதேசத்துக்குள் நுழைந்து விடுகிறான். அவ்வகையில் நகுலனை நாம் நினைவின் குற்றவாளி எனலாம்.

ஆசை - நிராசை, உறவு - பிரிவு, இருப்பு - இன்மை என்ற இருமைகளில் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் மனித மனத்துக்குத் தோல்வியின் மீது ஒரு அடங்காத வசீகரம் உண்டு. அது இடிபாடுகள் மீதான வசீகரம். நினைவுகளிலேயே சதா திளைத்துக் கொண்டிருக்கும் பொய்கைதான் தோல்வி. நகுலனின் ஒட்டுமொத்தப் புனைவிலும் தோல்விதான் முக்கிய அனுபவம்.

இங்கு சொல்லப்படும் தோல்வி என்பது இலக்கிய தோல்வியோ, நகுலனின் தனிப்பட்ட தோல்வியோ அல்ல. தன்னால் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட அமைப்புகளிலிருந்து, தன் உடல்வரை பொறிகளாய் உணரும் தீவிரமான விழிப்பு நிலையில், மனிதன் உணரும் செயலின்மையிலிருந்து பெருகும் தோல்வி.

நகுலன், கதாபாத்திரங்களுக்குள் நடக்கும் விசாரம் அல்லது தன் விசாரம் மூலம் மொழி, வரலாறு, யதார்த்தம், கற்றறிவு, பட்டறிவு சார்ந்த எல்லா நினைவுகளையும் பேச்சாய், ரூபமற்ற சப்த அலைகளாய் பெருக வைக்கிறார். இதன்மூலம் சக மனிதர்கள் பேசிக் கொள்வது,அமைப்பு மற்றும் உறவுகளில் வாழ்வே சடங்காகி விட்டதை உச்சபட்சமாய் பகடி செய்தபடி வாசகனின் நினைவுச் சரடையும் அதிர வைக்கிறார். சிலசமயம் வெட்டி, சம்பந்தமற்ற சரடோடு இணைக்கிறார். வாசகன் போதைமை கொள்ளும், பைத்திய உவகை பொங்கும் தருணங்கள் அவை. 'நினைவுப்பாதை', 'நாய்கள்', 'சில அத்தியாயங்கள்', 'நவீனன் டைரி', 'அந்த மஞ்சள் நிறப் பூனைக்குட்டி', 'வாக்குமூலம்' என எல்லா நகுலனின் நாவல்களிலும் நிகழும் உரையாடல் மற்றும் தன் விசாரத்தில் கிடைக்கும் அபத்த அனுபவத்தை எப்படியோ அவர் தன் மொழியின் இசைமை வழியாய் உருவாக்குகிறார்.

மனிதன் சலித்துக் கொண்டிருக்கிறான். பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் நடுவில் உடல் சலிப்படைவதைத் தவிர வேறொன்றும் விசேஷ நிகழ்வுகள் இல்லை. நவீனனின் பாஷையில் சொன்னால், 'எறும்புப் புற்றுக்கு உணவிடுவதுதான் லௌகீகம்'. எறும்புக்கு உணவிட்டுக் கொண்டே அது கடிக்கிறது என்று ஏன் புகார் சொல்ல வேண்டும். இதுதான் லௌகீக வாழ்க்கை குறித்த நவீனனின் விமரிசனம். ராமநாதன், சச்சிதானந்தம் பிள்ளை,சாரதி, கேசவமாதவன் எல்லோருமே எறும்புக்கு உணவிடுபவர்கள்; சலிக்கிறவர்கள்.இவர்களெல்லாம் ஒரே நபரின் சாயல்கள்தான்.

"நவீனன் என்கிறேன். நகுலன் என்கிறேன்.ஆனால் நான் யார்? யாரைச் சந்திக்கிறேனோ, நான் அவர், அவர் ஆகிறேன்...அதனால்தான் இலக்கணம் பச்சைப்புழு, மறுகணம் சிறகடிக்கிற வண்ணத்துப்பூச்சி."

நகுலனின் புனைவுகளில் பெண்கள் ஸ்தூலமாய் வருகிறார்கள். சுசீலா, அம்மா மற்றும் சுலோசனா. சுசீலா காதலி. மானசீகமான ஒரே முன்னிலை மற்றும் வாசகி. நகுலன் (அ)நவீனனுக்கு தனிமையைக் கற்றுக் கொடுத்துப் பிரிந்த ஆசிரியை. சுசீலாவின் பிரிவும்,சுசீலாவை இடைவிடாமல் ஜபிப்பதும், மனவெறியில் சுசீலாவுடன் உரையாடுவதும்,சுசீலாவை எழுதுவதும் நகுலனுக்கு தனிமையை விலக்கும் செயலாக, தனிமையைப் பெருக்கும் செயலாக இருக்கிறது.

அம்மா, நவீனனை (அ) நகுலனை நிறை குறைகளோடு ஏற்றுக்கொண்டவள். அங்கீகரித்தவள். அவளும் நவீனனைத் தனியே உலகில் விட்டு மறைந்து விடுபவள். 'இவர்கள்' நாவலை அம்மா என்னும் புராதனப் பிரக்ஞைக்கும்,அதன் நிழலிலிருந்து தற்கால நிகழ்வுகளை எதிர்கொள்ளும் நவீன மனதுக்கும் இடையே உள்ள உரையாடல் என சொல்லலாம். தாய் என்பவள் தந்தைக்குப் பணிவான, படிந்து போகக்கூடிய ஆளுமையாய் தோற்றம் கொடுத்தாலும் வலிமை கொண்ட மனமாய் அவளே இருக்கிறாள். நினைவைக் காப்பாற்றுபவளாய், ஒருவகையில் நினைவின் எஞ்சிய ஒரே படிமமாகவும் இருக்கிறாள். தாயின் நினைவின் நிழல் படர்ந்திருப்பவன், நிகழ்கணம் கோரும் செயலில் ஈடுபட இயலாமல் இருப்பவன். 'இவர்கள்' நாவலில் அம்மா 'பழைய காலத்தின் உள்ளுணர்வுள்ள பிரதிநிதியாகவும்' சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளாள்.

நகுலன் தன் புனைவின் மூலம் தீய சகுனங்களைக் கவித்துவமாய் சொல்பவராய் இருக்கிறார். குடும்பம் என்கிற அமைப்பு மனிதனை குரூரமாய் சிதைப்பது. 'நிழல்கள்'நாவலிலிருந்து நவீனனை, சிவனை, ஹரிஹர சுப்ரமணியனை, சாரதியை சிதைப்பது தொடர்கிறது.

இவர்களின் வீடுகளில் கழிப்பறையில், உள்ளறைகளில் கரும்பாம்பும்,சாரைப் பாம்பும் சுருண்டு கிடக்கின்றன. நகுலன் ஒரு சூழலை விவரிக்கும் போதும், ஒரு பறவையின் சப்த துணுக்கைச் சொல்லும் போதும் பிராணிகளைப் பற்றிப் பேசும்போதும், அவற்றை சூழலின் விகாசத்துடன் நம் மனதின் உணர்வு நிலைகளாய் மாற்றி விடுகிறார். திருச்சூர் மிருகக்காட்சி சாலையில் உள்ள பாம்பைப் பற்றி விவரிக்கும்போது, அது சட்டென உருப்பெற்று நகுலனின் புத்தகத்துக்குள் சுரீரென உலவுகிறது. நகுலன் எழுத்தும் நம் மனவெளிக்குள் கருத்த, பயங்கர அழகுள்ள பாம்பு ஒன்று புழக்கடை வழியாய் வீட்டின் பிளவுக்குள் புகுவதைப் போல்தான்.

நகுலனுக்கு எழுத்து என்பது உடலை அறிதலாகவும் உடலைக் கடத்தலாகவும் இருக்கிறது. எழுத்தும் உடலும் ஒரு தன்மை கொள்ளும் சந்தர்ப்பமும் நேர்கிறது. எழுத்துக்கள் மயங்கும் நேரம். உருவம் தெரியாமல் மறையும் தருணம். உருவத்திலிருந்து தப்புவதற்கு உருவமில்லாத ஒரு உருவத்தைச் சிருஷ்டிக்கிற முயற்சியாகவும் இருக்கிறது. சுசீலாவின் பிரதிபலிப்பையும் நவீனனின் பிரதிபலிப்பையும் எல்லா உயிர் உருவங்களிலும் பார்ப்பதைப்போல கருங்குருவி, பச்சைக்கிளி, மரங்கொத்தி,சாரைப்பாம்பு, மஞ்சள் நிறப்பூனை எல்லாமே பிரஜைகளாகவும் பிரக்ஞைகளாகவும் மாறும் போதே திருமந்திரம், திருக்குறள், பத்திரகிரியார், பாதலேர், பாரதியார் என நகுலனின் புனைவில் நினைவுகளாய் தோதான இடங்களில் பிரதிபலிக்கின்றன.

ஆதிசங்கரரின் வாழ்க்கையில் நிகழும் ஒரு நிகழ்ச்சியை சொல்வது நகுலனின் புனைவை, ஒருவகையில் நகுலனைப் புரிந்துகொள்வதற்குத் துணையாய் இருக்கக்கூடும். ('கடைசியாக எந்த மண்ணில் ஆதிசங்கரர் கால்வைத்து நடந்தாரோ அங்கு வந்துவிட்டேன்' -நினைவுப்பாதை) ஆதிசங்கரர் துறவியான பிறகு அவருடைய அம்மா இறந்துபோகிறார். செய்தி அறிந்த உடன் அம்மாவுக்கான இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்ய ஆயத்தமாகிறார் ஆதிசங்கரர். ஆனால் துறவியாகிவிட்டதால் இறுதிக்கடன்களை அவர் தன் தாய்க்குச் செய்வதற்கு தடை சொல்கின்றனர். ஆதிசங்கரர் அத்தடையை மீறி அம்மாவுக்கு இறுதிக் கடன்களை செய்து முடித்த பிறகே தன் துறவுப் பயணத்தைத் தொடர்கிறார். நகுலனின் ஒட்டுமொத்த எழுத்துக்களை இறந்த அம்மாவுக்கும், பிரிந்து சென்ற சுசீலாவுக்கும் நகுலன் செய்யும் கிரியைகள் எனலாமா?

நகுலனின் மற்ற நாவல்களை விட செயலின் முழுமை நோக்கிப் பயணிக்கும் நாவல் வாக்குமூலம். காஃப்காவின் சாயல் கொண்டது. முட்டாள்கள் தினமான ஏப்ரல் ஒன்றாம் தேதி அரசு ஓர் அறிவிப்பை வெளியிடுகிறது. அறுபது வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களில் தொடர்ந்து வாழ்வதற்கு விரும்பாதவர்களை அரசே பொறுப்பேற்று வலியின்றி கொல்வதற்கு கொண்டுவரும் தேச  முன்னேற்றச் சட்டம் அது. கதையின் நாயகன் ராஜசேகரன் அச்சட்டத்தை பயன்படுத்திக் கொள்ள முயன்று அதற்கான விண்ணப்பக் கேள்விகளுக்குப் பதில் எழுதும் முகாந்திரமாக எழுதப்படுவதே வாக்குமூலம். நாவலின் கருப்பொருள் தீவிர அபத்த நிலையில் இருந்தாலும், கதை நிகழும் சூழலும் யதார்த்தமும் வலுவாக வாக்குமூலம் நாவலில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு மர்ம நாவலுக்கான மூட்டத்துடன், தொடர்ந்து அறிமுகமாகப் போகும் நபர்கள், நிகழ்வுகள் குறித்த எதிர்பார்ப்புமாக வாசிக்க இயலக்கூடிய நாவல் இது. தற்கொலையைப் பாவம் என நம்பும் ஒரு இந்திய மனம் தற்கொலையை விடுத்து, அரசே பரிந்துரைக்கும் கொலையை விரும்பி ஏற்க முன்வருகிறது. ஆனால், அரசு, கடைசியில் ராஜசேகரன் மற்றும் சிலர் விண்ணப்பித்திருந்த இறப்புக்கான கோரிக்கையை நிராகரிக்கிறது.கடைசியில் மரணத்துக்கான பாதையும் கெஸட்டியர் பிரதிகளாக, ஷரத்துகளாக, பக்க எண்களால் நிரம்பி மூடிவிடுகிறது. ராஜசேகரன் வாழ்க்கையில் இதிலும் ஒரு தோல்வி.ஆனாலும் இலவச இணைப்பாய் ஒரு வெற்றியும் நிகழ்கிறது. தேச முன்னேற்றச் சட்டத்தை இராஜசேகரன் பயன்படுத்துவதற்குக் கேட்கப்பட்ட வாக்குமூலம் பரிந்துரைக் குழுவால் பாராட்டப்பட்டு பிரசுரத்துக்குரியதாய் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது. இதுவே நகுலன் நாம் வாழும் அமைப்பின் மீது வெளிப்படுத்தும் முரண் நகையுமாகும்.

நகுலனின் கதைகளுக்குப் பின் இயங்கும் அடிப்படைதான் என்ன? புறநிலை யதார்த்தம்,அனுபவம் மற்றும் உறவுகள் என்பதெல்லாம் மனிதன் கற்பிதங்கள் அல்லது மாயை என்றெண்ணும் அத்வைதப் பிரக்ஞைக்கும், தீவிர புறமெய்மை உணர்ச்சிக்கும் இடைப்பட்ட முரண் அல்லது விசாரம் எனலாம். ஒரு புனைவில் அல்லது நாவலில் ஒரு தத்துவம் அடிப்படையாய் இருக்கலாம். ஆனால் அதுவே புனைவு கொள்ளும் மொத்த சாத்தியங்களை வரையறுத்து விடுவதாய் இருக்க முடியாது. மையக்கருத்து அல்லது ஆசிரியரின் முடிவுக்கு அப்பாற்பட்டு புனைவின் போக்கில் சேரும் உபபொருள்கள் தான் புனைவை வேறுரு கொள்ளச் செய்கின்றன. அவ்வகையில் நகுலனின் நாவல்கள் பல குரல் தன்மை கொண்டவை. கதாபாத்திரங்களின் மனஓட்டம்,இயல்பு ஆகியவற்றின் பல குரல் தன்மை அல்ல; நகுலன் நாவல்களில் நாம் உணர்வது மொழி நினைவு, சமூக நினைவு, மரபு, வரலாற்று நினைவுகளுடனான பலகுரல் தன்மை ஆகியவைதான்.

( தீராநதி இதழில் 2005-ம் ஆண்டு வெளியானது) 

Thursday, 2 July 2020

உன் பெயர் அகாலம்



நானும் நீயும்
கைகோர்த்துச் சுற்றாத
வேளை
அகாலம்
என்று கண்டேன்

நானும் நீயும்
சேர்ந்து
பார்த்த கடலை
பின்னர்
பார்க்காத போது
அதை வெளிச்சமாக்கும் மின்னல்
அகாலம்
என்று கண்டேன்

நானும் நீயும்
கூடிச் செலவழிக்காத
பகலும் இரவும்
இல்லாப் பொழுது
அகாலம்
என்று கண்டேன்

நானும் நீயும் பிரிந்த
அகாதம்
கிளைபரப்பி
நீட்டியிருக்கும் நெடும்வீதி
அகாலம்
என்று கண்டேன்.

பரிசா சாபமா
சொர்க்கமா நரகமா
பரிசின் முனையில்
சாபத்தின் நுனியில்
தொங்கும்
சொர்க்கநரகம்
அகாலம் என்று கண்டேன்.

நினைவின் மரணமுடிச்சா
மறதியின்
வலிமிகுந்த பிரசவத் தருணமா
நானும் நீயும் கால்பதித்திருந்த
நிலத்தில்
கடையப்படாத அமுதமா
அக்கடலைக் கடைந்ததில்
பாம்புக்கு ஏற்பட்ட வலியில்
உபரியாய் துளிர்த்த விடமா
அமுதும் விடமும்
பிரிக்க முடியாத உன்
விபரீதமா
அகாலம் என்று கண்டேன்.

நீயில்லாத போது அங்கு நிகழ்வதெல்லாம் வேறு
உன் பெயர் கொண்ட
அப்பால் நிலத்தில்
உன் முகச்சாயலில்
அதுகொள்ளும் மோகத்தின்
பொன் மெழுகு மிருதுவில்
வெளிச்சம் பூசும் வெள்ளிகளோ
வேறு ..

Wednesday, 1 July 2020

நான் பிறந்த க-வி-தை : 3 சாவின் சுவை நகுலன்


(பள்ளிப்பருவத்திலிருந்து எனது முதல் தொகுதி வருவதற்கு முந்தைய காலம் வரையில் என்னைப் பாதித்த கவிதைகளை, அது பாதித்திருந்த போது இருந்த உணர்வுகளைச் சென்று பார்ப்பதுதான் 'நான் பிறந்த க-வி-தை' தொடரின் நோக்கம்.அத்துடன் கவிதை சார்ந்து இப்போதிருக்கும் எனது எண்ணங்களையும் ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் பகிர்ந்துகொள்ளவும் செய்வேன். குறுந்தொகையிலிருந்து இத்தொடரைத் தொடங்குகிறேன் .அம்ருதா மாத இதழில் மாதம்தோறும் வெளியாகி வருகிறது.)

பிறந்து உலகின் விவரங்கள் சிறிது சிறிதாகத் தெரியத் தொடங்கிய நாள் முதலாக மரணத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே தான் இருக்கிறோம் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால், உண்மையில் மரணங்களைப் பார்ப்பதன் வழியாக மரணத்தை நாம் உணர்வதில்லை; ஒவ்வொரு மரணத்தையும் சுற்றி இருக்கும் உயிர்ப்பை, உயிர்த் தன்மையை, உயிர்கள் தான் நம் கண்களுக்குத் தெரிகிறது. இங்கே ஒருவர் இறந்து ஒருவர் இருக்கும் குரூரத்தின் உயிர்ப்பைத் தான் பிறரின் மரணத்தில் அனுபவிக்கிறோம். இறுதிச் சடங்குகளில் சவப்பெட்டியோடு சணலில் கட்டப்பட்டு பயணிக்கும்  பறவை துள்ளி சவ வண்டியில் அலைவதைப் போன்ற உயிர்ப்பைத்தான் ரகசிய ஆசுவாசத்தைத் தான் நமக்கு இன்னொருவரின் மரணம் தருகிறது. 

சாவை மொழிவழி அனுபவமாக்கி  சாவை உண்மையாகத் தெரிந்துகொள்வதற்கு உதவியவர் நகுலன் தான். இந்த உலகத்தில் விளங்கும் ஒரு சாவு மட்டுமல்ல சாவு என்று எனக்குச் சொன்னவரும் நகுலன் தான். வாழ்வளவுக்கு சாவும் சாவின் ருசிகளும் பலவிதம் என்று உரைத்தவர் நகுலன். இருந்து இருக்கும் சாவு, சுகமுள்ள சாவு, தன்னைக் கழற்றிப் போட்ட சாவு, தன் கரைதலில் நிகழும் சாவு, கண்கள் கண்ணாடியாகும் போது சுயம் கண்ணாடியாக ஆகும்போது வரும் சாவு என்று அவர் அனுபவிக்கத் தரும் சாவுகள் அத்தனை. 

எந்திரப் பொறியியலில் டிப்ளமோ படித்து முடித்து அதுசார்ந்த வேலை எதிலும் தரிக்க முடியாமல், வேறு எந்த வேலைக்கும் என்னைத் தயார்ப்படுத்தியும் கொள்ளாமல் திருநெல்வேலியில் இருந்த நாட்கள் அவை. காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வேஸின் 'கர்னலுக்கு யாரும் எழுதுவதில்லை' குறுநாவலில் வரும் கர்னலைப் போன்றே வராத ஒன்றுக்காகக் காத்திருந்தேன். வாசிப்பும் படைப்பு சார்ந்த கனவுகளையும் தவிர வெளியே புலப்படும்படியாக ஒன்றும் ஒரு வாக்குறுதியும் என்னிடம் இல்லை. வீட்டிலும் இருக்க முடியாமல் வெளியிலும் தரிக்க முடியாமல் அப்பாவின் கடுஞ்சொல்லுக்கும் அம்மாவின் கரிசனைக்கும் வேதனைக்கும் நடுவே குற்றவுணர்வோடு சுற்றிய வெயில் நாட்களில் ஒன்றில் தான் நகுலன் என் வீட்டுக்கு ஒரு கடிதம் வழியாக வந்திருந்தார்.

அப்போது திருநெல்வேலிக்கு இடம் மாறியிருந்த கவிஞர் மனுஷ்ய புத்திரன், விடுமுறையில் துவரங்குறிச்சிக்குப் போயிருந்த நாட்களில் அவரிடமிருந்து வந்த ரோஸ் கலர் இன்லேண்டு கடிதத்தில் தான் நகுலனின் 'வண்ணத்துப் பூச்சிகள்' கவிதை குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. மனுஷ்யபுத்திரன் கடிதத்தில் வேறு என்ன எழுதியிருந்தார் என்று எனக்கு இப்போது ஞாபகத்தில் இல்லை. ஆனால் அவர் கொண்டிருந்த மனநிலை அந்தக் கவிதையில் இருந்தது. எங்கோ போய்விட்டு சாயங்காலம் வீடு திரும்பிய எனக்கு அந்தக் கடிதம் பெரிய ஆறுதலையும் அரவணைப்பையும் தந்தது. நகுலன் தன் மொழியின் வழியாக செலுத்திய நஞ்சு அந்தச் சாயங்காலத்தை மிகவும் போதையாக்கியது. நகுலன் கவிதையில் வரும் அரளிப்பாலை அருந்தும் பறவை ஆனேன். இதுதான் கவிதை.

உண்ணூனிப் பிள்ளைக்குக் கண்வலி
கேசவ மாதவன் ஊரில் இல்லை. சிவனைப்
பற்றித் தகவல் கிடைக்கவில்லை. நவீனன்
விருப்பப்படி அவன் இறந்த பிறகு அவன்
பிரேதத்தை அவன் உற்ற நண்பர்கள்
நீளமாக ஒரு குழி வெட்டி அவனை
அதில் தலைகீழாக நிறுத்தி வைத்து
அடக்கம் செய்துவிட்டார்கள். எங்கும்
அமைதி சூழ்ந்திருக்கிறது. வெயிலில்
வண்ணாத்திப் பூச்சிகள் பறந்து
கொண்டிருக்கின்றன. 

இந்தக் கவிதையில் என்னைப் பாதித்த வரிகள் அப்போது, ‘வெயிலில் வண்ணாத்திப் பூச்சிகள் பறந்து கொண்டிருக்கின்றன' என்பது மட்டும்தான். 
அந்த வரிகளைச் சுற்றி ஒரு நிசப்தம்; பெரும் அமைதி; ஒரு இணக்கமான விபரீத உணர்வை இந்தக் கவிதை தந்தது. மனுஷ்ய புத்திரன் இந்தக் கவிதை முழுவதையும் எழுதியிருந்தாரா? அல்லது என்னைப் பாதித்த வரியை மட்டும் எழுதியிருந்தாரா என்று எனக்கு இப்போது துல்லியமாகச் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் அந்த வரிகளைச் சூழ மரணம் இருந்தது.
வெயிலில் பறவைகள் அலையும், வெயிலில் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் அலையும் காட்சி நம் எல்லாருக்கும் சகஜம் தான். ஆனால் நகுலன் சொல்லும் போது ஏற்படும் அமைதியும் விபரீதமும் அலாதியானது. அதற்குப் பிறகு சென்னைக்கு வந்தபிறகு பறக்கும் ரயிலின் கோணத்திலிருந்து கல்லறைத் தோட்டங்களில் விளையாடும் சிறுவர்களை எல்லாம் வெயிலில் அலையும் பட்டாம்பூச்சிகள் என்ற காட்சியைத் தவிர்த்துப் பார்க்க முடிந்ததில்லை.    
அதே காலகட்டத்தில் நகுலனின் படைப்புலகுக்கு நெருக்கமான உணர்வைத் தரும் நகுலனின் கருப்பு வெள்ளைப் புகைப்படங்களை காஞ்சனை சீனிவாசன் எடுத்திருந்தார். அந்தக் கருப்பு வெள்ளைப் புகைப்படங்களில் ஒன்றில் நகுலனின் 'ஸ்டேஷன்' கவிதையை தான் நடத்திய 'அகவிழி' பத்திரிகையின் பின் அட்டையில் வெளியிட்டும் இருந்தார். 

ஸ்டேஷன்

ரயிலை விட்டிறங்கியதும்
ஸ்டேஷனில் யாருமில்லை
அப்பொழுதுதான் 
அவன் கவனித்தான்
ரயிலிலும் யாருமில்லை
என்பதை;
"அது ஸ்டேஷன் இல்லை"
என்று நம்புவதிலிருந்து
அவனால் அவனை
விடுவித்துக் கொள்ள
முடியவில்லை
ஏனென்றால்
ஸ்டேஷன் இருந்தது.

இந்தக் கவிதையில் புரியாத வார்த்தை, புரியாத கருத்து என்று ஒன்றுமேயில்லை. ஆனால் இந்தக் கவிதை ஒவ்வொரு முறை படிக்கும்போதும் புரிந்தும் புரியாத ஒரு விந்தையை புதிரை மாயத்தை ஏற்படுத்துவது. மறைந்தும் தோன்றுவதுமான புலியின் வரிகளைப் போன்ற அனுபவத்தை ஏற்படுத்துவது. 
நகுலன் சொல்ல வருவது எந்த நிலையத்தை? ரயில் போனபிறகு நிலையம் உண்டா? ரயில் போனபிறகு அது நிலையமா? 
000

நகுலனது உலகத்தில் சாவு, ஒன்றில்லை. காதலுக்குப் பின்னர் தொழிலின் இறுதியில் உலகைவிட்டுப் பிரிகையில் சாவுக்கு அப்பால் முதலுக்கும் முடிவுக்கும் முன்னும் பின்னும் முழுவதுமாகப் பின்னிப் பிணைந்து நில்லாமல் நின்று இல்லாமல் இருந்து தெரியாமல் தெரிந்து சொல்லாமல் சொல்லி எல்லாரும் நினைப்பதுவாய் யாவரையும் கடந்ததாக புலனுக்குப் புரியாததாக பொருளுக்குச் சிக்காததாக என்றுமே கேளவியாக எஞ்சி நிற்பது அது அதுவேயாக(எழுத்து, 1962) தொடக்கத்திலிருந்து நகுலன் சாவை வேறுவேறு வகைகளில் பரிசீலிக்கிறார்.

    
‘வண்ணத்துப் பூச்சிகள்' கவிதையில் நவீனன் இறக்கும் போது, அவரது மற்ற படைப்புகள் வழியாக, நாம் அறிந்த நண்பர்கள் கேசவ மாதவன், சிவன், உண்ணூனிப் பிள்ளை யாரும் ஊரில் இல்லை. நவீனனுக்கு உற்ற நண்பர்கள் நமக்குத் தெரியாதவர்களும் இந்தக் கவிதையில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நவீனனின் விருப்பப்படி அவனைத் தலைகீழாக அடக்கம் செய்துவிட்டனர். 
யாரைத் தலைகீழாக அடக்கம் செய்வார்கள்! தற்கொலை செய்தவர்களையும் பெரும் படுகொலை நிகழ்த்தியவர்களையும் தான் அக்காலகட்டத்தில் தலைகீழாகப் புதைப்பார்களாம். 
நகுலனின் உலகத்தில் கொலைக்கும் தற்சாவுக்கும் பஞ்சமேது.

ஒரு கட்டு
வெற்றிலை
பாக்கு சுண்ணாம்பு
புகையிலை
வாய் கழுவ நீர்
ஃப்ளாஸ்க 
நிறைய ஐஸ்
ஒரு புட்டிப் பிராந்தி
வத்திப்பெட்டி / ஸிகரெட்
சாம்பல் தட்டு
பேசுவதற்கு நீ
நண்பா
இந்தச் சாவிலும்
ஒரு சுகம் உண்டு. 

Monday, 29 June 2020

அன்னை என்னும் நெடுந்தனிமை


சமீபத்தில் அகச்சேரனின் இரண்டாவது கவிதைத் தொகுப்பான ‘அந்த விளக்கின் ஒளி’யில் ‘அம்மா விழுந்தாள்’ கவிதை, என்னை யோசிக்க வைத்தது. அம்மா ஒரு கருத்துருவமாக, படிமமாக மட்டும் இல்லாமல் தனி அம்சம் கொண்டவளாக, பொது அன்னையிலிருந்து வேறுபட்ட அன்னைகளின் சித்திரங்கள் தமிழ் புதுக்கவிதையிலும் நவீன கவிதையிலும் குறைவுதான் என்று தோன்றியது. அகச்சேரனின் ‘அம்மா விழுந்தாள்’ கவிதையில் அம்மா என்பவள் தொல்படிவத்தன்மையின் தொடர்ச்சியாகவும் அதேவேளையில் தனி அன்னையின் சாயல்களுடனும் தென்படுகிறாள்.

அம்மா விழுந்தாள்

அம்மா விழுந்தாள்
நன்றாகவே பின்கட்டிலிருந்து
தேநீர்த் தட்டோடு நடந்து வந்தவள்
வீட்டின் சகல
ஜடங்களும் உயிர்களும் பார்க்க
இடறி

தூக்க எத்தனிக்காத
என் கற்கைகளை நண்பனிடம்
குறைபட்டேன்

வீட்டில் மறைந்திருந்த
பாழுங் கிணற்றை அறிந்த பீதியில்
இன்றைய தேநீரோடு

அம்மா நடந்து வருகிறாள்
நான் என் கைகளை கைகளை...
000


 வீட்டின் நடுவே ஜடங்களும் உயிர்களும் பார்க்க, உயிர்களும் ஜடங்களாய் பார்க்க எல்லார் கண்முன்னரும் விழுந்த அம்மாவை ஏன் மகனால் தூக்க எத்தனிக்க முடிவதில்லை? அவனது கைகள் கல்லாலான கைகளாக ஆனது ஏன்? அகச்சேரனின் கவிதையில் வரும் அம்மாவிடம் ஒரு தனிப்பின்னணி தென்பட்டாலும், மகனால் ஏந்தித் தூக்க முடியாத கைகளைப் பெற்ற அம்மாக்கள் அநாதியிலிருந்து தொடர்பவர்கள் தானே?

எத்தனை மகன்களால் தாம் விரும்பிய அளவுக்கு அன்னையை நெருங்கித் தொட முடிந்திருக்கிறது? தழுவ முடிந்திருக்கிறது? முத்தம் கொடுக்க முடிந்திருக்கிறது? அம்மாவுக்கு அருகில் போக முடிந்திருக்கிறது?

மகன் மட்டுமா அந்த இடைவெளியை உருவாக்கியவன்? மகனுக்கு மட்டுமா அந்தக் கல்லாலான கைகள்?

அம்மா எல்லாரிடமிருந்தும், குறிப்பாக பிள்ளைகளிடமிருந்து ஒரு கண்ணியமான தனிமையை, இடைவெளியை, ஒரு தாண்ட முடியாத பாதாளத்தை வரலாறளவு அடைகாக்கிறாள். மௌனம், அமைதி, தனித்த  ஏழ்மை, ஊடுருவ முடியாத எளிமையின் திரை என்று விவரிக்கலாம். ஒரு சாதாரண உயிர் தன்மேல் 'அன்னை'யை அணிந்துகொள்ளும் போது உருவான சிறைதான் அவளை அப்படி ஆக்குகிறதா?
 
ஆல்பெர் காம்யூவின் முடிக்கப்படாத நாவலான 'முதல் மனிதன்' நாவலில், நாயகன் ழாக் கோர்மெரி, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பார்க்க வரும் போது, அன்னையின் குரல்வளைக்குக் கீழே உள்ள குழிவில் அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது முத்தமிட்ட மாதிரியே முத்தமிட ஆசைப்படுகிறான். ஆனால் அவனுக்குத் துணிவு வரவில்லை. அம்மா ஏற்படுத்திக் கொண்ட வரம்பை அவனால் மீறமுடியாமல் உள்ளது. உலகின் இன்னொரு முனையிலும் நமக்குத் தெரிந்த அம்மா தான் அவள்.

அல்ஜீரியாவில் வசிக்கும் அந்தத் தாய், தான் விழுவதற்கான பாழுங்கிணறை வீட்டுக்குள் உருவாக்கியிருக்கிறாள் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

உயிர் கொடுத்து நம்மை உருவாக்கி உடல் வளர்த்து தன்னையே உணவாக அளித்து நமக்கு நெருக்கமாக உடனிருக்கும் பிரகிருதி எப்போது நம்மிடமிருந்து தொலைவாகப் போகிறாள்.

சூரியனை, நிலவை, பருவங்களை எப்படி அவற்றின் அருமை தெரியாமல் நுகர்கிறோமோ அப்படித்தான் தாயையும் அவள் இறக்கும் வரை அருமை அறியாமல் பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம் என்று போர்ஹெஸ் ஒரு நேர்காணலில் வருத்தம் கொள்கிறார். அம்மாவுக்கு நியாயமாக வழங்கவேண்டிய மகிழ்ச்சியைத் தான் வழங்கவே இல்லை என்று சொல்கிறார். ஒருவேளை, அவளை நான் கூடுதலாகப் புரிந்துகொண்டு அனுசரணையுடன் நடத்தியிருக்கலாம் என்று குற்றவுணர்வு கொள்கிறார். 

என் கவிதைகளில் வரும் அம்மா, என் அம்மா என்ற தனிப்பட்ட தன்மையுடனும் பொது அன்னையின் சாயல்களையும் கொண்டவள். எனது முதல் நல்ல கவிதை என்று நான் கருதும் ‘அம்மா நீங்கிய அறையில்’ கவிதையில் அம்மா இல்லாமலிருக்கும் தருணத்தில் குழந்தைக்கு நிகழும் முதல் கல்விதான் பேசப்படுகிறது. எனது ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் அம்மாவின் இருப்பு துலங்கியும் மறைந்தும் இருக்கும் சில கவிதைகளை எழுதியுள்ளேன். அந்தக் கவிதைகளில் அம்மாவின் வரம்பிலிருந்து, அம்மா தனது மகன் என்று தெரிந்து வைத்திருந்த அறிதல் எல்லைகளிலிருந்து ஒரு சிறுவன் புதிய நிலங்களை புதிய அறிதல்களை புதிய உலகங்களை நோக்கி ஓடியபடி இருக்கிறான், அம்மாவைத் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்துக் கொண்டே. அம்மாவை விட்டுப் பிரியும் துயரும், புதியவற்றை ருசிக்கும் உற்சாகமும் சேர்ந்தே அந்தச் சிறுவனுக்கு இருந்துகொண்டிருக்கிறது.

அம்மா நீங்கிய அறையில்

முதல்முறை குழந்தை
தன்முகம் ஸ்பரிசிக்கிறது
கண்ணாடியில்
மற்றொரு குழந்தையின் முகமென
பாப்பா எனக் குதூகலத்துடன்
முத்தமிடுகிறது
தன் கைவளைகள் ஆடியில் தெரிய
கொலுசுக்கால்களை உயர்த்திப் பிடித்து சந்தோஷிக்கிறது
குழந்தை எச்சில் வழியக் கடவுளைத் தீண்டுகிறது
முதலும் முடிவுமாய்.

(மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரம், 2001)

தமிழ்க் கவிஞர்களில் நகுலன், அம்மாவைப் பற்றி மட்டுமல்ல தந்தை குறித்த தனித்துவமான சித்திரங்களையும் உருவாக்கியிருக்கிறார். இந்தக் கவிதையில் எண்பது வயதாகி விட்ட அம்மாவுக்குக் கண்பார்வை குறைந்துவிட்டது. அவள் மகனை அருகில் உட்காரச் சொல்லி, அவன் முகத்தைக் கையை கழுத்தை தடவித் தடவி அவன் உருக்கண்டு உவகையுறுகிறாள். அவள் தன் சித்திரத்தையோ கணவர் சித்திரத்தையோ கூடத் தேடலாம். வளர்ந்த தன் பிள்ளையில், அவளுடைய குழந்தையின் சித்திரத்தையும் தேடலாமில்லையா?

‘அம்மாவுக்கு’
எண்பது வயதாகி விட்டது.
கண் சரியாகத் தெரிவதில்லை
ஆனால் அவன் சென்றால்
இன்னும் அருகில் வந்து
உட்காரக் கூப்பிடுகிறாள்
அருகில் சென்று உட்காருகிறான்
அவன் முகத்தைக் கையை
கழுத்தைத் தடவித்
தடவி அவன் உருக்கண்டு
உவகையுறுகிறாள்
மறுபடியும் அந்தக்குரல்
ஒலிக்கிறது
‘நண்பா, அவள்
எந்தச் சுவரில்
எந்தச் சித்திரத்தைத்
தேடுகிறாள்?’

- நகுலன்

அகச்சேரனின் கவிதையில் தெரியும் அன்னையில் எனது அம்மாவும் தெரிகிறார். எனது கைகளையும் நான் கல்லாலான கைகள் என்று உணர்ந்துகொண்டேதான் இருக்கிறேன். 

Sunday, 28 June 2020

ஆத்மாநாம்



பெருமழையில் நிச்சலனமாய் நனையும்
மரமென
குளியலறையில் வழிந்து கொண்டிருக்கிறேன்
மஞ்சள் ஒளியில் இலைகள் அதிர்கின்றன
வழியும் நீர்த்துளிகள் இசையென
அறையெங்கும் நிறைகிறது
தந்திகளிலிருந்து விடுபட்ட பறவைகள்
அறைக்குள் பறக்கின்றன
வெளியில் பறந்து திரிந்து
ஆத்மாநாம்
காகமாய் என் குளியலறைக்குள்
தாகம் தீர்க்க வருகிறான்
ஆத்மாநாம்
நீ அமிழ்ந்த கிணறு இப்போதெனக்குக்
குளியலறையாகியிருக்கிறது.

(மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரம், 2001) 

Friday, 26 June 2020

இறால்களுக்கு ஒரு பாடல்


தரையில் குப்பை போலக் குவிந்திருக்கும் இறால் கூடுகளை ஒருநாள் பார்த்து பட்டினப்பாக்கம் கடற்கரை சாலையில் மீன்கள் வாங்கப் போன நண்பரிடம் இவையும் இறால்கள்தானே என்றேன். அருகில் அழைத்துப் போய் இறாலின் உள்ளடக்கம் என்று ஒரு புழு உடலத்தை எடுத்துக் காண்பித்தார். நாம் சாப்பிடும் உணவு இதுதான் என்றார்.

இறாலுக்குக் கடுகளவு இரண்டு கண்கள்; கடலிலிருந்து வலைக்கும் கரைக்கும் வந்தபிறகும் நமது உணவுக்குத் தன் உள்ளடக்கத்தைத் தந்தபிறகும் என்னை அவை உற்றுப்பார்க்கும் கூர்மை.

திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி பெருமாளைப் பிரதிபலிக்கும் இந்த அவதாரத்துக்கோ கம்பீர மீசைகள் உடலெங்கும்; முக்கோணக் கூர்முகமும்.
கடலில் சிங்கங்கள் புலிகளாக அவை ஆர்ப்பரித்திருக்கும்.

ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் கைநேர்த்தியொத்த ரயில் பெட்டிகளாக அடுக்கடுக்காக மடங்கும் கண்ணாடிப் பேழை, கோது என்று அழைக்கப்படும் அதன் கூடு.

உள்ளடக்கம் என்று சொல்லப்படும் உள்ளேயுள்ள புழு உடல் எளிதாய் கழன்ற பிறகும் இறால், இறாலைப் போலவே காட்சி தருகிறது செக்கச் சிவப்பாய்.

தனது உள்ளடக்கத்தை அத்தனை இலகுவாக மேல்கோட்டைக் கழற்றுவது போல் விட்டுக்கொடுத்தும் விடுகிறது. அதன் உடம்பு எங்கே முடிகிறது,
அதன் உயிர் எங்கே தொடங்குகிறது, மீசைகள் கொடுக்குகள் கண்கள்
நடுவில் எங்கே அசைந்து கொண்டிருக்கின்றன?

இயற்கையோ கடவுளோ இறாலுக்குச் செய்த ஆர்ப்பாட்ட அலங்காரம் ஏன் உயிரற்று பொருளற்று மதிப்பற்றுக் கிடக்கிறது கூடுகளின் குவியலாக; ஒரு வார்த்தைக் கூட்டமாக பூனைகளுக்கும் காகங்களுக்கும் மத்தியில்
ஏன் அவை சிதறிக் கிடக்கின்றன?

Wednesday, 24 June 2020

வர்கீஸின் கண்கள்


கார்த்திகை மாத தீபங்கள் ஏற்றப்பட்ட கமுகம்சேரியின் பகவதி அம்மன் கோயில் அது. அந்தி மறையும் இருட்டினூடாக, அந்த பகவதி அம்மன் கோயிலில் அமர்ந்திருக்கிறோம். பகவதி அம்மன் கோயிலுக்கு சற்று மேல் பக்கவாட்டில் அமைந்துள்ள மைதானத்தில் இளைஞர்கள் கால்பந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நக்சலைட் வர்கீஸை மேலதிகாரிகளின் உத்தரவுக்கும், மிரட்டலுக்கும் பணிந்து கொன்றது, நான் தான் என்று, ஓய்வு பெற்ற கான்ஸ்டபிளான ராமச்சந்திரன் நாயர் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அளித்த இடம் இந்தக் கோயில்தான்.

குளச்சல் மு.யூசுப்பிடம் நான் தான் சொன்னேன். அந்த பகவதி அம்மன் கோயிலுக்கு சென்று விட்டுத்தான் போக வேண்டும் என்று. தம் வாழ்நாள் முழுவதும், தம்மை உறுத்திய உண்மையை வெளிப்படையாய் சொன்ன ஸ்தலத்தில் ஆவி வடிவிலாவது ராமச்சந்திரன் நாயர் இருப்பார் என்ற நம்பிக்கையாக இருக்கலாம். ஒருவரைத் தேடி வந்து, அவர் இந்த உலகத்திலேயே இல்லையென ஆகும் யதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ள முடியாத தத்தளிப்பாக இருக்கலாம்.

வயநாடு பகுதி வனப்பகுதியில் நிலஉடைமையாளர்களின் சுரண்டலுக்கு உட்பட்டு, அடிமைகளாய் ஒடுக்கப்பட்ட மலைவாழ்மக்களின் நலன்களுக்காகப் போராடியவர் வர்கீஸ். கேரள நக்சல்பாரி இயக்கத்துக்குத் தலைமை ஏற்று காவல் நிலையங்களை எரித்த, நில உடைமையாளர்களைக் கொலை செய்த வழக்குகள் அவர் மீது உண்டு. மறைந்து முப்பது வருடங்களுக்குப் பிறகும், அப்பகுதியில் ஒரு நாட்டார் கதை நாயகனாகவே மாறி ஆதிவாசிகளால் வர்கீஸ் இன்றும் நினைவுகூறப்படுகிறார்.
போலீசாருடன் நடந்த மோதல் சாவில் கொல்லப்பட்ட வர்கீஸின் உடலிலிருந்து பிடுங்கப்பட்ட கண்கள், திருநெல்லி காடுகளின் மீது இரண்டு நட்சத்திரங்களாக ஒரு நாள் முளைக்கும் என்பதும் அப்பகுதி மக்களின் நம்பிக்கையாக உள்ளது.

செய்தித்தாள்களிலிருந்து வெட்டப்பட்ட வர்கீஸின் கருப்பு - வெள்ளைப் புகைப்படம், சிறுதெய்வத்தின் மதிப்புடன் அங்குள்ள குடிசைகளில் உள்ளது. அவரைப் பற்றிய செய்திகள் கேரளத்தில் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன, (வர்கீஸ் மோதல் சாவில் கொல்லப்பட்ட சம்பவம் சமீபத்தில் திரைப்படமாகவும் அங்கு வந்துள்ளது.)

நிரபராதியாக பிடிபட்ட வர்கீஸை, மேலதிகாரிகளின் வற்புறுத்தலால் கான்ஸ்டபிள் ராமச்சந்திரன் நாயர், என்கௌண்டரில் கொல்ல நேர்ந்த பின்னணியையும், ஒரு கான்ஸ்டபிளாக தாம் எதிர்கொண்ட அனுபவங்களையும் தமது கீழ்மைகள் உட்பட வெளிப்படையாக எழுதிய புத்தகம் தான் 'நான் வாழ்ந்தேன் என்பதற்கான சாட்சி.'

மலையாளத்தில் வெளியாகி பரபரப்புடன் பேசப்பட்ட ராமச்சந்திரன் நாயரின் நூல் குறித்த செய்தியை எனக்குச் சொன்னவர் கவிஞர் லக்ஷ்மி மணிவண்ணன். மதுரையில் இருக்கும் மக்கள் கண்காணிப்பகம் என்னும் மனித உரிமை அமைப்பின் பதிப்பகத் துறையில் நான் வேலை பார்த்ததால், இப்புத்தகத்தைத் தமிழில் வெளியிடுவதற்கு மணிவண்ணன் தெரிவித்த யோசனை சாத்தியமானது.

வர்கீஸைக் கொன்றதாக அவர் வாக்குமூலம் அளித்ததன் பின்னணியில் அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்த வழக்குச் செலவுகளுக்காக நூலுக்கான ராயல்டி பணத்தை முன்பணமாகத் தரவேண்டும் என்று கேட்டு ராமச்சந்திரன் நாயர் தபால் எழுதியிருந்தார். அந்தத் தொகை ஏற்பாடு செய்யப்பட்டவுடன் மொழிபெயர்க்கும் அனுமதியை வழங்கினார்.
குளச்சல் மு.யூசுப் மொழிபெயர்த்ததை முழுவதும் படித்த பின்னர், ராமச்சந்திரன் நாயரை நேர்காணல் செய்து, தமிழ் புத்தகத்திற்காக சேர்க்க வேண்டும் என்று அலுவலகத்தில் அனுமதி கேட்டேன். நிறைவேறியது.
ராமச்சந்திரன் நாயரிடம் எங்களது வருகையைத் தெரிவித்து விட்டதாக குளச்சல் மு.யூசுப் உறுதி சொன்னார். எங்கள் பயணமும் நாகர்கோயிலில் இருந்து அதிகாலையில் துவங்கியது.

ராமச்சந்திரன் நாயரைப் பார்க்கும் முகமாக புனலூரில் இறங்கி அவருக்கும் அவரது குடும்பத்தினருக்கும் ஒரு பலகாரக் கடையில் மிக்சர் வாங்கிக் கொண்டோம். மிக்சர் கடைக்கு அருகில் சிகரெட் வாங்கிப் பற்றவைத்த போது, குளச்சல் மு.யூசுப் காலடியில் ஒரு நாலணா காசைக் கண்டெடுத்தார். அவர் முகம் சுருங்கியது.

இது போன்ற சல்லிக்காசு தென்பட்டால் அது நல்ல சகுனமில்லை என்று சொன்னார்.

அவரது சகுனம் என் தலையில் ஏறவில்லை . மலைப்பாங்கான ஏற்ற இறக்கங்கள், பாதையைச் சுற்றிலும் தழுவியிருக்கும் தோட்டங்களின் பசுமையைச் சுகித்தபடி கமுகம்சேரி நிறுத்தத்தில் இறங்கினோம்.

ஒரு பெட்டிக்கடையில் ராமச்சந்திரன் நாயர் வீடு எங்கே என்று யூசுப் விசாரித்தார். கடைக்காரர் எங்களை ஒருவிதமாகப் பார்த்து வீட்டுக்கான வழியைக் காட்டினார்.

யூசுப் இதற்கு முன்பு மூன்று முறை வந்துள்ளார். அப்படியும் ஒவ்வொரு முறையும் இப்படித்தான் வழிகேட்க வேண்டியுள்ளது என்று சொன்னார்.
ராமச்சந்திரன் நாயருக்கு காசநோயின் காரணமாக மூச்சிரைப்பு அதிகமாக இருக்கும் என்பதால், அதிகம் கேள்விகள் கேட்டு அவரை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று சொல்லி யூசுப் என்னை முன்பே ஆற்றுப்படுத்தினார்.
ரப்பர் மரங்கள் அடர்ந்த அடுக்கடுக்கான பாதைகள் வழியாய் கீழிறங்கி, அவர் வீட்டுக்குச் சென்றோம். தனி வீடாக ஒரு பள்ளத்தில் அவர் வீடு இருந்தது. வீட்டுக்கு வெளியே இரண்டு வயர் கிழிந்த சேர்கள் போடப்பட்டு இருந்தன. அக்கம் பக்கத்தில் மரங்களுக்கு ஊடாக மறைந்திருக்கும் வீடுகளிலிருந்து கோழிகளின் சத்தமும், பெண்கள், குழந்தைகளின் சந்தடியும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. வீட்டுக்கு வெளிப்புற நடையில் ஒரு தீபவிளக்கு ஏற்றப்பட்டிருந்தது. சாயங்கால ஒளி இன்னும் மரங்களின் இடைவெளிகளுடாக வழிந்து கொண்டிருந்தது.

மண் வாசனை வீசும் அந்தப் பழைய வீட்டின் வாசலில் நின்று ராமச்சந்திரன் நாயரை அழைத்தோம். அவர் மனைவி சாந்தம்மா வந்தார். அழகிய முகம்.
யூசுப் சாந்தம்மாவிடம், “சாரில்லையா?” என்று கேட்டார். அழுகையும் வார்த்தைகளும் ஒன்று சேர, "சார் மரிச்சு போயல்லோ , நிங்கள் அறிஞ்னூடே?” என்றார்.

குளச்சல் மு.யூசுப்பும் அழத்தொடங்கி விட்டார். என்ன செய்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவரது புத்தகத்தை படித்திருந்தேன். அவரை இதுவரை பார்த்ததில்லை. யூசுப்புக்கு புத்தகத்தை மொழிபெயர்க்கும் தொடர்பில் அவருக்குப் பழக்கம் இருந்தது. நான் நிலைகொள்ளாமல் நின்றேன்.



ராமச்சந்திரன் நாயரின் மரணத்திற்கு வந்திருந்தவர் யாரோ, தொலைபேசியில் ஓம் என்று சொன்னதை, நாயர்தான் எங்கள் வருகைக்கு ஒப்புதல் தந்ததாக எடுத்துக் கொண்டு யூசுப் இங்கு என்னை அழைத்து வந்துவிட்டதாய் அப்போது தெரிவித்தார்.

எனது அலுவலகத்துக்கு போன் செய்து ராமச்சந்திரன் நாயர் இறந்து விட்டார் என்ற தகவலைச் சொன்னேன்.

சற்று முன்பு எனக்கு அழகாகத் தோன்றிய காட்சிகள் அனைத்தின் மீதும் நிறங்கள் வெளிறிக் கொண்டிருந்தன.

யூசுப்பும், சாந்தம்மாவும் இப்போது இயல்பாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். முற்றிய இருமலிலும், மூச்சுத் திணறலிலும் ஒரு வாரம் முன்பு நாயர் மரணமடைந்ததாக சாந்தம்மா கூறினார். மலையாள மனோரமா செய்தித்தாளில் ராமச்சந்திரன் நாயரின் மரணத்தை முன்னிட்டு வர்கீஸ் புகைப்படத்துடன் மலையாள மனோரமா அரைப்பக்க கட்டுரைச் செய்தி வெளியிடப்பட்டிருந்ததை சாந்தம்மா எங்களிடம் காட்டி னார்கள்.
வர்கீஸைக் கொன்றதாக வாக்குமூலம் அளித்த ராமச்சந்திரன் நாயரைத் தேடி வேறு வேறு இடங்களில் மூன்று ராமச்சந்திரன் நாயர்களை சந்தித்துக் குழம்பிய ஒரு நிருபரின் அனுபவம் தான் அந்தக் கட்டுரை.

ராமச்சந்திரன் நாயரின் இளவயது கம்பீரத்தை நினைவூட்டும் உருவத்துடன் அவர் மகன் உதயகுமார் வந்தார். அவர் இந்திய ராணுவத்தில் வேலை பார்ப்பவர். அப்பாவின் மரணத்தை முன்னிட்டு விடுமுறையில் வந்திருப்பதாக எங்களிடம் தெரிவித்தார்.

தன்னை மிலிட்டரிக்காரனாகப் பார்க்க வேண்டும் என்ற அப்பாவின் ஆசை காரணமாக தாம் ராணுவ வேலையில் சேர்ந்ததாய் கூறினார்.

திருமணமானதிலிருந்து தமது தெம்மாடித்தனங்களாலும் முரட்டுத்தனத்தாலும், கஷ்டங்களையே அனுபவித்ததாக ராமச்சந்திரன் நாயர் தமது மனைவி சாந்தம்மா குறித்து தனது நூலின் கடைசி அத்தியாயத்தில் விளக்கமாகச் சொல்கிறார்.

ஆனால் அந்த அழகிய சாந்தம்மாவை, நாயரின் இறப்பு ஏன் இவ்வளவு ஏங்கி அழச்செய்கிறது.

தாம்பத்தியத்தின் சந்தோஷக்கரைகள், அனுபவித்தவர்கள் மட்டுமே அறியக்கூடிய புதிர் மடிப்புகளைக் கொண்டிருக்கும் கதையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

வர்கீஸைத் தன் கையால் கொல்லச் செய்த மேலதிகாரி களின் சீருடையைக் கழற்றி அவர்களுடன் சேர்ந்து தானும், சிறையில் கழிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார் ராமச்சந்திரன் நாயர்.

ஆனால் அவர் சொன்ன உண்மை , அவரைப் பலவகையிலும் அலைக்கழித்தது. ஓய்வு பெற்ற காவல் துறையினருக்கு எளிதில் கிடைக்கும் செக்யூரிட்டி வேலை கூடக் கிடைக்காமல் அவர் கூறிய உண்மை அவரை வேட்டையாடியது.

ஆயுததாரியாக இல்லாத ஒருவனை என்கௌண்டரில் கொலை செய்த தமது மேலதிகாரிகளுக்கு, சட்ட ரீதியாகத் தண்டனை வாங்கித் தருவது, அவரது வாழ்நாளில் அவரை மிகவும் தொந்தரவுக்குள்ளாக்கிய பிரச்சினைகளில் ஒன்றாய் இருந்துள்ளது. ஆனால் அந்த ஆசை நிறைவேறவேயில்லை.

(உயிர் எழுத்து)

நினைவின் குற்றவாளி நகுலன்

தமிழ் நாவல் கதைப் பரப்பானது, கட்டுறுதிமிக்க புறநிலை யதார்த்தத்தால் சாத்தியங்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டு, பகுத்தறிவின் தீவிர விழிப்பால் கட்ட...