Skip to main content

Posts

கத்தியின்றி ரத்தமின்றி நடந்த இன அழித்தொழிப்பு ஒன்றின் கதை

இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் தென்னிந்தியாவின் செவ்வியல் நடன வடிவமாக அறியப்பட்டு, சுதந்திரப் போராட்டத்தோடு சேர்ந்து எழுந்த கலைவடிவமான பரத நாட்டியத்துக்கும், ஆரம்பகால தமிழ் சினிமாவுக்கும் இடையிலான உறவு மற்றும் கொடுக்கல் வாங்கல்களை நுட்பமாக ஆராயும் ஆங்கில நூல்தான் செல்லுலாய்ட் க்ளாசிசம் (CELLULOID CLASSICISM). தமிழ்நாட்டில் மரபாய் இருந்த கலைவடிவங்களான கூத்து, இசை நாடகம், ராஜா ரவிவர்மா வரைந்த ஓவியங்கள், பார்சி நாடக வடிவம், தேவதாசிகளின் சதிராட்டம் ஆகியவற்றிலிருந்து உரம்பெற்று, நவீன கலைவடிவமாக எழுந்த சினிமா வடிவத்தோடும் உரையாடல் நடத்தி படித்த உயர்மக்களின் கலை அடையாளமாக எழுந்த பரத நாட்டியம், தன் வேர்களையும், தன் மூலகங்களையும் வரலாற்று நினைவிலிருந்தே இல்லாமலாக்கிய கதையையும் பேசும் நூல் என்பதால் ஹரிகிருஷ்ணன் எழுதிய இந்த நூல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. காலம்காலமாக தேவதாசிகள் என்ற சமூகமாக அறியப்பட்டு, புரவலர்களின் வீடுகள், ஆலயங்கள், சபைகளில் பாடி, ஆடி வீணை தனம்மாள், பாலசரஸ்வதி போன்ற மேதைக் கலைஞர்களை சமீபத்திய நினைவுகளின் அடையாளமாகக்கொண்ட ஒரு அறிவுமரபை, சத்தமில்லாமல் அழித்து பரதநாட்டியம் என்ற ...

குழந்தை, மேதை, கோமாளி

நண்பர்களான வரதன், கவிஞர் இசை, நாவலாசிரியர் சாம்ராஜ் எல்லோரும் ஏற்கெனவே எனக்கு ஒரு வருடத்துக்கு முன்னர் மிஷ்கினுக்கு அறிமுகமாகிவிட்டனர். நான் கி.அ.சச்சிதானந்தம் மற்றும் கவிஞர் ஆசையை கௌரவிக்கும் எத்திராஜ் கல்லூரி நிகழ்ச்சியிலும், கவிஞர் லீனா மணிமேகலை புத்தக வெளியீட்டு விழாவிலும் பக்கத்து இருக்கைக்காரராக, அடுத்து இருப்பவர் மீது எந்த கவனமும் இல்லாத ‘சினிமா’ நபராகவே மிஸ்கினையும் உணர்ந்ததால், நண்பர்கள் அவரோடு நெருக்கமானாலும், கூடுமானவரை மிஸ்கினுடனான சந்திப்பைத் தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே இருந்தேன். 2021 ஆம் ஆண்டின் குளிர்கால மாதமொன்றில், நவம்பராகவோ டிசம்பராகவோ இருக்கலாம். நண்பர் வரதன் என்னுடன் எனது வீட்டில் நள்ளிரவில் தங்கியிருந்தபோது, மிஷ்கினிடமிருந்து அவருக்கு போன் வந்தது. ஷங்கர் வீட்டில் தங்கியிருப்பதாக அவர் சொல்கிறார் போனில். உடனடியாக மிஷ்கின் என்னிடம் போனில் பேசுகிறார். உடனே வாருங்கள் வீட்டுக்கு என்கிறார். இப்படித்தான் நள்ளிரவில் மிஸ்கினுடனான உறவு தொடங்கியது. எஸ்.வி.ராஜதுரை, நாசர் எல்லோரும் அவருக்குத் தந்தையார் ஸ்தானத்தில் இருப்பவர்கள். அவர் வீட்டின் சுவரில் அவர்களது புகைப்படங்களை அவரை ஆகர்ஷ...

சுந்தர ராமசாமியின் இரண்டு கவிதைகள்

புதுக்கவிதையின் முதல் தலைமுறை முன்னோடிக் கவிஞர்களில் ஒருவர் சுந்தர ராமசாமி. அவரது இரண்டு கவிதைகளைப் பற்றி நண்பர் காந்தியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். இல்லாத போது வரும் நண்பன், நம்பிக்கை என்ற தலைப்புகளில் எழுதப்பட்ட இரண்டு கவிதைகள். இந்த இரண்டு கவிதைகளையுமே ஒரு கவிஞன் இன்று எழுதமுடியாது...ஏனெனில், செல்பேசி போன்ற செய்தி சொல்லும் தொழில்நுட்பங்கள் வந்துவிட்டன. நான் இல்லாதபோது ஒரு நண்பன் வரவே முடியாது...அத்துடன் நம்பிக்கை கவிதையில் சுந்தர ராமசாமி தூரத் தொலைவில் அந்த நடையைக் கண்டேன் அச்சு அசல் என் நண்பன். மறைந்தவன் எப்படி இங்கு வரக்கூடுமெனத் திடுக்கிட்டேன். வேறு யாரோ. அப்படி எண்ணாதிருந்தால் அவனே வந்திருப்பான். என்று எழுதியிருக்கிறார். இன்றைக்கும் மிக ஆழமான அனுபவத்தைத் தரக்கூடிய கவிதை இது. மறைந்தவன், நண்பன் என்ற குறிப்புகளின் மூலம் நான், சுந்தர ராமசாமியின் அகாலத்தில் மறைந்த நண்பர் கிருஷ்ணன் நம்பி குறித்த கவிதை என்று புரிந்துகொள்கிறேன்.  ஒருவரை உற்றுப்பார்க்கும்போதுதான், அவன்/அவள் நமக்கு பரிச்சயமானவரா, அன்னியரா என்ற குறிப்பை அடைகிறோம்.  இக்காலத்தில் நாம் யாரையாவது உற்றுப்பார்க்கிறோமா? உற...

துப்பாக்கியின் உடல்

எனக்கு ஒரு பொம்மை துப்பாக்கி கிடைத்தது. பெசண்ட் நகரில் காலை நடை போகும் போது, விச்ராந்தி உணவு விடுதிக்கு வெளியே தட்டுப்பட்டது.ஏதேனும் ஒரு குழந்தை வாசலில் விட்டுச் சென்றிருக்கலாம். ஜாங்கோ திரைப்படத்தில் கிறிஸ்டோபர் வால்ட்ஸ் பயன்படுத்தும் derringer மாதிரியான கைப்பிடிக்குள் வைத்துக்கொள்ளக்கூடிய உலோக பொம்மைத் துப்பாக்கி. பிஸ்டல் வகை. மேல்பகுதியை இழுத்துவிட்டு குதிரையைக்கூட அழுத்தமுடிந்தது. நான் முதல்முறை நிஜத் துப்பாக்கியை பார்த்தது என் பதின் வயதில். ஒரு பரிந்துரைக் கடிதம் கோரி திருநெல்வேலி டவுணில் வசித்த ஜமீன்தாரான குட்டி என்ற சண்முக சுந்தரம் அவர்களின் வீட்டுக்குச் சென்றபோது, ஹால் சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த ரைபிளைக் கண்டேன். அவர் வருவதற்கு முன்னால் எழுந்துபோய் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டேன். துப்பாக்கிக் கட்டையும் அதிலிருந்து நீளும் பளபளப்பான உலோகக் குழலும் கொடுத்த சில்லிப்பு மறக்கவியலாதது. அப்போது மூளை சூடானதையும் மறக்க முடியாது. பின்னர், 2010 வாக்கில் சென்னையில் ஒரு துப்பாக்கியை தொட்டு பார்த்தேன். அண்ணா திரையரங்குக்கு பக்கவாட்டில் மௌண்ட் ரோட்டையும் வாலாஜா சாலையையும் இணைக்கும் இருட்டான காம்ப...

“பனிக்கட்டிகள் கொண்டுவந்த அமெரிக்கக் கப்பல்கள் கங்கையை சுமந்து சென்றன” – ஏ.கே.ராமானுஜன் நேர்காணல் – நிறைவுப்பகுதி

அமெரிக்காவில், இந்தியா குறித்த ஆய்வுகளில் தமிழ் பண்பாட்டை தீவிரமான ஆய்வுப்பொருளாக ஆக்கியவர்களில் முதன்மையானவர் கவிஞர், மொழிபெயர்ப்பாளர், நாட்டுப்புறவியல் அறிஞர் என பலமுகங்களைக் கொண்ட ஏ. கே. ராமானுஜன். சங்கத் தமிழ் இலக்கியங்களை மொழிபெயர்த்ததன் மூலம் இதைச் சாத்தியப்படுத்தினார். கன்னட வசனகவிதைகளையும் உலகளவில் கொண்டு சேர்த்தவர். கல்லூரி ஆசிரியராக அவர் மதுரையிலும் தன் இளமைக் காலத்தில் பணியாற்றியவர். ராமானுஜனின் கவிதைகளிலும் நாட்குறிப்புகளிலும் மதுரை வாழ்க்கை சில காட்சித் துண்டுகளாக இடம்பெறுகிறது. தமிழ் பெற்றோருக்குப் பிறந்த ஏ. கே. ராமானுஜனின் குடும்பம் மைசூரில் குடியேறி நிலைகொண்டது. மைசூரில் தான் வாழ்ந்த வீட்டின் கீழ்தட்டில் தமிழ் புழங்கியதாகவும், அப்பா அதிக நேரத்தை செலவழித்த மாடியில் ஆங்கிலம் புழங்கியதாகவும், பொதுவெளியில் கன்னடம் இணைப்பு மொழியாக இருந்ததாகவும் குறிப்பிடுகிறார். வேதங்கள், காப்பியங்கள் மூலமாகவன்றி குழந்தைகள், பெண்களின் வாய்மொழிக் கதைகள் வாயிலாக இந்திய சிந்தனை முறையை ஆராய வழிவகுத்தவர் ஏ. கே. ராமானுஜன். மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகத்தில் ஏ.எல்.பெக்கெர், கீத் டெய்லர் இருவரும் சேர்ந்து ...

பூனைமழை

குட்டிப்பூனைதான் இறந்து நடுச்சாலையில் கிடந்தது அதன் சடலத்தை தன் இரண்டு கைகளாலும் தூக்கி சாலையின் ஓரத்து புல்திட்டில் கிடத்திப் பரத்தினான் முதுகை மட்டுமே காட்டிய அந்தச் சிறுவன். சென்ற பருவத்தில் தப்பிய மழை திடீரென்று இங்கே இறங்கியிருக்கிறது. ஓவியம்போல இறப்பின் சின்னத் தடயம் கூட இன்றி கிடக்கும் அந்தச் சிறுபூனை மீது மழை பெய்துகொண்டிருக்கிறது. செடி மீது மலர் மீது மனிதர் தலைமீது பெய்துகொண்டிருப்பது போல பெய்கிறது மழை. ஓவியம் போல சாலையின் ஓரத்தில் கிடத்தப்பட்டிருக்கும் அந்தச் சிறுபூனையின் பூரோமம் மீது பெய்யும்போது அது அகால மழை

இக்பால்

ஆமாம் இல்லை ஆனால் நாம் இக்பாலை தொலைத்தேவிட்டோம் இக்பால் விதைநெல்லைப் போல சினைப்பையை விதைப்பையைப் போல இக்பால்  நம்முடன் இருப்பதும் நம்மிடமிருந்து விலகி வெளியேறிச் செல்வதும் நம் பொறுப்பிலிருக்கிறதா? நம் இதயத்தில் எப்போதோ சுடர்ந்திருந்த அருள் அல்லவா இக்பால். குழந்தைகளின் கன்னங்களில் கைவைக்கும்போது உணரும் சில்லென்ற மென்மை அல்லவா இக்பால். இருக்கும்போது இக்பாலை சமாதானத்தோடு வைத்திருக்கத் தெரிந்ததா நமக்கு? நமது அகத்தையும் கழுவிப்போன நேற்றைய இரவின் மழைதான் இக்பால் இன்று நிழலிலும் பாதவிரல் சுடக்கூடிய வறட்சியில் கையெல்லாம் புழுதி  உடம்பெல்லாம் ததும்பும் வெம்மையுடன் எதற்காகக் காத்திருக்கிறோம் என்பதே மறந்துபோய் எதற்கோ காத்திருக்கிறோம் இக்பால் என்பது அவனா அவளா அதுவா?