Sunday, 8 December 2019

ஷோபா சக்தியின் இச்சா


துயரம், இழப்பு, மரணம், சித்திரவதைகள், ரத்தக் கோரங்கள் நிகழ்ந்த பிறகு சொல்லப்படுகையில் அவை எத்தனை கொடூரமானதாக இருந்திருந்தாலும் அவை கதையாய், காவியத்தின் சுவையாய் ஆகிவிடுகின்றன. காலத்தின் தொலைவில் நினைவெல்லாம் துய்க்கும் பொருளாகிறது. தீவிரமும் அதேவேளையில், சுவாரசியமும் பொதுத்தன்மையும் கொண்ட சர்வதேசக் கதையாக தமிழ் நவீன இலக்கியம் மாறுவதற்கு இனப் படுகொலையும் யுத்தமும் தேவையாக இருந்திருக்கிறது. அந்தக் கதையாடலின் நட்சத்திரமாக எழுந்த கதைசொல்லி ஷோபா சக்தி. தமிழ் நவீன இலக்கியத்தில் அவலத்தின் அத்தனை லட்சணங்களையும் கொண்டு யுத்தச் சுவையைத் தனது தனித்தன்மையான அழகியலாக ஆக்கியவர். யுத்தம் என்ற பெரிய பாம்பின் வாயாகத் திகழும் காமம், வாலான மரணத்தைக் கவ்வ முயன்றுகொண்டேயிருக்கும் படைப்புதான் இச்சா’. காவியச் சுவைகள் என்று ஒன்றைக்கூட விடாமல், நகைச்சுவை வரை அனைத்துக் குணங்களையும் சேர்த்து ஷோபா சக்தி சமைத்த துல்லியமான சர்வதேச உணவு இச்சா’.

இதற்கு முந்தைய பாக்ஸ்நாவலில் இலங்கையின் ஒரு கற்பனைப் பிராந்தியத்தை வைத்துக் கதைசொன்ன ஷோபா சக்தி, இதில் கற்பனை மொழியான உரோவன்மொழியில் ஆலாஎழுதியிருக்கும் குறிப்புகளின் மொழிபெயர்ப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு நாவலைப் படைத்துள்ளார். இச்சா’, புராணிகக் கதைகளும் கதாபாத்திரங்களும் தலையிட்டுக் கொண்டேயிருக்கும் நாட்டார்புலப் பின்னணி கொண்ட துப்பறியும் நாவல். யுத்தம், வன்முறை, காமம் சார்ந்த பொன்மொழிகள் நூறையாவது இந்த நாவலிலிருந்து பொறுக்கியெடுத்துவிட முடியும். தமிழ், இந்திய, சிங்களத் தொன்மங்கள், பழமொழிகள், நாட்டார் பாடல்கள் கதாபாத்திரங்களிலும் நீண்டு நிழலையும் சுமைகளையும் விட்டுள்ள தடயங்களைப் பார்க்க முடிகிறது.

இச்சா’, இலங்கையில் இரண்டாயிரத்துக்குப் பிறகு புலிகளுக்கும் ராணுவத்துக்கும் இடையிலிருந்த போர்நிறுத்த காலகட்டம் முடிந்த இறுதிப் போர் தொடங்கும் காலகட்டத்தில் மையம் கொள்கிறது. கிறிஸ்துவின் கடைசி இரவில் தொடங்கும் கதை, உலகெங்கும் நடந்துகொண்டிருக்கும் போராட்டங்களில் மையம்கொண்டு, உலகம் முழுக்க அடக்கப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்டு அகதிகளாக்கப்பட்ட மக்கள் அனைவரும் வாதைப்பட்ட இயேசுவாக மாறும் சித்திரம் ஒன்றை ஆசிரியர் வரைகிறார்.
இலங்கையில் குண்டுவெடிப்பு நடந்த ஈஸ்டர் ஞாயிறில் நின்று தன் இலக்கை நோக்கி நாவல் நிலைகொள்கிறது. இலங்கையில் தாயை விட்டுவந்திருக்கும் கதைசொல்லி, அம்மாவையோ உறவினர்களையோ தொடர்புகொள்ள இயலாமல் அலைக்கழிந்துகொண்டிருக்கும்போது, குண்டுவெடிப்பில் இறந்தவர்களின் புகைப்படத்தில் மர்லின் டேமி என்ற வெள்ளைப் பெண்ணின் புகைப்படத்தைப் பார்க்கிறான். கதைசொல்லிக்கு அறிமுகமான அந்த மர்லின் டேமிதான், ஆலா சிறையிலிருந்து உரோவன்மொழியில் எழுதிய குறிப்புகளைக் கொடுத்தவள். 1989-ல் ஒரு அடைமழைக் காலத்தில் ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு இலுப்பங்கேணியில் பிறந்த வெள்ளிப்பாவை என்ற ஆலா, பாலினரீதியாகவும், சாதியம், இனவாதம், அரசு பயங்கரவாதம் என அனைத்துவகையிலும் சிறுவயதிலிருந்து சந்தித்த துயரங்களையும் அதிலிருந்து தப்புவதற்குச் செய்த முயற்சிகளையும் இச்சாஅதிநுட்பத்துடன் சொல்கிறது.
சிறையிலிருந்து விடுதலை பெறாமலேயே இறந்துபோகிறாள் ஆலா’. ஆனால் அவள் குறிப்புகளில் சிறையிலிருந்து விடுதலையடைந்து, ஐரோப்பா போய் ஒரு குழந்தைக்குத் தாயான பிறகே இறக்கிறாள். மரணம் மகத்தான சம்பவமாக இருக்க வேண்டுமென்று நினைத்த ஆலாவுக்கு அப்படி நிகழவில்லை. ஆனால், அவளது அழிந்த உடலையும் ஆன்மாவையும் அவள் எழுத்துகளாக மாற்றி அமரத்தன்மையை அடையும் முயற்சியே அவளது குறிப்புகள்.

இலங்கைத் தமிழர் வாழ்வென்பது, சிங்களர்களின் வாழ்வோடு இணக்கமாக இருந்ததன் அடையாளங்களையும் பொதுவில் பகிர்ந்துகொண்ட வெகுஜனப் பண்பாட்டுக் குறிப்புகள் வழியாக, ஆலாவின் குழந்தைப் பருவம் நமக்கு முன் உருக்கொள்கிறது. சிங்கள இனவாதம், தமிழ் கிராமங்களில் சிங்களர்களின் ஆக்கிரமிப்பு, புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டம் வலுவடைவதில் கழியும் ஆலாவின் வாழ்க்கையில், குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டு காட்டுக்குள் புலி இளைஞர்கள் குறுக்கிடுகின்றனர். ஆலாவின் வாழ்க்கை மட்டுமல்ல, இளுப்பங்கேணி என்ற கிராமத்தினுடையதும் அந்த நாளில் புரட்டிப் போடப்படுகிறது. ஆலா, பெண் ஆயுததாரியாக ஆகும் நிலையில் நாவல் இடைவேளையில் வேகமெடுக்கிறது.
ஆயுத பாவிப்பு, வன்முறை, போராளித்துவம் மீதான ஈர்ப்பு எப்படிச் செயல்படுகிறது; பாலுறவு இச்சையின் ஆற்றலிலிருந்து அது எப்படியான ரசவாதத்தை மேற்கொள்கிறது என்பதை ஆலாவின் தொடக்கக் கால போராளி வாழ்க்கையிலும், தளபதி சுல்தான் பப்பாவினுடனான லட்சியக் காதலிலும் விரிவாகவே நாவலாசிரியர் நிகழ்த்தியும் பேசியும் விடுகிறார். உடலின் எல்லைகளை உணர்த்தும் மனத்தின் புனைவுகளும் லட்சியங்களும் சிதைந்துபோகும் சிறைக்கொடுமைகள் இந்த நாவலிலும் விரிவாகப் பேசப்படுகின்றன.

ஆலாவின் குறிப்புகள் சிறையோடு முடியவில்லை; நிக்கோஸ் கசன்சாகிஸின் இயேசுவின் கடைசி சபலம்படைப்பை ஞாபகப்படுத்துவது. ஐரோப்பாவுக்குத் திருமணம் வழியாகத் தப்பித்துச் சென்றதாக ஆலா எழுதியிருக்கும் புனைவுதான் இந்த நாவலைத் தப்புவிக்கிறது. இறந்த காலம், அதன் நினைவுப் பதிவுகள், அவற்றிலிருந்து உருவான ஆளுமைத் தாக்கத்திலிருந்து மனிதனால் விடுதலையடைய முடியுமா? அவள் ஏன் தன் கற்பனையிலும் அத்தனை இடர்மிகுந்த ஒரு வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

காதல், வீரம், தியாகம், அன்பு, மனிதாபிமானம் எல்லாவற்றையும், “உயிருள்ள ஆலாப் பறவையொன்றை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?” என்று கடைசியில் கேட்பதன் மூலம் ஆலா என்னும் பறவையின் சிறகுகளைக் கற்பனைகளாக மாற்றிவிடுகிறான் கதைசொல்லி. பறக்காதது அனைத்தும் துயருறுவதாக, துயரைப் படைக்க வல்லதாக உள்ளது. லட்சியத்துக்கும் லட்சியமின்மைக்கும் இடையில் நாவல் முழுக்கவும் மனிதர்கள் பயணித்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். இனம், அடையாளம், மொழிவாதம், நடத்தைகள், குறிப்பாக பாலியல் நடத்தைகள் என்று கெட்டிப்பட்ட கருத்துருவாக்கங்களிலும் தொடர் பழக்கங்களிலும் தீமையை நோக்கிச் சரிந்துகொண்டிருக்கின்றனர்.

ஆண்கள், மனித வரலாற்றில் அடைந்திருக்கும் தோல்வியின் தடய எச்சங்கள் அவர்களது பாலியல் நடத்தைகளில் படர்ந்திருப்பதை ஷோபா சக்தியின் படைப்புகள் தொடர்ந்து விசாரிக்கின்றன. கொரில்லா, ம், பாக்ஸ் நாவல்களிலும் அவரது சிறுகதைகளிலும் ஆணின் இடிபாடுகள் அனைத்தும் பாலியல் நடத்தைகளில், பிறழ்வுகளாக நெளிகளின்றன. ஷோபா சக்தியின் இச்சா நாவலிலும் ஆலாவை, சிறுமிப் பருவத்திலிருந்தே வெவ்வேறு ஆண்களின் பாலியல் நடத்தைகள் துரத்திக் கொண்டேயிருக்கின்றன.   

ஷோபா சக்தியின் முந்தைய நாவல்கள் எதுவும் தராத மன அழுத்தத்தை, இருள் மூட்டத்தை, செயல் உறைந்த நிலையைத் தருவதாக இந்த நாவல் இருக்கிறது. நாவலாசிரியனின் நாவலாசிரியனின் நோக்கமும் இதுவாக இருக்கலாம்.


Wednesday, 4 December 2019

புதுச்சேரி என்னும் விடுதலை நிலம்




சென்ற நூற்றாண்டின் இறுதியில் தமிழ் நவீன இலக்கியப் பரப்பில் சிறுபத்திரிகைகளை ஊடகமாகக் கொண்டு இலக்கியக் கோட்பாடுகளும் புதிய எழுத்துமுறைகளும் முயற்சிக்கப்பட்டன. சோவியத் யூனியனின் உடைவு, தலித் அரசியல் எழுச்சி, உலகமயமாதல் பின்னணியில் மாறிவரும் வாழ்வைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் எதிர்கொள்வதற்குமான புதிய தத்துவக் கருவிகள் தீவிரமாகப் பரிசீலிக்கப்பட்டன. அமைப்பியல், பின் அமைப்பியல், பின் நவீனத்துவம், மாந்திரீக யதார்த்தவாதம் தொடர்பில் நடந்த விவாதங்கள், எழுத்துமுறைகளின் அதிகபட்சத் தடயங்களைக் காணவேண்டுமென்றால் ரமேஷ் பிரேதனின் படைப்புகள் அதற்கு உதாரணமாகத் திகழ்பவை.

கலையும் தத்துவமும், மெய்யியலும் அரசியலும், புனைவும் அபுனைவும், வரலாறும் புராணங்களும் அருகே அமர்ந்து உரையாடும் எழுத்துகள் அவை. தமிழ் வாழ்க்கை, தமிழ் எதார்த்தம், தமிழ் அரசியல், தமிழ் மெய்யியலின் அடையாளங்கள் நவீன கதைகளில் அரிதாகவே தென்பட்ட  ஒரு காலகட்டத்தில் செய்யப்பட்ட அரிதான தலையீடு இது.

இந்திய, தமிழ் வாழ்க்கையில் பொது மனிதன் என்ற ஒருவன் இன்னும் உருவாகவில்லை; சாதி என்ற ஒன்றுதான் எல்லா இந்தியர்களையும் தமிழர்களையும் பிரிப்பதாகவும் இணைப்பதாகவும் உள்ளது. இந்தக் கருத்தோட்டப் புள்ளியில் நின்று, ஒரு தமிழ் பொது மனிதனை, அவனுக்கான விடுதலையைக் கனவு காணும் மூன்று நாவல்களின் தொகை ‘பொந்திஷேரி’. பாண்டிச்சேரி என்ற பிரெஞ்சு- தமிழ் பண்பாட்டு, கலாசாரக் கலப்பு நிலத்தை மையமாகக் கொண்டு அங்கிருந்து ஒரு தமிழ் மனிதன், சாதி ஏற்படுத்திய சுமையிலிருந்து அழுத்தத்திலிருந்து உலகத்தைத் தழுவ வாய்ப்புள்ள தமிழ்ச் சாத்தியங்களின் மீது கவனம் குவிக்கும் மூன்று தனிப்படைப்புகள் இவை.

ஐரோப்பிய நவீனத்துவம் உருவாக்கிய கருத்தியல், பௌதீகச் சிறைகளை ஆராய்ந்த மிஷைல் பூக்கோவும் தமிழின் வள்ளுவரும் வள்ளலாரும் பிரபாகரனும் சிவமும் பாரதிதாசனும் இயல்பாகப் புழங்கும் உரையாடும் கதைகளாக எழுதப்பட்டுள்ளன.

தமிழகத்தின் சமகால அரசியலையும் அரசியல் தலைவர்களையும் ஞாபகப்படுத்தும் சோழர் காலத்தில் தொடங்கும் வரலாற்று நாவல் ‘நல்லபாம்பு நீல அணங்கின் கதை’. ஒரு வெகுஜனப் பத்திரிகையில் வரும் வரலாற்றுத் தொடர்கதை எழுத்தை ஞாபகப்படுத்தக் கூடியது. தஞ்சைப் பெரிய கோயில் கட்டப்படுவதற்கு முன்னர் அந்த இடத்தில் பாம்பாகப் பிறப்பெடுத்த ஒரு பெண்ணுக்கும், தன் மனைவியைக் கடித்த அந்தப் பாம்பை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக விரட்டிக் கொண்டிருக்கும் கிழவர் செம்புலி, இதுதான் ஆதாரக் கதை. பாம்பைக் கிட்டத்தட்ட தமிழ் அடையாளமாக்கி, பேரரசுக்கான வேட்கையும் ஆதிக்கமும் நிலவும் சோழனின் அகங்காரமாக்கி, காமம், அதிகாரத்தின் வேறு வேறு பாவனைகளில் பாம்பு நாவலில் உலவிக் கொண்டேயிருக்கிறது. பிரிட்டிஷ், பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்தில் இருக்கும் தஞ்சைத் தரணியும் பாண்டிச்சேரியின் சென்ற நூற்றாண்டு வாழ்க்கையும் சுவாரசியத்துடன் துலக்கம் கொள்கிறது.

தஞ்சைப் பெரிய கோயிலுக்கு கண்ணாடிப் பிம்பமாக இரும்பை சிவன் கோயில், ராஜ ராஜ சோழனுக்கு கிழவர் செம்புலி, மணிக்கு கருநாகன், என சரித்திரத்தில் ரெட்டைகளாக வரலாற்றில் கதாபாத்திரங்கள் ஆளுமைகள் திரும்பத் திரும்பத் தோன்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. இருபதாம் நூற்றாண்டில் பிறந்த நல்லதங்கமும் அம்பிகாவும் சோழப் பேரரசு தோன்றுவதற்கு முன்பு இறந்துபோன அரசி, தோழியின் பிம்பங்கள்தான்.   

‘பொந்திஷேரி’ மூவியல் படைப்புகளில் முழுமையான படைப்பென்றும், படைப்பின் கனவு நிறைவேறியதாகவும் ‘ஐந்தவித்தான்’ உள்ளது. ’மனநோயின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்’ என்ற அத்தியாயத்தின் தலைப்பு ஒரு அபுனைவோ என்ற பாவனையைக் கொடுத்துத் தொடங்குகிறது. முந்தைய ‘நல்லபாம்பு’ நாவலைப் போலவே ஆணாகப் பிறந்து எத்தனையோ துயரங்களுக்குள்ளாகி மனவாதையின் உச்சத்தில் பெண்ணாக உணரும் மாதவன், செம்புலியைப் போலவே மரணமில்லாதவன். நாவலின் முதல் பகுதி அதிகம் அறியப்படாத ஒரு பிராந்தியத்தினுள் எதார்த்தம் கால்பாவ வன்மையுடன் பிரவேசிக்கிறது.

மாதவனும் அவனது காதலியான மரணமற்ற தேவகிக்குமான உரையாடலில் நாவலின் இரண்டாம் பகுதி மையம் கொள்கிறது.

உலகளாவிய வரலாறு, தமிழ் வரலாறு, பண்பாட்டு வரலாறுகள், உணவின் வரலாறு வரை கதைகளாகப் பேசப்படுகின்றன. மரணத்தின் வன்முறையின் ஒடுக்குமுறையின் கதைகள் ஒருபுறம் என்றால் மரணமின்மை விடுதலைக்கான கதைகளையும் விரிக்கிறார் ரமேஷ் பிரேதன்.

தமிழில் மட்டுமே சொல் என்பது பெயராகவும் சொல் என்பது வினையாகவும் சொல் என்பது உணர்வாகவும் உள்ளது. வினையின் சுமைகொண்ட பெயராகவும் சொல் ஆகிறது. ‘அவன் பெயர் சொல்’ நாவலின் மையம் இதுதான். கவித்துவம், சுதந்திரத்துடன் எழுதப்பட்ட படைப்பு இது. 2009-ல் ஈழத்தில் நடந்த இனப்படுகொலையை ஞாபகப்படுத்துவதோடு, அதிகாரத்தின் கொடுங்கோன்மையை எதிர்த்த கண்ணகியிலிருந்தும் தமிழ் தேசியத்தின் முதல் பாவலனென்று இளங்கோவடிகளையும் ஞாபகம்கொண்டு தொடங்குகிறது. தான் இறந்து 6500 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டதாகக் கூறும் கதைசொல்லி ரஹ்மானுக்கும் அவன் மகள் சூன்யதாவுக்கும் நடைபெறும் உரையாடல் தான் கதை. இந்துவாகப் பிறந்த ராமசாமி ரஹ்மானாக மாறி தன் மேல் மதத்தின் சுமையைத் துறந்த கதைசொல்லி ஒரு ஒட்டகத்தை வளர்க்கிறான். ஒட்டகம் இடும் குட்டிகள் இரண்டின் பெயர் பாரதி, பாரதிதாசன். பாய் வியாபாரியும் புதுச்சேரி சாராயக் கடைகள் பற்றிய ஆவணப்படத்தை எடுப்பவனாகவும் கவிஞனாகவும் பல அடையாளங்களைக் கொண்டவன். ’மழை’ என்பது அவனது காதலியின் பெயர்.    

சாதாரண மனிதர்களை மட்டுமல்ல, புராணங்களிலிருந்தும் பெருஞ்சமயத்தின் தங்க விமானங்களிலிருந்தும் சிவனும் பிள்ளையாரும் மதுரை மீனாட்சியும் தரையிறக்கம் காண்கின்றனர். கண்ணகியை கண்ணனாக்குவதன் மூலமாக விடுவித்துவிடுகிறார் நாவலாசிரியர். சில வேளைகளில் அலுப்படைய வைக்கும் அளவுக்கு கவித்துவம் அதீதமாக திகட்டுவதாக உள்ளது.

அறிவுகள், தத்துவங்கள், தொழில்நுட்பங்கள் குவிந்து கடைச்செருக்காகப் பரப்பப்பட்டுவிட்ட கொடுங்கோன்மைகளின் சந்தை இடைவெளிகளில், மூலைகளில் தாம் பெருக்கும் கதைகளைத் தான் விடுதலையென்று பரிந்துரைக்கிறாரோ ரமேஷ் பிரேதன்?

Thursday, 28 November 2019

அன்புக்கு எத்தனை கால்கள்




இரண்டு கால்கள்

நான்கு கால்கள்

பதினாறு கால்கள்

கொண்ட அன்பை

இங்கே

நான் எப்படிப் பாதுகாத்துப் பராமரிப்பேன்?



ஒரு முக்காலி போடும் அளவே இடமுள்ள

கிரகத்தில் கூட

குட்டி இளவரசனால்

தனது நேசத்துக்குரிய

ரோஜாவை

ஒரு ஆட்டின் துர்வாயிலிருந்து காப்பாற்ற முடியவில்லை

எனும்போது

நான் எப்படி என் அன்பைப் பாதுகாத்துப்

பராமரிக்கப் போகிறேன்?



முந்தின தினத்தின் முடிவில்

முளைத்திருந்த களைகளையெல்லாம்

புன்னகையுடன் பிய்த்தெறிகிறேன்

நீர் ஊற்றிய பிறகு என் விரலின் நுனியால்

அதன் தலையைத் தட்டிக் கொடுக்கிறேன்

வீட்டுக்கு வெளியே வழிகள் நீள்வது

புதிராவது

அங்கே மனிதர்கள் அன்னியர்கள் என்பதால்

வாசல் கதவை நன்றாகப் சாத்திவைக்கிறேன்



காகிதம் பிளாஸ்டிக் குப்பை உலோகங்கள் உணவு

எதையும் பிரித்துப் பார்க்க

என் அன்பின் நாவுக்குத் தெரியாது

குனிந்து குனிந்து தரையில் பொறுக்கியபடியே

நடக்கிறேன்

காலிடுக்கில் ஒரு உடைந்த பிளேடைப் பார்த்து எடுக்கும்போதுதான்

உணர்ந்தேன்


எத்தனை பிளேடுகள்

எத்தனை கூர்முனைகளை அகற்றி

எனதிந்த அன்பைப் பாதுகாத்துப் பராமரிக்கப் போகிறேன்



எட்டுத் திசைகளிலும்

ஓட்டைக் கதவுகள்

உயரம் குறைந்த வலுவற்ற சுவர்கள்

பரிச்சயமற்ற அந்நியர்கள்

வீடு திரும்ப முடியாமல்

என் அன்பை ஆக்கும் இந்திர ஜாலங்கள்

இந்த உலகில்

என் அன்பை எப்படிப் பாதுகாத்துப் பராமரிக்கப் போகிறேன்?


ஆம்

என் அன்புதான் என் அன்பை

தனித்துவமாக்குகிறது

என் அன்புதான் எனக்கு

அதைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பையும் தருகிறது

என் ரோஜாவை

என் நேசத்தைப் பரிச்சயம் செய்தபின்னர்தான்

அனைத்து ரோஜாக்களிலும்

என் நேசத்தின் சாயல் தெரிகிறது



ஆம், முரணானது தான்

இந்தக் கிரகத்தில்

காதல் விடைபெறும்போது

காதல் தப்பிக்கும்போது

காதலை அதீதமாக உணர்வது



அன்பே

அன்பே

அன்பே



குட்டி இளவரசனைப் போல்

தனிமையாக உணர்கிறேன்

நானும்

பிரியம் கொண்ட ரோஜாவிடமிருந்து

மிக மிகத் தொலைவில் இருக்கிறேன்.

Saturday, 23 November 2019

பைரவ பிச்சாடனர்




இரண்டு ஆசாமிகளும் சிவ மூர்த்தங்கள்தான்
ஒருவன் துளியிலிருந்து முளைத்தவன்
பிந்தையவனோ சிவனையும் துறக்க தோஷம்பிடித்து அலைந்தவன்
அதனால் தான் அவன் கையில் துள்ளிய
மான் கீழே இறங்கியது
பிச்சாடனரின் கை அருகம்புல்லை
கவ்வத் துள்ளும்போது
பைரவரின் நாயாகி விடுகிறது
பைரவரின் நாய்
இப்போதும்
பிச்சாடனரின் மான் ஆவது
சொல்லாமல் விடுபட்டது
பைரவர் கை இறைச்சியைத்
தொடரத் தொடங்கியபோதுதான்
நாயுடன் தொடங்கியிருக்க வேண்டும்
எமது சகவாசம்
இரைக்குத் துள்ளும் கணத்தில்
நாய் மான்
மான் நாய்.
பைரவர் கையில் அருகம்புல்
பிச்சாடனர் கையில் இறைச்சி
நாய்கள்
மான்கள்

உயிர்
துள்ளும்
அழகு

உயிர்
துள்ளும்
கலை

உயிர்
துள்ளும்
அறிவு

உயிர்
துள்ளும்
விடுதலை

பசி என்று பெயர் கொண்டது
பசி என்று பெயர் கொண்டது
பசி என்று பெயர் கொண்டது.

(. ஜயபாஸ்கரனுக்கு)

Friday, 22 November 2019

ஆள் பார்ப்பதில்லை அபாயம்




முல்லா ஆசிரியராகப் பணியாற்றும் பள்ளிக்கூடத்துக்கு ஒரு பெண்மணி தனது சேட்டைக்காரப் பையனை  அழைத்து வந்தாள். தன் மகனைப் பயமுறுத்தி நல்வழிக்குக் கொண்டுவர வேண்டுமென்று முல்லாவிடம் வேண்டினாள். முல்லா முகத்தைக் கடுமையாக வைத்துக் கொண்டார். கண்ணெல்லாம் சிவக்கக் கொடூரமானார். மேலும் கீழும் தங்குதங்கென்று குதிக்கத் தொடங்கினார். திடீரென்று வகுப்பை விட்டு வெளியே ஓடினார். அந்தப் பெண்மணிக்கோ மயக்கம் வந்துவிட்டது. மயக்கம் தெளிந்து எழுந்த அந்தப் பெண்மணி முல்லா வருவதற்காகக் காத்திருந்தார்.

முல்லா சோர்வுடன் வகுப்பறைக்குத் திரும்பிவந்தார். ‘நான் என் மகனைத்தான் பயமுறுத்தச் சொன்னேன். என்னை அல்ல!’ என்றார்.

அம்மணி. நானே எத்தனை பயந்துபோனேன் என்பதை நீங்கள் பார்க்கத் தானே செய்தீர்கள். ஒன்று நம்மை அச்சுறுத்தும்போது, அது ஆளையா பார்க்கிறது?’

Wednesday, 20 November 2019

கற்பனையின் சாத்தியங்களைச் சொல்லும் ஹாக்கிங்






அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது, பொருட்கள் எப்படி வேலை செய்கின்றன என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதில் பேராவல் கொண்டிருந்தான். கையில் கிடைப்பதை அக்குவேறு ஆணிவேறாகக் கழற்றி அதன் இயக்கத்தைப் பார்ப்பதில் அவனுக்கு விருப்பம் அதிகம். அவன் வளர்ந்தபிறகும் தன் வேலையை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் அந்த வேலையின் வீச்சு வேறு. பொம்மை ரயில்களை உடைக்காமல் பிரபஞ்சம் எவ்வாறு இயங்குகிறது என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முயன்று வெற்றியும் கண்டான். அவன், ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்ஸ். பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம், கருந்துளைகள், காலம்-வெளி தொடர்பான சில புதிர்களுக்கு விடையளித்தவர்; அறிவியல் மீது சாமானிய வாசகர்களிடமும் ஈடுபாட்டை ஏற்படுத்தியவர் ஸ்டீபன் ஹாக்கிங். சமீபத்தில் மறைந்துபோன அவரது இறுதி நூல் ‘ஆழமான கேள்விகள் அறிவார்ந்த பதில்கள்’.

கடவுள் என்ற ஒருவர் இருக்கிறாரா? பிரபஞ்சம் எவ்வாறு தோன்றியது? மனிதனைத் தவிர அறிவார்ந்த உயிரினங்கள் பிரபஞ்சத்தில் இருக்கின்றனவா? ஒரு கருந்துளைக்கு உள்ளே என்ன இருக்கிறது? உள்ளிட்ட பத்து முக்கியமான கேள்விகளுக்கு ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் அளித்துள்ள ஆழமான பதில்கள் தான் இந்த நூல். இளம் தலைமுறையினர், மாணவர்கள், குழந்தைகளை நோக்கி எளிமை, சுவாரசியம், விந்தை, நேசம், ஆழம், நகைச்சுவையுடன் உரையாட முயலும் இறுதிக் கடிதம் இந்தப் புத்தகம். கல்லூரிப் பருவத்திலேயே உடலின் அங்கங்கள் படிப்படியாகச் செயலிழக்கும் ‘மோட்டார் நியூரான் வியாதி’ இருப்பது கண்டறியப்பட்டு இரண்டு வருடங்களே மீதி என்று நாள் குறிக்கப்பட்டும் நம்பிக்கை தளராமல் சக்கர நாற்காலியிலேயே தனது பெரும்பகுதி வாழ்க்கையைக் கழித்தும் தன் கற்பனையால் உலகையளந்த சாகசக் காரர். அவர் இந்த நூலில் எழுதியிருக்கும் கடைசி கட்டுரையான ‘வருங்காலத்தை நாம் எவ்வாறு வடிவமைப்பது?’, வருங்காலம் தொடர்பான நல்லுணர்வையும் தான் விட்டுச்செல்லப் போகும் உலகத்தின் மீதான பிடிப்பையும் தெரிவிப்பதாகும்.

ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்கின் மகள் லூசி ஹாக்கிங் எழுதியுள்ள சிறப்புரை, அதிகபட்ச உடல்நலக் குறைபாடுகளுக்கு மத்தியிலும் குழந்தைகளை மகிழ்வித்த தந்தையான ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்கை நமக்கு நெகிழ்ச்சியாக அறிமுகப்படுத்துகிறது. நோபல் பரிசு பெற்ற இயற்பியலாளர் கிப் எஸ். தார்ன், ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் என்ற ஆளுமை உருவான சூழலை நேரடி அனுபவத்திலிருந்து பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

முதல் அத்தியாயமான ‘கடவுள் என்ற ஒருவர் இருக்கிறாரா?’ இந்தப் பிரபஞ்சம் உருவாகியிருக்கும் சூழலை படிப்படியாக விவரிக்கும் அவர், மூன்று மூலப்பொருட்கள் கொண்டு உருவான பிரபஞ்சத்தின் சமையல் குறிப்பைக் கொடுக்கிறார். அங்கே கடவுளுக்கான அவசியமே இல்லை என்பதை நிரூபித்துவிடுகிறார். ஆனால், அதே நேரத்தில் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம் சூன்யத்திலிருந்தே உருவாகியிருக்க வேண்டுமென்பதையும் நமக்கு விளக்குகிறார்.

‘ஒன்றுமில்லாத ஒன்றிலிருந்து ஆற்றலும் வெளியும் அடங்கிய அற்புதமான, பிரமாண்டமான ஒரு பிரபஞ்சம், பெருவெடிப்பின் மையத்திலிருக்கும் மர்மமாகும்’ என்ற புதிரையும் நம்முன்னர் விட்டுத் தனது விசாரணையைத் தொடர்கிறார். 20-ம் நூற்றாண்டில் பல கேள்விகளுக்கு பதில்களை ஐன்ஸ்டீன் சொன்னார். 21-ம் நூற்றாண்டில் ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் பல புதிர்களுக்குப் பதில் சொன்னதோடு, கூடுதலான கேள்விகளையும் விட்டுச் சென்றுள்ளார் என்று கிப் எஸ். தார்ன் சொல்வது சரிதான். ‘பிரபஞ்சம் எவ்வாறு தோன்றியது’ கட்டுரையிலும் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்துக்குக் காரண-காரிய அடிப்படை என்ற ஒன்று இல்லை என்று போட்டுத் தகர்க்கிறார். காரண- காரியம் இல்லாத வெட்டவெளியில் கடவுள் நுழைந்துவிடுவாரோ என்று, பொருள்முதல்வாதத்தையே மதவாதமாக ஆக்கிய சோவியத் விஞ்ஞானிகளுக்கு தான் வாழ்ந்த காலத்தில் கிலியையும் தந்திருக்கிறார் ஸ்டீபன் ஹாக்கிங். உண்மை, எல்லா முதல் வாதத்தையும் தாண்டக்கூடிய வலுவுடனேயே இருக்கிறது.

கடவுளின்மையின் அந்தர வெளியில் ஹாக்கிங் நிற்கிறார். ஆனால் இயற்கை, இயற்கை நிகழ்வுகள், பிரபஞ்சம் இயங்கும்விதம் சார்ந்த விந்தையுணர்வு எதுவும் அவரிடம் குறையவேயில்லை.

பிரபஞ்சம் தற்செயலான முறையில் செயல்படுகிறது என்பதை மறுத்த ஐன்ஸ்டீன் ‘கடவுள் பகடை ஆடுவதில்லை’ என்ற புகழ்பெற்ற கூற்றைச் சொன்னார்.  அதை மறுக்கும் ஹாக்கிங் ‘கடவுள் பகடை ஆடவே செய்கிறார்’ என்று விளக்குகிறார். ஒரு மாபெரும் பகடையாட்டத்தில் பகடைகள் உருட்டப்படுவதுபோலவோ அல்லது சூதாட்ட அரங்கில் உள்ள சூதாட்ட இயந்திரத்தில் இருக்கும் சக்கரங்கள் சுழல்வதுபோலவோதான் பிரபஞ்சம் செயல்படுகிறதென்கிறார்.

அறிதலின் மீது வாத்சல்யம் கொண்டு ஸ்டீபன் ஹாக்கிங், பிரெக்சிட் போன்ற அரசியல் விவகாரங்கள், அன்றாட வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகள், சினிமா எனப் பல துறை அறிவுகளைக் கலந்து, கருந்துளை சார்ந்த சிக்கலான விஷயங்களையும் விளக்க முற்படுகிறார். கருந்துளை ஒன்றுக்குள் இடப்பட்ட செய்தி அப்படியே இருக்கும் என்று கூறப்பட்டதை மறுக்கும் ஹாக்கிங், அதற்கு எளிய உதாரணத்தைத் தருகிறார். ‘செய்தி முழுமையாக அழிந்துபோகாது. ஒரு கலைக்களஞ்சியத்தை எரித்துவிட்டு சாம்பலையும் புகையையும் வைத்துக் கொள்வது போன்றது அது’ என்று உதாரணம் தருகிறார்.  

தற்போதைக்கு அதிபுனைவில் மட்டுமே சாத்தியப்படும் காலப்பயணம், வேற்றுக்கிரகக் குடியேற்றம் குறித்த ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் பேசுகிறார். கொலம்பஸ் அமெரிக்காவைக் கண்டுபிடித்து அங்கே மக்கள் குடியேறியது எத்தனை இயல்பாக இருக்குமோ, அதேபோல மனித குலத்தின் அடுத்த நடவடிக்கை குடியேறுவதற்குத் தகுந்த இன்னொரு கிரகத்தைத் தேடுவதாகத்தான் இருக்கும் என்கிறார். பத்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்குள் அதற்கான சாத்தியமும் வசதிகளும் ஏற்படும் என்று கூறும் அவர் அதற்கான ஏற்பாடுகளையும் நம்முடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார். இன்னொரு கிரகத்தைக் கண்டுபிடித்துக் குடியேறும்போதுதான், மதம், தேசம் என பிரிவினைகளில் உழலும் மனிதகுலம் ஒற்றுமையையும் இந்தப் பூமி என்னும் அற்புதக் கிரகம் குறித்த பொறுப்புணர்வையும் அடையும் என்கிறார்.

கற்பனையும் விந்தையும் அறிதலுக்கான ஆசையும் ஒரு மனிதனிடம் என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்பதற்கு ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்கும் அவரது இந்த எழுத்துகளும் ஒரு உதாரணம். கற்பனையின்மையும் படைப்பாற்றலின்மையிலும் உறைந்து சாதி, மத, இன, அரசியல் அடையாளங்கள் கூர்மையாகி முரண்பட்டுப் போரிட்டுக் கொண்டிருக்கும் உலகில் எதிர்காலத் தலைமுறைக்கு ஒரு உயிலைப் போல இந்த இறுதிப் புத்தகத்தை எழுதிச் சென்றிருக்கிறார் ஹாக்கிங். எதிர்காலம் நல்லதாகவே இருக்கும்; அதைத்தவிர வேறு வழியே இல்லை என்றும் நகைச்சுவையுடன் சொல்கிறார்.

உடல், தசைகள் படிப்படியாக கழுத்துவரை தன் இயக்கத்தை நிறுத்தி, ஒருகட்டத்தில் பேச்சும் பறிபோய் மூளையில் மட்டுமே நிலைக்க முடிந்த ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்கை நவீன அஷ்டாவக்கிரன் என்கிறார் கவிஞர் புவியரசு. உடல் அவருக்கு அனைத்துத் திசையிலும் தோல்வியைத் தந்தபோது அறிவின், அறிதலின் பரிசான கற்பனையின் பிரமாண்டத்தில் சஞ்சரித்தவர் அவர்.
இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்த பாதிப்பில் அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றைத் தழுவி எடுக்கப்பட்ட ‘The theory of everything’ திரைப்படத்தைப் பார்த்தேன். அவரது வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை அந்தப் படத்தின் கடைசிக் காட்சிக்கு முந்தைய காட்சி சித்தரிக்கிறது. ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் என்ற மனிதனின் முழு ஆளுமையையும் அவரது உலகப் பார்வையையும் ஒட்டுமொத்தமாக வெளியிட்டுவிடுகிறது.

ஸ்டீபன் ஹாக்கிங், தனது புத்தகமான ‘எ ப்ரீப் ஹிஸ்டரி ஆப் டைம்’ நூலை எழுதிமுடித்த பின்னர் உலகப்புகழ் பெற்றார். அதையொட்டி அவர் பங்கேற்கும் உரைநிகழ்ச்சி ஒன்றில், கேள்வி-பதில் பகுதியில் பங்கேற்கும் காட்சி அது. அவர் இருக்கும் மேடைக்குக் கீழே முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருக்கும் அழகிய யுவதி தனது கையிலிருந்து அவளது பேனாவைத் தவறவிடுகிறாள். அதைப் பார்த்தபடி சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் ஸ்டீபனின் மனம், அந்தப் பேனாவை எடுத்துத் தர விழைகிறது. தனது கற்பனையில் மேடையிலிருந்து இறங்கிப் போய் எடுத்தும் தந்துவிடுகிறது. ஆனால், எதார்த்தத்தில் அவளிடம் சென்று பேனாவை எடுத்துத் தர இயலாத ஸ்டீபனோ தனது கையறு நிலையில் உடைந்தழும் நிலையில், தனது உடலின் சிறைக்குள் உணர்கிறார். 

அப்போது, “கடவுளை நம்பாத உங்களுக்கு வாழ்க்கை குறித்து தத்துவம் ஏதாவது இருக்கிறதா?” என்ற கேள்வி கேட்கப்படுகிறது. மொத்தமாகக் கைவிடப்பட்டதாக உணரும் நிலையிலிருந்து நொடிநொடியாகத் தன்னைத் தேற்றியபடி பேசத்தொடங்குகிறார்.

அது உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அங்கே பொய்யோ மிகையோ பாசாங்கோ வெளிப்பட இயலாது.

“மனித எத்தனத்துக்கு எல்லைகள் இருக்கமுடியாது. நாம் அனைவரும் வித்தியாசமானவர்கள். வாழ்க்கை எத்தனை மோசமாகத் தெரிந்தாலும், செய்வதற்கும் அதில் சாதிப்பதற்கும் ஏதோ ஒன்று உள்ளது. வாழ்வு இருக்கும் வரை நம்பிக்கையும் இருக்கும்.” என்று சொல்கிறார்.

மனித விழைவுக்கும் மனிதனின் எல்லைகளுக்கும் இடையே நடக்கும் மகத்தான போராட்டம் அந்தக் காட்சி. நமது கற்பனைக்கும் மெய்மைக்கும் இடையில் இருக்கும் முரண் அந்தக் காட்சி. விதிக்கப்பட்டதன் எல்லையில் நின்றுகொண்டே அறிவால் அறிதலின் வேட்கையால் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாழ்வை தனது சிருஷ்டியை தனது எதார்த்தத்தை மகத்துவப்படுத்த முடியும் என்பதன் உதாரணம் ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்.

இந்தத் தமிழ் புத்தகத்தில் ஹாக்கிங்கின் குரல் கேட்கிறது. அதைச் சாத்தியப்படுத்தியுள்ளார் மொழிபெயர்ப்பாளர் பிஎஸ்வி குமாரசாமி. மஞ்சுள் பதிப்பகம் இந்த நூலை அழகாக வெளியிட்டுள்ளது. 

Thursday, 14 November 2019

துறவியின் காதல்



நம் காலத்தில் வாழும் வியட்நாமைச் சேர்ந்த பவுத்தத் துறவி திக் நியட் ஹான், தன் இளம்பருவத்தில் இளம் பிக்குணியுடன் ஏற்பட்ட காதலைப் பற்றி தனது உரையொன்றில் பகிர்ந்து கொண்ட அனுபவம் இது.

“ஒரு துறவியாக, காதலில் விழக்கூடாது. ஆனால், காதல் நமது உறுதிப்பாடுகளை உடைத்துவிடக் கூடியது.” என்று அந்த நிகழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார். ’கல்டிவேட்டிங் தி மைண்ட் ஆப் லவ்’ என்ற நூலில் இதைப் பற்றி எழுதியுமிருக்கிறார். ஒரு மென்மையான காதல் கதை படிப்படியாக பவுத்த ஞானத்தைத் தெரிவிக்கும் செய்தியாக அவரது எழுத்தில் அது மாற்றம் பெறுகிறது.

பவுத்தத்தில் ஒரு துறவியின் காதல் தவறாகப் பார்க்கப்படும் சூழ்நிலையில், திக் நியட் ஹான் தனது அனுபவத்தை நேர்மையாகப் பதிவுசெய்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

1950-களில் மக்கள் சேவையின் அடிப்படையில் பவுத்தத்தை உருவாக்க திக் நியட் ஹான் முயற்சி செய்தபோது அவர் அந்தப் பெயர் தெரியாத பிக்குணியைச் சந்தித்ததாகக் கூறுகிறார்.

“நான் அவளைப் பார்த்தபோது, அது முதல்முறை சந்திப்பாக நிச்சயமாக இல்லை. முதல்முறை சந்தித்திருந்தால் அத்தனை சுலபத்தில் அது நிகழ்ந்திருக்குமா? ஒரு பத்திரிகையில் நான் புத்தரின் சித்திரத்தைப் பார்த்திருந்திருக்காவிட்டால் எங்கள் சந்திப்பு சாத்தியமாகியிருக்காது. அவள் பிக்குணியாக இருந்திருக்காவிட்டால் நான் அவளைக் காதலிக்க முடிந்திருக்காது.”

“சக மனிதர்கள் மீதான பரிவு, நேசம், சமூகத்தில் பவுத்தக் கருத்துகளைப் பரப்புதல், அமைதி, சமாதான முயற்சிகளில் நான் கொண்டிருந்த ஈடுபாடு எவ்வளவோ அத்தனை ஈடுபாட்டை அவரும் கொண்டிருந்தார். அவரது கையைப் பற்றுவதோ அவரது நெற்றியில் முத்தமிடுவதையோ கூட அத்துமீறலாக உணர்ந்தேன். எனது வாழ்க்கையில் எதுவெல்லாம் முக்கியமென்று நினைத்தேனோ அதன் உருவகமாக இருந்தார். அந்த உருவத்தை நான் சிதறடிக்க விரும்பவில்லை.”

அந்தப் பிக்குணியுடன் வெகுநேரம் பேசிவிட்டு வந்தபின்னர், தூங்காமல் இருந்த இரவொன்றை அவர் நினைவுகூர்கிறார்.

“எனக்கு தூக்கமே வரவில்லை. அவருடன் அமர்ந்திருக்க வேண்டும்; அவரைப் பார்த்துக்கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அவருடனான உரையாடலைத் தொடர்ந்துகொண்டேயிருக்கவ வேண்டுமென்று மனம் விழைந்தது. அந்த இரவின் பல தருணங்களில் எழுந்து சென்று அவரது அறைக்கதவைத் தட்டி என்னுடன் பேசுவதற்கு அழைக்க வேண்டுமென்ற ஆர்வமும் ஏற்பட்டது.”


திக் நியட் ஹான் தான் நேசித்தவரின் அறைக்கதவைத் தட்டவேயில்லை. அதற்குப் பதிலாக அந்த ஏக்கம் அவருக்கு ஒரு போதனைத் தருணமானது. அந்தப் பெண்ணின் மீதான தனது பந்த உணர்வுகள் இரண்டு பேரையும் எப்படிப் பாதிக்கும் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தார். தம்மை அறியும் பயணத்தில் அவர்கள் மேற்கொண்ட உறுதிமொழிகள் ஞாபகத்துக்கு வந்தன. புத்தரின் மொழி வாயிலாக அந்தப் பிக்குணியின் மேல்கொண்ட நேசத்தை அனைத்து உயிர்கள் மீதானதாக மாற்றிக் கொண்டார்.

“நான் அவளை எல்லா இடத்திலும் காணத் தொடங்கினேன். காலத்தில், அவர் மீது கொண்ட எனது நேசம் மறையவில்லை, ஆனால் அது ஒரு நபர் மீதானதாக இல்லாமல் போனது.” என்கிறார்.

“நீங்கள் அமைதியாகப் புன்னகைக்கும்போது, மனம்நிறை கவனத்துடன் சுவாசிக்கும்போது, அதை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியும். சுயம், ஒரு நபர், ஒரு உயிர் பற்றிய கருத்தோட்டமொன்றில் நீங்கள் சிக்கிக் கொண்டால், எனது உண்மையான காதலை உங்களால் புரிந்துகொள்ளவே முடியாது. அதுதான் ஆராதனை; அதுதான் நம்பிக்கை.” என்று சொல்கிறார் திக் நியட் ஹான்.

“அடுத்து என்ன நடந்தது என்று என்னிடம் கேட்கலாம். சுயம் என்பது சுயமற்ற வஸ்துக்களால் ஆனது என்பதை நீங்கள் மறந்தால் மட்டுமே அப்படிக் கேட்கமுடியும்”

சுயம் என்பதற்கு தனிப்பட்ட இருப்பு என்பது கிடையாது என்பதுதான் மகாயான பவுத்தத்தின் மையம். திக் நியட் ஹான் தன் தனிப்பட்ட அனுபவத்திலிருந்து பெற்ற ரசவாதத்தை நம்மிடமும் தொற்றவைக்கிறார்.

இன்னொருவர் மீதான பிரியம் என்பது உலகளாவிய நேசத்தின் ஒரு துண்டுதான் என்று சொல்லும் திக் நியட் ஹான், நாம் அனுபவிக்கும் எந்த நேசத்துக்கும் துவக்கமோ முடிவோ இல்லை என்றும் அது எப்போதும் மாற்றத்திலேயே இருந்துகொண்டிருக்கிறதென்றும் சொல்கிறார். இப்படியாகத் தனது அம்மாவின் மீது கொண்ட பிரியத்தையும் சொல்லி அந்த உரையை முடிக்கிறார்.

“எனது அம்மா இறந்து ஏழு வருடங்களுக்குப் பிறகு, நான் திடீரென்று நள்ளிரவில் விழித்துக் கொண்டேன். வெளியே சென்று பார்த்தபோது, நிலவு வானில் சுடர்ந்து பளபளத்தது. அதிகாலை இரண்டு, மூன்று மணிக்குக் கூட, நிலவு அத்தனை ஆழமாக, அமைதியாக, மிருதுவாக ஒரு தாய், தன் குழந்தையிடம் கொண்டிருக்கும் நேசத்தைப் போல ஒளியைப் பொழிந்து கொண்டிருந்தது. நான் அவளது அன்பில் திளைத்தேன். என் அம்மா இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறார்; அவர் எப்போதும் இருப்பார் என்று உணர்ந்தேன்.”

திக் நியட் ஹான், தான் நேசித்தவளைப் பிரிந்த தருணத்தைச் சொல்கிறார். இந்த ஒரு இடத்தில்தான் அவள் வெளிப்படுகிறாள் நம்மிடம்.

“நாங்கள் பிரிந்த தருணத்தை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். நாங்கள் அருகருகே அமர்ந்திருந்தோம். அவளும் நிராசையால் நிரம்பியவளாகத் தெரிந்தாள். எழுந்து நின்று, எனக்கு அருகே வந்து எனது தலையைக் கைகளில் ஏந்தி மிக இயற்கையாக நெருங்கி அணைத்துக் கொண்டாள். என்னை அணைத்துக் கொள்வதற்கு அனுமதித்தேன். உடல் ரீதியான தொடர்பு முதலும் முடிவுமாக அதுதான்.”

ஷோபா சக்தியின் இச்சா

துயரம் , இழப்பு , மரணம் , சித்திரவதைகள் , ரத்தக் கோரங்கள் நிகழ்ந்த பிறகு சொல்லப்படுகையில் அவை எத்தனை கொடூரமானதாக இருந்திருந்தாலும் அவை...