Skip to main content

Posts

நகுலனின் ‘பூனை’

    (ந. ஜயபாஸ்கரனின் சேகரிப்பிலிருந்து எனக்கு நேற்று தபாலில் வந்த நகுலனின் குறிப்பிடத்தகுந்த உரைநடைக் கவிதை ‘பூனை’. காவ்யா பதிப்பகம் வெளியிட்ட நகுலன் கவிதைகள் தொகுப்பில் இடம்பெறவில்லை.கவிஞர் நா. காமராசனின் ஆசிரியத்துவத்தில் வந்த பத்திரிகையான ‘சோதனை’யில் 1973-ம் ஆண்டு மே மாதம் வெளியாகியுள்ளது இந்த ‘பூனை’.நகுலனின் பிரத்யேக உலகம் தீவிரமாக இயங்கும் படைப்பு இது. காமத்தில், கலவி உணர்ச்சியில், அதன் வேகத்தில், இம்சையும் அகிம்சையும் பாலும் புலாலும் நீயும் நானும் வியர்வையும் ரத்தமுமாக அமானுஷ்யமும் மரணமுமாகப் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் விபரீத வசீகரத்தை பூனை வழியாக உருவாக்கியிருக்கிறார் நகுலன். சிருஷ்டி ரகசியம் சுடர்கிறது இப்படைப்பில்!)   கட்டமைந்த உடல்கட்டு, தட்டை முகத்தில் கூர்ந்த முக்கோண வடிவை நினைவு கூரும் நாசி, உருண்டு ஜொலிக்கும் “நீல”க் கண்கள், மெத்தென்ற பாதம்; பழமொழியைப் பொய்யாக்கி, இரவைப் பகலாக்கி, பாலுக்கும் மீனுக்கும் ஒற்றுமை காட்டி உருவங்காட்டும் நின் உருவம்; நிசப்தத்தில்   நினைவின் அடிச்சுவடும் மறைந்த நள்ளிரவில் இருட்குழம்பில், “இச்”சென்று ஊரும் சர்ப்பத்தின் அரவம் கேட்டு இரத்த
Recent posts

காஃப்காவின் சுய உணர்வு, விழிப்பால் தீண்டப்பட்டு பூச்சியான க்ரகர் சேம்சா

  இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு முன்னால் வேளச்சேரி பூங்காவில் நடைப்பயிற்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்த போது, முகக்கவசம் அணிந்த அறுபது வயதைக் கடந்த ஒருவர், நடைப்பயிற்சியை முடித்து பெஞ்சில் அமர்ந்து கழுத்தை மெதுவாக வலது புறமும் இடது புறமும் திருப்பி கடப்பவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். முகக்கவசத்தோடு இருந்த முகம் அச்சத்தை வெளியிட்டபடி இருந்தது. மக்கள் தொகையில் ஒரு வர்க்கத்தினரின் முகங்களில் பெருந்தொற்று காலத்துக்குப் பிறகும் முகக்கவசம், முகங்களிலேயே இயல்பாக ஒட்டித் தங்கிவிட்டது போலத் தோன்றுகிறது. அவர்கள் முகக்கவசத்தை பூர்வ இயல்பாக மாற்றிக் கொண்டுவிட்டனர். பெருந்தொற்றை முகாந்திரமாகக் கொண்டு முகக்கவசத்தை அவர்களது உறுப்பைப் போல மாற்றிக் கொண்டுவிட்டனர். முகக்கவசம் அவர்களை அச்சம் கொண்ட எலிகளாக மாற்றிவிட்டது. உயர்சாதியினரில் பலர், முகக்கவசத்துக்கு மிகவும் ஆசையோடு தகவமைத்துக் கொண்டுவிட்டனர். நான் இதற்கு முன்னர் வேலைபார்த்த ஊடக நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரி, பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு, தனது அறையை விட்டே வெளியே வரவில்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. சவரத்துக்குக் கூட யாரையும் அனுமதிக்காமல் தாடி இடுப

ஞானக்கூத்தனின் விடுபட்ட நரி

     க டவுள், தத்துவம், அரசு எல்லாவற்றின் பார்வையிலுமே யாரோ எதுவோ எவர்களோ விடுபட்டுவிடுகின்றனர். அந்த விடுபட்டதின் குரலையே இலக்கியம் எடுத்துக் கொள்கிறது என்பதை ஞானக்கூத்தனின் ‘விட்டுப் போன நரி’ கவிதை கூடுதலாகப் புரியவைத்துவிடுகிறது. வரலாறு, தத்துவம் சாராம்சப்படுத்தும் உண்மைக்கு மாறானதொரு மெய்மையாக அதனாலேயே இலக்கியம் திகழ்கிறது. திருவிளையாடற் புராணத்தின் புகழ்பெற்ற படலமான ‘பரி நரியாக்கிய படலம்’- ல் இந்த விடுபட்ட நரியை பரஞ்சோதி முனிவர் பார்க்கவேயில்லை. ஓடுகின்ற நரியில் ஒரு நரியாக முகவரி இன்றி இருந்த அந்த நரிக்கு ஒரு குடியானவனின் உருவத்தையும் குரலையும் ஞானக்கூத்தன் நவீனகவிதையில் தருகிறார். அவன் எப்போதும் எளியவனாக வரலாற்றில் தொடர்பவன்.   சிறுவன் இல்யூஷாவின் இறுதி ஊர்வலத்தில் சவப்பெட்டி மீது இடப்பட்டிருந்த   பூ உதிர்ந்து விழுகிறது. அந்த நிகழ்ச்சி கடவுளுக்குத் தெரியுமா என்று இறுதி ஊர்வலத்தில் பங்குபெறும் நாயகன் அல்யோஷா கேட்கிறான். சரித்திரம், தத்துவம், அரசு, கடவுள் என கண்டும் காணாமல் விடப்பட்ட, உதிர்க்கப்பட்ட மலர்களை தெரியுமா தெரியுமா என்று கேட்டுக்கொண்டு பின்னால் சென்று கொண்டிப்பத

மன் கி பாத்....கர்தவ்யா பாத்

    முகக்கவசம் இட்டு மாறிப்போன எலிகளின் நடுவே ஒன்று பூனை.   அச்சத்தில் முகம்கூம்பி மாறிப்போன எலிகளின் நடுவே ஒன்று பூனை.   எலிகளுக்கும் பூனைகளுக்கும் பேதமே இல்லை என்று அந்தப் பூனை ருத்திராட்சத்தை உருட்டிக் கொண்டே சொன்னது   எலிக்குப் பூனை நண்பன் புதுவேதம் உரைத்தது   நம்பி அருகில் போன எலியை எடுத்து வாயில் போட்டுச் சுவைத்து திரும்பக்  கண்களை மூடிக்கொண்ட பூனை வயிற்றைத் தடவிக் கொண்டு அன்னமே ப்ரம்மம் என்றது பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு அடுத்த நிலையில் பிராணனே ப்ரம்மம் என்றது ஏப்பம் ஒன்றை விட்டு கண்களைத் திறந்து பார்த்து இன்னமும் சில எலிகள் குரு குருவென்று நின்று ஏமாறத் துடித்துக் கொண்டிருந்த காட்சியைக் கண்டு கண்களில் சிரிப்புடன் முகக்கவசப் பூனை ஆனந்தமே ப்ரம்மம் என்றது   தின்னப் போகும் எலிகளின் காதில்  குனிந்து ஓதியது கடமையே பிரம்மம் என்றும் அதற்குக் கடமையே பாதை என்றும் சொல்லி  தன் வாயில் கடைசியாக வழியைக் காட்டியது கடைசியாக.  

காஃப்காவின் விசாரணை

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பிறந்த ஃப்ரன்ஸ் காஃப்கா, நவீனமாகி வரும் உலகில் வாழ நேரந்த மனிதனின் துயரங்களை இலக்கியம் வழியாக மிக நுட்பமாக பரிசீலனை செய்தவர். மாறிவரும் மனித உறவுகள், அவனின் தனிமை, தனிமனிதனுக்கும் அமைப்புகளுக்கும் இடையிலான மோதல்கள், அமைப்புகள் முன் மனிதன் சின்னஞ்சிறிய பரிதாபகரமான உயிராக மாறிநிற்பது ஆகியவற்றை காஃப்கா துல்லியமாக விசாரணை செய்துள்ளார். மனிதனை ‘ஆரோக்கியமாகவும்’ ‘அகிம்சை’ முறையிலும் சிறைப்படுத்திய, அவர்களை வளர்ப்பு மிருகங்களாகச் சுருக்கிய அலுவலகம் என்னும் தீங்கைப்  பற்றி தனது உருவகக் கதைகள் வழியாக பல்வேறு சித்திரங்களை காஃப்கா உருவாக்கியுள்ளார்.  விசாரணை நாவலில் கண்ணுக்குப் புலப்படாத காவல் அமைப்பின் கீழ்நிலை ஊழியர்களால் யோசப் க. ஒரு நாள் காலை, எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் அவன் அறையில் படுக்கையிலிருந்து எழும்முன்பாகவே கைது செய்யப்படுகிறான். அதைத் தொடர்ந்து தன்னை எப்படியாவது குற்றத்தின் பிடியிலிருந்து விடுவிக்க தொடர்ந்து போராடுகிறான். நீதி அமைப்பின் குளறுபடிகளை தன் மீது தவறாக போடப்பட்ட வழக்கின் வழியாக சரிசெய்யவும், எதிர்த்துப் போராடவும் துணிபவன். ஆனால் படிப்படியா

டெசர்ட் ரோஸ்

  அமாவாசை தினங்களில் சாப்பிடும் உளுந்த வடைகளில் அம்மா அவளது ருசியாக எப்படியோ அவற்றில் இறங்கிவிடுகிறாள் அவள் உப்பில் தரிக்கிறாளா உப்பின்மையிலா? அவள் இங்கிருந்து கிளம்பிப் போன அன்று என் வீட்டில் வளர்க்கும் டெசர்ட் ரோஸ் பூப்பதை நிறுத்தியது மண்சத்தா சூரியனின் ஒளிச்சத்தா அவள் தந்துவந்த நிழல் சத்தா எந்த ஊட்டம் குறைந்ததென்று   தெரியவில்லை ஏன் எனது டெசர்ட் ரோஸ் மீண்டும் பூக்கவேயில்லை தொட்டியை இடம் மாற்றி தற்போது வைத்திருக்கிறேன் டெசர்ட் ரோஸை மீண்டும் எப்படியாவது பூக்க வைக்க வேண்டும் நேற்று முன்மதியம் ஒரு கருப்பு வண்ணத்துப்பூச்சி அதன் இலைகளின் மேல் பறப்பதைப் பார்த்தேன் அது நற்சகுனமா தீச்சகுனமா மார்க்வெஸுக்கு நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும் நான் செடிக்கு மட்டுமா தினசரி நீர் ஊற்றுகிறேன். இரவில் நான் உறங்கும் அறையின் சுவரில் தன் இலைகளின் உருவைப் பெருக்கி படர்த்துகிறது    அதற்கும் தானே நீர் ஊற்றுகிறேன். அம்மா உனக்குத் தெரிந்திருக்கலாம் தாம் மட்டுமே அலையும் இடமாக பூனைகள் விதானங்களை எப்போது ஆக்கிக் கொள்கின்றன?  

சல்மான் ருஷ்டியின் தனிமைவாசம்

  பெரும்பான்மைவாதம், மத அடிப்படையிலான கொடுங்கோன்மை, சர்வாதிகாரம் அனைத்தும் கொள்ளை நோய்கள் தான். இந்தக் கொள்ளை நோய்கள் தொடரும்வரை அதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்களும் இருந்துகொண்டே இருப்பார்கள். எவ்வளவு முடியுமோ அந்தளவுக்கு அந்தக் கொள்ளை நோய் சக்திகளுடன் இணையாமல் இருப்பதும் நம்முடைய  விருப்பின்பாற்பட்டதுதான் என்றும் நம்மை எச்சரிக்கிறார் ஆல்பெர் காம்யூ. கொள்ளை நோய் போன்ற சக்திகளுடன் இணையாமல் வாழ்வதென்பது அத்தனை சுலப சாத்தியமல்ல என்றாலும் அதுவே உண்மை என்றும் சொல்கிறார் காம்யூ. மார்க்வெஸ் பற்றிய எழுதிய ஒரு கட்டுரை தவிர, சல்மான் ருஷ்டியின் புனைவெழுத்தில் ஒரு வாக்கியத்தைக் கூட நான் வாசித்திருக்கவில்லையாயினும், அவரது கல்லீரலில் கத்திக்குத்தித் தாக்கப்பட்ட செய்தியை அறிந்த இரவிலிருந்து, இரண்டு நாட்கள் அந்த வலியை நானும் உணர்ந்தேன். உச்சபட்சப் புகழிலும், சௌகரிய நிலையிலும் கூட,  அநாதை வாசத்திலிருந்த ஒரு எழுத்தாளனுக்கு நிகழ்ந்திருக்கும் தாக்குதல், என் போன்ற எல்லா உயிர்கள் மீதும் நிகழ்த்தப்பட சாத்தியமுள்ளதுதான். கருத்தியல் ரீதியான, கலாசார அடிப்படையிலான, அடையாள அடிப்படையிலான குறுகல்வாதங்களும் தூய்மைவாதங்

அஞ்சல் அலுவலகம் இல்லாத நாடு - ஆஹா சாகித் அலி

  1. மினாரெட் புதைக்கப்பட்ட   ஒரு நாட்டுக்கு நான் திரும்பியிருக்கிறேன் களிமண் விளக்குகளின் திரிகளை கடுகெண்ணெய் கொண்டு நனைத்து கோள்களில் கீறப்பட்டுள்ள செய்திகளை வாசிக்க ஒவ்வொரு இரவும் யாரோ ஒருவன் மினாரெட்டின் படிகளில் ஏறிச்செல்கிறான். தொலைந்து போன முகவரிகளைக் கொண்ட கடிதங்களின் சேகரத்திலிருந்து தபால் வில்லை ஒட்டப்படாத கடிதங்களை அவனது விரல் ரேகைகள் ரத்து செய்கின்றன ஒவ்வொரு வீடும் புதைக்கப்பட்டு விட்டது அல்லது காலியாக இருக்கிறது காலியாக? ஏனெனில் நிறைய பேர் தப்பினார்கள், ஓடினார்கள் சமவெளிகளில் அகதிகளானார்கள் இப்போது அவர்களுக்கு ஒரு பெரும் பனிப்பொழிவு மலைகளைக் கண்ணாடியாக மாற்றவேண்டும் அவர்களுக்கு. நம்மை அவர்கள் அதனூடாகப் பார்ப்பார்கள் சுவர் போலச் சூழும் நெருப்பிலிருந்து காக்க வீடுகளைத் தரையில் புதைப்பதை. ராணுவ வீரர்கள் பற்ற வைக்கிறார்கள் தணல்களை ஊதிப் பெருக்குகிறார்கள் எம் உலகத்தை சட்டென்று பற்றும் காகிதக்கூழ் பொம்மையாக்குகிறார்கள் தங்கம் பதிக்கப்பட்ட காகிதக்கூழ் பொம்மைகளாக ஆக்குகிறார்கள் பின்னர் சாம்பலாக்குகிறார்கள். தொழுகைக்கு அழைப்பவர் இறந்தபிறகு எல்லா அழைப்புக

நினைவின் குற்றவாளி நகுலன்

தமிழ் நாவல் கதைப் பரப்பானது, கட்டுறுதிமிக்க புறநிலை யதார்த்தத்தால் சாத்தியங்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டு, பகுத்தறிவின் தீவிர விழிப்பால் கட்டப்பட்டது. லௌகீகம், மதம் மற்றும் அரசு போன்ற அமைப்புகள் காலம்தோறும் மனிதனை வடிவமைக்கவும், கட்டுப்படுத்தவும், வரையறை செய்யவும் முயன்றுகொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால், இவ்வமைப்புகள் தங்கள் நோக்கத்திற்கேற்ப வரையும் மனிதச்சித்திரம் மட்டுமல்ல அவன். தமிழ் நாவல் பரப்பில் பெரும்பாலும் மனிதர்கள் பேசப்பட்டிருப்பது மேற்குறிப்பிட்ட வரையறையின் மீறாத நிலைமைகளில்தான். ஸ்தூலமான நிகழ்வுகள்,வெளிப்பாடுகள், முடிவுகளைக் கொண்டு ஒரு தன்னிலையை, அதன் செயலை வரையறுக்கும் பழக்கத்தை பொதுப்புத்தி உருவாக்கி வைத்துள்ளது. இதிலிருந்து மாறுபட்டு பொருள்கள் மற்றும் உயிர்கள், அவை தொடர்பு கொண்டிருக்கும் சூழலின் மறைதன்மையை சுட்டிப் புலப்படுத்துவதாய், அதன் அகமுகத்தை வரைவதாய், ஒரு பார்வைக் கோணம் நகுலனின் புனைவுகளில், ஒரு விசித்திர அனுபவத்தைச் சாத்தியப்படுத்துகிறது. நகுலன் இவ்வனுபவத்தை திண்ணமான கதை உருவோ,கதாபாத்திரங்களோ இன்றி சாத்தியப்படுத்துகிறார். அவரது எழுத்துகளில் தொடர்ச்சியாய் இடம்பெறும் பூனை

மனதின் பைத்திய நிழல் சுசீலா

நகுலனின் முதல் நாவலாக பிரசுரமான 'நிழல்கள்'-ல் நவீனனுக்கு, வாழ்க்கையைப் போதித்துவிட்டுச் செல்லும் சாரதி, கரிச்சான் குஞ்சுவின் 'பசித்த மானிடம்' நாவலில் வரும் கிட்டாவைச் சற்றே ஞாபகப்படுத்தினாலும் அத்தனை வல்லவன் அல்ல; அதேவேளையில் காசியபனின் கணேசனைப் போல 'அசடு'ம் அல்ல. இந்திய அளவிலும் தமிழிலிலும் நவீன இலக்கியத்தை, தங்களது பிரதான அடையாளமாகத் தெரிந்தெடுத்த பெரும்பாலான பிராமண எழுத்தாளர்கள் எப்படி தங்கள் மரபை உள்ளடக்கமாக, குடும்பத்தைக் கதைப்பொருளாகக் கொண்டு எழுதினார்களோ  அந்த இடத்திலிருந்துதான் நகுலனும் 'நிழல்கள்' என்னும் முதல் படைப்பைத் தொடங்குகிறார். ஆனால், அவர் கடைசியில் வந்து நின்ற இடம் தொடங்கியதிலிருந்து ரொம்பத் தூரம் என்பதுதான் நகுலனின் தனித்துவம்.     பிராமண லட்சணம் சிறிதுமின்றி இருக்கும் தறுதலை குடிகாரத் தந்தை, அவரிடம் ஆட்பட்டுக் கிடக்கும் அம்மாஞ்சி அம்மா, தூரத்துக்குத் தொலைந்துபோய்விட்ட சகோதரர்கள், விதவைகளாகி வீடு திரும்பிவிட்ட சகோதரிகளின் பின்னணியில் தனக்கென்று அடையாளத்தை உருவாக்க, ஏற்கெனவே உள்ள அடையாளத்தை அழிக்க திருடி, பட்டிணம் போய், தலைமறைவாக கோயில்ப