Friday, 29 May 2020

சாகிப்கிரானின் தருண புத்தன்




'அரோரா' என்றால் வைகறை என்று அர்த்தம் சொல்கிறது. சூரியனின் மின்னூட்டம் பெற்ற துகள்கள் உயர் வளிமண்டலத்திலிருக்கும் அணுக்களோடு மோதுவதால் வட, தென் துருவப்பகுதிகளில் சிவப்பாகவும் பச்சையாகவும் வானில் ஏற்படுத்தும் கதிர்வீச்சு அரோரா என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இயற்கையும், அதன் நெறியும் தன்னிடமுள்ள புதிரை அதிசயத்தை, சில வேளைகளில் மாற்று விடைகளை, மனிதன் வழியாக வெளியிடுகிறது. அப்படி வெளியிடும் சிறந்த கலை ஊடகங்களில் ஒன்றாகக் கவிதை இருக்கலாமென்று சாகிப்கிரான் கவிதைகளைப் படிக்கும்போது தோன்றுகிறது. நிகழ்ச்சிகள், அனுபவங்கள், அதன் மாறுதல்களை, தனிச்சுயத்தின் கண்கள் வழி, விளக்கங்கள் வழிப் பகுக்காமல் இயற்கை, வெளி, காலத்தின் நீண்ட வெளியில் வைத்துக் காணும் பார்வை, விளையாட்டு அல்லது ஞானம் இவரது கவிதைகளில் நிகழ்கிறது. அப்படி நிகழும்போது தெரியும் விடியல் அல்லது துருவமுனை சோதியைத் தான் சாகிப்கிரான் அரோரா என்கிறாரோ?

சாகிப்கிரான் கவிதையில் நிகழ்ச்சியும் அனுபவமும் தொடர்வதில்லை;  கதையாவதற்கு முன்னரே துண்டிக்கப்படுகிறது. கவிதை என்பது  சொல் ஆல் ஆனது; கவிதை என்பது வார்த்தை ஆல் ஆனது என்பதை சாகிப்கிரான் மறுபடியும் வெகுகாலத்துக்குப் பின்னர் நினைவூட்டுகிறார். சிறகிலிருந்து பிரிந்த இறகுதான் பறவையின் சரித்திரத்தைத் தீட்டுகிறது.

ஆற்றின் இயற்கையை கால்கள் உணர்வதற்கு பாறைகளைத் தான் தாண்ட வேண்டும். அதுவே மொழியின் சிறந்த அனுபவம். பாலம் கட்டப்படும் போது அது கருத்து அனுபவமாக மாறிவிடுகிறது. அந்தப் பாலத்தில் சமூகம் நடக்கட்டும். துடிக்கும் சின்னஞ்சிறு சொற்கள் தரும் அனுபவம் 'அரோரா'.

அன்பு

அமைதியோ பேரமைதியோ
ஒரு கடுகு இரைந்து ஓடிக் கொண்டேதானிருக்கும்
அன்போ பேரன்போ
ஒரு சொல் மிகச் சின்னஞ்சிறு
சொல் துடித்தபடியே தானிருக்கிறது.

ஒரு சின்னஞ்சிறு பறவை
கொத்தும் வரை
நிகழும் இரைச்சலில்
மெல்ல ஆடிக் கொண்டிருக்கிறது
பொறி..

000

மாநகரின் வீதி வழியே
நாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது
கொட்டி வழியும்
மழையை மீண்டும் மீண்டும்
சிலிர்த்தபடி விரைகிறது
சாலை
இருமருங்கிலும் ஆயிரம் கண்கள்.
இப்படித்தான்
மழையைக் கடந்துவிடும்போல
ஓடி.

000

‘அரோரா' தொகுப்பில் ஆரம்பத்தில் உள்ள இரண்டு கவிதைகள் இவை. இரைந்து ஓடிக் கொண்டிருக்கும் கடுகும், மழையை மீண்டும் மீண்டும் சிலிர்த்தபடி மழைக்கு ஊடாக மழையைக் கடக்கும் நாயும் வேறு வேறு இல்லை. நாம் வாழும் உலகத்தை நாசம் செய்யவல்ல, அனுபவம் என்று நாம் வைத்திருக்கும் கதை வரிசைகளைக் குலைத்துப் போடும், அணுகுண்டின் ஆற்றலுடன் கடுகும் நாயும் இரைந்தோடிக் கொண்டிருக்கிறது. நாயும் கடுகும் வைத்திருக்கும் வேலையோ கடமையோ நெறியோ இந்த உலகத்தால் ஏவப்பட்டது அல்ல.

நாய்க்கும் கடுகுக்கும் இந்த உலகத்துக்கும் தொடர்பு இருக்கிறதா?

இருமருங்கிலும் வரலாற்றின் ஆயிரம் கண்கள் வெறித்துப் பார்க்க தேசத்தின் குறுக்குவெட்டு நெடுஞ்சாலைகளில் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் இப்படித்தான் கடக்கின்றனர். நமக்கும் அவர்களுக்கும் தொடர்பு உண்டா?

கோடிக்கணக்கான மக்களின் பசிக்கு அரசு நிர்வகிக்கும் தானிய சேமிப்புக் கிடங்குகள் திறக்கப்படாத போது, நானூறு மடங்கு கூடுதலாக இந்த ஆண்டு மழைக்காலத்தில் இனப்பெருக்கம் செய்த பாலைவன வெட்டுக்கிளிகள் வட இந்திய வயல்களைத் தாக்கி நாசம் செய்கின்றன. வெட்டுக்கிளிகளின் படையெடுப்புக்கும் திறக்கப்படாத தானியக் கிடங்குகளுக்கும் தொடர்பு உண்டா?

வரலாறு என்றும் சமயம் என்றும் தத்துவம் என்றும் அறிவு என்றும் அரசு என்றும் காப்பியங்களென்றும் கொடுங்கோன்மையுடன் நீண்டிருக்கும் மாநகரின் வீதி வழியே, வரலாறு என்றும் சமயம் என்றும் தத்துவம் என்றும் அறிவு என்றும் அரசு என்றும் காப்பியங்களென்றும் கொடுங்கோன்மை படிந்திருக்கும் ஆயிரம் கண்கள் பார்க்க, மழையை அதன் ஒவ்வொரு துளியையும் சிலிர்த்தபடி விரைந்து மழையை நாய் ஓடிக் கடக்கும். கவிதையும் தான் அந்த நாய்.

000

இசையின் நிழல்

நெடிய
கடல் ஏழு
மலை ஏழு
கடந்தந்த
சமவெளியடைந்தேன்.

என் நுழைவை
வீழ்த்த முனைந்து
நகமுடைந்து வீழ்ந்த
அச்சிங்கம்
மிகப் பழகியதாகத் தோன்றியது.

பிறகு
மெல்ல நெகிழ்த்திக் கொள்கிறது
ஒரு பழுப்பு
இடையே
நெளிந்தது பேராறு.

தனித்த கரையில்
இளமர நிழலில்
பிடரி கோதும்
அவ்வெளியில் எப்போதும்
இருந்து கொண்டிருக்கிறது
ஒரு மிருகம்

கடிகையின் ஒவ்வொரு
மணலும்
ஒரு மானைக் கொல்கிறதா?
ஓர் அரசனைக் கொல்கிறதா?
அல்லது
தன்னை மேலும்
கீழும் இசைவாக்கிக் கொள்கிறதா?

மூங்கில் புதர்
காற்றை
உள் வாங்கிக் கொண்டந்த

இசை.

000


புதையல் பயணமெனத் திகழ்கிறது கவிதை. நெடிய கடல் ஏழு மழை ஏழு எது, சமவெளி எது, நகமுடைந்து வீழ்ந்த பழகிய சிங்கம் எது? பழுத்த இலை நெகிழத் தெளியும் பேராறு எது? மானும் அரசனும் கொல்லப்படும் போது இம்சை தெரியவில்லையே.

கவிதை தோற்றுவிக்கும் நிலவெளி பொன்னெனப் புதிதாக ஒளிர்கிறது. பரிச்சய உலகத்தின் சாயலே இல்லை. ஓவியமாக, இசையாக திரவ உருக்கொண்டு மாறி மாறிக் கோலங்கள் காண்பிக்கிறது கவிதை.

எங்கிருந்து இவையெல்லாம் அங்கே தோன்றுகின்றன? இதற்குப் பதில் அடுத்த கவிதையில் கிடைக்கிறது. அது இங்குள்ள வாழ்வின் ரகசியத்தையும் திறக்கிறது.

வானவில்

உணவு சுவைக்காக
உடை ரசனைக்காக
இப்படி
காதல் ஒரு ரகசியம்.

தருணம் கைக்கொள்ள
தவிப்பு கண்டடைய
எனவே
வாழ்வு ஒரு அதிசயம்.

எதிரி வெற்றி கொள்ள
உறவு பங்கிட்டுக் கொள்ள
அதனால்
பகை ஒரு நிரந்தரம்.

தத்துவம் ஒரு சமவெளி
குழப்பம் மலையுச்சி
இது
சிகரங்களை மெச்சுகிறது.

ஞானம் பகிர முடியாத வெளி
தீவிரம் எளிய தொற்று
படைப்பு
தீராத வெற்று.

என் புத்தகங்கள்
எரிந்த ஒளி
அழகு
உன் முகம் அவ்வளவு.

இது எப்படி வேண்டுமானாலும்
இருக்கலாம்
ஆனால்
ஒளியின் வேகம்
ஒரு
நிலை.

நிலைத்த நிலை.

000

இந்தக் கவிதை, அறிவு எரிந்த ஒளியில் தோன்றும் அழகை, தீர்ந்துவிடாத எப்போதுமிருக்கும் காலிக் கருப்பையை அங்கிருந்து பிறப்பெடுத்துக் கொண்டேயிருக்கும் உயிரின் துடிப்பை, வேகத்தைப் பார்த்துவிடுகிறது.

சாகிப்கிரானின் முந்தைய கவிதைத் தொகுதியைப் படிக்க எனக்குச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. அரோரா கவிதைத் தொகுப்பின் கவிதைகளில் புத்தர் நபராகவும் குணமாகவும் தென்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறார். அன்பின் நிழல் கவிதையில் நீதிபதியாகவும் தீர்ப்பு சொல்லப்படும் அப்பாவியாகவும் நபராகத் தென்படுகிறார்.

‘அரோரா' கவிதைகளில் விவரிக்கப்படும் நிகழ்ச்சிகள், தோற்றங்கள் அடுத்தடுத்து மாறுதல், துண்டிப்பு மற்றும் புதுத்தன்மையைக் கொள்ளும்போது குணமாகவும் புத்தர் தோன்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.

‘அரோரா' தொகுதியின் இரண்டு சிறந்த கவிதைகளில் புத்தர் குணப்பருண்மை கொள்கிறார். தருண புத்தர் என்று அவரை அழைக்கலாம்.

நற்குணம் 

உனக்கு இது
எதுவும்
தெரிவதில்லை.

தெரிந்ததெல்லாம்
மரமும்
அதன் நிழலும்தான்.

நிழலைக் கொண்டாடுகின்றாய்
நிழலை ஆச்சரியப்படுகிறாய்
நிழலின் குரல் வழியே
அந்த மரத்தைத் தழுவிக் கொள்கிறாய்.

வெளியும் ஒளியும்
நீ கவனிக்கத் தவறியவை.

அந்த இரவு
நீ பதறிப் போனாய்
நிழலற்ற
அம்மரம் உனக்கு
அந்நியமாயிருந்தது.

பிரபஞ்ச நிழலை
உன்னால் கொண்டாட முடியாதுதான்
பரந்து விரிந்த
அதன் கரங்கள்
உன் கண்களிலிருந்து தொடங்குகிறது.

வெளிறிய பால்வெளி
கோடானு கோடி
சொற்களில் மிதங்குகிறது.

உன்னால் நம்ப முடியாதுதான்
நீ மீண்டும் மீண்டும்
அந்த மரத்தையே நம்புகிறாய்
அது இலைகளை உதிர்த்து
உன்னைச் சருகாக்குகிறது.

நீ நம்புகிறாய்
நம்பிக்கைதான் மரத்தின் வேராக
ஒரு விடியலுக்காகக் காத்திருக்கிறாய்.

வெள்ளி முளைத்துவிட்டது
இனி அற்புதம்தான்
அந்த இடுங்கிய செடியின் நிழலுக்காய்
ஓர் எறும்பு தன் கொம்புகளை நீட்டி
இந்தப் பிரபஞ்ச நிழலை
ஏந்தி தொலைவோ தொலைவில்
வீச எத்தனிக்கும் கணம்வரை
நானும் நம்புகிறேன்.

என்றாவது ஒருநாள்
குளிர்ந்த ஒரு இரவு
உன்னைப் புடம் பண்ணும்
அப்போது நான் நம்புவேன்.

கிழவன் சுமந்தலையும்
மணற்கடிகையில்
இன்னும் கொஞ்சந்தான்
நொடிகள் மீந்ததாக ஒரு
விண்மீன் எரிந்து வீழ்கிறது.

கடிகையின்
ஒற்றைச் சுழற்றலில்
கிழவன் குழந்தையாகிறான்.

ஆனால்
எல்லாவற்றையும் நம்பிவிடுகிறது
எறும்பு.

நீ
நிழல்
நான்
ஒரு மணற்கடிகை.

இப்படித்தான்
ஒரு நிகழ்வை
வெறித்துப் பார்க்கும்
அரூபச் சொல்லொன்றின்
நற்குணம்.

000

எனக்கு இந்தக் கவிதை முழுமையாகப் புரியவில்லை. ஆனால், முழுக்கப் புரியாமலேயே இந்தக் கவிதை ருசியாக உள்ளது. இதில் சொல்லப்படும் காட்சிகள் கண் முன்னர் விரியும்போது அமைதியும் பிரமாண்ட உணர்வும் ஏற்படுகிறது. கவிதை சொல்லி, எனக்குத் தெரியாததை அறிந்தவராக உள்ளார். அவர் பார்க்கும் விஸ்தீரணத்தில் உலகை, நிகழ்ச்சிகளை நான் பார்க்கவில்லை. ஆனால் பார்க்க முடியாத பிரபஞ்சத்தின் நிழலும் அதன் கரங்களும் வாசிப்பரின் கண்களிலிருந்துதான் தொடங்குகின்றன என்கிறார். மரம் எதைக் குறிக்கிறது. தனது கொம்புகளால் பிரபஞ்ச நிழலை வீச எத்தனிக்கும் அந்த எறும்பு என்ன? எல்லாவற்றையும் ஏன் அந்த எறும்பு நம்புகிறது?

சொற்களின் சம்பந்தத்தில் சொற்கள் மீதான நம்பிக்கையில் இருத்தல் கொள்ளும் பால்வெளி வெளிறத் தானே செய்யும். இப்படித்தான் சொல்லாகச் சொல்லப்படுவதற்கு முன்னர், வெறித்துப் பார்க்கும் அரூபச் சொல் நற்குணம் கொண்டதாக ஆகமுடியும்.

000

வலசை

காக்கையின் ஒடிந்த காலுக்கு
மருத்துவம் பார்க்கும்
தீனதயாளன்
புறக்கடையில் வைத்திருக்கும்
உண்டிவில்லை யாரும்
பார்த்ததில்லை.

எல்லோரும் நம்புவது
அது பறந்து போகும்போது
தங்கம் கனக்கு சுரை விதையுடன்
திரும்பும் என்பதே.

தயாளனும் இப்படித்தான்
காக்கையின் மறதியை
பெரிதும் நம்பியிருக்கிறார்.

ஆனால்
பறவை தன்கால்
நன்றாகட்டும் என்றிருக்கிறது.

ஏனென்றால்
பறவைக்கிருப்பது தனித்தியங்கும்
கூட்டுமனம்.

எனது இறக்கைகளை
தோலுக்கடியில்
மறைத்து வைத்திருப்பதை
சுண்டிவில்லைப் போலவே
யாரும் கண்டு கொள்ளவில்லை.

அடையாளமற்ற
பிரதேசங்களின் நெடிய
ரகசியங்களை மிகத்
தொலைவிலிருந்தே நான்
அறிவேன்.

நீங்கள் நினைப்பதுபோல இல்லை.
நானொரு
குருடன்
செவிடம்
ஊமை.

இதுவே
அதன் சாத்தியம்.

000

சாகிப்கிரானின் கவிதைகளில் தென்படும் புத்தர் வெளியே ஏற்கெனவே அறியப்பட்டிருக்கும் புத்தர் அல்ல. கவிதைக்கு அருகே இருக்கும் ஒரு தருண புத்தரை சாகிப்கிரான் படைத்திருக்கிறார். அங்கே எதுவும் தனியாக இல்லை. எல்லாம் எல்லாவற்றோடும் இணைந்திருக்கிறது. மரம் இலைகளை உதிர்க்கும்போது, அதை நம்பியிருந்தவன் அதனாலேயே சருகாகிறான். பறவைக்கு இருக்கும் தனித்தியங்கும் கூட்டுமனம் என்பதை அந்தப் புத்தரால் பார்க்க முடிகிறது.

கண்டங்களைத் தாண்டிப் பயணிக்கும் பட்டாம்பூச்சிகளுக்கும் வெட்டுக்கிளிகளுக்கும் இருப்பது தனித்தியங்கும் கூட்டுமனம் தானே.

அடையாளமற்ற பிரதேசங்களின் நெடிய ரகசியங்களை மிகத் தொலைவிலிருந்தே கவிதைக்கு நெருங்கிய அந்தப் புத்தனால் அறிய முடியும். தொலைவில் நடப்பதை முகர முடிந்த, தொலைவில் இருப்பதைத் தொட முடிந்த கவிதைக்கு நெருக்கமான புத்தன், அதனாலேயே பார்க்காதவனாக கேட்காதவனாக பேசாதவனாக, குறைவாய் நுகரும் புத்தனாகத் தென்படுகிறான்.

ஆனால் அவன் இன்னொன்றைப் பார்க்கிறான்; வேறு ஒன்றைக் கேட்கிறான்; பேச முடியாததைப் பேச முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

000



புலன்களுக்கும் மனத்துக்கும் புலப்படாத, ஆனால் நமது வாழ்க்கை இயங்குவதற்கு ஆதாரமாக உள்ள உலகங்கள் மற்றும் அவற்றின் இயக்கங்களையும் அங்ககமாக இணைத்துக் கொண்ட சாகிப்கிரானின் கவிதையுலகம் தமிழுக்குப் புதிது அல்ல. பிரமிள், அபி, தேவதச்சன், ஆனந்த், ஷா அ, எம். யுவன் என்று நீளும் மரபில் வருபவர் சாகிப்கிரான் என்று வகுக்க முடியும். அறிவியல் மற்றும் தத்துவத்தின் கரையில் நிற்கும் விந்தை இவர்கள் ஏற்படுத்தும் பொது அனுபவம். சி. மணியின் நேரடிப் பரிச்சயமும், அவர் மொழிபெயர்த்த தாவோ தேஜிங்கின் அடிப்படைகளும் சாகிப்கிரானின் மேல் தாக்கத்தைச் செலுத்தியிருப்பதை உணரமுடிகிறது.

அறிவின் பயனின்மையும், அறிவு எரிந்த பிறகே தோன்றும் அழகு குறித்த துக்கமும், எல்லையற்றதின் மீதான திகைப்பும் சாகிப்ரானின் கவிதையில் தென்படுகிறது. சில சமயங்களில் அனைத்தையும் உதறிவிட்டு இயற்கையின் நீதியுணர்வில் அழகில் உண்மையில் நம்பிக்கையுடன் அமர்கிறது. அங்கே அறிவது வேறு. அது அமைதி. கடுகு இரைவது போல, ஆயிரம் கண்களுக்கு இடையே நாய் ஓடுவது போல ஒரு அமைதி சாகிப்கிரானில் கவிதையில் சாதிக்கப்பட்டுள்ளது. இது சமீபகாலத்தில் சாத்தியப்படாத அமைதி.

அதியமான் என்றொரு இரவு

ஒரு கனி பங்கிடப்படும் போது
வழமையான கத்தியின் கூர்
பனியைப் போல் சிரிக்கிறது.

ஒரு துண்டாட்டத்தில்
பழம் மட்டுமல்ல கொட்டையும்
சிதைகிறது.

இரண்டு மூன்று நான்கு ஐந்து என
பனி வீசிச் சிரிக்கும் போது
நூற்றாண்டு மரமொன்றோ
சித்தன் போற்றும் செடியோ
ஒரு துளி மழையோ
அல்ல
பங்கு மிகச் சிறியதாகப்
பிரிக்கப்படுகிறது.

முழுமையான பங்கீடும் அதுதான்

பங்கிடுதல் மிக நுட்பமானது.

சாகிப்கிரானுக்கு எனது அன்பு.     










Thursday, 28 May 2020

டிராகனின் முணுமுணுப்பு



“நெறி எது?” என்று ஒரு துறவி ஷியான் யென்னிடம் கேட்டார். “பட்ட மரமொன்றில் டிராகன் முணுமுணுக்கிறது" என்று பதில் கிடைத்தது. துறவி அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டார். “நெறியைப் பின்பற்றும் மனிதன் என்னவாக இருக்கிறான்?”. கபாலத்தில் உள்ள விழிக்கோளங்கள் என்று ஞானி பதிலளித்தார். “பட்ட மரத்தில் டிராகனின் முணுமுணுப்புகள் எதைத் தெரிவிக்கின்றன?” என்று அத்துறவி பின்னர் ஒரு நாள், ஷீ ஷுவாங்கிடம் கேட்டார்.  "இன்னும் மகிழ்ச்சி மிச்சமிருப்பதை" என்றார் ஷீ ஷுவாங். கபாலத்தில் இருக்கும் விழிக்கோளங்களின் நிலை பற்றி அந்தத் துறவி கேட்டார். விழிக்கோளங்கள் இன்னும் பிரக்ஞையுடன் உள்ளன என்று ஷீ ஷுவாங்கிடமிருந்து பதில் கிடைத்தது. பட்டமரத்திலிருக்கும் டிராகனின் முணுமுணுப்பு எதைத் தெரிவிக்கின்றன என்று துறவி, ஞானி ஷா ஷன்னிடமும் கேட்டார். அந்தக் கேள்விக்கு, ரத்த ஓட்டம் இன்னும் துண்டிக்கப்படவில்லை என்று பதில் கிடைத்தது. கபாலத்தில் இருக்கும் விழிக்கோளங்கள் என்ன நிலையில் இருக்கின்றன என்று துறவி கேட்டார். விழிக்கோளங்கள் இன்னும் உலரவில்லையென்று ஷா ஷன்னிடமிருந்து பதில் கிடைத்தது. டிராகனின் முணுமுணுப்பை யார் கேட்க முடியும் என்ற கேள்வி எழுந்தது. “இந்த முழு உலகத்திலும், கேட்க முடியாதவர் என்று ஒருவரும் இல்லை" என்று ஷா ஷன் பதில் சொன்னார். டிராகனின் முணுமுணுப்புகள் பற்றி எந்தப் புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டது என்று துறவி கேட்டார். “அது எந்தப் புத்தகத்தில் உள்ளது என்று தெரியாது. ஆனால், அதைக் கேட்டவர்கள் இறந்துவிடுகிறார்கள்.” என்று ஷா ஷன் பதிலளித்தார்.


பட்டமரத்தில் டிராகன் முணுமுணுக்கிறது
அதன் நெறியும் அதற்குத் தெளிவாகப் புலப்படுகிறது
கபாலத்தில் பிரக்ஞை இல்லாத போது மட்டுமே
கண்கள் தெளிவாகின்றன.
மகிழ்ச்சியும் பிரக்ஞையும் அந்தத்துக்கு வரும்போது
அனைத்து நிகழ்ச்சிகளும் முடிவுக்கு வருகின்றன
அப்படிப்பட்ட ஒன்று
களங்கத்துக்கிடையே தூய்மையை எப்படிப்
பிரித்தறிய முடியும்.

(The Blue Cliff Record ஜென் சூத்திர நூலிலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டது) 



Tuesday, 26 May 2020

வீடு என்பது இடம் மட்டும் அல்ல - ஓவியர் மருது நேர்காணல்



வீ டு திரும்புதல் எனும் நிகழ்ச்சியும், வீடு திரும்புதல் என்பதன் பொருளும் புராதன காலத்திலிருந்து எல்லாப் பண்பாடுகளிலும் மதிப்போடு பார்க்கப்படுகிறது. போர்கள், வணிக யாத்திரைகள், ஆன்மிகப் பயணங்கள் என எல்லாவற்றிலும் வீடு வந்து சேருதல் என்பது முழுமையாகவும் பூர்த்தியாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. நவீன இந்தியாவின் உள்கட்டமைப்பை உருவாக்குவதற்கு காலாட்படையினராகச் செயல்பட்டுவரும் அந்தப் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு நமது கார்ப்பரேட் இந்தியா குறைந்தபட்சக் கூலியை இதுவரை உத்திரவாதம் செய்யவில்லை. ஆனால் கரோனாவை முன்னிட்டு அவசர அவசரமாகப் பிறப்பிக்கப்பட்ட ஊரடங்கு தொடர்பில் குறைந்தபட்ச ஆசுவாசத்துடன் ஊர் திரும்பும் கௌரவத்தைக்கூட அவர்களுக்கு அளிக்கத் தவறிவிட்டோம். ஊரடங்கு தொடங்கியதிலிருந்து புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் வீடு
திரும்புவதற்காகப் படும் அல்லல்களைப் பார்த்துப் பார்த்து எதிர்வினையாக ஓவியர் மருது தனது ஸ்கெட்ச் புத்தகத்தில் படங்களை வரைந்துகொண்டிருக்கிறார். ‘எனது கையறு நிலையில் இதைத் தவிர வேறு என்ன செய்ய முடியும்?’ என்று கண்ணீரோடு தனது சித்திரங்களைப் பகிர்கிறார். அந்தச் சித்திரங்கள் குறித்து அவரது இல்லத்தில் மேற்கொண்ட நேர்காணல் இது...



உங்களது இந்தப் படங்களில் மரணம் ஒரு துர்தேவனைப் போல
புலம்பெயர் தொழிலாளர்களைத் தொடர்கிறதே?

ஈழ விடுதலைப் போரின்போது எலும்புக்கூடாக நிற்கும் குதிரை மீது உட்கார்ந்திருக்கும் மரணத்தை வரைந்தேன். அவன்தான் இந்தப் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களையும் எனது சித்திரத்தில் துரத்திக்கொண்டிருக்கிறான். ஊடகங்களில் வந்த புகைப்படங்களும் வீடியோக்களும் என்னைப் பதைபதைக்க வைத்தன. ஒரு பெண், இறந்துபோகும் தறுவாயில் இருக்கும் குழந்தையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு, இன்னொரு குழந்தையைத் தோளில் போட்டுக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் காட்சியைப் பார்த்தபோது
தாங்கவே முடியவில்லை. குழந்தையை இழக்கப்போகும் அந்த
அம்மாவின் பிலாக்கணம் மனத்திலிருந்து போகவே இல்லை.
அவை படங்களாக மாறிவிட்டன.

நாஜி விஷவாயுக் கிடங்கில் அடைப்பதும் இத்தனை தூரம்
புலம்பெயர் தொழிலாளர்களை நடக்கவிட்டதும் ஒன்றுதான் என்று
ஒரு ஓவியத்திலேயே எதிர்வினையாற்றியுள்ளீர்கள்?

இந்த நிலைக்கும் மேல் மனிதர்களை எப்படித் தள்ள முடியும்?
அரசாங்கத்துக்கு மனம் இல்லாமல்போய்விட்டது. உரிய காலத்தில்,
உரிய முடிவுகளை எடுப்பதற்கான சக்தி இல்லாமல் போய்விட்டது.
இனி, அவர்களுக்கு வாழ்க்கையில் என்ன உத்தரவாதம் கொடுக்க
முடியும்? அப்படிப்பட்ட நிலைக்கு அவர்களைத் தள்ளிவிட்டோம்.
ஒரு வாரம் அவர்களுக்கு அவகாசம் கொடுத்து, அவரவர்
பாதுகாப்பாக வீடு திரும்பும் நிலையைத் திட்டமிட்டிருந்தால் இதைத்
தவிர்த்திருக்கலாம். அடைத்து வைக்கப்பட்டதை மீறி வெளியே
வந்து, ஊர் திரும்ப வேண்டும் என்று போராடியவர்களை போலீஸ்
லத்தியால் அடிக்கிறார்கள். விலங்குகளைப் போல அவர்கள்
மீது கிருமிநாசினி கலந்த நீரைத் தூவுகிறார்கள். அதுபோக,
அத்தனை சிரமங்களுக்குப் பிறகு ஊர் திரும்புவதற்கான ரயிலுக்குக்
காசு கேட்டனர். காசு கொடுக்க முடியாதவன்தானே சாலையில்
நடக்க இறங்குகிறான். சென்னையில் வீடு இல்லாமல், உடம்பு
சரியில்லாமல், சகோதரி வீட்டுக்குப் போன கூலித் தொழிலாளி
ரவியை அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் கரோனா நோயாளி என்று
பயந்து விரட்டிவிட்டார்கள். அவருக்கு கரோனா இல்லை. தெருவுக்கு
வந்தவர் அங்கேயே இருந்து அடுத்த நாள் இறந்துவிட்டார். சக
மனிதர்கள் தொடர்பான அணுகுமுறையையும் இந்த ஊரடங்கு
மாற்றிவிட்டது.

எவ்வளவு சித்திரங்கள் வரைந்திருப்பீர்கள்?

முப்பதுக்கும் மேல் இருக்கும்.



இந்தியாவின் எல்லா மூலைகளிலிருந்தும் நடந்தும் சைக்கிளிலும்
கிடைக்கும் வாகனங்களிலும் போகும் காட்சிகள் எதை
உணர்த்துகின்றன?

செத்தாலும் ஊருக்குப் போய்ச் சாவோம் என்ற தீர்மானத்துடன்
அவர்கள் நடந்துபோகின்றனர். வீடு என்பது வெறும் இடம்
மட்டுமல்ல. வீடு என்பது உணர்வு; அது எப்போதைக்குமான
உண்மை என்று புரிகிறது.

Monday, 25 May 2020

வினோரா உணர்ந்த ஈரம்



பதினைந்து வயதான போது, வினோரா விடுதியில் தங்கிப் படிப்பதற்காக அனுப்பப்பட்டார். அதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்னர்தான், அவருக்கும் அவரது சகாக்களுக்கும் பெண் அங்கம் அங்கமாகப் பிரிந்து தெரியத் தொடங்கியிருந்தாள். பெண்ணின் பாலுறுப்புகளைக் குறிக்கும் கெட்ட வார்த்தைகளை அவர்கள் மிட்டாயைப் போல வாயில் சுவைக்கத் தொடங்கியிருந்தனர். அதற்கு முன்பு பெண் என்பவள் வினோராவுக்கு, அவள் முகத்தை மையமாகக் கொண்டவளாகத் தெரிந்தவள். வினோராவுக்குப் பெண் அங்கம் அங்கமாகப் பிரியத் தொடங்கிய போது, அவளது தொப்புளும் முலைகளும் தான் முதலில் அவரை ஈர்த்துப் பாடாய்ப்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தது.

வினோராவை விடுதிக்கு அனுப்ப வீட்டில் ஆயத்தம் தொடங்கிய போது, மார்பின் பிளவு கோடாகத் தெரியும் நடிகையின் புகைப்படம் வெளிவந்த வெளிவந்த பத்திரிகை ஒன்றைப் பார்த்தார். வினோராவைக் கவர்ந்த அவளது புகைப்படம் வெளிவந்த பக்கத்தை மட்டும் கிழித்து ரகசியமாக வைத்துக் கொண்டார். தன் ரகசிய மூலையில் இருக்கும் முதல் காமரூபத்துடன் கற்பனையில் குடித்தனத்தைத் தொடங்கினார்.

விடுதிக்கு வந்தபின்னர், தனது அன்னைக்கு தினசரி அழுதுகொண்டே கண்ணீர், காகிதத்தில் வழிய வழிய இன்லாண்டு கடிதங்களை எழுதினார். முதல் வாரத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று, மதிய உணவுக்குப் பின்னர், அறையில் யாரும் இல்லாத போது, வினோரா, தனது பையிலிருந்து நடிகையின் புகைப்படம் இருந்த தாளை எடுத்தார்.

அவளது முலைகள் பிரியும் கோட்டை மோகித்தபடியே, முதல் முறையாக சுயமைதுனத்தில் ஈடுபட்டார். வினோராவின் வேட்டியில் ஈரம் படிந்தது. ஆண்குறியின் மொட்டு அந்த ஈரத்தில் குளிர்ந்தது.

முதல் மைதுனத்துக்கு முந்தைய வினோராவின் உலகம் உலர்ந்து இலேசாக சற்றே பூமிக்கு மேல் ரகசியமற்று அந்தரங்கமே இல்லாத ஒளியைச் சூடி ஆடிக் கொண்டிருந்தது.

அவர் வேட்டியில் இருந்த ஈரத்தை எழுந்து நின்று பார்த்தார். எண்ணமாய், பருப்பொருளாய், சுற்றிலும் சுவர்களாக மாறியிருந்தது.

ஹிம்சை என்ற வார்த்தையை வினோரா முதல் முறையாக உணர்ந்து உச்சரித்தார். 

Tuesday, 19 May 2020

தெரிந்த கடல் தெரியாத கடல்



வினோராவுக்கு நினைவில் தெரிந்த கடல் எல்லாம், அம்மாவுடனோ அப்பாவுடனோ பெரியம்மாவுடனோ அண்ணனுடனோ தொடர்புடையது. கடல் அலைகளின் சத்தத்துடன் தங்கைக்கு மொட்டை போட்ட கடலின் ஞாபகம் உண்டு. முழுக்க மனிதத் தலைகளே தெரியும் பண்டிகையோடு தொடர்புடைய கடலை அவனுக்குத் தெரியும். கடலோர விடுதியில் ஒரு விழாவுக்குப் போயிருந்த போது, எல்லாரும் மதிய உறக்கத்தில் இருக்க, அறையிலிருந்து நழுவி, மாமா மகனுடன் கடல்குச்சிகளும் சிப்பிகளும் பொறுக்கிவிட்டு கால்களில் உப்புநீர் எரியத் திரும்பிவந்த கடலைத் தெரியும்.

இப்படியாகத் தெரிந்த கடல்களின் நினைவுடன் வினோரா, தனது 17 வயதில், வீடு அவனைத் துரத்தத் தொடங்கியிருந்த போது, ஒருநாள், கடற்பகுதி இருக்கும் ஊருக்குப் பேருந்தேறினான். அந்தக் கடற்பகுதி ஊரின் பெயர் மட்டும் தெரியும். போய்த் திரும்புவதற்கான கட்டணம் அவனிடம் இருந்ததும் இன்னொரு காரணம்.

பேருந்துக்கும் அதுதான் கடைசி நிறுத்தம். வினோரா கடலைச் சந்திக்க விரைந்தோடினான். கடல் எங்கிருக்கிறது என்பதைக் கேட்க வேண்டியதில்லை.

ஒரு முட்டையில் இருப்பதைப் போலக் குழிந்து இருந்த கடலைப் பார்த்தவுடன் அதிர்ச்சி. இறங்கி கடலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். சரிந்து விரிந்த மணல் பரப்பும் மணலில் மேலோங்கியிருக்கும் கருநிறமும் அலைகளோடு சேர்ந்தே அவனிடம் ஓலமிட்டன. வேறு சீதோஷ்ணத்துக்குள் அவன் உடல் நுழைந்துவிட்டது. பேருந்திருக்கும் ஊர் தொலைவில், மிகத் தொலைவில் என்று கடல் சொல்லியது. ஒரு சிறு பறவை கூட இல்லை. அலைகளைக் கால்கள் தொடப்போகும் தூரம் வருவதற்கு முன்பே வினோரா நின்றுவிட்டான். அங்கே ஆழத்தில் வனத்தில் வசிக்கும் பேருயிர்கள் எல்லாம் வினோராவை வா வா என்று அழைத்தன.

குழிந்து தன்னை வாங்கிக் கொண்ட கடல், சீக்கிரத்தில் மேல் ஓட்டால் தன்னை மூடிவிடும் என்று நினைத்தான். தனிமை மூச்சு முட்டத் தொடங்கியது. நொடி நீளத் தொடங்கியது. திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓடத் தொடங்கினான்.

அவன் வந்து இறங்கிய பேருந்து கிளம்புவதற்குத் தயாராக இருந்தது. பேருந்து நிற்பதற்கான அனைத்து வஸ்துகளோடும் ஊர் காட்சியளித்தது. ஆட்கள் இருந்தனர். ஆனால், சத்தமே இல்லை. அவன் யாரையும் பார்க்கவில்லை.

தற்போது பார்த்த கடல் வேறு என்று அவனுக்குத் தெரிந்தது. தெரியாத கடல் ஒன்றுக்குள் இப்படித்தான் கால்பதித்தான் வினோரா.

வினோராவின் பயணம் தெரிந்த கடலிலிருந்து தெரியாத கடலுக்குத் தொடங்கியது.

Saturday, 16 May 2020

ஆர்தர் ரைம்போவின் நரகம்




பதினாறு வயதுப் பருவத்தில் கவிதைகளில் மேதமை துலங்க எழுதத் தொடங்கியவன்; 21 வயதில் கவிதை எழுதுவதையும் துறந்தவன். கண்டங்கள் தாண்டிய பயணம், உறவுகள், வர்த்தகம் என்று தான் ஈடுபட்ட எல்லாவற்றிலும் சாகசத்தை நாடி, 37 வயதில் எரிநட்சத்திரம்போல இந்த உலகத்தை நீத்த அந்த பிரெஞ்சுக் கவிஞனின் பெயர் ஆர்தர் ரைம்போ. நரக வாழ்க்கையை நோக்கிய ஏக்கம் என்று சொல்லக்கூடிய படைப்பு ரைம்போவின் வசன கவிதை நூலான ‘நரகத்தில் ஒரு பருவகாலம்’.

உறவுகள், அன்றாட அனுபவங்களில் மனம் உணரும் வலி, வன்முறை, கசப்பு, துயரம் ஆகியவற்றை வெகுளித்தனம், களங்கமின்மையோடு வெளிப்படையாகச் சொல்லும் படைப்பு இது. சமூக நெறிகளும் சமய நெறிகளும் இருளென்று கருதும், தீமை என்று மூடி வைத்திருக்கும் உணர்ச்சிகளை அதன் மூர்க்கத்தோடு வெளிப்படுத்தியிருக்கும் படைப்பு இது. வலி, வேதனை, ஏக்கங்கள் நொதித்த மதுக்குடுவைகள்தான் ரைம்போவின் படைப்புகள். மனிதனின் இயல்புணர்ச்சிகள் அத்தனையும் திறக்கப்படும் இடமாக அவரது உலகம் உள்ளது. அதற்கு நரகம் என்று இங்கே பெயரிடப்பட்டுள்ளது.

நேசம், சகோதரத்துவம், மனிதாபிமானம், மன்னிக்கும் இயல்பு, சேவை ஆகியவற்றால் கட்டப்பட்ட ஒரு நாகரிகத்துக்கு, அந்த நாகரிகத்தின் அடையாளமாக உருவான கிறிஸ்துவை இன்றுவரை பரிசீலிக்கும் கலைஞர்கள் உண்டு. லியோ டால்ஸ்டாய், தஸ்தயேவ்ஸ்கி முதல் நிகோலஸ் கஸாண்டாசாகி வரை சொல்லலாம். ஆனால், கிறிஸ்துவுக்கும் கிறிஸ்தவ நெறிமுறைகளுக்கும் முன்னரான மனித இயல்பைத் தங்கள் வாழ்க்கை வழியாகவும், படைப்புகள் வழியாகவும் கிழித்துப் பரிசீலிக்கும் கலைஞர்களின் வரிசையும் வரலாற்றில் நீளமானது. சார்லஸ் போதலேர், லெர்மந்தேவ் முதல் ழான் ஜெனே வரை ஞாபகத்துக்கு வருகிறார்கள். இந்த மரபில் வருபவர் ஆர்தர் ரைம்போ. கிறிஸ்துவத்துக்கும் கிறிஸ்துவ நெறிமுறைகளுக்கும் முன்னால் என்று சொல்லும் போது இவர்கள் நவீனத்துவத்துக்கு முன்னரான பூர்வகுடிகளின் ஆற்றல், வேட்கை, அழகியல் ஆகியவற்றை இவர்கள் படைப்பிலும் தங்கள் சொந்த வாழ்விலும் சேர்த்துப் பரிசீலித்தவர்கள். சென்ற நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஜப்பானிய எழுத்தாளர் யூகியோ மிஷிமாவையும் இதற்குப் பெரிய உதாரணமாகச் சொல்ல முடியும். ஜப்பான் நவீனமடைந்ததை ஏற்காது, அங்கிருந்த பழைய சாமுராய் வாழ்க்கை முறையில் உள்ள ஆண்மை, வீரம் ஆகிய பண்புகளிலிருந்து அகற்றம் செய்யப்பட்ட மலட்டு தேசமாக நவீன ஜப்பானைப் பார்த்தார்.

ஆர்தர் ரைம்போவின் உலகில் கடவுள் இல்லை. நரகமும் சைத்தானும் அவரது இடமாகவும் உடனிருப்பாகவும் உள்ளனர். ரைம்போ அங்கேயிருந்து கிறிஸ்துவுடனான யுத்தத்தை நடத்துகிறார். யுத்தம் புரிபவர் கிறிஸ்து என்பதால் ரைம்போவின் மொழியும் வேதாகமம்போல தெய்வீகத்தன்மையையும் இசைமையையும் அடைந்துவிடுகிறது. அந்த இசைமை தமிழிலும் கூடியுள்ளது. அவரது கவிதை உள்ளடக்கம் எவ்வாறு இருக்கிறது என்பதை வாசகர்கள் தெரிந்துகொள்ள அவற்றின் தலைப்புகளே போதுமானவை. தீய ரத்தம், நரகத்தின் இரவு, முட்டாள் கன்னிப்பெண், நரகத்தின் மணமகன்...

“சமய குருக்களே, பேராசிரியர்களே, எசமானர்களே, நீதியின் முன்னால் என்னைக் கொண்டு வந்ததன் மூலமாக நீங்கள் தவறிழைக்கிறீர்கள். நான் ஒருபோதும் இந்தக் கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவனில்லை. நான் ஒருபோதும் கிறிஸ்தவனாக இருந்ததில்லை. சித்திரவதையின் காலத்தில் பாடிக்கொண்டிருந்த இனத்தினன் நான். உங்களுடைய விதிகள் எனக்குப் புரிவதில்லை. நீதியும் நியாயமும் என்னிடமில்லை, நானொரு விலங்கு. நீங்கள் தவறிழைக்கிறீர்கள்.” என்று எழுதுகிறார் ஆர்தர் ரைம்போ.

ஆர்தர் ரைம்போ தனது 19 வயதில், அன்றைய பிரெஞ்சு சமூகம் தடைவிதித்திருந்த ஒரு வாழ்க்கைமுறையிலிருந்து, போதையின் பிடியில் இந்தப் படைப்பை எழுதியிருக்கிறார். 1873-ல் இந்தக் கவிதைகள் புத்தகமாக வெளியான போது பாரிஸ் கலைஞர்கள் வட்டாரத்தில் எந்த மதிப்பையும் பெறவில்லை. அச்சான புத்தகங்களில் பெரும்பாலானவை ரைம்போவாலேயே கொளுத்தப்பட்டன. கவிதையிலிருந்தும் இந்த உலகிலிருந்தும் அவர் வெளியேறிய பின்னர் 1901-ல் இந்த நூல் மறுகண்டுபிடிப்பு செய்யப்பட்டது. ஆர்தர் ரைம்போவை மகத்தான கவிஞன் என்று உலகத்துக்கு அடையாளப்படுத்திய இந்தக் கவிதைத் தொகுதி, மிகுந்த அர்ப்பணிப்புணர்வோடு கார்த்திகைப் பாண்டியனால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. தமிழுக்கு அதிகம் தெரியவராத படைப்பாளியான ஆர்தர் ரைம்போவின் வாழ்க்கை பற்றியும், அவரது கட்டற்ற ஆளுமை குறித்த தெளிவான குறிப்புகளும் இந்நூலில் உண்டு. அளவில் சிறிய நூல்; நம்முடன் வெகுகாலம் இதயத்தில் தங்கப்போகும் நிறையுடையது.

நரகமும் நரகம் சார்ந்த உணர்வுகளும் நரகங்களை அனுபவிக்கும் தொடர்ந்து அனுபவிக்க ஏங்கும் வரலாறும் கொண்டது நம் உடல். சொர்க்கத்தை விட அதிகம் உயிர்ப்பையும் துடிப்பையும் தருவது நரகம் தான். உயிர்ப்பும் துடிப்பும் தான் வாழ்வதற்கான சக்தியைத் தூண்டுவதால்  ஆர்தர் ரைம்போ போன்றவர்களின் படைப்புகள் கூடுதல் ஒளியுடையதாக மாறுகின்றன. 

Thursday, 14 May 2020

எனக்கு சொல்



தேவாலயத்து வளாகத்துக்குள்
பிறந்து
அதற்குள்ளேயே சுற்றிவரும்
குட்டி நாய் அது
வேறு விசேஷமொன்றும் அதற்கு  இல்லை
தாய்ப்பால் இன்னும் கிடைப்பதால்
கொளுகொளுப்பு
கோலிக்குண்டு கண்களில் சுடரும் உயிர்ப்பு
மடிந்த ஒரு காது
கூடுதல் வசீகரம்.

நாக்கை வெளியே நீட்டியபடி
சுற்றிச் சுற்றி வருகிறது
அதன் நாக்கு அதன் வாலை விட
மற்ற நாய்களின் நாக்கை விட
பெரியது இல்லை
ஆனால்
குட்டிநாயின் கம்பீரம் குறும்பு
அதன் வெளியே தொங்கும் நாக்கு
என்று சொல்லமுடியும்.

நாள்கள் சென்றன
பிஸ்கெட் நிறம் கொண்ட
மிருதுவான கம்பளியொத்த அதன் சருமத்தில்
தூசி படரத் தொடங்கிவிட்டது
உண்ணிகளும் ஏறியிருக்க வேண்டும்.

சாயங்காலச் சூரியனின் கிரணங்கள்
அந்த மைதானத்தில் அனைத்தையும்
பொன்னாக்கும் போது
ஏதோ ஒரு தருணத்தில்
இந்தக் குட்டிநாய்
துள்ளும் குதிரையாகிறது
வளாகத்துக்குள்ளும் வாயிலுக்கும்
பெரும் கடமையை முடிக்கும் போர்வீரனாய்
அரக்கப் பரக்கப்
பாய்ந்து ஓடிவிட்டுத் திரும்பும்
இரண்டு மடங்கு உயரமுள்ள
பெரிய நாய்களையும்
சேனாதிபதி போல அப்போது மேய்த்து
நிர்வகிக்கும் அதிகாரம் அதனிடம் துலங்கும்
அப்போது
அதன் வெளித்தொங்கும் சிறிய நாக்கைத்தான் மகிழ்ச்சி
என்று மொழிபெயர்க்கிறேன்
குட்டி நாய்க்கு நாக்கு.

Wednesday, 13 May 2020

வினோராவின் நறுமண பீரோ



தினசரி மரணங்கள் நேரும் ஊர் அது. பற்றாக்குறையும் அஞ்ஞானமும் ஜனங்களாக வாழும் தெருவில் துக்கமும் சலிப்பும் நித்தியமாக வசித்த வீடு வினோராவுடையது. அந்த வீட்டின் கடைசியில் படுக்கையறையின் மூலையில் ஒரு பீரோ இருந்தது. வினோராவின் அப்பா அந்த பீரோவைத் திறக்கும்போதெல்லாம் சிறுவன் வினோரா எட்டிப் பார்ப்பான். அவனுடைய அப்பா அவனை அறையிலிருந்து வெளியே விரட்டி விடுவார். பீரோவிலிருந்து வரும் நறுமணத்தை மட்டும் வினோரா குழந்தையாக உணர்ந்திருக்கிறார். பெரியவராகி விட்ட வினோராவும் படுக்கையறைக்குள் புகுந்து பீரோவைத் திறக்கும் போது குழந்தைகளை அனுமதிப்பதில்லை. அப்போது வரும் உலகில் இல்லாத குணம் கொண்ட கணநேர நறுமணத்தை மட்டும் வீட்டார் அறிவார்கள்.

வினோரா, பீரோவைத் திறப்பார். உள் அறைச் சாவியை மேல்தட்டிலிருந்து எடுத்துச் சிறிய கதவைத் திறப்பார். மென்பட்டில் செய்யப்பட்ட பூக்கள் வரையப்பட்ட தேனிலவு உள்ளாடை, வேதாந்தத்தின் அத்தனை ரகசியமும் குளிகையாக்கப்பட்டு எழுதப்பட்ட ஒரு தாள் இருக்கும் சிறு பேழை, ரத்தினக் கற்கள் பதுக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் கொலுசு ஜோடி, ஒரு சொட்டு பருகினால் போதும், இறவாமையைத் தரும் ஒரு குட்டி நீர்ச்சுனை எல்லாம் இருந்தது.

எதையும் தொடாமல் வினோரா பீரோவைப் பூட்டுவார். நறுமணமும் அரிதும் உள்ளேயே தங்கிவிடும்.

வீட்டுக்குள் தெருவுக்குள் ஊருக்குள் மறுபடியும் உலவத் தொடங்கிவிடுவார் வினோரா.

Friday, 8 May 2020

கவிதை என்பது - ஆக்டோவியா பாஸ்



கவிதை என்பது அறிவு, விமோசனம், ஆற்றல், கைவிடுதல், உலகத்தை மாற்றுவதற்கான வலுவுள்ள நடவடிக்கை, தன் இயல்பில் கவித்துவச் செயல்பாடு புரட்சிகரமானது, கவிதை என்பது ஒரு ஆன்மிகப் பயிற்சி, அக விடுதலைக்கான வழி.

இந்த உலகை, கவிதை வெளிப்படுத்துகிறது, இன்னொரு உலகத்தை உருவாக்குகிறது. கவிதை என்பது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களுக்கான ரொட்டி, சபிக்கப்பட்ட உணவு. கவிதை தனிமைப்படுத்துவது, அது ஒன்றிணைப்பது.

கவிதை என்பது பயணத்துக்கான அழைப்பு, தாயகத்துக்கான திரும்புதல். கவிதை என்பது தூண்டுதல், சுவாசித்தல், தசைப் பயிற்சி. கவிதை என்பது பாழுக்குச் செய்யும் பிரார்த்தனை, கவிதை என்பது இல்லாததுடன் நடத்தும் உரையாடல்.

கவிதை என்பது சோர்வு, வேதனை மற்றும் விரக்தியால் போஷிக்கப்படுவது. கவிதை என்பது பிரார்த்தனை, கவிதை என்பது இறைஞ்சல், கவிதை என்பது புலப்பாடு, கவிதை என்பது தோன்றுதல். கவிதை என்பது மாந்திரீகம், கவிதை என்பது மந்திரித்தல், கவிதை என்பது மாயம். கவிதை என்பது உன்னதமாக்கல், கவிதை என்பது இழப்பீடு, கவிதை என்பது நனவிலியைக் கெட்டிப்படுத்துதல்.

இனங்கள், தேசங்கள், வர்க்கங்களின் வரலாற்று வெளிப்பாடு. கவிதை என்பது வரலாறை மறுப்பது :  கவிதை என்பதன் சாரத்தில் அனைத்து முரண்பாடுகளும் தீர்க்கப்படுகின்றன. நிலையற்ற ஒன்று என்பதிலிருந்து மேம்பட்ட ஓர் இருப்புநிலை என்ற பிரக்ஞையை கடைசியில் மனிதன் அடைவதற்கு உதவும் சாதனம் கவிதை.

கவிதை என்பது அனுபவம், கவிதை என்பது உணர்வு, கவிதை என்பது உணர்ச்சி, கவிதை என்பது உள்ளுணர்வு, கவிதை என்பது இலக்கில்லாத சிந்தனை. கவிதை என்பது நிகழ்தகவு; கணக்கிடுதலின் பலன்.

கவிதை என்பது மேலான வழியில் பேசும் கலை; கவிதை என்பது ஆதி மொழி. கவிதை என்பது விதிகளுக்கு அடங்கிய ஒழுங்கு; கவிதை என்பது மற்றதை மற்றவர்களைப் படைப்பது. கவிதை என்பது புராதன மனிதர்களை நகல் செய்வது, கவிதை என்பது உண்மையைப் பிரதியெடுப்பது, கவிதை என்பது கருத்தின் பிரதிக்குப் பிரதியெடுப்பது.

கவிதையென்பது பைத்தியம், கவிதை என்பது பரவசம், கவிதை என்பது திருவாய்மொழி. கவிதை என்பது குழந்தைப்பருவத்துக்குத் திரும்புவது. கவிதை என்பது மைதுனம். கவிதை என்பது சொர்க்கத்துக்கான நல்நினைவு, கவிதை என்பது நரகத்துக்கான ஏக்கம், கவிதை என்பது திரிசங்கு நிலை. கவிதை என்பது விளையாட்டு, கவிதை என்பது பணி, கவிதை என்பது துறவுச் செயல்பாடு. கவிதை என்பது பாவமன்னிப்பு. கவிதை என்பது பிறவி அனுபவம். கவிதை என்பது தரிசனம், இசை, குறிப்பு. கவிதை என்பது ஒப்புமை : உலகின் இசையை எதிரொலிக்கும் கிளிஞ்சல். உலகளாவிய சீர்மையின் எதிரொலிகளும் தொடர்புறுத்தல்களுமே கவிதை.  அளவைகள் ஒலி இயைபு எல்லாம் அதற்குத்தான்.

கவிதை என்பது போதனை, கவிதை என்பது ஒழுக்கம், கவிதை என்பது உதாரணம், கவிதை என்பது வெளிப்பாடு, கவிதை என்பது நடனம், கவிதை என்பது வசனம், கவிதை என்பது புலம்பல். கவிதை என்பது மக்களின் குரல், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களின் மொழி, தனிமையின் வார்த்தை. கவிதை என்பது தூய்மையானது, கவிதை என்பது அழுக்கானது, கவிதை என்பது புனிதமானது, கவிதை என்பது வெறுப்புக்குரியது, கவிதை என்பது பிரபலமானது. அத்துடன் கவிதை என்பது சிறுபான்மையினருக்கானது, கவிதை என்பது கூட்டு வெளிப்பாடு. அதேவேளையில் அந்தரங்கமானதும். கவிதை என்பது நிர்வாணி, கவிதை என்பது உடை அணிந்தது, கவிதை என்பது சொல்லப்பட்டது, கவிதை என்பது வரையப்பட்டது, கவிதை என்பது எழுதப்பட்டது.

கவிதை, எல்லா முகத்தையும் காண்பிக்கிறது. ஆனால், அதற்கு முகமே இல்லை என்று சொல்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். பாழை மறைக்கும் முகமூடி கவிதை. ஒவ்வொரு மனித முயற்சியின் மிதமிஞ்சிய ஆடம்பரத்துக்கு அழகிய சாட்சியாக கவிதை உள்ளது.

(ஆக்டோவியா பாஸின் The Bow and the Lyre நூலில் உள்ள Poetry and Poem கட்டுரையின் ஒரு பகுதி)

Wednesday, 6 May 2020

சிறுவனின் சர்க்கஸ்



மாடி வீட்டுத் திண்ணையில் அம்மா
லட்சுமி அக்காவை
கால்களுக்கிடையே உட்காரவைத்து
அவள் கூந்தலைப் பரப்பிச் சிக்கெடுத்து
பேன்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்
பின்கட்டிலிருந்த திறந்தவெளியில் கைப்பிடிச்சுவரின்
அருகே நின்று
அவன் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
கோடையின் இறுதியில் வரும்
மேல்காற்று தென்காசியில் தொடங்கிய நாட்கள் அவை
இருபது அடி கீழே
கீழ்வீட்டின் வானவெளி முற்றத்தில்
ஆற்றுமணலை ஈரத்தோடு குவித்திருந்தார்கள்
ராணி மேரி வீடென்று அதற்குப் பெயர்
அந்த வீட்டின் நடுவேயிருந்த
வானவெளி முற்றத்தில்
முக்கோணமாய் குவிந்திருந்த மணல் அவனைக்
கூப்பிட்டது
யாரும் அங்கே இல்லை
முதல்முறையாக
கைப்பிடிச்சுவரில் ஏறிக் குதித்தான்
கால்கள் நீண்டன
காரையில் பூஞ்சைபடர்ந்து கருப்பேறியிருந்த புராதனக்
கட்டிடச் சுவர்கள்
எல்லாம் துல்லியமாக அவனை விழுங்கத் தொடங்க
வயிறு குழைய
மணலில் செருகி விழுந்தான்

யாருமே பார்க்கவில்லை
மணலை உதறி எழுந்தான்
ராணி மேரி வீட்டிலிருந்த
குகையிருட்டில்
சுவரில் மாட்டியிருந்த இயேசு
ஜீரோ வாட்ஸ் ஒளியில் மின்னிக்கொண்டிருந்தார்
கல் முற்றத்தில் இறங்கி மாடிப்படியேறி
வீட்டுக்கு வந்தான்

அவன் உடலில் புதிதாக அரும்பியிருந்த
சாகசத்தை
அம்மா பார்க்கவே இல்லை
அம்மாவைக் கடந்து திரும்ப
பின்கட்டுக்குப் போனான்
ஹோவென்று மனம் சத்தம்போடத்
திரும்பக் குதித்தான்
ராணி மேரி வீட்டில் இப்போதும்
யாரும் பார்க்கவில்லை

மறுபடி மாடியேறி
பின்கட்டுக்குப் போனான்
மூன்றாம் முறையும்
ராணியையும் மேரியையும் தேடிப் பார்த்தான்
யாரும் இல்லை
அவர்களது அப்பாவையும் காணவேயில்லை
பின்மதியத்தில்
மிக உயரத்திலிருந்து குதித்து சாகசம் செய்த
அந்தச் சிறுவனின்
சர்க்கஸை
அவனைத் தவிர
இதுவரை யாருமே பார்க்கவில்லை. 

Tuesday, 5 May 2020

நிலவற்ற ஓர் இரவு



கோ வுன்



நிலவு உதிக்காத வான்
இருப்பினும்
உனக்கும் எனக்கும் இடையில்
இரவெல்லாம் சுடர்ந்து ஒளிர்கிறது
இருநூறு மைல்கள்
நாளை இறந்துபோகும் நாய்க்கு
இறக்கப் போவது தெரியாது.
மூர்க்கமாகக் குரைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. 

Monday, 4 May 2020

ஆக்டோவியா பாஸ் கவிதை


காற்றும் நீரும் பாறையும்


நீர் பாறையை உள்ளீடற்றதாக்கியது
காற்று நீரைத் தூவியது
பாறை, காற்றை நிறுத்தியது.
நீரும் காற்றும் பாறையும்

காற்று, பாறையைச் செதுக்கியது
ஒரு குவளை நீர், பாறை
நீர் வழிந்து செல்கிறது, காற்றும்
பாறையும் காற்றும் நீரும்.

காற்று தனது திருப்பங்களில் பாடுகிறது
நீர் ஓடிச் செல்லும்போது முணுமுணுக்கிறது
நகராத கல் அமைதிகாக்கிறது
காற்றும் நீரும் பாறையும்.

ஒன்று, மற்றதுதான்
என்பதோடு
இரண்டுமே இல்லாதது:
அவற்றின் காலிப் பெயர்களினூடாக
அவை கடந்து மறைகின்றன,
நீரும் பாறையும் காற்றும். 

Sunday, 3 May 2020

தொலைத்த அவகாசம் என்னும் கருவூலம்


நாம் வெகுகாலத்துக்குப் பிறகு வீடுகளுக்குள் நீண்ட நாட்கள் வெளியே செல்ல முடியாமல் அடைகாக்கிறோம். கடந்த இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பெரும்பாலான மனிதர்கள் தொலைத்த அவகாசத்தின் கருவூலம் நம் முன்னர் எல்லையற்று இப்போது திறந்து கிடக்கிறது. துரத்தும் நோய் பயம், பொருளாதார நிச்சயமின்மை, மனித துயரங்களுக்கு மத்தியில் இந்த அவகாசம் நம்மை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. சற்றுக் கூர்ந்து பார்த்தால் இங்கே நமக்குக் கற்பதற்கான, படிப்பினைக்கான, சுய பரிசீலனைக்கான இடம் இருக்கிறது. ஏனெனில் ஒரு தனிமனிதனும் சரி, ஒரு சமூகமும் சரி ஒரு நெருக்கடியில், ஒரு பேரிடரில், ஒரு துயரத்தில் தான் தன்னைத் திரும்பிப் பார்த்து ஆழமான பரிசீலனையைச் செய்கிறது. எளிமையானதும் சௌகரியமானதுமான இறந்த காலத்தைக் கொண்டவன் ஒரு தனிமனிதனாக இருந்தாலும் சரி, ஒரு சமூகமாக இருந்தாலும் சரி, வலுநிறைந்தது அல்ல. துயரங்கள், தழும்புகளிலிலிருந்தே சமூகம், தனிமனிதரின் தசைகளும் எலும்புகளும் வலுவடைகின்றன. சக மனிதர், சக சமூகங்களைப் பற்றிய புரிதலை மேம்படுத்தி நல்லிணக்கத்தை வளர்ப்பதற்கு இலக்கியங்கள் உதவுகின்றன. வாழ்க்கை நமக்கு முன்னால் வீசும் இடர்களையும் ஏற்ற இறக்கங்களையும் சந்திப்பதற்கான கலாசார பலத்தைத் தருவதற்கு இலக்கிய ஆக்கங்களை வாசிப்பது முக்கியமான பயிற்சியாகக் கருதப்படுகிறது. அதனால்தான், நெடிய நேரத்தையும் அவகாசத்தையும் கோரும் கலைவடிவங்களான நாவல்கள் இந்த நாட்களில் அதிகம் வாசிக்கப்படுகின்றன.

சமூகமாக, பண்பாடாக, வரலாறாக, மனித குலமாக நாம் பெற்ற அனுபவங்கள், படிப்பினைகள், வளர்ச்சிகளைப் பரந்துபட்ட வகையில் தெரிந்துகொள்வதற்கான ஊடகங்களில் ஒன்றாக நாவல்கள் விளங்குகின்றன. அதனால் தான் கொரோனா காலத்தில், உலகெங்கும் ஆல்பெர் காம்யூவின் ப்ளேக் திரும்பத் தேடிப் படிக்கப்படுகிறது. ப்ளேக் தலைமுறை தலைமுறையாக ஒரு குடும்பத்தைக் குலைத்துப் போடும் கதையைச் சொல்லும் பைரப்பாவின் ‘ஒரு குடும்பம் சிதைகிறது’ நாவலுக்குத் திரும்ப மவுசு ஏற்பட்டுள்ளது.

தன்னை மறக்கச் செய்யும் பொழுதுபோக்குகளுக்குப் பெரும்பாலும் வாய்ப்பில்லாத நிலை, நமது தனிமையையும் நாம் உணரும் வெற்றிடத்தையும் நிரப்பிய ஷாப்பிங், உணவகம், சினிமா போன்ற நுகர்வுகளும் மறுக்கப்பட்டுள்ளன. தன்னை விட்டு ஓடுவதற்கு துணியும் பயணங்களை மேற்கொள்ளவே முடியாது. இசை கேட்பதற்கும் சினிமா பார்ப்பதற்கும் கூட வசதியும் வெளியும் தேவை. இந்த நாட்களில் ஒரு செவ்வியல் படைப்பை நாம் வாசித்து முடித்தால், துப்பாக்கியை நெற்றியில் வைத்து அச்சுறுத்தி, நமக்கு அவகாசத்தை நாம் விரும்பாமலேயே அளித்த கொரோனா நாட்களுக்கு நாம் எதிர்காலத்தில் நன்றிசொல்வோம்.

எனது நண்பரும் எழுத்தாளருமான சாம்ராஜ், கரமசோவ் சகோதரர்கள் நாவல் வாசிப்பில் 1200 பக்கங்களைத் தாண்டியுள்ளார். இன்னொரு நண்பரான விஜயராகவன், அன்னா கரீனினாவைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஒரு நாவலைப் படிப்பது பிடித்த பாடல் ஒன்று இதயத்தில் அலையடித்துக் கொண்டே இருப்பதைப் போன்றது; நேசத்துக்குரிய நபரின், குழந்தையின், பிராணியின் முகம் ஞாபகத்தில் எழுந்து கொண்டே இருப்பது போன்றது. மிகப் பெரிய நாவல்கள் அனைத்தும் முதல் 200 பக்கங்களுக்கு கூடுதல் சிரத்தையையும் கவனத்தையும் கோரவே செய்யும். அதற்குப் பின்னால் பெரும்பாலும் நாம் அமிழ்ந்துவிடுவோம். வாசிக்காத வேளையிலும் நடுவில் வேறு வேலைகளுக்காகப் பிரிந்திருக்கிற போதும் நாவல் நம்மை அழைத்துக் கொண்டே இருக்கும்.

ஒரு அன்னா கரீனினாவையோ, ஒரு மோக முள்ளையோ, ஒரு நீலகண்ட பறவையைத் தேடி நாவலையோ படிப்பதற்கு ஒருவனுக்குச் சிறந்த வயதென்றால் நான் 20 வயதுகளைச் சொல்வேன். வேலைகள், பொறுப்புகள், அலைக்கழிக்கும் விழைவுகள் அதிகம் ஏறாத அந்த சாவகாசமான பருவத்திலும் காலத்திலும் தான், ஒரு பெரும் கற்பனை உலகத்துக்குள் ஒருவன் தடையேயின்றி சஞ்சரிக்க முடியும். பல்வேறு விதமான கதாபாத்திரங்கள், குணங்கள், வாழ்க்கை நோக்குகளை ஏற்றுக் கொண்டு இதயம் அகலும் வாய்ப்பை அன்னா கரீனினா போன்ற செவ்வியல் ஆக்கங்களே தருகிறது. எனது கல்லூரி நண்பன் தளவாய் சுந்தரம், தனது செமஸ்டர் விடுமுறையில் தங்கள் வீட்டு மாடுகளை மேயவிட்ட வெளியில் கோடைகாலப் பாலத்தின் நிழலில் படுத்தபடிதான் மோகமுள் நாவலை முடித்தான். இப்படியான ஒரு அவகாசமான சூழல் சென்ற நூற்றாண்டில் இருந்தது என்றால் யாரும் நம்பமாட்டார்கள். நடுத்தர, கீழ்நடுத்தர வர்க்க வீடுகளில் சாதாரண இல்லத்தரசிகளும் ஜெயகாந்தனுக்கும், லா. ச. ராவுக்கும் அபிமான வாசகிகளாக இருந்து அவர்கள் எழுதிய கதைகளை வீடுகளில் விவாதித்த காலம் அது. தென்காசிக்கு வங்கி வேலைக்கு மாற்றலாகியிருந்த லா. ச. ராவைப் போய் எனது தந்தையின் அத்தையும் அவரது தோழிகளும் வங்கியில் சென்று பார்த்திருக்கிறார்கள். எழுத்தாளர் சுரேஷ் குமார் இந்திரஜித், தனது அண்ணியார் வழியாக கதைகளை வீட்டில் படிக்கக் கேட்டு ஜெயக்காந்தனிடம் அறிமுகம் ஆனதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.

அப்படி கதைகள் படித்து விவாதிக்கும் அவகாசம் இல்லாமல் தவறவிட்டவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் அரிய வாய்ப்பு இது.

கரமசோவ் சகோதர்கள் நாவலை எடுத்துக் கொண்டால் தந்தை கரமசோவ், பொதுவாக நாம் வெறுக்கும் பண்புகள் அனைத்தையும் கொண்டவர். ஆனால், அவர் தனது தரப்பை ஒரு அத்தியாயத்தில் பேசத் தொடங்கும்போது அவரும் நமது நேசத்துக்குரியவராக மாறிவிடுவார். மேன்மையும் கீழ்மையும் ஒரு நபரிடமே இருக்க முடியும்; அந்த இரண்டு நிலைகளையும் பாகுபாடு இல்லாமல் அங்கீகரித்து ஏற்றுக் கடப்பதன் வழியாகவே மனிதனுக்கு மீட்சி சாத்தியம் என்பதை கரமசோவ் சகோதரர்கள் போலக் காட்டும் படைப்பு வேறொன்றில்லை.

நீலகண்ட பறவையைத் தேடி நாவல், கிழக்கு வங்கத்தின் இயற்கை அழகு கொழிக்கும் நிலத்தில் நிகழும் கதை. சூழ உள்ள இயற்கையில் தனது இழந்த காதலைத் தேடும் மணீந்திர நாத் தாகூரையும், ஓவியம் போல விவரிக்கப்படும் சோனாலி பாலி ஆறும் அதில் செறிந்திருக்கும் நாணல்களும் நம்முடன் இறுதி வரைக்கும் தங்கியிருக்கும் சித்திரங்கள். மரத்தில் தன்னைத்தானே கட்டிக்கொண்டு ‘கேத்சாரத் சலோ’ என்று அவர் சொல்வது எனக்கு இன்றும் மறக்க முடியாதது

ஒரு நாவல் வாசிப்பவனுக்கு, அவனுக்கு வெளியே ஒரு உலகத்தைச் சிருஷ்டிக்கிறது. ஒரு சிம்பனி இசை நாடகத்தைப் பார்ப்பதும் கேட்பதும் போல, அந்த உலகத்துக்குள் சென்று மற்றவர்களின் வாழ்க்கைகளை, நோக்குகளை வாழ்வதற்கும் பிரதிபலிப்பதற்கான மெய்நிகர் அனுபவத்தையும் தருகிறது. வெற்றி, தோல்வி, அகந்தை, வீழ்ச்சி, பெருமிதம், ஆசை, தேடல், அறிவு, அதிகாரம், சபலம் என நமது உலகத்தின் அத்தனை நிறங்களும் பிரஜைகளும் நாவலிலும் உண்டு. மனிதனின் சாதனைகள், முன்னேற்றங்களோடு அவற்றின் வரையறைகளையும் சில தருணங்களில் அவற்றின் பயனற்ற தன்மையையும் ஒரு நாவல் நமக்குக் காட்டுகிறது.

ஒரு நாவலைப் படிக்கும்போது, நம்மைச் சுற்றி நிகழும் உலகத்தை இன்னும் கூர்ந்து பார்க்கவும் கேட்கவும் செய்கிறோம். நமக்கு பழையது போன்று தோற்றம் தரும் உலகம் புதிதாகவும் ஸ்படிகம் போலும் தோன்றுகிறது.

தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம், தனிமனித சுதந்திரம் என எத்தனையோ சாதனைகளைத் தாண்டிய அமெரிக்கா போன்ற நாட்டைக் கூட ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத வைரஸ் திகைக்க வைத்துள்ளது. மரணம் என்பது மிக அரிதாக தூரத்தில் அவ்வப்போது தெரிந்துகொண்டிருந்த வஸ்துவாக இருந்தது. இப்போது, நாம் ஒவ்வொரு கணமும் அதன்மீது தான் தியானித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

வெளியில் மனித நடமாட்டம் குறைந்து இயற்கை நம்மை நோக்கி நெருங்கியிருக்கிறது. இமயமலையிலிருந்து நம் வீட்டுக்கு வரும் அணில்கள் வரை நமது கண்களுக்குத் துல்லியமாகத் தெரியத் தொடங்கியிருக்கின்றன. இந்தச் சூழ்நிலையில் நாம் இதுவரை பாதுகாத்து வந்த சில்லறை அகந்தைகள், போட்டி பொறாமைகள், ஆசாபாசங்கள், கோபதாபங்களுக்கு மேல் உயர்வதற்கும் அவற்றைக் கடப்பதற்கும் நாவல்கள் சிறந்த படிப்பினையாக இருக்கும்.

Saturday, 2 May 2020

காத்திருக்க வேண்டும்



நிலத்தின் மீது உலோகம் அறையும் சத்தம் கேட்கும் இடத்தில் அங்கே ஏற்கெனவே இருந்த ஒரு வாழ்வு மாறுகிறது. அவன் வருகைதராத இடத்தில் அமைதியாக தெள்ளியதாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஓடையில் மான் இறங்கித் தண்ணீர் பருகுகிறது. சற்றுத் தள்ளி இருக்கும் குன்றில் நிற்கும் மரத்தின் கிளையில் அமர்ந்து ஆந்தை தியானித்திருக்கிறது. மனிதன், தங்க வேட்டைக்காக பூமியின் கதையில் நடுவில் வருபவன்; நடுவிலேயே அந்த இடத்தை விட்டு நீங்கிவிடுபவனும் கூட. மீண்டும் அதே ஏகாந்தத்தில் நீரோடை தெள்ளியதாக ஓடும். ஆந்தையொன்று அந்தப் பள்ளத்தாக்கை அமைதியாகப் பார்த்து தியானத்தில் இருக்கும். இதுதான் கோயன் சகோதரர்கள் இயக்கிய The Ballad of Buster Scruggs திரைப்படத்தில் வரும் All Gold Canyon அத்தியாயம்.

செடியாக இருந்தபோது, பாதுகாப்புக்காக வேலியிடப்பட்ட இரும்புக்கம்பியைத் தன் உடலோடு சேர்த்துக் கொண்டு வளர்ந்திருக்கும் மரத்தை இன்றைய காலை நடையில் பார்த்தேன். The Ballad of Buster Scruggs  திரைப்படம் தான் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. முதலில் அதைப் பார்த்தவுடன் பழக்கம் சார்ந்த மனம் திடுக்கிடலை அடைந்தது.  மரத்துக்குள் அத்துமீறி ஊடுருவித் துளைத்து நிற்கும் காயமாக, இரும்புக் கம்பியை, முதலில் நான் மரத்தின் எதிரியாகக் கொள்வதற்கு வகுத்தேன். இதுதான் என் பழக்கம்.

இயற்கையையும் இரும்பையும் இரட்டைகளாக்கி வலி என்னும் வரலாற்றுக் கதையில் மோதவிட்டேன். அமைதியான ஓடை சலனம் கொண்டது. ஆந்தை முகம் திருப்பியது.

மரத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சுற்றி வந்த போது, அங்கே எனக்குப் பரிச்சயமான முனகலோ, ரத்தத் தடையங்களோ, புகார்களோ இல்லை. எனது முதல் தகவல் அறிக்கையைக் கிழித்தேன்.

அந்த மரத்தைவிடத் தொன்மை கொண்ட, அது வேர் கொண்டிருக்கும் பூமியின் ஆழத்தில் பிறந்த குழந்தை இரும்பு.

பூமி, பிரசவித்த விதையொன்று தனக்கு முன்னால் பிறந்த இரும்பைச் செரித்து தன் உடலாக்கிக் கொள்கிறது. இது தொடர்பிலான எனது இடையீடுதான் எனது விளக்கம் தான் எனது அர்த்தம்தான் இயற்கைக்கு எதிரானது.



நான் காத்திருக்க வேண்டும். ஒரு விதை இரும்பை முழுமையாக விழுங்குவதைப் பார்க்க எனக்கு ஆயுள் இருக்க வேண்டும். அல்லது கற்பனையாவது வேண்டும். ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சி சுமந்திருக்கும் மகரந்தத்தில் காடு அப்படித்தான் தேவதச்சனுக்குக் காணக் கிடைக்கிறது.

நான் காத்திருந்தாலோ கற்பனை செய்தாலோ எதுவுமே சேதாரம் இல்லை என்பதைப் பார்க்க முடியும். அதுவரை நான், அனைத்தையும் மூடிக்கொண்டு அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.

மனிதன் தங்கப் புதையலுக்காக இங்கே வருபவன். அவன் கிளம்பியும் விடுவான். மறுபடியும் அங்கே அமைதியாகவும் தெள்ளியதாகவும் ஓடை ஓடும். ஆந்தை, அந்த அமைதிப் பள்ளத்தாக்கில் ஒரு மரக் கிளையின் மீது அமர்ந்து தியானம் செய்யும்.
  

சாகிப்கிரானின் தருண புத்தன்

'அரோரா' என்றால் வைகறை என்று அர்த்தம் சொல்கிறது. சூரியனின் மின்னூட்டம் பெற்ற துகள்கள் உயர் வளிமண்டலத்திலிருக்கும் அணுக்களோடு மோ...