Monday, 23 December 2013

நடனக்கலைஞர் சந்திரலேகா - சுதந்திரத்தின் எல்லைகளை விஸ்தரித்தவர்



ஷங்கர்


20 ஆம் நூற்றாண்டு,  உலகளவில் பல மாற்றங்களையும், உடைப்புகளையும் கண்ட நூற்றாண்டாகும். அடிமைப்பட்ட தேசங்கள் சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசித்ததும், சிந்தனை மற்றும் கலைகள் ஜனநாயகப்படுத்தப்பட்டு, மரபின் தடைகள் உடைந்து நவீனத்துவம் கொண்டதும் இக்காலகட்டத்தில்தான். செய்யுளாக இருந்த கவிதை வடிவம், நவீன கவிதையாகியது. நவீன ஓவியமாக மாற்றம் கொண்டது. அந்தப் பின்னணியில் இந்தியாவில் மரபாக இருந்த நடனவடிவை அதன் பழைய அலங்காரங்களைக் களைந்து நவீன வடிவமாக்கியவர் சந்திரலேகா. இவர் நடனம் என்ற வடிவத்தோடு தன்னைச் சுருக்கிக் கொள்ளவில்லை. இந்தியாவில் உருவான பெண்ணிய இயக்கத்துக்கு முக்கிய தூண்டுவிசையாக இருந்தவர். நெருக்கடி நிலை   காலகட்டத்தில்,கருத்து சுதந்திரத்துக்கு அச்சுறுத்தல் உருவான நிலையில் அரசுக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பியவர். போஸ்டர் வடிவமைப்பாளர்,  ஓவியர் மற்றும் கவிஞர். இந்திய வாழ்க்கை முறை மற்றும் கலைமரபின்  நல்ல அம்சங்களைப் புறக்கணிக்காமலேயே தனது கலையை நவீனப்படுத்திய முக்கியமான ஆளுமை சந்திரலேகா.
1928 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில், மகாராஷ்டிர மாநிலமான வாடாவில் செல்வச்செழிப்புள்ள குடும்பத்தில் பிறந்தவர் சந்திரலேகா பிரபுதாஸ் படேல்.  சிறுவயது முதலே நடனம் மற்றும் கலைகளில் ஈடுபாடு மிக்க அவர், சட்டக்கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த போது, தனது வருங்காலம் நடனம்தான் என்று  முடிவுக்கு வந்தார். பெண்கள் தனியாக, அருகில் உள்ள ஊருக்கே பயணம் செய்யமுடியாத ஒரு காலகட்டத்தில், பரதம் பயில்வதற்காக தனியாக காஞ்சிபுரத்துக்கு வந்தார். தேர்ந்த பரதநாட்டிய குருவான எல்லப்ப பிள்ளையிடம் மாணவியாகச் சேர்ந்தார். 20 வயதில் எப்படி சொந்த ஊர் மற்றும் பெற்றோரைப் பிரிந்து தனியாக சென்னை வந்தார். தனது தொப்புள்கொடி உறவுகளைத் துறக்க விரும்பிய அவர் தன் குடும்பப் பெயரைத் துறந்து வெறும் சந்திரலேகா ஆனார்.  சென்னையில் ஜெமினி பாலம் இப்போது அமைந்திருக்கும் இடம் முழுமையாக வயல்கள் மற்றும் சுமைதாங்கிக் கற்களுடன் காணப்பட்டதாக ஒரு நேர்காணலில் நினைவுகூர்ந்துள்ளார் சந்திரலேகா.

குரு எல்லப்ப பிள்ளையிடம் பரதநாட்டியத்தை முறையாகப் பயின்ற அவர், அப்போதைய பிரபல பரதநாட்டியக் கலைஞர்கள் ருக்மணி தேவி மற்றும் பால சரஸ்வதி  போன்ற ஆளுமைகளின் நேரடித் தாக்கத்தையும் பெற்றார். 1950 களின் மத்தியிலேயே இந்தியாவின் முக்கியமான நடனக்கலைஞராக புகழ்பெற்றார். விமர்சகர்களின் பாராட்டுகள் குவிந்தன. அவரது தனி நடன நிகழ்ச்சிகளுக்கு பார்வையாளர்களின் வரவேற்பு அமோகமாக இருந்தது. பத்தாண்டுகளிலேயே தனது நடனத்தில், அவருக்குச் சலிப்பு ஏற்படத் தொடங்கியது. “ நான் யாருக்காக ஆடுகிறேன். ஏன் ஆடுகிறேன். எனக்கு சரியான அளவில் இடுப்பும், உடல் அளவுகளும் உள்ளன.  என்னை ஒரு இந்திப்பட நடிகையின் உடலைப் பார்ப்பது போலத்தானே பார்வையாளர்கள் பார்க்கின்றனர்” என்றெல்லாம் கேள்விகள் தோன்றியதாக ருஸ்தம் பரூச்சா இவர் குறித்து எழுதிய நூலில் பகிர்ந்துள்ளார்.
ஒரு நிகழ்ச்சியில் மதுரா நகரில் என்ற பாடலுக்கு அபிநயிக்கிறார் சந்திரா. அப்போது அவரது மனக்கண்ணில் காலிக்குடங்களுடன் வறண்ட முகங்கள் நாடெங்கும் அலைந்து கொண்டிருப்பதைக் காண்கிறார். அப்போது இந்தியா முழுவதும் வறட்சி நிலவிய காலகட்டம்.  யமுனை நதியில் நடக்கும் நீர் விளையாட்டு மற்றும் நீர் செழுமையை நான் பாவமாகக் காட்டி நடனமாடிக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு வறட்சியான சந்தர்ப்பத்தில், பஞ்ச நிலையில், நான் எதை என் நடனத்தில் சித்திரித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்?என்ற கேள்வி அவரிடம் எழுந்தது.
 ஒரு கட்டத்தில் பரதநாட்டியத்தில் அலுப்படைந்த அவர் நடனத்தையே கைவிட்டார். அக்காலத்தில் தான் இந்தியாவில் பெண்ணிய இயக்கம் அரும்புவிடத் தொடங்கியிருந்தது. சந்திரலேகா அவர்களுடன் இணைந்து தனது ஓவியங்கள் மற்றும் போஸ்டர்களை வரையத் தொடங்கி தனது படைப்பாற்றலை வேறு திசைகளில் மடைமாற்றினார். அவர்  1980 களில் வரைந்த சுவரொட்டிகள் அப்போதைய பெண்ணியக்குரலை மிகச் சிறப்பாக பிரதிநிதித்துவம் செய்தவை. இந்தியா பெண்களைக் கடவுளாகவும் வணங்குகிறது. அவர்களை அதிகபட்சமாக வன்முறைக்குள்ளாக்குவதும் இந்தியாதான் என்ற செய்தியுடன் இருபக்கமும் பத்து கைகள் உள்ள காளியை ஒருபக்கம் கைகள் உடைந்தவராக சித்தரித்த சுவரொட்டி அக்காலத்திய பெண்களின் மன உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தது. ஓவியம், கவிதை மற்றும் நண்பர்களுடனான பயணங்களில் நடனம் பக்கம் வராமலேயே சந்திரலேகாவால் பல ஆண்டுகளை உற்சாகத்துடன் கழிக்க முடிந்தது. நடுவில் நவகிரஹா என்ற ஒரே ஒரு நாட்டிய நிகழ்ச்சியை மட்டுமே செய்தார்.

1985 இல் அங்கீகா என்ற நடன நிகழ்வுடன் மீண்டும் சந்திரலேகா நடனத்தை நோக்கித் திரும்பினார்.  இந்திய நடன வரலாற்றில் இது முக்கியமான திருப்பம்.  யோகா, களறி போன்ற உடல்பயிற்சி மரபையும் நடனக்கலையையும் அங்கீகாவில் சரியான விகிதத்தில் கலந்து புதுமையான வடிவைக் கொடுத்தார். அங்கீகா, பரதநாட்டியம் என்னும் வடிவம் தொடர்பாக உள்ள மரபார்ந்த கருத்துகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்கியது.

அடுத்து சந்திரலேகாவின் தயாரிப்புகளான லீலாவதி, எந்திரா போன்ற படைப்புகள், இந்திய வேருடனேயே இங்குள்ள நடனம் நவீனமுகம் கொள்ள முடியும் என்பதைக் காட்டின.
1991 இல் அவர் இயக்கிய ஸ்ரீ, பெண்களின் படைப்பாற்றலுக்கான அர்ப்பணிப்பாக இருந்தது. முதுகுத் தண்டுவடத்தைப் படிமமாக கொண்ட இந் நடன நிகழ்வு, காலம் காலமாக பெண்களின் தண்டுவடம் நொறுக்கப்படுவதையும், அதிலிருந்து அவர்கள் மீள்வதற்கு எடுக்கும் முயற்சிகளையும் நடனவடிவில் காட்டியது.

சந்திரலேகாவின் படைப்புகள் அனைத்தும் பெண் என்ற சக்தியைக் கண்டறியும் பயணம் தான். ஒருகட்டத்தில் அவரது படைப்புப் பயணம் ஒரு உடலுக்குள்ளேயே இருக்கும் ஆண்மையையும், பெண்மையையும் கண்டறிந்து முழுமைகொண்டது. பெண்கள் நடக்கும்போதும், அமரும் போதும், ஒரு குழந்தையை இடுப்பில் தாங்கியிருக்கும்போதும் உடலை ஒரு ஆற்றால் வடிவமாய் நான் பார்க்கிறேன்.  பெண்கள் தண்ணீர் குடத்தை  அல்லது குழந்தையை இடுப்பில் தாங்கியிருக்கும் நிலை அழகான் ஒரு நிலை.  நம்முடைய உபயோகத்துக்கும் உடலின் வடிவத்துக்குமான பொருத்தம். நம் உடலுள் எவ்வளவு ஆற்றல் பொதிந்திருக்கிறது என்று நம்மால் அறிய முடிவதில்லை. அதனால் தான் நான் நடனத்தில் எது செய்தாலும் அதை உடல் தொடர்பான அறிதலுக்காகவே செய்கிறேன்.
சந்திரலேகா நடனத்தை வாழ்விலிருந்து தனியான பொழுதுபோக்கு வடிவமாகப் பார்க்கவில்லை.  உடலுக்கும் இயற்கைக்கும் உள்ள உயிரோட்டமான உறவு, உடலுக்கும் உடல் செய்யும் வேலைகளுக்கும் உள்ள தொடர்பு, உடலுக்கும் சடங்குகளுக்கும் உள்ள உறவுகள் எல்லாம் போய் நடனம் ஒரு காட்சிப் பொருளாக மாறிவிட்டதாக அவர் உணர்ந்தார். முழுமையான மரபுவாதம், நவீனம் இரண்டுமே அவருக்கு சிக்கலாகத் தெரிந்தன. அதனால் தன் படைப்பாற்றலைப் பயன்படுத்தி அவற்றிலிருக்கும் தடைகளைச் சிதறடித்து தற்கால வடிவமாக தன் நடனத்தை மாற்றினார்.
தன் வாழ்க்கை முழுவதும் சந்திரலேகா, திருமணம் போன்ற எந்த சம்பிரதாய உறவுகளிலும் சிக்கிக்கொள்ளாமல் சுதந்திர ஜீவியாகவே கழித்தார். ஒரு நடன ஆளுமையாக அறியப்பட்ட அவர், தன் நடனத்தில் சலிப்பு வந்தபோது கூட அச்சப்படாமல் அதைத் துறந்து வேறு காரியங்களில் ஈடுபடும் துணிச்சல் கொண்டவர் அவர். பெசண்ட் நகர் எலியட்ஸ் கடற்கரை சாலையில் அவர் உருவாக்கியிருந்த வீடு, வேப்ப மரங்களால் சூழப்பட்டது. தனது படைப்புகளை விட அதிகம் அவர் 75 வேப்பமரக்கன்றுகளை தன் கையால், நட்டு வளர்த்த வகையில் அதிகம் பெருமை கொண்டிருந்தார். இலக்கியவாதிகள், எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள் கூடி இளைப்பாறி உரையாடும் பொதுவெளியாக இருந்தது. அவரது சிறந்த நண்பர்களாக உலகப்புகழ் பெற்ற புகைப்படக்கலைஞர் ஹென்றி கார்ட்டியர் ப்ரெஸ்சானும், ஓவியர் தசரத் பட்டேலும் இருந்தனர்.  வங்கக்கவி ஹரீந்திர சட்டோபாத்யாயா இவருக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தவர். எழுத்தாளரும் கலைவிமர்சகருமான சதானந்த் மேனன் சந்திரலேகாவின் பிற்காலத்தில் தோழராக அவரது இறுதிக்காலம் வரை வாழ்ந்தவர்.

தனது இறுதிக்காலம் வரை வயோதிகம் கொடுக்கும்  முதுமையை, மன அளவில் அடையாமல் ஒரு குழந்தையின் உற்சாகத்துடனும், எழிலுடனும் இருந்தார். அவரின் அழகுக்கு முன்னால் வயது என்பது ஓடிப்போய்விட்டது என்று அவரைப் பற்றிய நினைவுக்கட்டுரை ஒன்றில் எழுத்தாளர் ந.முத்துசாமி நினைவுகூர்கிறார்.  சந்திரலேகா 2006 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 30 ஆம் தேதி காலமானார். சந்திரலேகாவுக்கு தமிழ் சினிமா தன் வகையில் அவரது வாழ்நாளிலேயே நினைவுகூர்ந்திருக்கிறது . மணிரத்னத்தின் திருடா திருடா படத்தில் வரும் கொஞ்சம் நிலவு கொஞ்சம் நெருப்பு பாடலில் வரும் சந்திரலேகாஆஆஆஆஆஆஆஆ….இவர்தான்.   
( தி இந்து தமிழ் நாளிதழில் வெளிவந்த கட்டுரையின் முழுவடிவம்)

Wednesday, 4 December 2013

இரு குற்றவாளிகள்






ஹிட்ச்காக் அவர்களே, இன்னும் பிறக்காத ஒரு குற்றத்துக்காக உங்கள் வீட்டு ஜன்னலை இரவில் திறக்கும் போது..காதலி மரியா கோடாமாவின்
மென்கரங்கள் தவிர..எல்லாமே கற்பனையின் சாத்தியங்கள்தானோ
என்று உதடுகள் முணுமுணுக்க அநிச்சயத்துடன் கைத்தடியை அந்தரத்தில்
அசைத்தவாறே வீதியில் நடந்துபோகும் போர்ஹேயை..ஒருமுறையாவது..ஒரு முறையாவது..பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஹிட்ச்காக்

Tuesday, 3 December 2013

மதிப்பிற்குரிய ஹிட்ச்காக் அவர்களே





ரியர் விண்டோ சினிமாவில், கால்முறிந்ததன் காரணமாக, வீட்டிலேயே ஓய்வெடுக்க நேரும் புகைப்படக்காரன் ஜெஃப், தன் நேரத்தைக் கழிக்க  அண்டை வீடுகளை, தன் வீட்டு ஜன்னல்வழி வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்குகிறான். தன்னை ஒரு ஜோடிக்கண்கள் பின்தொடர்வதை அறியாத ஒரு மாடிவாசி- அவள் பெயர் செல்வி.டார்சோ- நடனபாவத்தில் தன் பிராவை உற்சாகமாகக் கழற்றி எறிகிறாள். ஜெஃப்பின் ஜூம்லென்ஸ் மேலே செல்கிறது. செல்வி. டார்சோவின் வீட்டின் கூரையில் புறாக்கள் மேய்கின்றன. செல்வி. டார்சோவின் நடனம் நிற்காமல் தொடர்கிறதா ஹிட்ச்காக்? அவள் வீட்டுக்கூரையில் மேய்ந்த புறாக்கள் இப்போது எங்கே மேய்கின்றன? ஹிட்ச்காக்!

Monday, 2 December 2013

நான் அனுமன்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்


இந்த உலகம் முழுமையும்
உங்களிடமே இருக்கட்டும்
அதன் ஓரத்தில்
எனக்கு விளையாட
சிறு மைதானம் உண்டு
சேகரிக்க சில கூழாங்கற்களும்
சிறகுகளும் உண்டு
ஓயாமல் என்னை விளையாடும்
ஒரு பந்தும் உண்டு

000


லட்சம்
ஜோடிக் கால்கள்
உள்ளே துடிக்கும்
பந்தில்
இருக்கிறது
விளையாட்டு
என்னிடம் அல்ல

Tuesday, 19 November 2013

ஆம் இவர்கள்




ஆம்
இவர்கள்
இன்னொரு கிரகத்தில் இருந்து
வந்த பறவைகள்
இவ்வுலகின் களங்கம்
ஏறா
கண்கள் எங்கோ
மிதக்க
ஏன்
வெயிலில்
பேருந்து நிறுத்தங்களில்

புழுக்கம் கொண்ட
சமையலறைகளில்
அலுவலகங்களில்

Wednesday, 6 November 2013

முண்டகக்கண்ணி அம்மன் ரயில் நிறுத்தம்


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் 


முண்டகக்கண்ணி அம்மன் ரயில் நிறுத்தத்துக்குள்
ரயில் நுழைகிறது
ரயில் நிற்காத
யாரும் ஏறாத
இறங்காத
ஸ்டேசன் அது.
அங்கே இதுவரை காதலிக்கவில்லை
குறுஞ்செய்திகளைப் பரிமாறவில்லை
எதையோ தொலைத்துவிட்டு
பிளாட்பாரத்தில் நின்று அழுததும் இல்லை
யாரும்
ஆனாலும்
முண்டகக்கண்ணி அம்மன் ரயில் நிலைய இருட்டை
ரயில் சற்று மெதுவாகவே கடக்கிறது.

Thursday, 31 October 2013

ஆஸ்கர் வைல்டை ரயிலில் படித்தபோது




ஆஸ்கர் வைல்டை ரயிலில் இருந்து படித்த போது, ஒரு கூற்றில் என்னை அவன் வெளியே எறிந்துவிட்டான். சூரியகாந்தி வயல்களில் இருந்து கிளிகள் பறந்தெழுந்தன. ஒரு புத்தகம் இப்படித்தான் ஒருவனை வெளியே விரட்டியடிக்க வேண்டும். பல யுகங்களாகப் பார்த்த மரங்கள் தான். அனைத்தும் புதிதாகத் தெரியத் தொடங்குகின்றன. பூக்கள் திருவிழா கோஷம் போடுகின்றன .  இயற்கைக்கு தன்னுணர்வுள்ள அழகோ, நீதியோ, மகிழ்ச்சியோ, முழுமையோ இல்லை. இயற்கைக்கு நான் வேண்டாம். எனக்குத் தான் அவர்கள் வேண்டும். இயற்கையோடு இணைந்து அதை அழகானதாகவும், நீதியுணர்வு கொண்டதாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும், முழுமையாகவும் நானே மாற்றிக்கொள்கிறேன். அதை மறுபடைப்பு செய்கிறேன். நான்தான், நான் தான் காலம்காலமாக அதை மனிதாயப்படுத்தி என் கவிதையில், என் ஓவியத்தில், சிற்பங்களில், பாடல்களில், கதைகளில் இணைத்து அதற்கு ஒரு முழுமையைத் தருகிறேன்.

Tuesday, 1 October 2013

ஆயிரம் சந்தோஷ இலைகள்


நான்
என் வீட்டு
பால்கனியோர
அரசமரம்
என் மனம்
காற்றிலும் ஒளியிலும்
ஆடும்
ஆயிரம் சந்தோஷ இலைகள்

நான்



என் தந்தையர்
எனக்கு வழிவிட்டுப் போயினர்.
என் வீடும் நிலமும்
விசாலம் கொண்டது
துளியும் கவலை இன்றி
பெயரோடு மகத்துவமும்
சூடிய மலர்கள்
காவியச்சாயல் ஏறாத
புறக்கணிக்கப்பட்ட பூக்கள்
மஞ்சளும் சிகப்புமாக
குப்பைமேடுகள்
சிதில வீடுகள், பாலங்களில்
பூத்துச் சிரிக்கின்றன.
என் குழந்தைகள்
அந்தப் பூக்களைப் போல
இந்த உலகை
துல்லியமாக
விடுதலையுடன் பார்க்க
நான்
அதே சிரிப்புடன்
இங்கிருந்து நீங்கத்தான் வேண்டும்.

Sunday, 29 September 2013

ஆப்பிள் பாபா வாணி


வாணி ஊருக்குப் போயிருந்தாள்
வியாழக்கிழமை இரவன்று
தவறாமல்
சாய்பாபாவுக்கு
ஆப்பிளைப் படைக்கச் சொல்லியிருந்தாள்
நான் அந்த நாள் முழுவதும்
பாபாவையும்
வாணியையும்
ஆப்பிளையும்
நினைவில் வைத்திருந்தேன்
இரவில் வீடு திரும்பி
குளிர்சாதனப் பெட்டியைத்  திறந்தேன்

ஆப்பிளை எடுத்து
பூஜையறையில்
சாய்பாபாவுக்கு
வைத்தேன்.
ஆப்பிள் வியர்ததது
தீபச்சுடர் ஒளியில்
பாபாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்
அவர் முகத்தில் வருத்தம்
எனக்கும்தான்.

Friday, 30 August 2013

நகுலன்- முகமது இப்ராகிம்



                       

தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்


(தமிழ் நவீன இலக்கியப்பரப்பில், சி.சு.செல்லப்பா நடத்திய எழுத்து இதழில் கவிஞராகவும், சிறுகதை ஆசிரியராக அறிமுகமாகியவர் நகுலன். அவரது காலத்தில் இயங்கிய, அவரது அடுத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் பலரும் கூட, வாசக நினைவிலிருந்து வேகமாக விடைபெற்றுச் செல்லும் நிலையில், நகுலனின் எழுத்துக்கள் நவீனத்துவ காலகட்டத்தையும் தாண்டிய பொருளாம்சம் மற்றும் கலையம்சத்துடன், அபூர்வமான ரகசியத் தன்மையை தக்கவைத்தபடி புதிதாக வரும்  வாசகனையும் ஈர்க்கின்றன. நகுலன் ஆங்கிலத்திலும் சிறுகதைகள் மற்றும் கவிதைகளை எழுதியிருக்கிறார். அவை முறையானபடி தொகுக்கப்பட்டால் நகுலனின் ஆளுமை மேலும் துலங்கும் என்பதற்கு இக்கதை ஒரு சாட்சியாக இருக்கிறது. நகுலன் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய படைப்புகள் அப்போதைய இந்திய ஆங்கில இலக்கிய எழுத்து வட்டத்தில் சரியானபடி கவனிக்கப்படவில்லை என்று ஆதங்கப்படுகிறார் கவிஞர் அய்யப்ப் பணிக்கர் . இச்சிறுகதை 1979 ஆம் ஆண்டு டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா குழுமம் வெளியிட்ட யூத் டைம்ஸ் மாதமிரு முறை இதழில் (நவம்பர் 16-30) வெளிவந்துள்ளது. யூத் டைம்ஸில் சிறுகதைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஆசிரியராக க.நா.சு பணியாற்றியுள்ளார். கவிஞர் ந.ஜயபாஸ்கரனின் சேகரிப்பிலிருந்தது, தற்செயலாக கிடைத்தது முகம்மது இப்ராகிம்)     

ரகு தன் வீட்டின் வராந்தாவில் உள்ள கூடை நாற்காலியில் அடைக்கலமாயிருந்தான். 50 வயதிலும் அவன் அழகனாகவே இருந்தான். சரியாக மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒருவர் பின் ஒருவராக பெற்றோர்களைப் பறிகொடுத்ததை மனதில் அசைபோட்டான். அவர்களது ஒரே மகன் அவன். நெருக்கமான உறவுகளும் யாரும் இல்லை. அவனது பெற்றோரின் மரணத்துக்குப் பிறகு, அதுவும் நடந்துவிட்டது. அதை நினைத்துப் பார்க்கக்கூட அவனால் முடியவில்லை. அவன் தன் மனைவி சுசீலாவை இழந்து, கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் ஆகிவிட்டது. சுசீலா. அது அவள் பெயரா? அல்லது அவன் கற்பனையா? அவள் அற்புதமான ஒரு பெண், மிகுந்த புரிதல் உள்ள மனைவி என்பதையெல்லாம் புறந்தள்ளிவிட்டது அவளது இழிவான மரணம். ஆம் அதைக் குறிப்பிடும்போது இழிவானது என்ற வார்த்தையைத் தான் அவன் பயன்படுத்த வேண்டும்.

அவளது மரணம் இயற்கையாக நடந்ததே. வேலூருக்குப் பயணம் போனது, அங்கே மருத்துவர் சொன்ன பீதியூட்டும் செய்தி, அந்த ரகசியத்தை அவளிடம் இருந்து மறைத்தது, ஆனாலும் அவளாகவே புரிந்துகொண்டது என்று எல்லாவற்றையும் நினைத்துப் பார்த்தான். அவள் தனது துன்பத்தை தைரியமாகவே தாங்கினாள். உயிரைப் பற்றிப் பிடிக்கும் போராட்டத்திலும், நம்பிக்கைக்கான சிறிய அறிகுறியை அவள் விடாமல் வைத்திருந்த வேளைகளிலும், அகால இரவுகளில் அவன் மருத்துவரிடம் ஓடும்போதும், கடைசியாக பயங்கரமான மரணம் வந்து இரைச்சலிட்ட போதும், அவளது இறுதி நாட்களில் அவன்மீது ஒரு விதமான பழிக்கும் பார்வையைக் காட்டாமல் இருப்பதற்கு அவள் கடுமையாக முயற்சி செய்ததை அவனால் உணர முடிந்தது. அதெல்லாம் முடிந்துவிட்டது. ஆனால் சுசீலாவைப் பற்றி நினைக்கும்போதெல்லாம் எவ்வளவு முயன்றாலும் புற்றுநோயைப் பற்றி நினைக்காமல் இருக்க அவனால் முடியவில்லை.

அவன் ஒரு மாதம் விடுமுறை எடுத்திருந்தான். அதில் ஏற்கனவே 15 நாட்கள் கடந்துவிட்டன. கல்லூரியில் எல்லாரும் அவன் மீது அனுதாபம் கொள்வார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும். இந்த அனுதாபத்தை அவனால் தாங்க முடியாது. காதலித்தவரோடு வாழ்வது என்றால் என்ன என்பதை அவர்களால் உணர முடிந்ததென்றால், காதலித்தவர் தம் கண் முன்னேயே அணுஅணுவாகச் சாவதை அவர்களால் உணர முடிந்தால்... அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் இல்லாமல் போனது நல்லதற்கே. சுசீலா குழந்தை பெறுவதற்கு ஆசைப்படாதவள் அல்ல. அவள் விரும்பினாள். ஆனால் ஒரு குழந்தைகூடப் பிறக்கவில்லை. அவள் கர்ப்பம் தரிக்கக்கூட இல்லை. அப்புறம் அவள் கக்கிய ரத்தம்; நோயின் அறிகுறிகள்; வேலூருக்குப் பயணம் போனது; மாணவர்களுக்குப் பாடம் எடுக்கும் நேரங்களில் தொற்றிக்கொள்ளும் திடீர் கவலை... இப்போது புற்றுநோயின் ஞாபகம்தான், சுசீலாவினுடையதல்ல. அவனுடன் ஒரு வேலைக்காரப் பையனைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. அவனைக் காய்கறிகள் வாங்க அனுப்பியிருந்தான். அந்தப் பையனின் சமையலைத்தான் இவன் சாப்பிட்டு வந்தான். அப்போது நேரம் பகல் 11.30. சூரியன் காய்ந்துகொண்டிருந்தது.      

தெருவில் அவன் வீடுதான் கடைசி. அந்த இடமே பிரதான சாலையிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது. திறந்திருந்த வாயிற்கதவு வழியாக ஒருவன் வீட்டுக்குள் நுழைகிறான். இவன் வேலைக்காரப் பையனை சபித்தான்.

நுழைந்த ஆளை அவன் இதற்கு முன்பு பார்த்ததில்லை.

நெடிதான, நிமிர்ந்து நடைபோட்டு வந்த அந்த மனிதனின் வேஷ்டிக்கட்டு அவன்  தெற்கத்திக்காரன் இல்லை என்று சொல்லியது. இடமிருந்து வலமாக அவன் வேட்டியை முடிந்திருக்கிறானோ? அந்த மனிதனைப் பற்றிய எல்லாமும் ரகசியமாகவும் அதே வேளையில் அறிமுகமான தொனியிலும் இருந்தது. அவன் பஞ்சாபியா? முஸ்லிமா? வடக்கிலிருந்து வந்தவனா? இந்த நாட்டில் திரியும் எண்ணற்ற யாசகர்களில் ஒருவனா? ரகு தனது சிந்தனைகளை விரிந்து பரவவிடும் முன்பே அந்த மனிதன் அவனுக்கு முன்வந்து நின்றான். உடலைத் தாழப் பணிந்து, கைகளைக் கட்டி வணங்கினான். இந்த வடிவிலான வணக்கத்தை ரகு எதிர்பார்க்கவேயில்லை. அவன் யார்? எதற்காக வந்திருக்கிறான்?

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்தார்கள்.

அவன் பிச்சைக்காரனா? அவனது வேஷ்டியின் மேல் ஒரு முழுக்கைச் சட்டை அணிந்திருந்தான். அதில் சிறு துளி அழுக்கைக்கூடக் காண முடியவில்லை. எல்லாமே வினோதமாகத் தெரிந்தது. அவன் பிச்சைக்காரன் இல்லையெனில் யார் அவன்? அவன் பேசினான்.

“ஐயா,நான் யார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறீர்கள், இல்லையா?

ரகு பேசவில்லை. அந்த மனிதனுக்கு என்ன வேண்டும்? அவன் அருமையாகத் தமிழ் பேசுகிறான். ஆனாலும் அவனது தாய்மொழி தமிழ் அல்ல என்பதில் இவனுக்கு ஒரு நிச்சயம். இவனது மனதைப் படித்ததுபோல அவன் பேசினான். “எனது தமிழைப் பார்த்து நீங்கள் வியக்கிறீர்கள் இல்லையா? எனது தாய்மொழி தமிழ் அல்ல. உருது.”

ரகுவுக்கு அவனிடம் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை. “நீங்கள் முஸ்லிமா?

“ஆமாம், அல்லாவின் கருணையால். அவர்கள் என்னை முகம்மது இப்ராகிம் என்று அழைக்கிறார்கள்”

தான் விரும்புவதைக் கேட்பதைப் பற்றி அந்த மனிதன் கவலைப்படவில்லை.

“ஐயா, நீங்கள் தனிமையில் இருக்கிறீர்கள். அது பயங்கரமானது. இந்த ‘தனிமை’…”

ரகுவுக்கு ஆச்சரியம். அந்த மனிதன் தொடர்ந்தான். “ஐயா,இதில் நீங்கள் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை. இங்கே யாரும் இல்லை என்பதைத் திறந்த கதவின் வழியாகப் பார்க்க முடிகிறது.”

அவனுக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்க மறுபடியும் தோன்றியது ரகுவுக்கு. திரும்பவும் அவன் பேச ஆரம்பித்தான். “ஐயா, நீங்கள் அதிகம் சிந்திக்க வேண்டிய அவசியம் எல்லாம் இல்லை. நான் வடக்கிலிருந்து வந்தேன். இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினை உங்களுக்கு ஞாபகம் உள்ளதா? அதில் நான் என் பீவியை இழந்தேன்.”

ரகு குழப்பத்துடன் வெறித்தான்.

“இந்த பூமியிலேயே அழகிய ஆன்மாவாக நடமாடியவள் அவள் ஐயா. தவிட்டுப் புறாக்களைப் போல ஜோடியாக நாங்கள் அனுபவித்த ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்த வார்த்தைகள் இல்லை. ஆனால் நான் அவளை இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினையில் பறிகொடுத்தேன்.”

ரகுவால் அந்த மனிதனை வினோதம் தொனிக்கப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஒரு அன்னியர் இன்னொருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். ஆனாலும் அந்த மனிதன் பேசுவதை நிறுத்தவில்லை.

“அங்கே நான் ஒரு பணக்கார வியாபாரியாக இருந்தேன். அதனால் என்ன பிரயோஜனம்? பரஸ்பர சந்தோஷத்தை முன்னிட்டே நாங்கள் வாழ்ந்தோம். அவ்வளவு நிறைவு. அப்போதுதான் இந்த இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினை. நான் விரட்டப்பட்டேன். எனது பெரிய கடை தீக்கிரையானது. அவர்கள் என்னை விரட்டினார்கள். கொடூரமானவர்கள்”

ஒரு கட்டத்தில் அந்த மனிதருக்கு இருக்கை ஒன்றை அளிக்கலாம் என்று ரகுவுக்குத் தோன்றிவிட்டது. “இந்த நாற்காலியில் உட்காருங்கள்” என்றான்.

“நான் வியாபாரி என்று எனது பூர்வ கதையைப் பற்றி சொன்னதெல்லாம் இறந்த காலம். எனக்கு என் இடம் தெரியும். இங்கேயே நிற்கிறேன். உங்களது வேலை என்னவென்று கேட்கலாமா?

“நான் விரிவுரையாளராக இருக்கிறேன். நான் ஆங்கில இலக்கியம் பயிற்றுவிக்கிறேன். அத்துடன் அமெரிக்கக் கவிதையும்.”

“அப்படியெனில் நீங்கள் எமிலி டிக்கன்சனை நிச்சயமாக படித்திருப்பீர்கள், இல்லையா”

ரகுவுக்கு அது ஆச்சரியமாக இருந்தது. அந்த மனிதரின் ஆங்கிலமும் சிறப்பாக இருந்தது.

“ஏன் கேட்கிறீர்கள்?

“ஆன்மா தேர்ந்தெடுக்கிறது (த சோல் செலக்ட்ஸ்) என்று தொடங்கும் கவிதையை உங்களால் நினைவில் கொள்ள முடிகிறதா?

ரகு மர்மமாக அந்த மனிதரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அந்த மனிதர், இப்ராகிம், அக்கவிதையின் முதல்பகுதியை முழுமையாகப் பாடினார்.

ஆன்மா தனது சொந்த சமூகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது
பின்னர் கதவை மூடிவிடுகிறது:
அவளின் புனிதப் பெரும்பான்மையில்
வேறொருவருக்கு இடமில்லை.

“அந்தப் புனிதப் பெரும்பான்மை நானும் எனது பீவியும்தான்.”

அவர் குரலை உயர்த்தினார். “ ஐயா, எங்களுக்குக் குழந்தைகள் இல்லை என்பதைச் சொல்ல மறந்துவிட்டேன். அவளுக்குக் குழந்தைமீது விருப்பம் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. இருந்தது. ஆனால் அவள் கர்ப்பம் தரிக்கக்கூட இல்லை. நான் என்ன செய்திருக்க முடியும்? அந்தக் காலிகள் அவளை இழுத்துச் சென்றார்கள்.”

ரகு சைக்கிள் மணியோசையைக் கேட்டான். தபால்காரர் வந்தார். ரகுவுக்கு ஒருமுறை இதயம் நின்று துடித்தது. ஒரு வார இதழின் ஆசிரியரிடமிருந்து கடிதம் ஒன்றை அவன் எதிர்பார்த்திருந்தான். வெற்றியா, தோல்வியா? பெரும்பாலும் தோல்வியாகவே இருக்கும். அந்த நீளமான தபால் உறையைத் தபால்காரர் கொடுத்தபோது, அதைத் திறக்க அவன் விரும்பவில்லை. அந்த உறையில் தன் கையெழுத்தில் இருந்த முகவரியைப் பார்க்க முடிந்தது. தன் பெயரைத் தானே தன் கையெழுத்தில்…அவனே அவனை நிராகரித்துக்கொள்வதை... ரகு முகத்தைக் கவிழ்த்துக் கொண்டான்.

இப்ராகிம் கேட்டார். “நீங்கள் எழுத்தாளரா?

“சில சமயங்களில் அப்படி நான் நம்புவதில் …”

“திருப்பி அனுப்பிவிட்டார்களா?

“ஆம்”

“நீங்கள் கதைகள் எழுதுவீர்களா?

“ஆம்”

“எனது பீவியும் எழுதுபவள் தான். அவளுக்கு புத்தகங்கள் என்றால் பெரும் மோகம்”

ஆனால் அவர் அடுத்தாற்போல சொன்னதுதான் ரகுவுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது.

“அவளுக்குப் பிடித்த இந்திய-ஆங்கில நாவல் பர்தா அண்ட் பாலிகமி. அதற்கு முன்னுரை எழுதியது சி.ஆர்.ரெட்டி. உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அவனால் தனது காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை. அந்த நாவலை விரும்பிய, படித்த ஒரே ஆள், தான்தான் என்று அவன் நினைத்திருந்தான். ஆனால் அந்த மனிதரோ மேலும் தொடர்ந்தார். “அவளை அந்த முரடர்கள் தூக்கிக்கொண்டு போகும்போது, அவள் என்னைப் பார்க்கக்கூட இல்லை. காலிகள். அவர்கள் மீது விழுந்து போராடினேன்.

ரகுவுக்குத் தன் காதையே நம்ப முடியவில்லை. அந்த நாவலை விரும்பிய ஒரே ஆள் தான் மட்டுமே என்று அவன் நம்பியிருந்தான். ஆனால் அந்த மனிதரோ பேசிக்கொண்டே போனார்.

“அவர்கள் அவளைத் தூக்கிக் கொண்டு போனபோது, அவள் என் முகத்தைப் பார்க்கக்கூட இல்லை. என் பக்கமே திரும்பவில்லை. அவர்கள் எனது கவட்டையில் உதைத்தார்கள். நான் விழுந்தேன். அவர்கள் சென்றார்கள். அதற்குப் பிறகு பயங்கரமான விவரங்கள் என் காதுக்கு வந்தன.”

“பிறகு நான் கல்கத்தாவுக்கு வந்தேன். தெற்குப் பக்கம் பயணம் செய்தேன். ஆனால் அவளை நினைக்கும் போதெல்லாம் நான் வெறுத்தேன். எனது பீவியின் அழகிய முகம் வெறுக்கும்படியாக மாறிவிட்டது. அவள் ஒருமுறைகூட என்னைப் பார்க்கவில்லை. அவர்களுடன் நான் போராடியபோதுகூட அவள் என்னைப் பார்க்கவில்லை. நான் எந்த அகதிகள் முகாமுக்கும் போகவில்லை. பிறகு நான் தெற்கே வந்தேன். ஆனால் எனது பீவியின் வெறுப்பான முகம் என்னைத் துரத்தி வருகிறது. நான் அவளை வெறுக்கிறேன் ஐயா...வெறுக்கிறேன்”

ரகுவுக்கு மிகவும் பீதியாக இருந்தது.

அந்த மனிதர் கத்தினார். “நீங்கள் நினைப்பது போல் இல்லை ஐயா. சிதம்பரத்தில் உள்ள கோவிலைப் பார்க்கப் போனேன். முகம்மது இப்ராகிம் ஆகிய நான் அங்கே போனேன். அந்தக் கோவிலை நான் மாசுபடுத்தினேனா? ஏகப்பட்ட பிச்சைக்காரர்களை மட்டுமே பார்த்தேன். அங்கேயுள்ள யாரும் எனது வேஷ்டியைத் தூக்கிப் பார்த்து உண்மையான முஸ்லிமா என்று பரிசோதிக்க வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. கோவிலோ, மசூதியோ எனக்கு எந்த நல்லதையும் செய்யவில்லை. மேய்ச்சல் விலங்கைப் போல பீவியால் நான் விரட்டப்பட்டேன். எதுவும் எனக்கு நிம்மதியைத் தரவில்லை.”

அவர் நிறுத்தினார்.

ரகு அவரிடம் கேட்டான். “நீங்கள் உட்கார மாட்டீர்களா?

“இல்லை ஐயா” என்றபடி அவர் ஒரு சிட்டிகை மூக்குப்பொடியை எடுத்து உறிஞ்சி, தனது உள்ளங்கையை மூடித் தும்மினார். கையில் மூக்குப்பொடியின் துகள்கள் தெறித்தன. தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தார். “நான் இங்கே பஜார் வழியாக வரும்போது, ஒரு இளைஞன் என்னைத் துல்லியமான இடைவெளியில் பின்தொடர்ந்தான். ஒருகட்டத்தில் என்பக்கம் நெருங்கிவந்து, “காக்கா, எங்கள் வீடு பக்கத்தில் தான் இருக்கிறது. நீங்கள் விரும்பினால் கொஞ்ச நேரம் அங்கே வந்து இருக்கலாமா? உங்களுக்குப் பிடிக்கும் வகையில் மாமிச உணவை நாங்கள் செய்து தருகிறோம். நீங்கள் வந்தால் எனது அக்கா மிகவும் சந்தோஷப்படுவாள்’ என்றான். என்னால் கோபத்தை அடக்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. எனது பார்வையைப் பார்த்தே அந்தப் பையன் திடுதிடுவென்று ஓடியே போய்விட்டான். ஒன்று மட்டும் சொல்கிறேன், ஐயா... (அவர் குரல் மேல் ஸ்தாயிக்குச் சென்றுவிட்டது) இதெல்லாம் பீவியின் செய்கைதான். அந்தப் பெட்டை நாய்தான் என்னை இப்படியெல்லாம் சோதிக்கிறது!”

ரகுவுக்கு உண்மையாகவே அச்சமாக இருந்தது. அந்த மனிதர் சத்தமாகச் சொன்னார். “சாகேப், நீங்கள் பயப்பட வேண்டாம். நான் கிளம்புகிறேன்.”

ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்த ரகு,”இருங்கள்... நான் ஏதாவது உங்களுக்குத் தர வேண்டும்.”

“ஐயா, நான் இன்னும் முகம்மது இப்ராகிம்தான்” என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் அந்த மனிதர் போய்விட்டார். ஐந்து நிமிடம் கழித்து, அவர் சென்ற திசையிலிருந்து, தனது வேலைக்காரச் சிறுவன் வருவதை ரகு பார்த்தான். அவனிடம், “ஒரு உயரமான முஸ்லிம் ஆளை தெருவில் பார்த்தாயா” என்று கேட்டார்.

“இல்லை ஐயா” என்றான்.

“யாரையுமே பார்க்கவில்லையா”

“சுவாமி, தெருவே வெறிச்சோடிப் போய் இருக்கிறது”

இரவு தான் சாப்பிடப்போவதில்லை என்று ரகு அவனிடம் சொன்னான். அவனைத் தூங்கப் போகச் சொல்லிவிட்டு, கோத்ரெஜ் பீரோவைத் திறந்தான். அங்கே அவனது மனைவியின் புகைப்படம் இல்லை. அவன் அவளது பெற்றோருக்கு அந்தப் புகைப்படத்தை அனுப்பிவிட்டான். அதிலிருந்து ட்ரை மார்டினியை எடுத்து குப்பியில் இருந்த மிச்சத்தை கிளாசில் ஊற்றிக் குடித்தான்.

அடுத்த நாள் விடுமுறையை ரத்துசெய்துவிட்டு வேலையில் சேர்ந்தான்.





(அம்ருதா,செப்டம்பர் இதழ்)

ஷோபா சக்தியின் இச்சா

துயரம் , இழப்பு , மரணம் , சித்திரவதைகள் , ரத்தக் கோரங்கள் நிகழ்ந்த பிறகு சொல்லப்படுகையில் அவை எத்தனை கொடூரமானதாக இருந்திருந்தாலும் அவை...