Monday, 26 February 2018

களங்கமின்மையே போய் வா




மிகத் தாமதமாக, 1991-ல் எனது ப்ளஸ் டூ கணித இறுதித் தேர்வுக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் ஸ்ரீதேவி, விஜி என்ற கதாபாத்திரமாக என்றைக்குமான தோழியாக அறிமுகமானார். பாடமாக மட்டுமின்றி வாழ்க்கையின் கணிதமும் குழம்பத் தொடங்கியிருந்த நாட்களில் தோல்வி உறுதி என்ற உள்ளுணர்வு வந்திருந்தது. அந்த உள்ளுணர்வே படிப்படியாக ஒரு சாகச உணர்வையும் தைரியத்தையும் கொடுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. பாலகுமாரன், சுஜாதா, சரோஜாதேவி கதைகள் என ரகசியக் கனிகள் எனக்குத் திறந்துகொண்டே இருந்த காலம். சிறப்பு வகுப்புக்குப் போவதாக வீட்டில் சொல்லிவிட்டு, ஒரு சனிக்கிழமையில் ரத்னா திரையங்கரங்கில் மறு மறு வெளியீட்டில் காலைக் காட்சியாகமூன்றாம் பிறைபார்த்தேன்.
                                     
வானெங்கும் தங்க விண்மீன்கள் விழி இமை மூட... சூரியன் வந்து கடல் குளித்தேறும் நேரம்....என அப்படத்தில் ஸ்ரீதேவி அறிமுகமாகும் பாடலும் அதன் காட்சிகளும் ஒரு கல்மிஷமற்ற காலத்தின் மாலைச் சூரிய ஒளியால் நிரம்பியது. அந்தப் பொன்னொளி தன் முகத்தில் படர குழந்தைமையுடன் ஸ்ரீதேவி அறிமுகமானார். தமிழ் சினிமாவில் பைத்தியக்காரத்தனமாகவும் சிறுபிள்ளைத்தனமாகவும்  நடிக்காத கதாநாயகிகளே தனியே இல்லையென்று சொல்லிவிடலாம். கதைப்படி பைத்தியமாவதற்கு வாய்ப்பில்லாவிட்டாலும் கதைப்படி சிறுபிள்ளைத்தனமாக இருக்க வேண்டியதில்லாவிட்டாலும் பெரும்பாலான கதாநாயகிகளின் கதாபாத்திர முதிர்ச்சி என்பது 12 வயதைத் தாண்டாததே. விஜயகுமாரியிலிருந்து ஜெனிலியா வரை நமது ஞாபகத்துக்கு வந்து போவார்கள். கதைப்படியே நினைவுகள் பாதிக்கப்பட்டு, பேதைமைக்குள் தள்ளப்பட்ட ஒரு பருவப்பெண்ணின் கதாபாத்திரத்தை நம்பகத்தன்மையுடன் செய்த அரிய நடிகைகளில் ஒருவர் ஸ்ரீதேவி. அவர் செய்யும் சேட்டைகள் எதுவும் இத்தனை காலம் தாண்டியும் முகஞ்சுளிக்க வைக்கவில்லை. கழுதை மீது ஏறி சவாரி செய்யும் ஸ்ரீதேவியை கமல் முகம் சுளித்து இறக்கும் போதும் அந்தக் காட்சி இன்னும் ரசிக்கும்படியாகவே இருக்கிறது.  வண்ணப்படங்களில் அரிதாகப் பார்க்க இயலாமலேயே ஆகிவிட்ட கமல்ஹாசன் என்னும் கலைஞனின் வெகுளித்தன்மையும் அபூர்வமாக வெளிப்பட்ட படம் மூன்றாம் பிறை. 

மனித குலம் எத்தனையோ கட்டங்களைக் கடந்தாலும் மனிதன் எத்தனையோ பருவங்களைப் பார்த்துவிட்டாலும்காதல்என்ற உணர்வின் துவக்கம் கள்ளமின்மையின் ஒளியாலேயே இன்னும் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. தெரியாமை, களங்கமின்மை, நிஷ்களங்கம், விகற்பமின்மை, இன்னசென்ஸ் எனச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். தெரியாமையிலிருந்து தெரிந்ததில் நுழையத் தொடங்கும் போது காதல் மீது கருப்புப் படரத் தொடங்கிவிடுகிறது. பாற்கடலின் அமிழ்தத்தில் விடமேறி விடுகிறது; மூன்றாம் பிறையில் களங்கமின்மையின் பெயரில் விஜியாக நாயகன் சீனுவுக்கு அறிமுகமாகிறாள். அவள் மீண்டும் தன்னறிவு பெற்று பாக்கியலக்ஷ்மியாக உணரும் போது சீனு, அவளது நினைவுகளின் புதைசேற்றில் என்றைக்குமாகத் தொலைந்து போன அந்நியனாக, ஞாபக ரணத்தில் வாதையுறப் போகும் குரங்காக மாறிப்போகிறான். ஒருவருக்குத் தெளிந்துவிடுகிறது; இன்னொருவருக்குப் பைத்தியம் தொடங்கிவிடுகிறது. இதுதான் வாழ்க்கை ஒரே கணத்தில் தரும் கசப்பும் இனிப்பும். மானுடர்கள் அனைவருக்குமான இந்தப் பொது அனுபவத்தை சினிமாவில் சார்லி சாப்ளினிலிருந்து கமல்ஹாசன் வரை நம்முன்னர் நடித்துக் காண்பித்திருந்தாலும் நமக்கு அந்த அனுபவம் கலையில் திரும்பத் திரும்ப வேண்டுவதாக இருக்கிறது. ஊமை என்றால் ஒரு வகை அமைதி..ஏழை என்றால் அதில் ஒரு அமைதி...

காதலில் தோழமையின் இடம் சமபங்கு வகிப்பது. தோழமையும் களங்கமின்மையும் சேர்ந்து தான்பூங்காற்று புதிரானதுபாடலில் கடக்கும் மலை ரயிலை வேகமற்றதாக்குகிறது. சிக்கிக்கொண்ட ஸ்ரீதேவியின் nqnலாங்க் ஸ்கர்ட் முனை தண்டவாளத்திலிருந்து விடுபட்ட பிறகே மலை ரயில் கடக்கிறது. எனக்கு அந்த மெதுவாகக் கடக்கும் மலைரயில் ஸ்ரீதேவியுடன் சேர்ந்தே எப்போதும் ஞாபகத்தில் உள்ளது. ரயில் மீது கோபப்பட்டு ஸ்ரீதேவி எறியும் கல் ரயிலைத் தாக்குவதற்கான வலுவில்லாதது. அந்த விஜி எறிந்த செல்லக் கல் அது.

எனது பதினேழு வயதில் அறிமுகமான நாள் தொட்டு, முகமே இல்லாத காதலிக்காகவும், பின்னர் முகங்களுடன் என்னைக் காதலித்தவர்களுக்காகவும், நான் காதலித்தவர்களுக்காகவும் எனது மகளுக்குத் தாலாட்டுப் பாடலாகவும்கண்ணே கலைமானேபாடலை பாடி அழுகையுடனேயே முடித்திருக்கிறேன். விஜி, நீங்கள் மறந்து போயிருக்கலாம்; நீங்கள் வளர்த்த நாயின் பெயர் சுப்பிரமணி. அந்த நாயில் என்னுடைய சாயலை எப்போதும் நான் காண்பேன். நீங்கள் பாக்கியலக்ஷ்மியாக ரயிலில் ஏறும்போது சுப்பிரமணி ரயில் நிலையத்துக்கு வரவில்லை.

நான் என் மகளுடன் ஏதேனும் ஒருநாள், அந்த மலைரயிலில் ஊட்டிக்குச் செல்லக்கூடும். அப்போது நீங்களும் என்னுடன் இருப்பீர்கள் ஸ்ரீதேவி.  

Sunday, 25 February 2018

ராம் கோபால் வர்மாவின் ஸ்ரீதேவி

தமிழில்: ஷங்கர்




  விஜயவாடாவில் நான் பொறியியல் பட்டப்படிப்பு படித்துக்கொண்டிருந்த போது, ஸ்ரீதேவி நடித்த புதிய படம் வெளியாகும் போதெல்லாம் டிக்கெட் வாங்க வரிசையில் காத்திருக்கும்போது திரையரங்கின் வெளியே உள்ள விளம்பரத்தட்டிகளில் அவரது படத்தை அண்ணாந்து ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன்.

அவரது அழகும் கவர்ச்சியும் மிக வலிமையானது. அவரிடம் இருந்த நடிகையை பார்வையாளர்களும் திரையுலகமும் தெரிந்து கண்டு உணர்வதற்கு நிறைய நிறைய வருடங்களும் படங்களும் தேவைப்பட்டன. என்னைப் பொறுத்தவரையில் அவரிடம் உள்ள நடிகையை மிகச்சரியான முறையில் மிஸ்டர் இந்தியா திரைப்படத்தின் மூலம் சேகர் கபூர் தான் வெளிப்படுத்தினார். அவர் ஆரம்பகாலங்களில் நடித்த படங்களிலேயே அவரது நடிப்புத்திறன் நன்கு வெளிப்பட்டிருக்கும்.

மிஸ்டர் இந்தியா திரைப்படத்தின் மூலம் பார்வையாளர்கள் புதிய ஸ்ரீதேவியை அடையாளம் கண்டனர். சேகர் கபூரின் அழகியல், அவரது அபாரமான அழகு மற்றும் நம்பமுடியாத நடிப்புத்திறன் இரண்டையுமே வெளிக்கொண்டு வந்தது.
நான் எனது முதல்படமான சிவா(உதயம்) திரைப்படத்துக்கான வேலையில் இருந்தபோது ஸ்ரீதேவியுடனான எனது பயணம் தொடங்கியது. சென்னையில் இருந்த நடிகர் நாகார்ஜூனாவின் அலுவலகத்திலிருந்து ஸ்ரீதேவி வீடு இருந்த அடுத்த தெருவுக்கு நடந்து செல்வேன். அப்போது ஸ்ரீதேவியின் வீட்டை வாயில்கதவிலிருந்து பார்ப்பேன். கேவலமாக தோன்றும் இப்படியான வீட்டில், அழகின் கடவுள் வாழ்வதை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. அந்த அழகு தேவதையான ஸ்ரீதேவிக்கு, மனிதனால் வீடுகட்டவே இயலாது என்று நான் நினைத்தேன். அவர் வீட்டை விட்டு வெளியே வரும்போதோ வீட்டுக்குள் நுழையும் போதோ அவரை கொஞ்சூண்டாவது பார்த்துவிட மாட்டோமா என்று ஏங்கியிருக்கிறேன். எனது துரதிர்ஷ்டம், அப்படியான ஒரு விஷயம் நடைபெறவேயில்லை.

சிவா வெளியாகி பெரிய வெற்றிபெற்றது. ஸ்ரீதேவியுடன் ஒரு படம் செய்ய விருப்பமா என்று தயாரிப்பாளர் கோபால் ரெட்டி என்னிடம் வந்து கேட்டார். "உங்களுக்கு பைத்தியமா? அவரை வெறுமனே பார்ப்பதற்கே நான் சாவதற்கும் தயாராக இருக்கிறேன்" என்றேன். கோபால் ரெட்டி, அவரைப் பார்ப்பதற்கு ஒரு சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்தார். நான் அவரைப் பார்ப்பதற்காக காத்திருந்த அதே வீட்டில் தான் அந்த சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. இரவு ஏழரை மணிக்கு அவரைப் பார்ப்பதற்காக சென்றோம். எங்களது அதிர்ஷ்டமோ என்னவோ, அவர் வீட்டில் அப்போது மின்சாரம் இல்லை. நான் அந்த வீட்டின் வரவேற்பறையில் மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில், அந்த தேவதையின் வரவுக்காக காத்திருந்தபடி கோபால் ரெட்டியுடன் அமர்ந்திருந்தேன். எனது இதயம் துடிதுடித்துக்கொண்டிருந்தது. மும்பைக்கு செல்லும் விமானத்தைப் பிடிப்பதற்காக வேகவேகமாக தயாராகிக் கொண்டிருப்பதாக அவரது அம்மா கூறினார்.

நாங்கள் காத்திருந்த வேளையில் அவ்வப்போது வரவேற்பறையை கடந்து ஒரு அறைக்கும் இன்னொரு அறைக்குமாக அவசரத்தில் நடந்துகொண்டிருந்தார். தாமதத்துக்காக மன்னிப்பை கோரும் ஒரு புன்னகையையும் வெளிப்படுத்தினார். அவர் மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் தோன்றும்போதும் மறையும்போதும் ஒரு இயக்குனராக ஸ்லோமோஷனில் அவரை முன்னும் பின்னும் நகர்த்தி கற்பனை செய்துகொண்டிருந்தேன்.
கடைசியாக அவர் வரவேற்பறைக்கு வந்து அமர்ந்தார். என்னுடன் பணிபுரிவதற்கு மிகவும் ஆவலாக இருப்பதாக சுருக்கமான வாக்கியங்களே பேசினார். இதையே அவர் மற்ற இயக்குனர்களிடமும் சொல்லியிருப்பார் என்பது எனக்கு நிச்சயம். அப்புறம் அவர் மும்பை கிளம்பிச்சென்றுவிட்டார். நான் அவரது அம்மாவுடன் மிகுந்த மரியாதையுடனும் பிரமிப்புடனும் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஏனெனில் அவர் ஸ்ரீதேவியைப் பெற்றெடுத்தவர்.
சொர்க்கத்தில் மிதக்கும் களிப்புடன் என்னிடத்துக்கு வந்துசேர்ந்தேன். ஸ்ரீதேவி என் எதிரே மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் உட்கார்ந்திருந்த காட்சி என் மனதில் தேர்ந்த ஓவியம் போல என் மூளையிலும் மனதிலும் பதிந்து நிறைத்த நிலையில் நான் க்ஷண க்ஷணம் திரைக்கதையை எழுதத் தொடங்கினேன்.
நான் ஸ்ரீதேவியை கவர்வதற்காக மட்டுமே அத்திரைக்கதையை எழுதினேன்.  க்ஷண க்ஷணம் திரைக்கதை, அவருக்கு நான் எழுதிய காதல்கடிதம்.

அத்திரைப்படத்தின் படப்பிடிப்பு காலம் முழுவதும் ஸ்ரீதேவியின் அழகிலிருந்தும் அவரது ஆளுமையிலிருந்தும் கம்பீரத்திலிருந்தும் என்னால் கண்களை விலக்கவே இயலவில்லை. அவரைச் சுற்றி கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு சுவரை எழுப்பியிருந்தார். அதை கடப்பதற்கு யாரையும் அனுமதிப்பதில்லை. அந்த சுவருக்குப் பின் னால் தனது கௌரவம் மற்றும் சுயமரியாதையைப் பராமரித்துவந்தார். அவருடன் பணிபுரியும் போது ஒரு இயக்குனராக நடிப்பு மற்றும் கதாபாத்திரமாதலின் நுட்பங்களை மேலதிகமாக புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினேன். சினிமா நடிப்பு என்றால் என்ன என்பது குறித்த ஒரு வரையறையையே என்னிடம் அவர் உருவாக்கினார். அது பல நேரங்களில் மிகமிக சிக்கலானது. பல நேரங்களில் நாடக நடிப்பை விட நல்லபலன் தருவது.

க்ஷண க்ஷணம் திரைப்படத்தில் ஒரு பாடல் காட்சியை எடுத்துக் கொண்டிருந்தோம். ஸ்ரீதேவியும் நடிகர் வெங்கடேசும் ஆடும் பாடல் காட்சியை எடுத்துக்கொண்டிருந்தோம். அந்த ஷாட் முடிந்ததும் நான் அற்புதம் என்று கூறினேன். நடன இயக்குனரோ கூடுதலாக மற்றொரு டேக் வேண்டும் என்றார். அது முடிந்ததும் மீண்டும் நான் அற்புதம் என்றேன். நடனஇயக்குனர் மறுபடி ஒரு டேக் போகவேண்டும் என்றார்.

நான் எனது உதவியாளரிடம், "ஏன் இந்த ஆள் திரும்ப திரும்ப ஒன்மோர் கேட்கிறார்" என்றேன். "

சார், நீங்கள் ஸ்ரீதேவியை மட்டுமே பார்க்கிறீர்கள். அவர் வெங்கடேஷைப் பார்க்கிறார்" என்றார் எனது உதவியாளர்.

ஆமாம், ஸ்ரீதேவி திரையில் இருக்கும்போது யார் இருந்தால் என்ன? என்ன நடைபெற்றால் என்ன? நானும் லட்சக்கணக்கான ரசிகர்களும் அவரை மட்டுமே பார்ப்பதற்கு பழக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.



அவருக்கு அப்போதிருந்த புகழையும் நட்சத்திர அந்தஸ்தையும் பார்த்தால்தான் நம்பமுடியும். நாங்கள் கஷண க்ஷணம் படத்தின் க்ளைமாக்சைப் படம்பிடிக்க நந்தியால் நகரில் இருந்தோம். ஸ்ரீதேவி தங்கள் ஊரில் இருக்கிறார் என்பது தெரிந்தவுடன் நகரமே ஸ்தம்பித்துவிட்டது. வங்கிகள், அரசு அலுவலகங்கள், பள்ளிகள், கல்லூரிகள் அனைத்தின் அலுவல்களும் நடைபெறவேயில்லை. அனைவரும் ஸ்ரீதேவியைப் பார்க்க விரும்பினார்கள்.

அவர் நந்தியாலில் உள்ள பயணிகள் விடுதியில் தங்கியிருந்தார். நானும் வெங்கடேஷூம் அதன் அருகில் உள்ள பங்களா ஒன்றில் தங்கியிருந்தோம். ஸ்ரீதேவி தங்கியிருந்த வீட்டைச் சுற்றி குறைந்தபட்சம் எப்போதும் பத்தாயிரம் பேர் இரவிலும் வேடிக்கை பார்க்க நின்றார்கள். ஐம்பது உள்ளூர் அட்கள் மட்டும் நூறு போலீசார்கள் அவர் பாதுகாப்புக்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்தனர்.


நாங்கள் படப்பிடிப்பு நடைபெறும் இடத்தில் இருக்கும்போது, ஒரு பிரம்மாண்டமான புழுதிப்புயல் எங்கள் இடத்தை நோக்கி நகர்ந்து வருவதிலிருந்து ஸ்ரீதேவி வருவதை நாங்கள் அறிந்துகொள்வதை வழக்கமாக வைத்திருந்தோம். அவரது காருக்குப் பின்பு ஓடிவரும் ஆயிரக்கணக்கான மக்களினால் ஏற்படும் புழுதி அது.

போதும்...இனியும் ஸ்ரீதேவி தொடர்பான எனது உணர்வுகளை நான் நீட்டிக்கொண்டே போக விரும்பவில்லை. க்ஷண க்ஷணம் திரைப்படத்தை முடித்துவிட்டு அவருடன் கோவிந்தா கோவிந்தாவில் பணிபுரிந்தேன். அதற்குப்பிறகு சீக்கிரத்திலேயே அவர் நிறைய தனிப்பட்ட துயரங்களைச் சந்தித்தார். அவர் தந்தையின் மரணமும் அம்மாவின் மனநலமின்மையும் அவரைப் பாதித்தது.

தேசம் முழுவதும் ஆண்கள் விரும்பும் ஒரு பெண் திடீரென்று தனிமையான உலகத்திற்குள் விடப்பட்டார். போனி கபூர் அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப உள்ளே வரும்வரை அது அப்படியேதான் இருந்தது.

போனியின் வீட்டில் ஒரு சாதாரண இல்லதரசியாக ஸ்ரீதேவி,தேநீர் பரிமாறுகையில் தான் நான் அவரைப் பார்த்தேன். சொர்க்கத்திலிருந்து தேவதை ஒன்றை சாதாரண இல்லதரசியாக படியிறக்கியதற்காக நான் போனிகபூரை வெறுத்தேன்.

என்னால் இப்போதெல்லாம் போனியின் வீட்டுக்குப் போக முடியவில்லை. என்னால் ஸ்ரீதேவியை யதார்த்தமான ஒரு வீட்டில் யதார்த்தமான சூழ்நிலையில் யதார்த்தமான மனிதர்கள் சூழ காணவே முடியாது. என்னைப் பொறுத்தவரை அவர் விலைமதிக்கமுடியாத வைரம். சினிமாத்தனத்துக்குரிய புத்திசாலித்தனத்துடன் கூடிய கண்கவரும் இடங்களிலும் எழிலான அரங்க அமைப்புகளின் பின்னணியிலுமே அவர் இருக்கவேண்டும்.

கடவுள் உருவாக்கியதில் ஸ்ரீதேவிதான் மிகமிக அழகிய மிகமிக கவர்ச்சியான பெண். அவர் லட்சக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறைதான் இதுபோன்ற அரிதான கலைப்பொருளைப் படைப்பார் என்று தோன்றுகிறது. 

ஸ்ரீதேவியைப் படைத்து அவர் பூமிக்கு அனுப்பியதாலேயே இயக்குனர்களாகிய எங்களால் அந்த அழகுத் தேவதையை எங்கள் கேமராக்களில் படம்பிடிக்க முடிந்தது. தற்போது அவர் சொர்க்கத்தின் தேவதை ஆகிவிட்டார். ஸ்ரீதேவியைப் படைத்ததற்காக நான் கடவுளுக்கு நன்றி சொல்கிறேன். சினிமா காமராவைப் படைத்த லூமியருக்கு நன்றி சொல்கிறேன். அவர் கொடுத்த வாய்ப்பினாலேயே நாங்கள் ஸ்ரீதேவியை என்றென்றைக்குமாக கேமிராவுக்குள் பிடித்துவைக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றோம். என்னால் அவர் இல்லை என்பதை இன்னமும் நம்ப முடியவில்லை. படுக்கையிலிருந்தபடியே அவர் குறித்த நினைவுகளை எழுதும்போதும்...





நான் ஒரு மோசமான கனவிலிருக்க வேண்டுமென்று கருதுகிறேன், ஆனால் அது அல்ல என்று எனக்குத் தெரியும்.
நான் ஸ்ரீதேவியை வெறுக்கிறேன்.

அவரும் வெறுமனே ஒரு மனித உயிர் என்று என்னை உணர வைத்ததற்காக.


அவர் வாழ்வதற்காக அவரது இதயம் கூடத் துடிக்க வேண்டுமென்பது தெரிந்து வெறுத்துப் போகிறேன்.

அவருடைய இதயமும் எல்லார் இதயத்தைப் போலவே நிற்கும் என்பதை எண்ணி வருந்துகிறேன்.

அவரது மரணத்தைச் சொல்லும் செய்திகளைப் பார்ப்பதற்கு
நான் இருக்கிறேன் என்பதே எனக்குத் துயரமாக உள்ளது.

அவரைக் கொன்ற கடவுளை நான் வெறுக்கிறேன்.

இறந்து போனதற்காக ஸ்ரீதேவியையே நான் வெறுக்கிறேன்.

நான் உங்களை நேசிக்கிறேன் ஸ்ரீதேவி நீங்கள் எங்கேயிருந்தாலும்

நான் எப்போதும் உங்களை நேசிப்பேன்


ஸ்ரீதேவி குறித்த கேள்விகளுக்கு வர்மாவின் பதில்கள்
..
ஸ்ரீதேவி தனியாக இருக்கும்போது அவரிடம் உங்கள் நேசத்தைச் சொல்ல முயற்சித்தீர்களா?

எனது கட்டுரையின் மையமே அதுதான் முட்டாளே. ஒரு பக்தனால் கடவுளோடு நெருங்க முடியவே முடியாது.

ஸ்ரீதேவிக்கு உங்கள் காதலும் மதிப்பும் தெரியுமா?

நான் அவரிடம் அதை தெரிவித்தபோது அவர் நம்பவில்லை. ஏனென்றால் நான் பொய் சொல்பவன் என்றும் ஏமாற்றுக்காரன் என்பதும் அவருக்குத் தெரியும்.


Saturday, 10 February 2018

தமிழின் பெருமிதம் பாலசரஸ்வதி

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் பிறந்து, உலக அளவில் சிறந்த நிகழ்த்துக் கலைஞர்களில் ஒருவராகப் புகழ்பெற்ற பரதக் கலைஞர் பாலசரஸ்வதியின் இந்த வாழ்க்கை சரிதம், அவருடையதும் அவருடைய சாதனைகளுமுடைய தொகுப்பு மட்டுமல்ல; தமிழகமும், இந்தியாவும் நவீனமடைந்த கதையும் இதில் உள்ளது. ஒரு காலகட்டத்தில் கிராமங்களின் தொகுதியாக இருந்து, தென்னகத்தின் பண்பாட்டுத் தலைநகரமாக உருவான சென்னையின் வளர்ச்சி ஒரு கோட்டுச் சித்திரமாகத் துலங்குகிறது. உயிர்ப்புமிக்க பாரம்பரிய அறிவுச் சேகரத்தைத் தக்கவைக்க ஒரு மரபு புதுமையோடும் மாற்றத்தோடும் நடத்திய போராட்டத்தைத் துல்லியமாகப் படம்பிடிக்கும் வரலாறு இந்த நூலில் உள்ளது. இப்படியான பல பரிணாமங்களைக் கொண்ட முன்னுதாரணமான வாழ்க்கைச் சரிதை நூல் இது.

பல்வேறு புறக்கணிப்புகள் மற்றும் தனிப்பட்ட இடர்ப்பாடுகளுக்கு இடையில் தனித்துவம் வாய்ந்த ஒரு கலை மரபை சர்வதேச அளவில் உயிர் கொடுத்து நிறுவியவர் பாலசரஸ்வதி. பழமைக்கும் புதுமைக்கும் நடுவேயுள்ள பெரும் பிளவில் பழங் கதையாக மறைந்திருக்க வேண்டிய ஒரு மரபுக்கு உயிர் கொடுப்பதற்குப் பெரும் மேதமை அவசியம். பரத நாட்டியத்தைக் கடுமையாக விமர்சித்து எழுதிவந்த அக்காலத்தில் மிகவும் செல்வாக்குடன் திகழ்ந்த எழுத்தாளர் கல்கி, பாலாவின் நடனத்தைப் பார்த்த பின்னர் பரதத்தைக் கலையென்று அங்கீ கரித்து, அதற்கு ஆதரவாளராக மாறுகிறார்.

ஒரு நாட்டியக் கலைஞரின் பொற்காலமான 20 வயதுகளின் இறுதியில் வருடக்கணக்காக ஆடுவதற்கு வாய்ப்புகளே இல்லாமல் இருந்திருக்கிறார் பாலசரஸ்வதி. தைராய்டால் பருமனான உடலைக் கொண்டு, தனது நடுவயதில் தொடர்ந்து ஆடத் தொடங்கிய பாலசரஸ்வதியின் நடனத்தைப் பார்த்த விமர்சகர்கள், நிகழ்ச்சி தொடங்கி சில நிமிடங்களிலேயே உடல், அவர் அணியும் எளிய உடை ஆகியவற்றை மறக்கடித்துவிடும் திறன் உண்டு என்று கூறுவதை நூலாசிரியர் பதிவுசெய்துள்ளார். பரதநாட்டியத்தை இசையின் உச்சமான காட்சி வடிவமாகக் கண்டிருக்கிறார் பாலா. அதனாலேயே மேடையில் மிக நேர்த்தியான மாயத்தோற்றங்களை அவர் உருவாக்கி, பார்வையாளர்களுக்கும் அந்த அனுபவத்தைத் தொற்ற வைப்பதில் அவருக்கு ஆழ்ந்த தேர்ச்சி இருந்துள்ளது.

கலை, பிரதானமாக அரூபங்களுடன் உறவு கொள்ளும் சாதனம்தான். பாலசரஸ்வதிக்கு இருந்த கடவுள் நம்பிக்கையும் சில கோயில்களோடு இருந்த ஆத்மார்த்தமான பிணைப்பும் இந்த நூலில் மிக இயல்பாகவும் சரியான தொலைவிலிருந்தும் விந்தையுணர்வு குலையாமலும் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது. கோயிலில் ஆடுவதற்குத் தடை இருந்த சூழலில், திருத்தணி கோயிலுக்குப் போய்ச்சேரும் பாலசரஸ்வதி, ஒரு அமானுஷ்ய அனுகூலத்தில் முருகன் முன்னர் அவரது அம்மா திருப்புகழிலிருந்து ஒரு பாடலைப் பாட... ஆடுகிறார். அதைப் பற்றி பின்னர் நினைவுகூரும் அவரது மகள் லக்ஷ்மி, “அவர் ஆடினார். என் பாட்டி பாடினார். கடவுளின் முன்பு ஆடினார். அங்கே யாரோ ஆடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை யாரும் பார்க்க முடியாது என்பதைப் போல இருந்ததுஎன்கிறார்.

பாலசரஸ்வதியின் குடும்பம் நீண்டகாலமாகத் தொடர்பு வைத்திருந்த திருவேற்காடு கருமாரி அம்மன் ஆலயத்தைச் சேர்ந்த புண்ணியகோடி சுவாமிகள், தகவல் தொடர்பே இல்லாத நிலையில், பாலசரஸ்வதியின் இறுதி நாளில் சரியாக சென்னைக்கு வந்து, அவரைப் பார்த்து அம்மனின் தீர்த்தம் அளித்துச் செல்கிறார். மரணத்துக்கு முன்னர் நினைவிலிருந்து மீண்டபோது அவர் சொல்லும் ஒரே சொல் கருமாரி’.

குறைந்தபட்சம் ஆயிரமாண்டு செல்லக்கூடிய வரலாற்றைக் கொண்ட தாய்வழிச் சமுதாயத்தில் தொழில்முறையாக இசையையும் நடனத்தையும் பயின்ற தேவதாசிக் குடும்பத்தின் ஏழாவது தலை முறையைச் சேர்ந்தவர் பாலசரஸ்வதி. வீணை தனம்மாள் அவரது பாட்டி. உடல்ரீதியான தண்டனை கள் கொடுப்பது ஆசிரியரின் கடமை என்று கருதப்பட்ட காலகட்டத்தில், குழந்தைப் பருவத்தின் சாதாரண சந்தோஷங்கள் எதையும் அனுபவிக்காமல் பாடல், இசைப் பயிற்சியைப் பெற்ற பாலசரஸ்வதி, சிறு வயதிலேயே தனம்மாளின் பேத்தி என்று அறியப்படுவதைவிட, பாலாவின் பாட்டி தனம்மாள் என்று சொல்லப்படுவதற்கான சவாலை ஏற்றவர். கற்பவருக்குச் சுகமோ உறக்கமோ கிடையாது(வித்யாதாரணம் ந சுகம் ந நித்ரா) என்று ஏழு வயதிலேயே தனம்மாளால் கண்டிப்புடன் அறிவுறுத்தப்பட்டவர்.

கல்வியும் அறிவும் பிழைப்புக்கானது; கலையும் படைப்பும் உடனடிப் புகழையும் செல்வாக்கையும் தருவது என்ற நம்பிக்கைகள் நிலவும் அதிநுகர்வுக் காலம் இது. இத்தகைய பின்னணியில் பாரம்பரியமே சுமையாகிப் போன சூழலில், ஒரு கலையைச் சிறு வயதிலிருந்து பயின்று, படிப்பித்து, நிகழ்த்தி, காத்து அடுத்தடுத்த தலைமுறைக் குழந்தைகளுக்கு ஆசிரியராகவும் பங்களிப்பு செய்தவர். அந்த அர்ப்பணிப்பு எத்துறையில் இருப்பவர்களும் இன்று பயிலவேண்டியது. ஒரு புல்லாங்குழல் கலைஞர் தன் குழலை இரண்டு கைகளால் பிடித்து ஊதும் முறையைச் சற்று திருத்தியதன் மூலம் அவரின் கலையில் ஒரு சரளத்தை அவரால் ஏற்படுத்த முடிந்தது, இந்நூலில் பதிவாகியிருக்கிறது. தேர்ந்த பயிற்சி மட்டுமல்ல; உள்ளுணர்வு கொண்ட கலைஞர் என்பதையும் இந்த நூல் நிரூபிக்கிறது. பெண்ணுக்குக் கல்வி தொடங்கி அனைத்து உரிமைகளும் மறுக்கப்பட்ட ஒரு காலச்சூழ்நிலையில், ஆண் கலைஞர்களுடன் சரிசமமாக ஆளுமை செலுத்திய ஒரு சமூகத்தின் சித்திரம் இந்நூலின் வழியாக வெளிப்படுகிறது.

1918-ல் பிறந்து சிறு வயதிலேயே இந்திய அளவில் புகழைப் பெற்று உலகப் புகழ்பெற்ற கலைஞராக 1984-ல் இறந்துபோன பாலசரஸ்வதி குறித்து முழுமை யாக எழுதப்பட்ட முதல் நூல் இது. அதுவும் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டு, தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. பாலசரஸ்வதியின் கடைசி ஆண்டுகளில் சத்ய ஜித் ராய் எடுத்த ஒரு சுமாரான ஆவணப்படத்தில் உள்ளதைத் தவிர, ஒரு வீடியோ பதிவுகூட நம்மிடம் இல்லை. சிறந்த பாடகர் என்பதை அவரது மாயாமாளவகௌளைராகத்தில் பாடிய யூடியூப் பாடல் நிரூபிக்கிறது. பாலசரஸ்வதியின் 50 ஆண்டு கலை வாழ்க்கையில் பங்கேற்ற அவரது குடும்ப உறுப்பினர்கள், கலைஞர்கள் என 50 பேருக்கும் மேல் நேர்காணல் செய்யப்பட்டு, அபூர்வமான புகைப்படங்களைக் கொண்டு ஆண்டுக்கணக்கான உழைப்பின் விளைவு இந்நூல். இந்நூலை உருவாக்குவதற்கு அதன் நூலாசிரியர் அமெரிக்கராகவும் ஆங்கிலத்தில் எழுதுபவராகவும் பாலசரஸ்வதியின் மருமகனாகவும் இருந்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது.


பாலசரஸ்வதி பற்றி இத்தகைய உழைப்பும் ஆவணமாக்கலும் தமிழில் முதலில் சாத்தியமாகாததற்கு நமது சமூகம் இன்னும் எந்தவொரு கலாச்சார முதலீட்டுக்கும் தயாராகவில்லை என்பதையே தெரிவிக்கிறது. க்ரியா பதிப்பகம் இந்த நூலை ஒரு மதிப்பு மிகுந்த தமிழ் கரன்சியாக மாற்றியுள்ளது. இசை, பாரம்பரிய நடனம் சார்ந்த அரிய சொற்களஞ்சியமாகவும் இந்நூல் உள்ளது. தமிழில் பெருமிதத்தைச் சொல்லும் மிகக் காத்திரமான இந்த நூலை மொழிபெயர்த்திருக்கும் டி.ஐ.அரவிந்தனின் பணி குறிப்பிடப்பட வேண்டியது.

பூமா ஈஸ்வரமூர்த்தியின் காலம் அகாலம்

பூமா ஈஸ்வரமூர்த்தியின் கவிதைகளை அவை வெளிவந்த காலத்துத் தொகுப்புகளை மேய்ந்த போதும், இந்தப் புதிய தொகுப்பின் கவிதைகளைக் கிட்டத்தட்ட ம...