Saturday, 25 May 2019

ராணியென்று தன்னையறியாத ராணி



மலைச்சரிவிலுள்ள
அந்தச் சிறுவீட்டின்
வாசல்படியில்
கன்னத்தில் கைபதித்து
மென்சோகத்துடன்
காத்திருக்கிறாள்
ராணியென்று
தன்னையறியாத
ராணி

000

மரணம் எதுவென
ராணியிடம் கேட்டேன்.
புலன்களின்
ஜன்னல்களை
ஒவ்வொன்றாகச்
சாத்தி
ஒளிகசியும்
துளைகள்
அனைத்தையும்
மெழுகினால்
அடைத்து
கடைசியில்
உன்னைச் சூழும் இருள்
என்று சொல்லி
அவசர அவசரமாய்
நீங்கிப் போனாள்.
நானும்
சரிதான்
சரிதான்
என்றேன்.

Wednesday, 22 May 2019

பின்....மலர்



என்னைச் சிதையிலிட்டு எரித்தனர்
என் மூளை
களிம்பென
வெண்பழுப்பாய்
சாம்பல் மேட்டின் மீது
திரண்டது
நோயில்
நான் உறங்கிய போர்வையில்
மிச்ச எலும்புகளைப் பொறுக்கி
ஆற்றில் விட்டனர்
அப்போது ஆறும்
ஆற்றின் கரையிலிருந்த மரங்களும்
எப்போதுமான
ஒரு அந்தியில் உறைந்தன
நான் எரிந்த குழியில்
நீரூற்றி
தானியம் உதிர்த்தனர்

நான் முளைப்பேன்
காற்றிலாடும் கதிராவேன்
நான் சூரியன் ஆவேன்
சுதந்திரமும் அழகும்
மேனியில் பூரிக்கும்
சின்னஞ்சிறு குருவியாவேன்
நான் குதிரை ஆவேன்

Tuesday, 21 May 2019

அறியாததன் மகத்துவம்


ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி

பனைகளுக்கு அப்பால் தூரத்தில் நிம்மதியற்ற கொடூரமான கடல்; அது அமைதியற்று, முரட்டு அலைகளோடு வலுத்த சுழிப்புடன் திகழ்ந்தது. இரவின் மௌனத்தில் அதன் ஆர்ப்பரிப்பு தூரத்திலிலுள்ள ஒரு தீவிலும் கேட்கக்கூடியதாக இருப்பதோடு அதன் ஆங்காரத்தில் ஒரு எச்சரிக்கை, அச்சுறுத்தல் இருந்தது. ஆனால் இங்கோ, பனைகளுக்கு நடுவே, ஆழ்ந்த நிழல்களும் மோனமும் இருந்தன. அன்று முழுநிலவு. கிட்டத்தட்ட பகல்போல ஒளிர்ந்தது. அனலோ கண்ணைக் கூசும் ஒளியோ இல்லை. காற்றிலாடும் பனைகள் மேல் விழும் ஒளி, மிருதுவாக எழில்மிக்கதாக இருந்தது. பனைகள் மீது விழும் நிலவொளி மட்டுமல்ல, அவற்றின் நிழல்களும், வட்டமான கிளைகளும், மின்னும் நீரும் வளமான பூமியும், எல்லாமும். பூமி, வானம், நடக்கும் மனிதன், கத்தும் தவளைகள், தூரத்து ரயிலின் சீழ்க்கையொலி என அனைத்தும் மனத்தால் அளக்க இயலாத ஒரு உயிர்ப்பொருள்.

மனம் என்பது அற்புதமான ஒரு கருவி; அத்தனை சிக்கலான, நுண்ணிய, எண்ணிலாத அத்தனை சாத்தியங்களையுடையதாக மனிதன் படைத்த எந்த இயந்திரமும் இல்லை. நமக்குத் தெரிவது மனத்தின் மேலோட்டமான மட்டங்களைப் பற்றி மட்டுமே; அதன் மேல் தளத்திலேயே நமது இருப்பைத் தக்கவைத்துக் கொண்டு வாழ்வதில் திருப்தியும் அடைகிறோம். மனத்தின் செயல்தான் சிந்தனை என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். கூட்டம்கூட்டமாகக் கொலையைத் திட்டமிடும் ராணுவத் தளபதி, தந்திரக்கார அரசியல்வாதி, அறிவு படைத்த பேராசிரியர், வேலைத்திறன் கொண்ட தச்சர் ஆகியோருடைய சிந்தனைகள்.

தீர்க்கமான சிந்தனை என்றுண்டா? எல்லா சிந்தனையும் மனத்தின் மேல்தளச் செயல்பாடு மட்டுமில்லையே? சிந்திக்கும்போது மனம் ஆழத்தில் உள்ளதா? காலம், நினைவு, அனுபவம் எல்லாவற்றுக்கும் அப்பால் தன்னுடையதல்லாத ஒன்றை மனம் அறிந்திருக்கிறதா?

சுயத்தோடு இணைந்த செயல்பாடுகளுக்கு அப்பால், மனம் எப்போதும் எதையாவது தேடித் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தாலும் எந்த மையத்திலிருந்து அது தேடுகிறதோ அந்த இடம் எப்போதும் ஒன்றாகவே உள்ளது. மனம் வெறும் மேல்தளச் செயல்பாடல்ல. அத்துடன் பல நூற்றாண்டுகளின் மறைவான அசைவுகளும் அங்கே உள்ளன. அந்த அசைவுகள், வெளிச் செயல்பாட்டை மேம்படுத்தவும் கட்டுப்படுத்தவும் செய்வதால்தான், மனம் தனக்கேயுரிய வேண்டும்- வேண்டாம், நல்லது- தீயது, சரி - தவறு போன்ற இரட்டைகளின் மோதலை உருவாக்கி விடுகிறது.

அங்கே முழு மனம் இல்லை, அது ஒன்றையொன்று எதிர்க்குமாறு உடைந்து பல பாகங்களாக உள்ளன. உடைந்துபோன பாகங்களைத் தானே இணைத்து, ஒருங்கிணைக்கும் மனத்தால் அமைதியைக் கொண்டுவர முடியாது. அந்த மனம் எண்ணத்தாலும், அறிவாலும் அனுபவத்தாலும் ஆனது. காலம், துயரங்களின் விளைபொருளாகவே மனம் இருப்பதால், அது ஒன்றுசேர்ந்த பின்னரும், சூழ்நிலைகளின் பொருளாகவே இருக்கும்.

இந்த ஒருங்கிணைப்பு விவகாரத்தை நாம் தவறாக அணுகுகிறோம். பாகம் ஒருபோதும் ஏகமாகாது. பாகம் வழியாக ஏகத்தைச் சாத்தியப்படுத்த முடியாது. ஆனால், அதை நாம் பார்ப்பதில்லை. பல பாகங்களை உள்ளடக்கும் குறிப்பிட்ட வீங்கிய பொருளையே நாம் பார்க்கிறோம். சிதறியிருக்கும் பாகங்களையெல்லாம் கொண்டு சேர்ப்பது ஒருங்கிணைப்பையோ அவற்றுக்குள் சீர்மையையோ கொண்டுவருவதில்லை. மிகுந்த அக்கறை, கவனம், சரியான கல்வியைக் கொண்டு அவற்றை இணைத்தாலும் அது நிகழ்வதேயில்லை.

அறியாததை இருப்புக்குக் கொண்டுவருவதுதான், எல்லாவற்றிலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அறிந்தது ஒருபோதும் அறியாததை வரவேற்க இயலாது. சுயம் உருவாக்கிய ஒருமிப்பு என்னும் குட்டையில் முடிவற்று மகிழ்ச்சியாகத் திளைத்திருக்க மனம் விரும்புகிறது. அப்படியிருந்தால், அறியாததன் படைப்புத்திறனை அதனால் வெளிக்கொண்டுவரவே முடியாது. சுய மேம்பாடு என்பது அடிப்படையில் இரண்டும்கெட்டான் தன்மையிலானது. ஒழுக்கம் வழியான சுய முன்னேற்றம், திறன்கள் வழியிலான சுய மேம்பாடு, நேர்மறையான, எதிர்மறையான பாதுகாப்புணர்வால் ஏற்படும் சுய மேம்பாடு என சுயத்தோடு சேர்ந்த எந்த வேலையும் இரண்டும்கெட்டான்தான்.

இரண்டும் கெட்டான் விளைவையே பேராவல் உருவாக்கும். பேராவல் என்பது ஒரு குழுவின் வழியாகவோ ஒரு கருத்தின் அடிப்படையிலோ செயல் பூர்வமான சுயதிருப்தியை அடைவதாகும்.

அறிந்தது அனைத்துக்கும் நடுவே சுயம் அமர்ந்திருக்கிறது. நிகழின் வழியாக இறந்தகாலம் எதிர்காலத்துக்குப் போவது அது. அறிந்ததன் இடத்தில் செய்யப்படும் எந்தச் செயல்பாடும் ஆழமற்ற மனத்தை நோக்கியது. அளக்க இயலாததற்கு முன்னால் மனத்தின் மகத்துவம் மிகச் சிறியது. அறிந்ததையும் தெரிந்ததையும் ஒப்பிட முடியும். அறிந்ததன் செயல்பாடுகள் அனைத்துமே துயரத்தைத் தான் கொண்டுவரும்.

(ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தியின் 
‘commentaries on living’ நூலிலிருந்து)

Tuesday, 14 May 2019

மனம் எங்கே உறைந்திருக்கிறது



ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி


தூரத்து மலைகளின் பின்னால் சூரியன் சரிந்து, பள்ளத்தாக்கில் நிழல்களை நீண்டதாகவும் இருட்டாகவும் ஆக்கியிருந்தது. கடலிலிருந்து குளிர்ந்த காற்று வீசிக்கொண்டிருந்த அமைதியான மாலைப்பொழுது அது. வரிசையாக நின்றிருந்த ஆரஞ்சு மரங்கள் கிட்டத்தட்ட கருப்பாகத் தெரிந்தன. பள்ளத்தாக்கில் நீளும் நெடிய சாலையில் நகரும் வாகனங்களில் அஸ்தமனச் சூரியனின் ஒளி பட்டு ஒளிர்ந்தது. வசீகரமும் அமைதியும் கொண்ட சாயங்காலம் அது.


எல்லையற்று விரியும் வெளியையும், முடியாத தொலைவையும் மனம் நிறைப்பது போல முடிவேயில்லாமல் மனம் விரிவது போல இருந்தது. மனத்துக்குப் பின்னரும் அப்பாலும் எல்லா விஷயங்களையும் ஏதோவொன்று கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. மனம் தன்னுடையதல்லாத ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளவும் நினைவுபடுத்தவும் முயன்று இலக்கில்லாமல் போராடிக் கொண்டிருந்தது. அதனால்தானோ என்னவோ, அது தனது வழக்கமான செயல்பாட்டையும் நிறுத்திவிட்டது. ஆனால் தனது இயற்கையோடு இல்லாத ஒன்றை அதனால் உள்வாங்கமுடியாத நிலையில், சூழலின் ஆழ்மைக்குள் மனமும் புதைந்துவிட்டது. மாலை இருளடர்ந்துவிட்டது, அத்துடன் தூரத்தில் நாய்களின் குரைப்பொலிகள் எந்தவகையிலும் தொந்தரவூட்டவில்லை. அனைத்து உணர்வுநிலைகளையும் தாண்டிய அனுபவமாக அது இருந்தது.

அறிவுறுத்தவோ, அனுபவிக்கவோ மனத்தால் முடியாதது. மனம் போடும் காட்சிகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட ஏதொவொன்றைப் பற்றி அறிந்த புரிந்த அது எது? அதை யார் அனுபவம் கொள்வது? அன்றாட நினைவுகளின், எதிர்வினைகளின், தூண்டல்களின் மனம் அல்ல. அங்கே இருக்கும் இன்னொரு மனமா அது. அல்லது, எல்லாவற்றுக்கும் மேலே அப்பாலானதால் மட்டுமே விழிப்புக்குள்ளாகும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் மனத்தின் ஒரு அங்கமா?

மனத்தின் முறைப்பாட்டில் பிறக்காத ஆழமாக இருக்கும்நிலையில், அதை அறியும் ஒன்று எது? அனுபவிப்பவராக மனம் அதை அறிந்திருக்கிறதா? அனுபவிப்பவர் என்பவரே இல்லாத நிலையில் அந்த ஆழமே சுயமாக அறிந்துள்ளதா?

மலையடிவாரத்தில் அது நிகழ்ந்தபோது, அனுபவிப்பவர் என்று யாரும் இல்லை. அப்படியான நிலையிலும் மனத்தின் விழிப்புநிலை என்பது ஒட்டுமொத்தமாக வித்தியாசமாகவும் மேலார்ந்த தரத்திலும் அளவிட முடியாத நிலையிலும் இருந்தது. மனம் தன் பூர்விகச் செயல்பாடுகளில் இல்லை. விழிப்புடனும் அடங்கியும் இருந்தது. ஆனாலும் குளிர்ந்த காற்று மரத்தின் இலைகளில் விளையாடுவதை அறிவதைத் தவிர அதன் இயல்பிலான எந்த நகர்வும் அங்கே இல்லை. அவதானித்ததை அளக்கும்  அவதானி அங்கே இல்லை. அங்கே அது மட்டுமே இருக்கிறது, அளவற்று அதுவே தன்னை தன்னில் அறிந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆதியும் வார்த்தையும் இல்லாதது இல்லாதது.

அனுவபத்தாலோ சொற்களாலோ அதைப் பிடிக்க முடியாதென்பதை மனம் அறிந்திருக்கிறது. அங்கே தான் அநாதியாக அளவிடற்கரியாததாக உறைந்திருக்கிறது.  
(ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி எழுதிய commentaries on living நூலிலிருந்து)

Friday, 10 May 2019

கேம் ஆப் த்ரோன்ஸ்




உலகில் உள்ளது எல்லாமும் ‘கேம் ஆப் த்ரோன்ஸ்’ வலைத்தொடரில் உண்டு. காவியங்களுக்கே உரிய படைப்பம்சம்தான். காதல் உண்டா? உண்டு. உக்கிரமான சண்டை உண்டா? உண்டு. உறங்கிய பிறகும் ஆழ்மனத்தில் ஓசையிடும் வாள்களின் சத்தமும் குதிரைகளின் குளம்பொலிகளும் உண்டு. வெறுப்பு, சதி, எதிர்பாரா திருப்பங்கள், பழிவாங்கல்கள் உண்டு. வாழ்க்கையை விசாரிக்கும் அடிப்படைக் கேள்விகளும், புத்திசாலித்தனமும், இதற்கெல்லாம் அப்பால் காலம்காலமாக சந்தேகத்துடன் விசாரித்துவரும் பேய்கள், பில்லி சூன்யம், ஜோம்பிகளின் நடமாட்டமும் உண்டு. ‘இருள் சூழ்ந்திருக்கிறது; முற்றிலும் பயங்கரங்கள்’ என்ற வசனம் ‘கேம் ஆப் த்ரோன்’ஸுக்கு முழுக்கப் பொருந்தும். அத்தனை பயங்கரங்களும் பார்வையாளனை வசீகரிக்கின்றன. அவர்கள் வாழும் உலகுக்கு இணையான பிரமாண்டத்தை நிகர் உலகத்துக்கு நகர்த்துகின்றன.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகப் பெரிய கலைவடிவமான சினிமாவின் சாத்தியங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட சாத்தியம் ஒன்றுண்டு என்பதை ‘கேம் ஆப் த்ரோன்ஸ்’ மெய்ப்பிக்கிறது. சினிமாவைச் சிறுகதையின் வரையறையைக் கொண்டது என்றும், கதைத் தொடரை நாவல் என்றும் வகைப்படுத்தலாம். ‘கேம் ஆப்த்ரோன்ஸ்’ வெளிக்காட்டும் மன, நில, பருவநிலை, கதாபாத்திர, இயற்கைச் சூழல்களின் பன்முகத்தன்மையை அதிகபட்சம் மூன்றரை மணி நேரம் கொண்ட ஒரு சினிமாவில் சாதிப்பது சாத்தியமே இல்லை. சினிமாவில் கற்பனையே செய்ய முடியாத காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்கேஸின் ‘தனிமையின் நூறு ஆண்டுகள்’, லியோ டால்ஸ்டாயின் ‘போரும் வாழ்வும்’ நாவல்களை அதன் கிளைக்கதைகள்,

உபகதாபாத்திரங்களையும்கூட சேர்த்து வலைத்தொடரில் பார்க்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறது ‘கேம் ஆப் த்ரோன்ஸ்’. கதை முடிச்சு வெஸ்டரோஸ் என்ற கற்பனை நிலப்பரப்பில் உள்ள செவன் கிங்டம்ஸின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்காக ஒன்பது ராஜ வம்சங்களுக்கு இடையே நடக்கும் அதிகாரப் போர்தான் ‘கேம் ஆப் த்ரோன்ஸ்’ கதை. தணிக்கையின் வரையறையைத் தாண்டிய காதல் களி, தெறிக்கும் ரத்தம், பறக்கும் டிராகன்கள், பிரமாண்டங்கள் எனப்பார்வையாளரை உடனடியாக ஈர்க்கும் எல்லா அம்சங்களும் இதில் உண்டு. ஆனால், பிரதானமாக மனித மனங்களையே களனாகக் கொண்டு காலங்காலமாக விளையாட்டுகளை நிகழ்த்தும் தீவிரமான அரசியல் யதார்த்த திரில்லர் என்றும் இதைச் சொல்லலாம்.

வனம், பனி படிந்த நிலம், கடல், பாலை எனத் தனித்துவம் வாய்ந்த திணைகளில் பல்வேறு கிளைகளாக இக்கதை செல்கிறது. செவன் கிங்க்டம்ஸின் அரியாசனத்தின் பெயர் அயர்ன் த்ரோன். கற்காலம் முடிந்து உலோகக் காலகட்டம் தொடங்கியபோது இரும்புதானே சிம்மாசனமாக உருவாகியிருக்க வேண்டும். ஐரோப்பாவின் மத்திய காலகட்டத்து சமூக, அரசியல், பொருளாதார, வாழ்க்கைச் சூழல்களைப் பிரதிபலிக்கும் கதைத் தொடர் இது. சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் என்று மறுமலர்ச்சிக் காலத்துக்குப் பின்னாலான லட்சியங்களை அடைய ஐரோப்பா எத்தனை ரத்தத்தை சிந்தியுள்ளது, எத்தனை கொடூரங்களைக் கடந்துள்ளது என்பது எங்கேயோ உணர்த்தப்படுகிறது. “ரத்தத்தில் வரலாறு எழுதப்படுகிறது. மனித வரலாற்றின் உண்மையான பயங்கரங்களை சூனியக்காரக் கிழவிகளோ ரத்தக்காட்டேரிகளோ நிகழ்த்தவில்லை. அவை நம்மாலேயே நிகழ்த்தப்பட்டன. மன்னர்கள், இளவரசர்கள், தளபதிகள், ஆசை நாயகிகள், துரோகங்கள், போர்களைப் பற்றிப் படித்தாலே தெரியும். கற்பனை இதில் பத்து சதவீதம்தான்” என்கிறார் ‘கேம் ஆப் த்ரோன்ஸ்’ மூலக்கதை ஆசிரியரான ஜார்ஜ் ஆர்.ஆர்.மார்டின். தொடரின் முதல் சீசன், முதல் அத்தியாயத்திலேயே விளையாட்டின் கதாபாத்திரங்கள் சுழன்றாடத் தொடங்கிவிடுகின்றன.

ஹவுஸ் ஸ்டார்க் வம்சத்தின் தற்போதைய தலைவனான லார்ட் எட்டார்ட் நெட் ஸ்டார்க்கின் ஐந்து நேரடி வாரிசுகளான குழந்தைகளும், முறைதவறிப் பிறந்த குழந்தையான ஜான் ஸ்நோவும்தான் மொத்த கதையின் மையசக்தியாக வெளிப்ப் டுகிறார்கள்.

விருப்பத்துக்கும் கடமைக்கும் இடையில் துண்டாடப்பட்டு முதல் சீசனிலேயே இறந்துபோனாலும் நெட் ஸ்டார்க்கின் மரணம்தான் மொத்த விளையாட்டையும் நடத்தப்போவதால், வலுவான நடிகரான ஷான் பீன்னை, நெட் ஸ்டார்க்காக ஆக்கியுள்ளனர். கர்ணனாக நமக்குத் தோன்றும் நெட் ஸ்டார்க், கிருஷ்ணனின் சாயல் உள்ள குள்ளனான டிரியன் லேனிஸ்டர் தொடங்கி திருநங்கை வேரிஸ் வரை ஒவ்வொருவரின் ஆளுமை, வரலாறு, உளவியல் அனைத்தும் துல்லியமாக வலுவாக உருவாக்கப்பட்டவை. அதனால்தான், அவர்களோடு அவர்களது கதைகளோடு அவர்களது நோக்கங்களோடு நாம் ஒருகட்டத்தில் அடையாளம் காண்கிறோம். அதே நேரத்தில் அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று தெரியாத மாபெரும் புதிருக்கும் நம்மை ஒப்புக் கொடுத்துவிடுகிறோம்.

நமது மனத்துக்கு நெருக்கமாக இருக்கும் ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் பிரியத்தோடு பின்தொடர்கிறோம் என்றால் அவர் நிச்சயமாக நாம் நினைத்துப் பார்க்காத வேளையில் கொல்லப்படுவார். நாம் விரும்புவதைக் கொன்றும் தூரத்திலும் வைத்துவிடுவார் இயக்குநர். நாம் வெறுத்த, கண்டுகொள்ளாத சில கதாபாத்திரங்கள் மெதுவாக நமது மனத்தின் மையத்துக்கு வரும். நல்ல கதாபாத்திரங்களைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். அவர்களுக்கு இந்தக் கதையைப் பொறுத்தவரை பெரும்பாலும் அல்பாயுசுதான்.

என் மனம் ஒருவரிடத்தில் ஒருத்தியிடத்தில் சாய்வதையும் வெறுத்து ஒறுப்பதையும் இன்னொன்றில் பற்றிக் கரையேறுவதையும் பார்ப்பது மிகச் சுவாரசியமான கதைக்கு வெளியிலான தனி விளையாட்டாக இருந்தது.  

எதிர்மறையான கதாபாத்திரங்களின் வல்லமையை உணர்த்துவதற்கு நல்லவர்களை அவ்வப்போது பலிகொடுப்பது அவசியம் என்ற தந்திரத்தைப் பிரமாதமாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

தனி நன்மை, தனித் தீமை என்ற எதிர்நிலைகளில் கருப்பும் வெளுப்புமாக எந்தக் கதாபாத்திரமும் வாழ்க்கைபோலவே இதிலும் இல்லை. முதல் அத்தியாயத்திலேயே சிறுவன் பிரான் ஸ்டார்க்கைத் தனது முறைதவறிய உறவை மறைப்பதற்காக உயரத்திலிருந்து தள்ளிவிடும் ஜெய்மி லேனிஸ்டர், அடுத்தடுத்தப் பருவங்களில் அத்தனை நேசத்துக்குரியவனாகப் பரிணாமம் அடைகிறான். தீங்கு, சுயநலத்தின் உச்சமாகத் தோன்றும் அரசி செர்ஸி, குழந்தைகளுக்குத் தாயாக அபாரமான நேசத்தைப் பொழிபவளாக ஒரு தோற்றத்தைக் காட்டுகிறாள். முகத்தில் தீக்காயத் தழும்புடன் குரூபியாகவும் முரடனாகவும் வரும் சேண்டர் க்ளிகேனும், செவன் கிங்க்டம்ஸ் ராஜ்ஜியத்தை நடுக்கத்துக்குள்ளாக்கும் மதகுரு ஹைஸ்பேரோவும் கிட்டத்தட்ட இரண்டு துருவங்களிலிருந்து வெளிப்படும் தத்துவவாதிகள் என்றே சொல்லிவிடலாம். உணவு, உயிர் தரிக்கும் வேட்கை தவிர மனித வாழ்க்கைக்கு எந்த உயர்நோக்கமும் இல்லை என்று நம்பும் சேண்டர் க்ளீகேன் பேசும் வசனங்கள் இன்றைய வாழ்க்கைச் சூழலுக்கும் பொருந்திப்போகுபவை. கிறிஸ்துவும் நபிகளும் மார்க்ஸும் சேர்ந்தவராக வெளிப்படுகிறார் ஹைஸ்பேரோ. ஏழைகள் குறித்தும், உலகின் பெரும் பகுதி வளங்களைக் குறைந்த எண்ணிக்கையில் சேர்த்து வைத்திருக்கும் ஆட்சியாளர்கள் குறித்தும் அவர் பேசும் வசனங்கள் தற்கால அரசியல், பொருளாதாரச் சூழல்களுக்கும் பொருந்துபவை. “நாங்கள் யார்? எங்களுக்கென்று குடும்பப் பெயர்களோ, பின்னணியோ கிடையாது. எங்களில் ஒவ்வொருவரும் ஏழைகள், அதிகாரமற்றவர்கள். ஆனாலும், நாங்கள் ஒன்றுசேர்ந்தால் ஒரு சாம்ராஜ்யத்தைத் தூக்கியெறிந்துவிட முடியும்.”

சிறுமி ஆர்யா ஸ்டார்க், வீராங்கனையாக அகத்திலும் புறத்திலும் அடையும் மாற்றம் ஒரு பெரிய ஜென் கதையைப் பார்க்கும் அனுபவத்தைக்கொடுப்பது. ஒரு குட்டி ராஜ்ஜியத்தின் அப்பாவி இளவரசியாகத் தொடங்கி, பல்வேறு இழப்புகளையும் பலிகளையும் கடந்து முகமற்றவளாகி மீண்டும் சுயமுகத்தை அடைகிறாள்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து வீடு, அலுவலகம் என்றாகிவிட்ட நகர்புறத்து மக்களை இந்தக் கதை ஈர்க்கத்தான் வேண்டும். அல்பமான அன்றாடம், பெரிய மாறுதல்கள் ஏதுமற்ற சாரமும் சாகசமுமற்ற வாழ்க்கை, தவணை இஎம்ஐ நெருக்கடிகளிலிருந்து பிரமாதமாகத் தப்பிப்பதற்கான இடமாக ‘கேம் ஆப் த்ரோன்ஸ்’ ஆகிவிட்டதில் வியப்பில்லை.

பார்க்காத நிலங்களில் பார்க்காத பருவநிலைகளில் உலோகக் காலத்து ஆயுதங்களுடன் குதிரைகளும் நமது நடுவீட்டில் எந்த அபாயமும் இல்லாமல் நம் ரத்தத்தைச் சூடேற்றி ஓடுவதென்பது எத்தனை சுவாரசியமானது!

உள்ளும் புறமும் மனிதர்கள் பட்டவர்த்தனமாக, கரடுமுரடாக, நிர்வாணமாக அடிப்படை வேட்கைகளுக்கு முகமூடி போடாமல் மோதும் கொலை வன்மம் உலகம் முழுக்க நகர்ப்புறப் பார்வையாளர்களைக் கட்டிப்போடுவதில் வியப்பேதும் இல்லை.

இந்தக் கதைத்தொடருக்கு மூலமான ‘எ சாங்க் ஆப் ஐஸ் அண்ட் பயர்’ நாவலின் பெயரிலேயே, பருவநிலை மாறுதல்கள் தொடர்பாக மனித குலம் சந்திக்கப்போகும் நெருக்கடியைக் குறிப்பிடுவதாக விமர்சகர்கள் சொல்கிறார்கள். ‘வின்டர் இஸ் கம்மிங்’ என்ற எச்சரிக்கை கதைத்தொடர் முழுவதும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. சுயநல, தற்காலிகப் பொருளாதார, அதிகார நலன்களுக்காக நாம் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது, நம்மை இன்னொரு அபாயம் பீடிக்கப்போகிறது என்பதைக் காண்பிப்பவர்கள்தான் வைட் வாக்கர்ஸ் எனப்படும் சடலப்படையினராகக் காண்பிக்கப்படுகின்றனர்.

பொழுதுபோக்குக்கு அப்பால் சிந்திப்பதற்கும், பிரதிபலிப்பதற்கும், துலக்கிக்கொள்வதற்கும், கவித்துவத் தூண்டல்களைப் பெறுவதற்கும், சுயத்தில் நிலைபெற்ற நமது பழக்கங்கள், படிவுகள், மனத்தடைகளிலிருந்து விடுபடுவதற்குமான அம்சங்கள் இப்படைப்பில் உண்டு.

எல்லைகளின் பெயரால், தேசிய வெறியின் பெயரால் பெயரால் அதிகாரமென்பது எத்தனையெத்தனை முகமூடிகளுடன் செயல்படுகிறது? கருப்பர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள், பழங்குடியினர், பெண்கள், சிறுபான்மையினர், புலம்பெயர்பவர்கள் மீது வரலாறெங்கும் தொடரும் ஒடுக்குமுறைகளைப் பிரதிபலிக்கும் படப்பிரதியாகவும் ‘கேம் ஆப் த்ரோன்’ஸைப் பார்க்க முடியும்.

ஒரு நாகரிகமான, குறைந்தபட்சம் மனிதாபிமானம் கொண்ட, வெளிப்படையாக வன்முறைகளைக் காண்பிக்க முடியாத உலகத்தைப்படைக்க எத்தனை துயரங்களைக் கடந்துவந்திருக்கிறோம் என்பதை நினைவூட்டுவதாகவும் படிப்பினையாகவும் படிக்கலாம்.


Tuesday, 7 May 2019

முதலைகள் எடுக்காத செல்ஃபி




கடும் வெயிலுக்குப் பழக்கமான சென்னைவாசிகளே பகலில் பதங்கமாகி, அலுவலகக் குளிர்சாதன வசதியிலும் மாலைக் கடற்காற்றிலும்தான் தங்களை மீண்டும் சேகரித்துக்கொள்ளும் நாட்கள் இவை. இப்படிப்பட்ட ஒரு நாளில் முட்டுக்காடு முதலைப் பண்ணைக்கு ஏன் சென்றேன்? வெயிலுக்கு எதிராகப் போரிடும் ஏதோ ஒன்றுதான், ‘மெட்ராஸ் முதலைப் பண்ணையில் தண்ணீரில் இருக்கும் முதலைகளை நோக்கி ஈர்த்திருக்க வேண்டும். சென்னையிலிருந்து 40 கிமீ தொலைவிலுள்ள இப்பண்ணை ஆசியாவின் முதல் முதலை இனப்பெருக்க மையம். தோலுக்காகப் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் முதலைகள் வேட்டையாடப்படத் தொடங்கிய நிலையில், அருகிவந்த முதலை இனங்களைப் பாதுகாக்கவும் அவைகுறித்து ஆராய்வதற்காகவும் தொடங்கப்பட்டது இது. 

குழந்தைகளை ஈர்க்கும் வண்ணங்கள், சித்திரங்களுடன் வழிகாட்டுத் தகவல் பலகைகள், அடிக்கத் தொடங்கிவிட்ட வெயிலையும் தாண்டிப் பசிய மரங்களின் நிழலும் நீரின் சத்தமும் மெத்தென்ற மணலும் ஆறுதலைத் தருகின்றன. அழியாமைக்கு அருகே இருப்பவை கற்கள்; அந்தக் கற்களின் முதல் குழந்தைகள் நாங்கள் என்று முதலைகளும் ஆமைகளும் என்னிடம் கோஷித்ததுபோல இருந்தது. ஆமாம்! அவை தண்ணீருக்கு வெளியே புராதனமாகக் கற்களுக்கு அருகே, கற்களைப் போல கல்லோடு கல்லாக இந்தக் கோடையில் சலித்து உலர்ந்து ஒன்றன் மேல் ஒன்றாகக் கரடுமுரடாக லட்சம் ஆண்டுகள் போட்ட திரைக்குப் பின்னால் படர்ந்திருக்கின்றன. நாம் ஊர்வனவாக இருந்ததன் தொல்நினைவு முதலைகளின் கொட்டாவியோ, நீர் - நில நகர்வோ எதுவும் மனிதர்கள் சூழ இருக்கும் சகவாசப் பிரக்ஞையிலிருந்து வருவதுபோலத் தெரியவில்லை. மனிதனிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கின்றன முதலைகள். மனிதனை நோக்கி எழுந்துவர ஆரம்பித்தபோதுதான் முதலைகளுக்குக் கால்கள் நீண்டிருக்க வேண்டும். முரட்டுத்தோற்றம் கொண்ட செதில்கள் மறைந்திருக்க வேண்டும். பிறகு, கண்களுக்கு அழகான குதிரைகளாக, செல்ல நாய்களாக அவற்றிலிருந்து பரிணாமப் பயணம் பெருகியிருக்க வேண்டும்.

கொள்ளிடத்து முதலைகளைப் பற்றி கவிஞர் ஞானக்கூத்தன் எழுதியதுபோல ஒன்றிரண்டு நான்கைந்து பத்துப் பத்தாய் நூறு நூறாக அவை நான் பார்க்கும் சிறு குளங்களில் மட்டுமல்ல; எனக்குள் எங்கேயோ இருக்கும் ஊர்வனவாக இருந்ததின் தொல்நினைவுக்குள்ளும் ஊர்கின்றன. ஊர்வன விட்டுச்சென்ற உணர்வுப் பகுதி இன்னும் நம்மிடம் மூளையில் எஞ்சியிருப்பதாக விஞ்ஞானிகள் சொல்கிறார்கள். ஆக்ரோஷம், ஆதிக்கம் செலுத்துதல், பாலியல் வேட்கை, பீடிப்பு, வழிபாட்டுணர்வு, அச்சம், ஒப்படைப்பு, பேராசை போன்ற அடிப்படை உணர்வுகளின் மீது அவை ஊர்கின்றன. பறவையாய்ப் பாம்பாகி என்று மாணிக்கவாசகர் அடுக்கும் காரணம் துலங்கத் தொடங்குகிறது. இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று இரையளிப்பவை - இருப்பதற்கும் கடப்பதற்கான கனவுக்கும். 

மணற்கரையின் நடுவே பாசி பூத்த பச்சை நிற நீருக்குள் நகராமல் இருக்கும்போது முதலைகள் நம் கண்ணுக்கு முன் தோன்றாமலேயேதான் இருக்கின்றன. இரவு நேரத்திலும் இரையைச் சாப்பிடும்போதும் அவற்றின் நகர்வும் வேகமும் ஆச்சரியப்படும்படி இருக்குமாம். இரவில் அவை மணல் கரைகளில் காலால் எழுதிய கோடுகள் குறுக்கும் நெடுக்குமாகத் தெரிந்தன. அதைத்தான் ஞானக்கூத்தன் மருமமொழித் தீர்மானம் என்கிறார். இன்னும் அது பெயர்க்கப்படாமல் உள்ளது. இரவில் முதலைகளின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தேன். நீரில் கார்த்திகை தீபங்கள் எரிவது போன்ற கோலாகலம் அவற்றின் கண்களில் தெரிகின்றன.

முதலையின் முதுகில் ஆமை முக்கர் என்ற சதுப்பு நிலத்து முதலை நீருக்குள் கிடக்கிறது. அதன் முதுகில் கூர்ந்து பார்த்தால் ஒரு ஆமை உட்கார்ந்திருக்கிறது. ஆமையும் முதலையும் ஓரிடத்தில் பரஸ்பரம் ஊறுசெய்யாமல் சக வாழ்வை அனுசரிக்கக்கூடிய உயிர்கள். முதலைக்குப் பக்கவாட்டில் வாழ்வு இருக்கிறதெனில், ஆமையோ தலையை நீட்டினால் வானம் பார்க்கிறது. சிறு கற்களும் தெரியும் தெள்ளத்தெளிந்த தண்ணீருக்குள் நீட்டிக் கிடந்த கரியால் எனும் முதலையின் மேல் ஒரு ஆமை நீரின் மேல்பரப்புக்குப் பறந்துகொண்டிருந்தது. ஐந்தவித்தானே!
நீர் உடும்பு இருக்கும் தொட்டிக்குள் அதைச் சில நிமிடங்கள் காணவே முடியவில்லை. உங்கள் கண்களில் என் முகம் ஏன் பட்டுப் பட்டு பட்டுத் தெறிக்க வேண்டும் என்று நகுலனைப் போல அது நினைத்திருக்கலாம்.  புதர் மறைவிலிருந்து மெதுவாகத்தான் வெளியே வந்து விருந்தினர்களுக்கு முகம் கொடுக்கிறது.

முதலைப் பண்ணைக்குள் நுழையும்போது நீர்த்தொட்டியில் நுட்பமாக நெசவுசெய்யப்பட்ட பட்டுப்புடவையைப் போல இருந்த பச்சை நிறப் பாம்பைப் பார்த்து ஒரு குட்டிப்பெண்இது உண்மையா?’ என்று கேட்டாள். நைல் முதலைகள் இருக்கும் பகுதியில் தோழர் தோழிகளோடு வந்த கல்லூரி மாணவி ஒருத்தி,இது பொம்மையா, பொம்மையா?’ என்றாள். அவர்கள் உண்மையைத்தான் அனுமதிச் சீட்டு பெற்றுப் பார்க்க வந்திருக்கிறார்கள். பொம்மையா, உண்மையா என்று கேட்டுக்கொண்டே நிஜத்தை அனுமதித்துக் கொண்டுமிருக்கிறார்கள். யதார்த்தம் விழுங்கத் தொடங்கும் பருவத்தில் அந்த யுவதி தன் தோழமைகளை நோக்கிபொம்மையா, பொம்மையா?என்று கேட்கிறாள். குழந்தைகளிலிருந்து பெரியவர்கள் வரை ஆண் பார்வையாளர்கள் அப்படிக் கேட்பதைப் பார்க்க முடியவே இல்லை.
அர்ப்பணிப்பு இருந்தால் எத்தனை தொலைவிலிருந்தும் எத்தனை தொலைவிலுள்ளதையும் குழந்தைகளாக ஆக்கிக்கொள்ள முடியும் என்பதற்கு இந்த முதலைப் பண்ணையைப் பராமரித்துப் பாதுகாத்துவரும் ராமுலஸ் விடேகர் ஒரு உதாரணம். ஈராயிரம் முதலைகளும் இன்னும் சில ஊர்வனவும் பொன்போல இங்கு பராமரிக்கப்படுகின்றன. இந்தியாவின் முதல் பெண் ஊர்வன ஆராய்ச்சியாளரும் 28 வயதில் காரணம் புரியாத நிலையில் அவர் நேசித்த வனத்திலேயே இறந்துபோனவருமான ஜே.விஜயாவின் நினைவாக இங்கே ஆமைகள் வங்கிக்கு அருகிலேயே ஒரு நினைவுத்தூண் எழுப்பப்பட்டுள்ளது. பங்குனி ஆமைகள் என்று சொல்லப்படும் ஆலிவர் ரிட்லியைப் பாதுகாப்பதற்கான முன்னோடி முயற்சிகளை எடுத்தவர் அவர். நினைவுத் தூண் மேல் கவிதை என்று தோன்றிய வாசகங்கள் என்னைக் கவர்ந்தன. ‘களைப்பூட்டும் கடலைவிட்டு வெளியேறி/ கரையில் உறைவிடம் கொள்ளட்டும்/ மண்ணில் புகழிடம் இல்லையென்றால்/ குறைந்தபட்சம்/ காட்டுச்சுனையின் நீரைப் பருகி, பசிய மூலிகைகளைப் பறித்துண்ணட்டும்.” தனது சிறுவயதிலேயே இயற்கையுடன் நெருங்கி வாழத் தொடங்கிய வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த்தின் கவிதைதான் அந்த நினைவுத்தூணில் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது.

இயற்கையை நோக்கி, அடிப்படைகளை நோக்கிச் செல்பவர்கள், மெய்யான புகழிடத்தைத் தேடும் அனைத்துத் திணையினரும் விஜயாவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இந்த வாசகங்களில் தங்களை அடையாளம் காண முடியும். தொடர்புபடுத்திக்கொள்வது மனிதர்களைத் தவிர வேறெதற்கும் இன்னும் சாத்தியமாகவில்லையில்லையா? அதனால்தானே, முதலை நம்முடன் செல்ஃபி எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

Thursday, 2 May 2019

ஐயா, எது ஆகவும் முயற்சிக்காதீர்கள்



ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி



முழுநிலவு நதியின் மேல் அப்போதுதான் எழுந்துகொண்டிருந்தது; புழுதித் திரை நிலவைச் சிவப்பாக்கியிருந்தது. குளிருக்காக எழுப்பப்பட்ட நெருப்பு பல கிராமங்களிலிருந்து புகையாக எழும்பிக் கொண்டிருந்தது. நதியில் ஒரு சலனமும் இல்லை. ஆனால் ஆழ்ந்து வலுவாக மறைந்து அதன் ஓட்டம் இருந்தது. தகைவிலான் பறவைகள் தாழ்ந்து பறந்து கொண்டிருந்தன. அதன் சிறகின் நுனிகள் தண்ணீரைத் தீண்டியபோது, அமைதியாக இருக்கும் நீரின் மேல்பரப்பைக் கொஞ்சமே தொந்தரவு செய்யமுடிந்தது.

நதியின் மேலே, மாலை நட்சத்திரம் தூரத்திலுள்ள சந்தடி மிக்க நகரத்தின் மசூதி மேல் அப்போதுதான் துலங்கத் தொடங்கியது. கிளிகள் மனிதர்கள் வசிக்குமிடத்துக்கு அருகே வந்து சேர்ந்துகொண்டிருந்தன, அவற்றின் பறத்தலோ ஒருபோதும் நேர்கோட்டில் இல்லை. கிரீச்சிட்டபடி அவை இறங்குகின்றன. ஒரு தானியத்தை எடுத்துக் கொண்டு பக்கவாட்டாகப் பறக்கின்றன. ஆனால் அவை பசிய மரத்தைத் தேடி முன்னே பறந்துகொண்டே இருக்கின்றன. அங்கே அவை நூற்றுக்கணக்கில் கூடுகின்றன. அடைக்கலாகும் மரத்துக்குப் போய் சேருவதற்காக மீண்டும் பறக்கின்றன. இருள் வரும்போது அங்கே மௌனம் இருக்கிறது. மரங்களின் உச்சிக்கு மேல் நிலவு வந்துவிட்டது. நிச்சலனமான நீரின் மேல் வெள்ளித் தடத்தை நிலவு உருவாக்கியுள்ளது.

“கூர்ந்து செவிசாய்ப்பதன் முக்கியத்துவம் எனக்குத் தெரிகிறது. ஆனால் நான் உண்மையிலேயே கவனிக்கிறேனா என்பது சந்தேகமாக உள்ளது. ஆனால் அதற்கு மிகுந்த முயற்சியை நான் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.” என்றார் அவர்.

நீங்கள் கூர்ந்து கவனிப்பதற்கு முயற்சியைச் செய்யும்போது, நீங்கள் உண்மையில் கவனிக்கிறீர்களா? முயற்சி செய்யும் அந்தச் செயலே கவனிப்பதற்குத் தடங்கலில்லையா? உங்களுக்குச் சந்தோஷத்தைத் தரும் ஒன்றைக் கேட்கும்போது, அதற்கு ஏதாவது முயற்சி செய்வீர்களா?

நிச்சயமாக நீங்கள் செய்யும் முயற்சி கட்டாயப்படுத்துதல் தான். கட்டாயம் என்பதே எதிர்ப்புதான் இல்லையா? எதிர்ப்பு, பிரச்சினைகளை உருவாக்கும். அப்படியான நிலையில் ஒன்றுக்குச் செவிகொடுப்பதும் பிரச்சினைகளில் ஒன்றாகவே மாறுகிறது. ஆனால் ஒன்றைக் கேட்கும் செயல் ஒருபோதும் பிரச்சினைக்குரியதாக இருக்கவே முடியாது.

“ஆனால் என்னைப் பொருத்தவரை அது பிரச்சினைதான். நான் சரியாகக் கேட்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன். ஏனெனில் நீங்கள் பேசுவது ஆழ்ந்த முக்கியத்துவம் கொண்டது. ஆனால் வார்த்தை சார்ந்த அர்த்தத்தைத் தாண்டி என்னால் போகவே முடிவதில்லை.” என்றார்.

நீங்கள் நான் பேசுவதைக் கவனிப்பதையே பிரச்சினையாக மாற்றிவிட்டீர்கள். அதுதான் உங்களை நான் பேசுவதையே கேட்க விடாமல் ஆக்குகிறது.

 நாம் தொடும் எதுவும் பிரச்சினையாகி விடுகிறது. ஒரு பிரச்சினை வேறு பல பிரச்சினைகளைப் பிரசவிக்கிறது. பிரச்சினைகள் உருவாகாமல் இருக்க சாத்தியமுள்ளதா?

“அப்படியிருந்தால் அற்புதமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அந்த நிலை எப்படி வரும்?”.

‘எப்படி’ என்ற கேள்வி வரும்போதே, ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையை அடைவதென்பது வந்துவிடுகிறது. அப்போதே இன்னொரு பிரச்சினை தொடங்குகிறது. நாம் பிரச்சினைகள் உருவாகாமல் இருக்கும் நிலையைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். மனம் ஒரு பிரச்சினையை உருவாக்கும் நிலையைப் பற்றி நீங்கள் விழிப்புணர்வுடன் இருப்பது அவசியம். நீங்கள் பரிபூரணமாகக் கேட்கும் நிலையை அடைய விரும்புகிறீர்கள். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்லப்போனால், நீங்கள் கேட்பதில்லை. நீங்கள் அந்த நிலையை அடைய விரும்புகிறீர்கள். அப்படியான சூழ்நிலையில் எந்தவொரு நிலையை அடைவதற்கும் காலமும் ஆர்வமும் அவசியமாகிறது. காலம், விருப்பம் ஆகியவற்றுக்கான தேவைதான் பிரச்சினைகளை உருவாக்குகிறது. ஒழுங்காகக் கேட்க முடியவில்லை என்பதை நீங்கள் உணர்ந்தே இருக்கிறீர்கள். அதை அறியும் போது, நீங்கள் கேட்காமல் இருப்பதென்பதே தனிப்பட்ட செயல்பாடாகிறது; ஒரு விஷயத்தின் அடிப்படையில் உண்மை செயல்படும்போது, நீங்கள் அந்த விஷயத்தின் அடிப்படையில் செயல்படுவதேயிலை.

நீங்களோ அந்த விஷயத்தின் மேல் வினைபுரிய, மாற்ற, அதற்கு எதிர்மறையானதை வளர்த்தெடுக்க, விரும்பத்தக்க நிலையைக் கொண்டுவர என்னவெல்லாமோ முயற்சிக்கிறீர்கள்.

ஒரு விஷயத்தின் அடிப்படையில் செயல்படுவதற்கான முயற்சி பிரச்சினைகளை உற்பத்தி செய்யும். ஆனால் ஒரு விஷயத்தின் பின்னுள்ள உண்மையைக் காண ஆரம்பிக்கும்போது அது விடுதலையைக் கொண்டுவரும் ஒன்றாகி விடுகிறது. உங்கள் மனம் முயற்சி செய்துகொண்டும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபடியும், நியாயப்படுத்தியபடியோ, கண்டனம் செய்தபடியுமிருந்தாலோ உங்களால் உண்மையை அறிந்துகொள்ளவே முடியாது. தவறைத் தவறாகவும் பார்க்கவே முடியாது.

ஒன்றுக்குச் செவிகொடுப்பதும் கேட்பதும் முற்றுமுழுமையான செயலாகும்; சுத்தமாகக் கேட்பதென்பதே சுதந்திரத்தைக் கொண்டுவரக்கூடியது. ஆனால் உங்களுக்கு உண்மையிலேயே கவனித்துக் கேட்பதைப் பற்றி கவலையிருக்கிறதா? அல்லது உள்ளிருக்கும் கொந்தளிப்பை இன்னொன்றாக மாற்ற விரும்புகிறீர்களா?

உங்களது மோதல்கள், முரண்பாடுகளை நன்கு அறிந்த உணர்வுடன், குறிப்பிட்ட எண்ணப் போக்குகளுக்குள் அவை தள்ளப்படாமல் இருந்தால், உங்களால் செவிகொடுக்க முடியும், ஐயா. அப்போது உங்கள் உள்ளிருக்கும் கொந்தளிப்பும் மறைந்துவிடக்கூடும்.

இதுவாக, அதுவாக, ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையை அடைய, ஒரு குறிப்பிட்ட அனுபவத்தைப் பெறவோ அல்லது விலக்கவோ நாம் முயற்சித்துக் கொண்டே இருக்கிறோம். அதனால்தான் மனம் ஏதோவொன்றுடன் தொடர்ந்து ஆக்கிரமித்தபடி உள்ளது; தன்னுடைய போராட்டங்கள், வலிகள் போடும் கூச்சல்களைச் செவிகொடுத்துக் கேட்குமளவு மனம் அமைதியாகவே இல்லை.

அதனால் ஐயா, சாதாரணமாக இருங்கள், எதுவாகவும் ஆகவோ ஒரு குறிப்பிட்ட அனுபவத்துக்கோ முயற்சிக்காதீர்கள்.

(ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தியின் ‘Commentaries on Living’ நூலிலிருந்து)

ஷோபா சக்தியின் இச்சா

துயரம் , இழப்பு , மரணம் , சித்திரவதைகள் , ரத்தக் கோரங்கள் நிகழ்ந்த பிறகு சொல்லப்படுகையில் அவை எத்தனை கொடூரமானதாக இருந்திருந்தாலும் அவை...