Skip to main content

அன்புக்கு எத்தனை கால்கள்




இரண்டு கால்கள்

நான்கு கால்கள்

பதினாறு கால்கள்

கொண்ட அன்பை

இங்கே

நான் எப்படிப் பாதுகாத்துப் பராமரிப்பேன்?



ஒரு முக்காலி போடும் அளவே இடமுள்ள

கிரகத்தில் கூட

குட்டி இளவரசனால்

தனது நேசத்துக்குரிய

ரோஜாவை

ஒரு ஆட்டின் துர்வாயிலிருந்து காப்பாற்ற முடியவில்லை

எனும்போது

நான் எப்படி என் அன்பைப் பாதுகாத்துப்

பராமரிக்கப் போகிறேன்?



முந்தின தினத்தின் முடிவில்

முளைத்திருந்த களைகளையெல்லாம்

புன்னகையுடன் பிய்த்தெறிகிறேன்

நீர் ஊற்றிய பிறகு என் விரலின் நுனியால்

அதன் தலையைத் தட்டிக் கொடுக்கிறேன்

வீட்டுக்கு வெளியே வழிகள் நீள்வது

புதிராவது

அங்கே மனிதர்கள் அன்னியர்கள் என்பதால்

வாசல் கதவை நன்றாகப் சாத்திவைக்கிறேன்



காகிதம் பிளாஸ்டிக் குப்பை உலோகங்கள் உணவு

எதையும் பிரித்துப் பார்க்க

என் அன்பின் நாவுக்குத் தெரியாது

குனிந்து குனிந்து தரையில் பொறுக்கியபடியே

நடக்கிறேன்

காலிடுக்கில் ஒரு உடைந்த பிளேடைப் பார்த்து எடுக்கும்போதுதான்

உணர்ந்தேன்


எத்தனை பிளேடுகள்

எத்தனை கூர்முனைகளை அகற்றி

எனதிந்த அன்பைப் பாதுகாத்துப் பராமரிக்கப் போகிறேன்



எட்டுத் திசைகளிலும்

ஓட்டைக் கதவுகள்

உயரம் குறைந்த வலுவற்ற சுவர்கள்

பரிச்சயமற்ற அந்நியர்கள்

வீடு திரும்ப முடியாமல்

என் அன்பை ஆக்கும் இந்திர ஜாலங்கள்

இந்த உலகில்

என் அன்பை எப்படிப் பாதுகாத்துப் பராமரிக்கப் போகிறேன்?


ஆம்

என் அன்புதான் என் அன்பை

தனித்துவமாக்குகிறது

என் அன்புதான் எனக்கு

அதைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பையும் தருகிறது

என் ரோஜாவை

என் நேசத்தைப் பரிச்சயம் செய்தபின்னர்தான்

அனைத்து ரோஜாக்களிலும்

என் நேசத்தின் சாயல் தெரிகிறது



ஆம், முரணானது தான்

இந்தக் கிரகத்தில்

காதல் விடைபெறும்போது

காதல் தப்பிக்கும்போது

காதலை அதீதமாக உணர்வது



அன்பே

அன்பே

அன்பே



குட்டி இளவரசனைப் போல்

தனிமையாக உணர்கிறேன்

நானும்

பிரியம் கொண்ட ரோஜாவிடமிருந்து

மிக மிகத் தொலைவில் இருக்கிறேன்.

Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்

நகுலனிடமிருந்து பிரிந்த இறகு

நவீன கவிதையில் நகுலனுக்குத் தொடர்ச்சி இருக்குமா? என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, நகுலனின் குணமுள்ள கவிதைகளுடன் வே. நி. சூர்யா ‘கரப்பானியம்’ தொகுப்பிலேயே தென்பட்டார். அந்த முதல் தொகுப்புக்குப் பிறகு எழுதிவரும் கவிதைகளில் நகுலனின் பழைய தத்துவப் பாலத்தை அ- தத்துவம், புனைவு, அதிலிருந்து பிறக்கும் தனி விசாரத்தால் கடந்து சுலபமாகப் போவதைப் பார்க்க முடிகிறது. தாயுமானவரும், பாரதியும் தப்பமுடியாத வேதாந்தச் சுமை கொண்ட மனிதனை, நவீனன் சந்திக்கும் இடம் தான் நகுலன். அதனால்தான், நித்தியப் புதுமையும் நித்தியப் பழமையுமாகத் தெரியும் மகனை அம்மா ஸ்பரிசித்துத் தடவும் தருணத்தை விவரிக்கும்போதும், ‘மறுபடியும் அந்தக் குரல் கேட்கிறது, நண்பா, அவள் எந்தச் சுவரில் எந்தச் சித்திரத்தைத் தேடுகிறாள்?’ என்று. அது அரதப்பழசான அறிவொன்று, திண்ணையிருட்டில் அமர்ந்து கேட்கும் கேள்வி. அந்தக் கேள்விக்கு முன்னால் உள்ளதுதான் கவிதை. அந்தக் கேள்வியைச் சந்தித்து, அதை தனது படைப்புகளில் உலவ விட்டு, பழையதையும் புதியதையும் விசாரித்து புதுக்கவிஞனுக்கே உரிய சுயமான புனைவுப் பிரதேசத்தை நகுலன் தனது படைப்புகள் வழியாக உருவாக்கியிருக்கிறார்.

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப