Skip to main content

இறால்களுக்கு ஒரு பாடல்


தரையில் குப்பை போலக் குவிந்திருக்கும் இறால் கூடுகளை ஒருநாள் பார்த்து பட்டினப்பாக்கம் கடற்கரை சாலையில் மீன்கள் வாங்கப் போன நண்பரிடம் இவையும் இறால்கள்தானே என்றேன். அருகில் அழைத்துப் போய் இறாலின் உள்ளடக்கம் என்று ஒரு புழு உடலத்தை எடுத்துக் காண்பித்தார். நாம் சாப்பிடும் உணவு இதுதான் என்றார்.

இறாலுக்குக் கடுகளவு இரண்டு கண்கள்; கடலிலிருந்து வலைக்கும் கரைக்கும் வந்தபிறகும் நமது உணவுக்குத் தன் உள்ளடக்கத்தைத் தந்தபிறகும் என்னை அவை உற்றுப்பார்க்கும் கூர்மை.

திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி பெருமாளைப் பிரதிபலிக்கும் இந்த அவதாரத்துக்கோ கம்பீர மீசைகள் உடலெங்கும்; முக்கோணக் கூர்முகமும்.
கடலில் சிங்கங்கள் புலிகளாக அவை ஆர்ப்பரித்திருக்கும்.

ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் கைநேர்த்தியொத்த ரயில் பெட்டிகளாக அடுக்கடுக்காக மடங்கும் கண்ணாடிப் பேழை, கோது என்று அழைக்கப்படும் அதன் கூடு.

உள்ளடக்கம் என்று சொல்லப்படும் உள்ளேயுள்ள புழு உடல் எளிதாய் கழன்ற பிறகும் இறால், இறாலைப் போலவே காட்சி தருகிறது செக்கச் சிவப்பாய்.

தனது உள்ளடக்கத்தை அத்தனை இலகுவாக மேல்கோட்டைக் கழற்றுவது போல் விட்டுக்கொடுத்தும் விடுகிறது. அதன் உடம்பு எங்கே முடிகிறது,
அதன் உயிர் எங்கே தொடங்குகிறது, மீசைகள் கொடுக்குகள் கண்கள்
நடுவில் எங்கே அசைந்து கொண்டிருக்கின்றன?

இயற்கையோ கடவுளோ இறாலுக்குச் செய்த ஆர்ப்பாட்ட அலங்காரம் ஏன் உயிரற்று பொருளற்று மதிப்பற்றுக் கிடக்கிறது கூடுகளின் குவியலாக; ஒரு வார்த்தைக் கூட்டமாக பூனைகளுக்கும் காகங்களுக்கும் மத்தியில்
ஏன் அவை சிதறிக் கிடக்கின்றன?

Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை

உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை. ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன். எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார். 000 ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆ

நகுலனிடமிருந்து பிரிந்த இறகு

நவீன கவிதையில் நகுலனுக்குத் தொடர்ச்சி இருக்குமா? என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, நகுலனின் குணமுள்ள கவிதைகளுடன் வே. நி. சூர்யா ‘கரப்பானியம்’ தொகுப்பிலேயே தென்பட்டார். அந்த முதல் தொகுப்புக்குப் பிறகு எழுதிவரும் கவிதைகளில் நகுலனின் பழைய தத்துவப் பாலத்தை அ- தத்துவம், புனைவு, அதிலிருந்து பிறக்கும் தனி விசாரத்தால் கடந்து சுலபமாகப் போவதைப் பார்க்க முடிகிறது. தாயுமானவரும், பாரதியும் தப்பமுடியாத வேதாந்தச் சுமை கொண்ட மனிதனை, நவீனன் சந்திக்கும் இடம் தான் நகுலன். அதனால்தான், நித்தியப் புதுமையும் நித்தியப் பழமையுமாகத் தெரியும் மகனை அம்மா ஸ்பரிசித்துத் தடவும் தருணத்தை விவரிக்கும்போதும், ‘மறுபடியும் அந்தக் குரல் கேட்கிறது, நண்பா, அவள் எந்தச் சுவரில் எந்தச் சித்திரத்தைத் தேடுகிறாள்?’ என்று. அது அரதப்பழசான அறிவொன்று, திண்ணையிருட்டில் அமர்ந்து கேட்கும் கேள்வி. அந்தக் கேள்விக்கு முன்னால் உள்ளதுதான் கவிதை. அந்தக் கேள்வியைச் சந்தித்து, அதை தனது படைப்புகளில் உலவ விட்டு, பழையதையும் புதியதையும் விசாரித்து புதுக்கவிஞனுக்கே உரிய சுயமான புனைவுப் பிரதேசத்தை நகுலன் தனது படைப்புகள் வழியாக உருவாக்கியிருக்கிறார்.