Skip to main content

பராகா- மனித மீட்சிக்கான ஆசீர்வாதம்


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்


பராக்கா என்னும் இந்தத் திரைப்படம் கதைப்படம் அல்ல. விவரணைகளும் இப்படத்தில் கிடையாது. மனதை உலுக்கும், நெகிழ்த்தும், சில சமயங்களில் ஓலமிடும் பின்னணி இசை மட்டுமே. இந்த இசையின் பின்னணியில் உலகம் முழுக்க பல்வேறு நிலக்காட்சிகள் நம்முன் விரிகின்றன. பெரும் இரைச்சலோடு விழும் பிரமாண்ட அருவியின் காட்சி, கடல் அலைகள் அறையும் பாறைகள், புராதன ஆலயங்கள், துறவிகள், பறவைகள், விலங்குகள், உலகெங்கும் உள்ள மரபான சமயச் சடங்குகளின் காட்சிகள் அழகாக அடுக்கப்பட்டுள்ளன. 

மலைச்சிகர மடிப்புகளுக்குள் உள்ள ஒரு வெந்நீர் ஊற்றில் தியான நிலை போல கண்ணை இமைத்து மூடி, உலகத்தை அசைபோடும் குரங்கின் தனிமைக்காட்சி ஒன்றுபோதும் இப்படத்தின் தன்மையை உணர்வதற்கு.
  எல்லாம் வேகமயமாகவும், எந்திர மயமாகவும் மாறிவட்ட உலகில் இன்றைய மனித வாழ்க்கை சந்திக்கும் நெருக்கடிகளை வேகமான காட்சிகளாக ஓடவிட்டு நாம் கடந்து கொண்டிருக்கும் பயங்கரம் காட்டப்படுகிறது. ஆஸ்விட்ச் வதைமுகாமில் அடுக்கப்பட்டிருக்கும் கபாலங்கள் நமக்கு பெரும் குற்றவுணர்வைத் தூண்டுகின்றன. 

ஒரேமாதிரியாகத் தயாராகும் கோழிக்குஞ்சுகளின் அலகுகள், எந்திரத்தில்  மழுங்கடிக்கப்படும் காட்சியும், அடுத்து பெருநகர் ரயில் நிலையம் ஒன்றில் விரையும் மனிதர்கள் ஒன்றின் காட்சியும் அடுத்தடுத்துக் காண்பிக்கப்படுகின்றன.

இயற்கையிலிருந்தும், பாரம்பரிய அறிவிலிருந்தும் மனிதன் விலகிப் போய் ஒரு எந்திரமாக அவன் மாறி நிற்பதை சொல்லாமல் சொல்கிறது பராக்கா. பிரபஞ்சத்தின் கால-வெளி வரம்புக்கு உட்பட்ட ஒரு உயிரியாக தன்னை நினைக்காமல், இந்த உலகத்தை ஆக்கிரமிக்கும் அகந்தையுடன் வளர்ந்து நிற்கும் மனிதகுலத்துக்கு ஒரு எச்சரிக்கை போல இத்திரைப்படம் உள்ளது.  இந்த பூமியில் உள்ள சகல உயிர்களையும் சக ஜீவிகளாக நினைத்து, இயற்கையோடு இயைந்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற செய்தியை சத்தமின்றி சொல்லும் படம் இது.

 ஆறு கண்டங்கள், 24 நாடுகளில் இப்படத்தின் காட்சிகள் பயணிக்கின்றன. இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் ரோன் பிரிக். இந்தப் படத்தின் இசைத்தொகுப்பை மிக்கேல் ஸ்டீன்ஸ் செய்துள்ளார். இந்தியாவின் சாஸ்திரிய இசைக்கலைஞர் எல்.சுப்ரமணியனும் இப்படத்தின் இசைத்தொகுப்பில் பங்குபெற்றுள்ளார். ஹோம் தியேட்டர் வசதியுடன் இருப்பவர்கள், முதலில் பார்க்க வேண்டிய திரைப்படம் பராக்கா தான்.

இயற்கையின் மீது தங்கள் பணிவை வெளிக்காட்ட மனிதகுலம் உருவாக்கிய பிரார்த்தனை வடிவங்கள் மற்றும் தொல்குடிச் சடங்குகளை படைப்பமைதியுடனும், உயிர்தன்மையுடனும் பராக்கா வெளிப்படுத்துகிறது. பூமி என்னும் விரிந்து பரந்த கிரகத்தில் காலம்காலமாக தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்து வரும் சிறு,பெரும் உயிர்களின் கண்கள் வழியாக அவை இயற்கை முன்கொள்ளும் சாந்தம் விவரிக்கப்படுகிறது. மனிதர்கள் செய்யும் பிரார்த்தனையும் உயிர்கள் இயற்கையுடன் சேர்ந்து இயங்கும் வழிமுறைகளும் வேறு வேறு அல்ல என்று உணர்த்தப்படுகிறது.

அதேவேளையில் ஒருவேளை உணவுக்காக குப்பைத் தொட்டிகளில் தேடும் மனிதர்களும், நகரத்து வீதிகளில் பொட்டலங்கள் போல உறங்கும் கூரையற்ற மனிதர்களும், காத்திருக்கும் பாலியல் தொழிலாளிகளின் விழிகளும் நம்மை அதிர்ச்சியூட்டுகின்றன. 

குவைத்தில் எரியும் எண்ணைய் கிணறுகளும், எண்ணை கலந்த கடல்நீரும் மனிதனின் பேராசையை சுட்டிக்காட்டி கருணையை வேண்டிக் காட்சிகளாக விரிகின்றன.

மனிதன் குணப்படுவதன் வாயிலாகவே இந்த பூமியும் குணமடையும் என்ற செய்தியுடன் பராகா நிறைவடைகிறது.

பிரமாண்டமான இயற்கையின் முன்னும், மரணத்தின் முன்பும் மனிதன் மிகவும் சிறிய உயிர் என்று பராக்கா அறிவிக்கிறது. பராகா படத்தின் கடைசி காட்சி காசியில், கங்கைக் கரையில் எரியும் ஒரு பிணத்தின் உடலிலிருந்து, விறகு போல கால் மூட்டெலும்பு உடையும் காட்சியில் நிலைத்து நிற்கிறது. மனித வாழ்க்கையின் நிலையாமையையும், அவன் வாழ்வதற்காக மேற்கொள்ளும் சகல எத்தனங்களின் பயனின்மையையும் காசியில் எடுக்கப்பட்ட காட்சிகள் வெளிப்படுத்தி விடுகின்றன.

மனிதகுலத்துக்கு சினிமா தந்த மாபெரும் பரிசு என்றே, 96 நிமிடங்கள் ஓடும் பராக்காவைச் சொல்லலாம்.  

 திரைப்படத்தை மனித வாழ்க்கை குறித்த ஆன்மீகப் பரிசீலனைக்கான ஊடகமாக மாற்றியவர்கள் என்று என்று ஆந்த்ரே தார்காவ்ஸ்கி, பெர்க்மன், லாஸ்வான் ட்ரையர் போன்றவர்களைச் சொல்லலாம். அவர்களது சாதனைகளுக்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல ரோன் பிரிக்கின் பராக்கா.  

  பராகா என்பது சூஃபி வார்த்தையாகும்.  ஆசீர்வாதம் அல்லது வாழ்வின் சாரம் என்பதுதான் இதன் அர்த்தம். 

 பராகா திரைப்படத்தின் யூட்யூப் இணைப்பு: http://www.youtube.com/watch?v=fIS0-ZJ7yXA

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக