Skip to main content

ஜெயமோகன் ஏன் மறுக்கவேண்டும்?




ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

பத்மஸ்ரீ விருது என்பது பாஜக அரசு கொடுக்கும் விருது அல்ல; இந்தியா என்ற தேசம் கொடுக்கும் விருது. ஆனாலும் அவதூறுகளுக்கு அஞ்சி அதை மறுக்கிறேன் என்று ஜெயமோகன் கூறியிருக்கிறார். அதுதான் எனது புரிதலும் கூட. 

அத்துடன் இந்த விருது குறித்த அனைத்து விவரங்களும் நடவடிக்கைகளும் எனக்குத் தெரியுமென்றும் ஜெயமோகன் கூறியிருக்கிறார். உயர் அதிகார மட்டத்தில் இருக்கும் நண்பர்களும் ஜெயமோகனுக்கு பத்மஸ்ரீ அங்கீகாரத்தை ஜெயமோகனுக்கு வாங்கிக் கொடுப்பதில் ஆர்வமாக இருந்ததாக அவரே தனது இணையத்தளத்தில் தெரிவித்தும் உள்ளார்.

இதுகுறித்த எனது அபிப்ராயம் என்னவெனில், பத்மஸ்ரீ விருதை இந்தியாவின் குடிமகனாக அவர் வாங்கியிருக்க வேண்டுமென்பதே. பத்மஸ்ரீ விருது மட்டுமல்ல, பத்ம்பூஷன், பத்மவிபூஷன், பாரதரத்னா என்று எத்தகைய விருதுகளுக்கும் அவர் தகுதியானவர் என்பதே என் போன்ற தமிழ் வாசகர்களின் நிலைப்பாடும் கூட.

பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் போன்றவர்கள் வழி என்னைப் போன்ற 'சிறிய' குடிமக்களைப் பொறுத்தவரை தேசியம் என்பது கற்பிதம் தான். யாரோ ஒருவரது கற்பனையில் இதெல்லாம் நடக்கிறது. தேசியம் என்பதை தொடர்ந்து உறுதிசெய்ய சல்மான் ருஷ்டி சொல்வதைப் போல தொடர்ந்து ரத்தபலிகளும் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால் ஜெயமோகன் போன்ற எழுத்தாளர்கள் உண்மையிலேயே தேசத்தின் அகண்டத்தையும் அது தரும் நல்லுணர்வையும் அடைந்தவர்கள். தேசம் என்னும் கருத்தாக்கத்தை வலுவூட்டத் தொடர்ந்து தங்கள் எழுத்துகள் மூலமாகப் பாடுபடுபவர்கள். அவர்களுக்கு இதுபோன்ற விருதுகள் உண்மையில் ஊக்கமருந்துகள்.  

எத்தனை கண்டனங்கள் எதிர்ப்புகள் வந்தாலும் ஜெயமோகன் இந்தியாவின் முக்கியமான படைப்பு மற்றும் கருத்துலக சக்தி என்பதை யாராலும் மறுக்கவே முடியாது. இந்தியா முழுவதும் ஜெயமோகனைப் போல தற்கொலைப் படை வைத்திருக்கும் ஒரு எழுத்தாளனையும் நாம் காணவே இயலாது. அது மனித ஆற்றல் தொடர்பான காரியமும் அல்ல. 

தமிழ் எழுத்தாளர்களில் எனக்குத் தெரிந்து இந்திரா பார்த்தசாரதியும் ந.முத்துசாமியும் பத்மஸ்ரீ விருது வாங்கியுள்ளார்கள். 

ஜெயமோகன் எத்தனை அளவுக்கு அரசு விருதுகளுக்குத் தகுதியானவரோ அத்தனை அளவுக்கு அதிகார செல்வாக்கும் உள்ளவர். முன்னாள் காங்கிரஸ் தலைவர் மூப்பனாரிலிருந்து அவரது செல்வாக்கு மிகவும் பரந்துவிரிந்தது என்பதை அவரே தொடர்ந்து நமக்குக் கூறிவருகிறார்.

 காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முன்னேற்ற கூட்டணி ஆட்சியில் இருந்தபோதே ஜெயமோகனுக்கு பத்மஸ்ரீ விருது வழங்குவதற்கான முயற்சிகள் தொடங்கியிருக்கின்றன என்பதை அவரே கூறுகிறார். வழக்கம்போல அரசு மற்றும் அரசு அதிகாரிகளின் செயல்பாடுகள் தாமதமாகியிருக்கின்றன. அவ்வளவுதான். 

விருதுகள் மற்றும் அங்கீகாரங்களை ஒருவர் தன் படைப்புகளால் ஈர்ப்பது வேறு செயல்முறை. அங்கீகாரங்களுக்காக நடக்கும் நடவடிக்கைகளைத் தெரிந்துகொண்டே மௌனமாக ஊக்குவிப்பது இன்னொரு செயல்முறை.
ஜெயமோகன் நினைத்த நேரத்தில் பத்மஸ்ரீ வரவில்லை. அவருக்குப் பாதகமான சூழ்நிலையில் வந்துவிட்டது என்பதே அவரது தரப்பு என்று நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.

ஜெயமோகன் எப்போதும் எத்தனை கண்டனத்துக்குரிய நிலைப்பாட்டை எடுத்தாலும் அதில் தர்க்கத்தெளிவு இருக்கும். பத்மஸ்ரீ அங்கீகாரத்தை மறுப்பதற்கான தர்க்கத் தெளிவு ஏதும் அவரிடம் இல்லை. 
--------------------------
ஒரு சிறிய விளக்கம்

ஜெயமோகன் பத்மஸ்ரீ அங்கீகாரத்தை மறுத்தது தொடர்புடையதாக முகநூல் விவாதத்தில், நாகர்கோவிலைச் சேர்ந்த நெய்தல் கிருஷ்ணன் வழங்கும் ‘சுந்தர ராமசாமி விருதை நான் மறுத்தது குறித்து எனது நண்பரும் மதிப்புரியவருமான லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் சில  சந்தேகங்களை முகநூலில் எழுப்பியிருக்கிறார். 

‘சுந்தர ராமசாமி பெயரால் வழங்கப்படும் விருதை முதலில் லக்ஷ்மி மணிவண்ணனுக்கே தரவேண்டும் என்பது எனது நிலைப்பாடாக இருந்தது. அத்துடன் காலச்சுவடு நிறுவனம் பின்னிருந்து இயங்கும் விருதாக எனக்குப் பட்டதால் அந்த விருதை நான் மறுத்தேன். அதை பட்டவர்த்தனமாகச் சொல்லும் அளவுக்கு எனக்கு அதிகாரமோ செல்வாக்கோ இல்லையென்பதால் அதை பகிங்கரமாக்க விரும்பவில்லை. அது லக்ஷ்மி மணிவண்ணனுக்கும் தெரியும். 

விரல்விட்டு எண்ணும் அளவில் உள்ள நண்பர்களுக்குச் சொன்னேன். எனக்கும் எனது படைப்புகளுக்கும் அவர்களுடன் நேரடித் தொடர்பு உண்டென்பதால் சொன்னேன். லக்ஷ்மி மணிவண்ணனிடமும் பகிர்ந்துகொண்டேன்.

எனது தந்தைக்கு இடமில்லாத ஒரு திருமண விருந்தில் எனக்கும் இடமில்லையென்பதை லக்ஷ்மி மணிவண்ணனுக்கும் எனக்கும் சேர்ந்துதான் சுந்தர ராமசாமி பேசியிருக்கிறார்.

நான் அவர்களின் மேடையில் எப்போதும் ஏறமாட்டேன்.
நாகர்கோவில் என்ற ஊரில் ‘லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் என்ற சுந்தர ராமசாமியின் முதன்மை மாணவர்களில் ஒருவரும், சிறந்த படைப்பாளியும் அங்கீகரிக்கப்படாத மேடையில் நான் ‘சுந்தர ராமசாமி விருதை வாங்கக் கூடாது என்று நினைத்தேன். சுந்தர ராமசாமி விருது உருவாக்கப்பட்ட தருணத்தில் அவர் நாற்பது வயதைக் கடக்கவில்லை என்பதே எனது ஞாபகம்.

அத்துடன் சுந்தர ராமசாமி பெயரால் வழங்கப்படும் விருதை நான் ஏற்காமல் இருப்பதை சுந்தர ராமசாமி என்ற மூத்த ஆசிரியனின் ஆன்மா புரிந்துகொள்ளும் என்றும் நினைத்தேன். நெய்தல் கிருஷ்ணனிடம் அதைச் சொல்லவும் செய்தேன். இந்த விருது அறிவிப்பே அவரது ஆசிர்வாதம் என்று நெய்தல் கிருஷ்ணனிடம் சொன்னேன்.

சுந்தர ராமசாமியின் ஆசிர்வாதம் நம் எல்லாரையும் காக்கவேண்டும்.

Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது.

புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில்.
அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து
துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார்.

துறவியின் முன்னால் தாழ…

ஹாருகி முராகமி - என் தந்தையின் நினைவுகள்

ஒருபூனையைதொலைத்தல்!


தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் எனது தந்தை குறித்து எனக்கு நிறைய நினைவுகள் இருக்கவே செய்கின்றன. நான் பிறந்ததிலிருந்து பதினெட்டு வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் வரை அத்தனை பெரிதாக இல்லாத வீட்டில் ஒரே கூரையின் கீழ் வாழ்ந்துவந்ததை வைத்துப் பார்த்தால் அது இயற்கையானதே. பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் உள்ளதைப் போன்றே, எனது தந்தை குறித்த எனது நினைவுகள் சில மகிழ்ச்சியானவையாகவும், சில அப்படிச் சொல்ல முடியாததாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் என் மனத்தில் திட்டவட்டமாக உள்ள நினைவுகள் இந்த இரண்டு பிரிவையும் சேராதவை; சாதாரண நிகழ்ச்சிகள் தொடர்பான நினைவுகள்.

உதாரணத்துக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி:

நாங்கள் சுகுகவாவில்( நிஷினோமியா நகரத்தின் ஒரு பகுதி, ஹியோகோ உள்ளாட்சி மாநிலம்) வாழ்ந்துவந்த போது, ஒரு பூனையைத் தொலைப்பதற்காக ஒரு நாள் கடற்கரைக்குப் போனோம். அது குட்டி அல்ல; வயதான பெண் பூனை. கொண்டு போய் விடுவதற்கான காரணத்தை என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை. நாங்கள் வாழ்ந்துவந்த வீடு தோட்டத்துடன் கூடிய, ஒரு பூனைக்குத் தாராளமாக இடமுள்ள தனி வீடுதான். தெருவிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்ததாக இருக்கலாம்; …

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை

உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை.
ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன்.
எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார்.
000
ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆனால், கவிதை என்றால் என்னவ…