Skip to main content

எனது ஞாபக சீதா முன்னுரை

  ஒளி ஏறவேண்டும் வார்த்தைகள் 






எனது கவிதைகளில் சுபாவமாகப் புழங்கும் விலங்குகள் குறித்து நான் அதிகம் யோசித்துப் பார்த்ததில்லை. அது எனது உலகில் உள்ள எதார்த்தம் என்பதாக மட்டுமே நான் எண்ணியிருந்திருக்கலாம். கவிஞர் ச.முத்துவேல் தனது முகநூல் குறிப்பு ஒன்றில் என் கவிதைகளில் வரும் மிருகங்கள் குறித்துக் கவனப்படுத்தி எழுதியிருந்தார். எனக்கு அவரது குறிப்பு, விசேஷமான உற்சாகத்தைச் சில நாட்கள் தொடர்ந்து கொடுத்து வந்தது. எனது பிரஜைகளுக்குக் கவனம் கிடைக்கிறதென்ற சந்தோஷம் அது. எனது கவிதைகளில் இத்தனை பிராணிகளுக்கு ஏன் இடம் கொடுத்திருக்கிறேன் என்ற கேள்வியும் எழுந்தது.

இதற்கான பதிலை நான் நகுலனின் ‘வீடணன் தனிமொழி’ கவிதையிலிருந்து தான் யோசிக்கத் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். ராவணன் தன் தம்பி வீடணனைப் பார்த்து, ‘ஒரு எறும்பைக் கூட இத்தனை சிரத்தையாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நிற்பாயோ?’ என்று கேட்பான். தன்னைத் தவிர பிற உயிர்களை வேடிக்கை பார்ப்பதில் பிறிதின் விஷயங்களுடன் ஈடுபடுவதில் தோல்வியுற்ற துரியோதனனின் அகந்தை களையும் என்று எனது மகாபாரதக் கவிதை ஒன்றில் எழுதியும் இருக்கிறேன். ( சுயபோதை தெளியும்/குளம்/ தோல்வியில்/ சிறுகணமாவது/ இருப்பதும்/ நல்லதே/ சிற்றுயிர்களான/ மீன்/ பாம்புகளோடு/ பேச/ இது ஒரு சந்தர்ப்பம்)

நவகுஞ்சரம் என்ற புராணிக  உயிரினம் பற்றி நண்பர் காந்தி என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்டபோது எனது கவிதைகளில் வரும் பிராணிகள் பற்றி எனக்குக் கொஞ்சம் கூடுதலாக விளக்கம் கிடைக்கிறது. சேவலின் தலை, மயிலின் கழுத்து, எருதின் திமில், சிங்கத்தின் இடை, பாம்பின் வால், யானை, புலி,  குதிரையின் கால், மனிதனின் கையுடன் கூடிய ஒரு பறவை அது.

மனிதனின் எண்ணங்களும் அனுபவங்களும் வரையறைக்குட்பட்டது. அவனது எல்லைக்கும் அறிவுக்கும் அப்பாற்பட்ட எத்தனையோ நிகழ்வுகளும் உயிர்களும், வாழ்க்கைகளும் இந்த உலகில் சாத்தியம் என்று அர்ஜூனனுக்குப் புலப்படுத்திய அந்த நவகுஞ்சரம் எனது தோட்டத்தில் மிகச் சமீபத்தில் வந்து சேர்ந்திருக்கும் அழகிய உயிர்.

இந்தப் புதிய தொகுப்புக்கு ‘ஒளியேறிய வார்த்தைகள்’ என்ற தலைப்பை முன்னர் உத்தேசித்திருந்தேன். ஒரு அதிகாலையில் வந்த கனவில் ‘ஞாபகசீதே’ என்று கூப்பிடும் குரல் கேட்டு எழுந்தேன். அதுதான் ‘ஞாபகசீதா’ என்றாகியுள்ளது.

இத்தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகளைச் சேர்ந்து படிக்கும்போது, ‘தென்னங்குறும்பை’ யும் அதன் கூர்மையும், என் பால்ய ஆற்றலை மீட்கும் அருமையான படிமமாக சில கவிதைகளில் இடம்பெற்றுள்ளது. நிலக்காட்சிகள் மற்றும் பெருமரங்களை நோக்கி ஏக்கத்துடன் நானும் என் கவிதைகளும் போகிறோம்.  மாறிவரும் காட்சித் தொழில்நுட்பங்கள், எனது காட்சி அனுபவத்தைக் கூர்மைப்படுத்தியுள்ளன- முப்பரிமாணத்தில் அவதார் திரைப்படம் பார்த்த பின்னர் எனது பார்வை அனுபவம் முற்றிலும் மாறியதைப் போல.

சில கார்டூன் சித்திரங்களும், திரைப்படங்களும் இத்தொகுதியில் உள்ள சில கவிதைகளைத் தூண்டியுள்ளன- பாலுறவுக்காட்சி சார்ந்த ஒரு ஓவியம், அரிதான வகையில் நமது பாலுணர்வைப் புதுப்பிப்பதைப் போல.

சமீப நாட்களாக செவ்வரளிப் பூக்கள் கொத்துக்கொத்தாக கண்முன்னால் பூத்து, கவனத்தை ஈர்க்கின்றன. இதற்கு என்ன அர்த்தமென்று தெரியவில்லை. அதீத சந்தோஷம், அதீத துக்கம் என முயங்கிக் கலங்கி அலையும் நாட்கள் இவை. நடப்பவை எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறதென்ற மூடநம்பிக்கைக்கும், ஒரு மகத்தான குழப்படியின் ஒரு கண்ணிதான் எனது அன்றாட வாழ்க்கையென்ற அறிவார்ந்த முடிவுக்குமிடையே ஊசலாடுபவனாக இருக்கிறேன். குழந்தை வினுபவித்ரா மனோபலத்தைத் தருபவளாக இருக்கிறாள்.

நாட்களைத் தொடர்ந்து ஒளியூட்டுபவளாக ‘ஞாபக சீதா’ இருக்கிறாள். நம்பிக்கையும் நம்பிக்கையின்மையும் சுயாதீனமானதல்ல; எனது பிராணவாயுவுக்கு இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் நலமாய் இருக்க வேண்டும் என்பதை நான் உணரும் நாட்கள் இவை.

இத்தொகுப்பை ஆத்மார்த்தத்துடன் எடிட் செய்து தந்த மண்குதிரை என்ற ஜெய்குமாருக்கு என் அன்பு. இதை நூலாக வெளியிடும் ‘புது எழுத்து’ மனோண்மணிக்கு நன்றி.    

புறனடை இதழின் நேர்காணலுக்காக அறிமுகமாகி, மனதுக்கு நெருக்கமான நண்பராகத் தொடரும் பிரவீண் குமாருக்கு இத்தொகுப்பை சமர்ப்பணம் செய்கிறேன்.

05 அக்டோபர் 2015                   
வேளச்சேரி

Comments

karur karthik said…
லவ் யூ சங்கர்

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்

நகுலனிடமிருந்து பிரிந்த இறகு

நவீன கவிதையில் நகுலனுக்குத் தொடர்ச்சி இருக்குமா? என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, நகுலனின் குணமுள்ள கவிதைகளுடன் வே. நி. சூர்யா ‘கரப்பானியம்’ தொகுப்பிலேயே தென்பட்டார். அந்த முதல் தொகுப்புக்குப் பிறகு எழுதிவரும் கவிதைகளில் நகுலனின் பழைய தத்துவப் பாலத்தை அ- தத்துவம், புனைவு, அதிலிருந்து பிறக்கும் தனி விசாரத்தால் கடந்து சுலபமாகப் போவதைப் பார்க்க முடிகிறது. தாயுமானவரும், பாரதியும் தப்பமுடியாத வேதாந்தச் சுமை கொண்ட மனிதனை, நவீனன் சந்திக்கும் இடம் தான் நகுலன். அதனால்தான், நித்தியப் புதுமையும் நித்தியப் பழமையுமாகத் தெரியும் மகனை அம்மா ஸ்பரிசித்துத் தடவும் தருணத்தை விவரிக்கும்போதும், ‘மறுபடியும் அந்தக் குரல் கேட்கிறது, நண்பா, அவள் எந்தச் சுவரில் எந்தச் சித்திரத்தைத் தேடுகிறாள்?’ என்று. அது அரதப்பழசான அறிவொன்று, திண்ணையிருட்டில் அமர்ந்து கேட்கும் கேள்வி. அந்தக் கேள்விக்கு முன்னால் உள்ளதுதான் கவிதை. அந்தக் கேள்வியைச் சந்தித்து, அதை தனது படைப்புகளில் உலவ விட்டு, பழையதையும் புதியதையும் விசாரித்து புதுக்கவிஞனுக்கே உரிய சுயமான புனைவுப் பிரதேசத்தை நகுலன் தனது படைப்புகள் வழியாக உருவாக்கியிருக்கிறார்.

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப