Skip to main content

தேவதச்சனுக்கு விளக்கு விருது




தமிழில் நவீனகவிதை என்னும் வடிவம் பலராலும் பழக்கத்தின் அடிப்படையிலும், உளநமைச்சலின் பாற்பட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் நவீனகவிதையின் அழகை, பார்வையை, கோணத்தை, மொழியை தொடர்ந்து புதுப்பித்து வருபவர்கள் சொற்பமே. அவர்களில் ஒருவர் தேவதச்சன்.

தேவதச்சன் என்னும் கவிஞன் உலகத்தைப் பார்க்கும் கோணம் வாசகனுக்கு பரிச்சயம் இல்லாதது. நவீன கவிதையின் நுட்பமான வாசகர்கள் என்று கருதிக்கொள்வோரில் பெரும்பாலானவர்கள்,சமூகவியல், அறவியல், அரசியல், உறவுகள் சார்ந்த உணர்வுத் தளத்திலேயே தொடர்ந்து கவிதை என்னும் அந்த வார்த்தைக்கூட்டத்தை அர்த்தப்படுத்தி வருகின்றனர்.

ஆனால் தேவதச்சனின் கவிதைக் கண்ணாடி, நமது கண்களுக்குப் பரிச்சயமான இடத்திலேயே இருக்கும் நாம் பார்க்க மறந்த பொருட்களைத் தொடர்ந்து காட்டுகிறது. அர்த்தத்தின் பயனாளிகளை அது சற்றே தலை கிறுகிறுக்க வைக்கிறது.

நானும் பிரபஞ்சமும் உறவுகொள்கிறோம். நானும் பிரபஞ்சமும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கிறோம். பரஸ்பரம் எங்களுக்குள் நடக்கும் வேதிமாற்றத்தை என்னிடம் உள்ள ஒரு நான் கவனித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆனந்தம் கொள்கிறது. அங்கே காரண, காரிய,தர்க்க, மொழி வரையறை இல்லை. அங்கே எல்லாம் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரே நிறத்தில் ஒன்றும் இல்லை. அங்கே சமூகவியல் வரையறுத்த உணர்ச்சிகள் மட்டும் இல்லை. லட்சம் கோடி பரவசமுனைகள், துக்கங்களை தேவதச்சன் மீட்டுகிறார்.

அவரின் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் வீடுகள், காவல்நிலையங்கள், வதைக்கூடங்கள், சிறைகள், மருத்துவமனைகள், கடைவீதிகளின் மீதுதான் பறக்கின்றன..உட்காருகின்றன..ஆனால் அவற்றின் வண்ணங்களும் அதன் சுதந்திரமும் எங்கிருந்து தோற்றுவாய் கொள்கின்றன...அவற்றை வண்ணத்துப்பூச்சி எங்கிருந்து பெற்றது..

தேவதச்சனின் கவிதைகளைப் படிப்பவர்கள் எல்லாரும் தேவதச்சனின் மூக்குக்கண்ணாடியை அணிந்துவிடலாம்..ஆனால் தேவதச்சனின் மூக்குக்கண்ணாடிக்குப் பின்னும் கல்மிஷமின்றி சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் தேவதச்சனின் கண்களை அணிவது அத்தனை சுலபமில்லை..


விளக்கு விருது கிட்டியிருக்கும் சமயத்தில் தேவதச்சனுக்கு வாழ்த்துகள்.


Comments

Popular posts from this blog

இது துயரம்தான் பழனிவேள்

காலையில் கவின்மலரிடம் தொலைபேசிய போது தான் நண்பர்களால் நரேந்திரன் என்று அழைக்கப்படும் பழனிவேளின் மரணச் செய்தியைத் தெரிந்து கொண்டேன். பழனிவேளைத் தெரியுமா என்ற தொனியிலேயே விஷயம் உணரப்பட்டுவிட்டது. வே. பாபு மரணச் செய்தியும் அப்படித்தான் வந்தது- ஏற்கனவே தெரிந்தது உறுதிப்படுத்தப்படுவது போல. பழனிவேள் உடல்நலமில்லாமல் இருப்பது பற்றி கண்டராதித்தன் சில மாதங்களுக்கு முன்னர் என்னிடம் சொல்லியிருந்ததை மனம் கோத்திருக்க வேண்டும். இது துரதிர்ஷ்டமானது தான். பகலிரவுப் பொழுதுகளை, சில போதைப் பொழுதுகளை, படைப்பூக்கமிக்க தருணங்களைப் பகிர்ந்த நம் வயதையொத்தவர்கள் இல்லாமல் போவது.
பழனிவேளை நண்பர் என்று சொல்லமுடியாது. 90-களின் இறுதியில் 2000-ம் ஆண்டின் துவக்கத்தில் புதுக்கவிதையின் வடிவத்தை, உள்ளடக்கத்தை மாற்றிய, கவிதை வடிவத்தை வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதற்கான லட்சியப்பூர்வமான கருவியாகப் பாவித்த இளம் நவீன கவிஞர்களின் இயக்கம் ஒன்று செயல்பட்டது. திருநெல்வேலி, நாகர்கோவில்,  திருவண்ணாமலை, சென்னை, திண்டுக்கல் என வேறு வேறு இடங்கள் சார்ந்து அவர்கள் இயங்கினார்கள். எல்லாரும் சேர்ந்து கூடி பேசிக் கொண்டனர் என்றெல்லாம் சொல்லமுடியாது…

தேவதச்ச கணங்கள்

உலகிலேயேஅழகான உயிர்பொருள் நாய்வால்தான் அதற்குகண்இல்லை காதுஇல்லை ஒருஇதயத்திலிருந்துநீளும் துடிப்புஉண்டு மிகமிகமிக முக்கியமாக அதற்கு அன்பின்கோரைப்பற்களில் ஒன்றுகூடஇல்லை.
000

பொன்னூரிலிருந்து சிவப்பூர்செல்லும்வழியில் சதுப்புநிலநீர்நிலைகளை ஒளிரவைக்கிறான்மாலைச்சூரியன் நடைபயில்பவர்கள்காதலர்கள் ஸ்கேட்டிங்விளையாடும்குழந்தைகள் மிருதுவாக்கிய ஏகாந்தசாலையின் பக்கவாட்டில் பறக்கும்ரயில்கடந்துசெல்கிறது. காற்றில்ஆடிக்கொண்டிருக்கும் சிறுவேப்பமரங்கள் நாணல்கள் சரசரக்கும்புல் கன்னங்கரெலென்று ஒருசிறுகிளையில்

ப்ரவுனிக்குச் சில கவிதைகள்

பளபளக்கும் கண்கள் ஆடும் வால் பிரபஞ்சம் நாய்க்குட்டி வடிவத்தில் விளையாட அழைக்கிறது.
-ஒரு ஹைகூ கவிதை
ஆம், ப்ரவுனி. கோலி உருண்டைக்குள் பூவாய் ஒளிரும் ஒளிதான் உன் கண்கள் அந்தப் பூவிலிருந்து நீள்வதுதான் உனது ஆடும் துடுக்குவால்
அழைக்கிறது எல்லையற்று விளையாட.
விளையாடு விளையாட்டை நிறுத்தும் வரை மரணமில்லை
விளையாடு