Skip to main content

புதியவள்

ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்

மெலிந்த இடை உடல் புதுமனைவி
தன்னுடலைத் தான்
தாங்க இயலாதது போல்
தாங்கி
ஒயிலாய்
சிணுங்கிப் பிணங்கி
அந்த உணவகத்துக்குள் நுழைகிறாள்
இருந்தவர் எழுந்தவர் பரிசாரகர் காசாளர்
எல்லாரும் ஒருமுறை படபடத்து அமைதியாகினர்

எந்த இடமும் அவளுக்கு ஒப்பவில்லை
எந்த மேஜைகளும் அவளுக்குப் பொருத்தமாயில்லை
பட்டியலில் எந்த உணவும் அவளைக் கவரவேயில்லை
எரிந்து கனன்று அடிக்கடி முகம்சிவக்கிறாள்
புதுமனைவி.
இரவில் மயிலிறகாய் இருந்த சிறுகோபம்
பாறைகளாய் பகலில் மாறும் காரணம்
அவனுக்குத் தெரியவேயில்லை
இருப்பினும்
அதை
சுமையில்லாமல் பாவித்து
அந்தரங்கம் வருடும்
செல்ல வார்த்தைகளால் ஊடலை
அவிழ்க்கப் பார்க்கிறான்



அவள் கழுத்தில்
உடைக்கு நடுவே
கோடாய்ப் போகும்
புதிய மஞ்சள் சரடு
எல்லா காற்றும்
எல்லா கற்பனைகளும் கோதித் தடவும்
நிர்வாண உடல்களாக
அந்தப் புதிய ஜோடியை
உணவகத்தில் ஆக்குகிறது



எவர் கருத்துக்கும் இடமற்ற தன்உலகில்
இளஞ்சினத்தை ஊஞ்சலாக்கி ஆடுகிறாள்
புதுமனைவி.
அவனோ பழங்கவிதைகள் படித்ததில்லை
ஆனாலும் இன்றிரவோ
நேற்றிரவோ தன் தலையணையிடம் புலம்பிவிட்டான்
காமம் ஒரு கடும்நோய்தான் என்று...

(தீராநதி, மே மாதம்)

Comments

Popular posts from this blog

சிமெண்ட் நிறக் காரில் வருபவர்கள்

அந்த மழைக்கால ஓடை இப்போது
நீர் வற்றியிருக்கிறது
சென்ற வருட மழைக்குப் பின்
தினம்தோறும் காலையில்
நான்கு யுவதில் அங்கே
படகு செலுத்த வருவார்கள்
பேருந்தில் பாலம் கடக்கும்
என்னை அவர்களுக்குத் தெரியாது
அவர்கள் சிமெண்ட் நிறக் காரில்
வருவார்கள்
அந்தக் கார்
மரத்தடி நிழலில்
இளைப்பாறும் காட்சி அலாதியானது
மழைக்கால ஓடையில் நீர்குறைய
அவர்கள் அங்கே வருவதில்லை
படகு தனியே நின்று கொண்டிருக்கிறது
கோடை முடிவடையும் அறிகுறிகள்
ஆரம்பமாகிவிட்டன
இன்னும் சில தினங்களில் மழைபெய்யக் கூடும்
அவர்கள்
சூரியன் வரும்போதே
குதிரைவால் சடையுடன்
ஓடைக்குப் படகு செலுத்த வந்துவிடுவர்
படகு இப்போது தனியே
நின்று கொண்டிருக்கிறது.

ஆத்மாநாம் கேட்கச் சொல்லும் பிச்சை

நீ ஒரு பிச்சைக்காரனாய்ப் போ பிச்சை பிச்சை என்று கத்து பசி இன்றோடு முடிவதில்லை உன் கூக்குரல் தெரு முனைவரை இல்லை எல்லையற்ற பெருவெளியைக் கடக்கணும் உன் பசிக்கான உணவு சில அரிசி மணிகளில் இல்லை உன்னிடம் ஒன்றுமேயில்லை சில சதுரச் செங்கற்கள் தவிர உனக்குப் பிச்சையிடவும் ஒருவருமில்லை உன்னைத் தவிர இதனைச் சொல்வது நான் இல்லை நீதான். - ஆத்மாநாம்
ஆத்மாநாம் எழுதிய‘பிச்சை’எனும் கவிதையின் உள்ளடக்கத்துக்குப் போகும் முன்பாக அதன் குரல்,தொனியின் சிறப்பைக் கவனிக்க வேண்டும். யாருடைய குரல் அது என்று கேட்டுப்பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அந்தக் குரலையுடையவன் எங்கே நிற்கிறான் என்பதைக் கேட்டுப்பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. உரத்துப் பேசுபவன்போலத் தொனித்து,கடைசியில் மோனத்துக்குள் உறையவைக்கும் அனுபவம் உள்ளது. சாதாரணன்போல இந்தக் குரலையுடையவன் தெரிகிறான். அவன் பேசுவது சகஜ ஞானம்போல இருக்கிறது. உச்சாடனம் கட்டளையிடுதலின் சமத்காரம் இருக்கிறது அந்தக் குரலில்.
பிச்சையும் யாசகமும் வாழ்க்கை முறையாக மெய்தேடுதலுக்கு உகந்த நெறியாகப் பார்க்கப்பட்ட ஒரு நிலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில்‘நீ பிச்சைக்காரனாய்ப் போ’என்பது வசையாகவும் சாபமாகவும் அர்த்தம்…

எரிந்துபோன பாரிஸின் இதயம்

ஈபிள் கோபுரத்துக்கு முன்னரே நூற்றாண்டுகளாக பாரிஸின் சின்னமாக இருந்த நோத்ர தாம் தேவாலயம் கடந்த திங்களன்று எரிந்துபோனது. நோத்ர தாம் என்றால் புனித அன்னை என்று அர்த்தம். உலகமெங்கும் வாழும் கத்தோலிக்கர்களுக்கான புனிதத் தலங்களில் ஒன்றாக விளங்கும் இந்தத் தேவாலயம் வரலாற்றுரீதியாகவும் பண்பாட்டு அளவிலும் கட்டிடக் கலை சார்ந்தும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. “நோத்ர தாம் தேவாலயம் பிரெஞ்சு மக்கள் எல்லாருக்குமுரியது; இதுவரை அங்கே போயிராதவர்களுக்கும்” என்று கூறியிருக்கிறார் அந்நாட்டின் அதிபர் இமானுவேல் மெக்ரான்.
ஆறாம் ஹென்றி முடிசூடிய, நெப்போலியன் பேரரசனாகப் பதவியேற்ற இடம் இது. 1163-ம் ஆண்டிலிருந்து 1345 வரை கட்டி முடிப்பதற்கு ஒன்றரை நூற்றாண்டை எடுத்துக்கொண்ட தேவாலயம் இது.
விக்டர் ஹ்யூகோவின் நோத்ர தாம்