Skip to main content

குரங்குகள் சொல்லும் நீதிக்கதை


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் 

அம்மா புகட்டிய காலத்திலிருந்து எனக்கு நீதிக்கதைகள் இன்றுவரை தேவையாகவே இருக்கின்றன. எளிய நீதிக்கதைகள் முதல் சிக்கலான நீதிக்கதைகள் வரைத் தேடித்தேடி அவை சொல்லும் நெறிமுறைகள் வழியாக, எனது அன்றாடத்துக்குள்ளும், என்னைச் சுற்றி நடக்கும் துயரமும் ரணமும் சிறு இளைப்பாறுதல்களும் கூடிய நிகழ்ச்சிகள், அபத்தங்கள், புதிர்களுக்குள்ளும் ஒரு ஒழுங்கை நான் கற்பிக்கவோ புனரமைக்கவோ செய்கிறேன்.

என்னைச் சுற்றி நடக்கும் ஒரு நிகழ்வுக்கு கால, வெளிப் பரப்பளவில் மிக அருகிலிருக்கும், கைக்குத் தென்படும் காரண காரியங்களைத் தேடாமல், என் வாழ்வுக்கு அப்பாலும் முன்பும் காரணம் இருக்கலாம்; மனிதத்துவத்துக்கு அப்பாற்பட்ட காரணமும் இருக்கலாம்; அதனால் சஞ்சலமில்லாமல் புகார்கள் இல்லாமல் அமைதியாக இரு என்பதை என் தலையில் குட்டிக் குட்டி உணர்த்தும் நீதிக்கதைகள் அடிக்கடி தேவையெனக்கு.

கட்டற்ற நுகர்வு ஒன்றே வாழ்வென்றாகிவிட்ட இக்காலகட்டத்தில் அடங்கவேயடங்காத புலன்கள் வழிநடத்தும், குறுக்கும்நெடுக்குமான சபலத்தின் பாதைகளில் திரியும் நவீன மனிதனுக்கு, மேலதிகமாக தற்காலத்தின் பாடுகளையும் அகப்படுத்தியிருக்கும் நீதிக்கதைகள் தேவை. ஊடகங்கள் நமது நவதுவாரங்களையும், இறையாண்மையற்ற நிலங்களாக மாற்றியிருக்கும் சூழலில் கண்ணோடு காண்பதெல்லாம் கண்களுக்கு மட்டுமல்ல. எந்தப் புலன்களுக்கும் சொந்தமுடையதல்ல என்ற மந்திரத்தை ஒவ்வொரு கணமும் மனிதஜீவி ஜெபிக்க வேண்டிய நாட்கள் இவை.

அறிந்த இடத்திலிருந்து அறியாத, அறிய முடியாத அறியவொண்ணாததை அறிஅறியென்று பிறாண்டாமல், தெரியாததன் இயற்கையையும்  தெரியாததன் பிரபஞ்சத்தையும் தெரியாததன் அழகையும் ஒழுங்கையும் நோண்டாமல் இருப்பதற்குச் சொல்லித்தருபவை நீதிக்கதைகள். ஒருவகையில் இந்த உலகம் தரும் உறவுகள், உருவாக்கும் பந்தங்கள், ஏற்படும் இழப்புகள், அவை காண்பிக்கும் புதிர்கள் மற்றும் ரகசியங்களைச் சுமக்க இயலாமல் மனிதன் காலம் காலமாக தெய்வத்திடமோ இயற்கையிடமோ, படைப்புடனோ செய்த பிரார்த்தனையின் சிறுபரிகாரங்கள் அல்லது கண்டடைதல்கள் இந்த நீதிக்கதைகள்.

“ அறிவு அடங்க வேணும், மங்கலாகாது. அதற்குக் கொள்கை துணை செய்யாது. கொள்கையெனும் பந்தத்தை அணைத்து வைக்கும் வரை, யாகக்குண்டத்தை இடித்து மூடும்வரை அறிவு அடங்காது. அறிவு அடங்கினால்தான் அவனுக்குக் கண் திறக்கிறது. அறிவின் தன்மை தெரிய அதுதான் வழி” என்று சுமக்க ஏலாமல் அறிவைக் கீழே போடத் துடித்த புதுமைப்பித்தனின் ஏக்கத்தையும் புரிந்துகொள்ள முடியும். 


புராணக்கதைகள், திருக்குறள், ஜென் கதைகள், முல்லா கதைகள் தொடங்கி ஜெயகாந்தன், அசோகமித்திரன், சூடாமணி, வைக்கம் முகமது பஷீர், லியோ டால்ஸ்டாய், விக்தர் ஹியூகோ, ஓஷோ, நீட்சே,காஃப்கா, போர்ஹெஸ், போத்ரியார் வரை எனக்குத் தனிப்பட்ட வகையில் இந்த உலகை அணுகுவதற்கான நீதியாசிரியர்கள் தான்.

ஒரு சிறுவனும் இன்னும் சில சிறுவர்களும் சில குரங்குகளும் பங்குபெற்றதும், அதை வெகுகாலமாக அந்தச் சிறுவனே சொல்வதற்குத் தொடர்ந்து தடுமாறிக்கொண்டிருப்பதுமான நீதிக்கதை இது.

குரங்குகள் மலிந்த அந்த ஊரில் அவனது பால்யத்தின் ஒருபகுதி கழிந்தது. ஒரு விடுமுறை நாளின் மதியத்தில் பூஜைகள் ஏதுமற்று கைவிடப்பட்டிருந்த புராதன கோயிலின் மைதானத்தில் அவன் தனது தெரு நண்பர்களுடன் கிரிக்கெட் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். பெரியதொரு அதிசயங்கள் எதற்கும் வாய்ப்பில்லாத  அலுப்பான வெயில் தரும் மௌனச் சலிப்புக்குள், அவர்களைக் கிளர்த்தும் ஆசையாக ஒரு பொட்டலத்தை கீழப்பாளையம் தெருவிலிருக்கும் மணிகண்டன் கொண்டு வந்து தந்தான்.  ஒரு கருப்பட்டி அளவு இருந்த அந்தப் பொட்டலத்தைப் பிரித்து, கிரிக்கெட்டை உடனடியாக கைவிட்டு அந்த ஐந்து சிறுவர்களும் அதிலிருந்த இனிப்பைச் சாப்பிட்டார்கள். அது அல்வா ஆகாமல் பதம் திரிந்து நடுவிலேயே இறுகிப்போய் கைவிடப்பட்ட இனிப்புப்பண்டம். ஆனால் அப்படிப்பட்ட ருசியுள்ள, நாக்கைச் சிறிது அரிக்கும் பண்டத்தை அவர்கள் சாப்பிட்டதேயில்லை. அல்வா ஆகாமல் போன அல்வா மைசூர்பாகைப் போல கட்டிகட்டியாக உடையும் பதத்தில் இருந்தது. வாயில் இட்ட பிறகு இனிப்பு மேலேறி ஒரு புள்ளியில் வெடித்துக் கரைந்துவிட்டது.



விளையாட்டைத் தொடரும் மனநிலையை இனிப்பு வென்றுவிட்டது. அடுத்த நடவடிக்கையாக, இறுகிப்போன அல்வா இருக்கும் இடத்தை விசாரித்து மணிகண்டனுடன் போனார்கள். சேகர் லாலாக் கடையின் பின்புறம் இருக்கும் பட்டறை சந்திற்குள் அவர்கள் நுழைந்தனர். பட்டறையின் கதவில் பூட்டு இல்லை. தாழ்ப்பாளில் ஒரு குச்சி மட்டுமே செருகப்பட்டிருந்தது. சிறுவர்கள் கதவைத் திறந்து கையில் கிடைத்த அகப்பையை எடுத்து பெரிய இரும்பு வாணலியில் இறுகிக்கிடந்த இனிப்பை உடைத்துக் காகிதத்தில் சுருட்டினர். திறந்த கதவை தாழ்ப்பாள் போடாமலேயே மீண்டும் மைதானம் மீண்டனர்.  கைவிடப்பட்ட அந்த இனிப்பு, போதை போல அவர்களைக் கிளர்த்த, அவர்கள் மீண்டும் பட்டறைக்கு வந்தனர். கதவு திறந்திருந்ததால் இரண்டாம் முறை அவர்கள் செல்லும் போது குரங்குகளும் வந்திருந்தன. அடுத்த முறை சிறுவர்கள் நுழைந்தபோது குரங்குகள் பட்டறையின் ஓட்டையும் பிரித்து இறங்கத் தொடங்கியிருந்தன.

வெயிலின் கடுமையா, இனிப்பு தரும் சோர்வா, தெரியவில்லை. உறக்கம் பற்ற நான்கு மணிக்கே வீடுதிரும்பினர். உடனே உறங்கியும் போயினர்.

மாலையா அதிகாலையா என்ற குழப்பத்தையும் துக்கத்தையும் ஏற்படுத்தும் அந்தியில் அவன் எழுந்தான். வாசலுக்கு வந்தான். சேகர் லாலா கடை பட்டறை இருக்கும் இடத்தில் குரங்குகளும் காகங்களும் இரைச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தன. குற்றவுணர்வு எழ, தெருமுனைக்குப் போனான்.

உயரத்தில் மின்சாரக் கம்பத்துக்கும் கம்பிக்கும் இடையே பெருத்த குரங்கு ஒன்று கைகளை உயர்த்தியபடி இறந்திருந்தது.

அல்வாவின் இனிப்பும் போதையும் அந்தச் சிறுவர்களைப் போலவே குரங்குகளையும் தாறுமாறாக கிளர்த்தியிருக்கிறது. அந்த இறுகிய அல்வாவைச் சாப்பிட்ட குரங்குகள் அன்று நடத்திய அமளியைப் போல தன் வாழ்நாளிலேயே என்றும் பார்த்ததில்லை என்று பாலாமணி ஆச்சி அங்கிருந்தவர்களிடையே சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். ஒருகட்டத்தில்  ஆரவாரம் மட்டுமீற மின்சாரக் கம்பிகளை குஞ்சுக்குரங்குகளும் உலுக்க ஆரம்பித்து ஊஞ்சலாடியதைப் பார்த்ததாக பாலாமணி ஆச்சி சொன்னாள். பிரளயம் வந்தமாதிரி இருந்துச்சு அதுங்களோட கும்மாளம் என்றாள்.

இறந்த தாட்டான்(தடியன் குரங்கு) குரங்கின் சடலத்தைச் சுற்றிச்சுற்றி எல்லா குரங்குகளும் போய் போய் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. காகங்கள் இரைச்சலிட்டுப் பறந்துகொண்டிருந்தன.

இப்போது சொல்லப்பட்ட இந்த நீதிக்கதையைச் சொன்ன சிறுவன் இனிப்பைத் தின்று தப்பித்த சிறுவனாக மட்டுமல்லாமல், இனிப்பை மேலதிகமாக நுகர்ந்து இறந்து போன அந்தக் குரங்காகவும் இந்த வயதில் இருக்கிறான்.
  
அந்தக் குரங்கின் கதை நம் எல்லாருடையதும் தான்.

Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது.

புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில்.
அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து
துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார்.

துறவியின் முன்னால் தாழ…

ஹாருகி முராகமி - என் தந்தையின் நினைவுகள்

ஒருபூனையைதொலைத்தல்!


தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் எனது தந்தை குறித்து எனக்கு நிறைய நினைவுகள் இருக்கவே செய்கின்றன. நான் பிறந்ததிலிருந்து பதினெட்டு வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் வரை அத்தனை பெரிதாக இல்லாத வீட்டில் ஒரே கூரையின் கீழ் வாழ்ந்துவந்ததை வைத்துப் பார்த்தால் அது இயற்கையானதே. பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் உள்ளதைப் போன்றே, எனது தந்தை குறித்த எனது நினைவுகள் சில மகிழ்ச்சியானவையாகவும், சில அப்படிச் சொல்ல முடியாததாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் என் மனத்தில் திட்டவட்டமாக உள்ள நினைவுகள் இந்த இரண்டு பிரிவையும் சேராதவை; சாதாரண நிகழ்ச்சிகள் தொடர்பான நினைவுகள்.

உதாரணத்துக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி:

நாங்கள் சுகுகவாவில்( நிஷினோமியா நகரத்தின் ஒரு பகுதி, ஹியோகோ உள்ளாட்சி மாநிலம்) வாழ்ந்துவந்த போது, ஒரு பூனையைத் தொலைப்பதற்காக ஒரு நாள் கடற்கரைக்குப் போனோம். அது குட்டி அல்ல; வயதான பெண் பூனை. கொண்டு போய் விடுவதற்கான காரணத்தை என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை. நாங்கள் வாழ்ந்துவந்த வீடு தோட்டத்துடன் கூடிய, ஒரு பூனைக்குத் தாராளமாக இடமுள்ள தனி வீடுதான். தெருவிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்ததாக இருக்கலாம்; …

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை

உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை.
ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன்.
எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார்.
000
ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆனால், கவிதை என்றால் என்னவ…