Skip to main content

ஏ கே ராமானுஜனின் வைகை, பழைய வைகை

 


மதுரை   கோரிப்பாளையம் ஆல்பர்ட் விக்டர் மேம்பாலத்தின் கீழே பெரும்பாலும் பழம்குப்பைகள், புதர்கள் சூழ்ந்த வெம்பரப்பாய் பெரும்பாலும்  வைகை நதியை பகலிலும் இரவிலும் கனவுகாணும் மணல்பரப்பில், பரட்டையாய் சோனியாய் ஒரு மட்டக்குதிரை மேய்ந்து கொண்டிருப்பதை அந்தப் பாலத்தை பேருந்திலோ நடந்தோ கடப்பவர்கள் நிச்சயம் பார்த்திருப்பார்கள்.

தேசலாக, கந்தலாக, தன் கம்பீரத்தை மறந்ததாகத் தெரியும் அந்த மட்டக்குதிரை, ஒரு தோல்வியைப் போல, ஒரு வீழ்ச்சியைப் போல, ஒரு சிதிலத்தைப் போல, ஒரு சிதைவைப் போல வைகைப் பாலத்தின் கீழே உள்ள மணல்பரப்பின் நடுவில் உள்ள மண்டபத்தை அச்சாக வைத்து மேய்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அது எப்போது வந்து அங்கே இறங்கியதென்று தெரியவில்லை.

எங்கிருந்து அந்தக் குதிரை இந்த இடத்துக்கு வருகிறது. திருவிளையாடற் புராணத்தின் காலத்திலிருந்து ஒரு குதிரை இப்படியாகி, கோரிப்பாளையத்திலிருக்கும் வைகை நதி செல்லும் வறண்ட பரப்புக்கு வருவது தொடர்ந்திருக்க வேண்டும்.

அப்படியென்றால் ஆல்பர்ட் விக்டர் பாலத்துக்குக் கீழே எத்தனை குதிரைகள் இப்படி வந்திருக்கும். இப்போது அந்தக் குதிரை மேய்ந்துகொண்டிருக்கிறதா என்று திருச்செந்தாழையிடமோ, ந. ஜயபாஸ்கரனிடமோதான் கேட்க வேண்டும்.

ஆய்வறிஞர் சுந்தர் காளியிடம் கேட்கலாம். மதுரையின் திருமுகமா சுயமுகமா அந்தக் குதிரை என்று பார்த்துச் சொல்வார்.

அந்தக் குதிரையைப் பற்றி நான் எழுதவேண்டுமென்று நினைத்திருந்தேன். திருச்செந்தாழை அந்தக் குதிரையை இன்றைய வைகையின் இன்றியமையாத நினைவாக எழுதிவிட்டார்.

ஆல்பர்ட் விக்டர் பாலத்தை கவிஞரும் அறிஞருமான ஏ கே ராமானுஜனும் கடந்திருக்க வேண்டும். அவர் வைகையை தனது கவிதையில் எழுதியிருக்கிறார். அவர் கவிதையில் அந்தக் குதிரைக்கு இடமில்லை. A RIVER என்ற பெயரில் அந்தக் கவிதை இணையத்தில் கிடைக்கிறது. இணைப்புக்கு : https://allpoetry.com/A-River

வறண்ட வைகைதான் நவீன கவிஞனின் கண்களுக்குத் தெரிகிறது. ஆனால் வெள்ளம் வந்த வைகையையே பழம்புலவர்கள் பாடியிருக்கிறார்கள் என்று ஏ கே ராமானுஜம் அந்தக் கவிதையில் குறிப்பிட்டு ஆச்சரியப்படுகிறார்.

ஒவ்வொரு கோடையிலும் ஒரு துளியாக மணலில் வைகை காய்ந்துவிடுகிறது என்றுதான் தொடங்குகிறார். பெண்களின் கேசச்சுருள்கள் சேர்ந்து மதகுகளை அடைத்துவிடுகிறதாம். ஈரப்பாறைகள் உறங்கும் முதலைகளைப் போல, வறண்ட பாறைகள் ரோமம் மழிக்கப்பட்ட எருமைகளைப் போல சூரியனுக்குக் கீழே ஓய்வெடுக்கின்றன என்கிறார்.

வெள்ளம் வரும்போது அங்குலம் அங்குலமாக உயரும் வைகையையும் வைகை ஏறிய படிகளின் எண்ணிக்கையையும் துல்லியமாகப் பேசுகிறார்களாம் மக்கள். மூன்று கிராமத்துக்குடில்களையும் ஒரு சூலுற்ற பெண்ணையும் இரண்டு பசுக்களையும் இழுத்து வந்திருக்கிறது வைகை. கோபி மற்றும் பிருந்தா பசுக்களின் பெயர்களாம்.

மூழ்கிய சூலுற்ற பெண்ணையும் அவளது கருப்பைக்குள் இரட்டைக் குழந்தைகளாக இருக்கலாமென்று அனுமானிக்கும் ராமானுஜம் பிறப்புக்காக அவை வெற்றுச் சுவர்களை மோதியிருக்கும் என்று கூறுகிறார். அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி எந்தக் கவிஞரும் பாடவில்லை என்று குறைப்படுகிறார்.



ஏன் ராமானுஜன், வெள்ளத்தில் மூழ்கி இறந்து போன சூலுற்ற பெண்ணுக்கு இரட்டைக் குழந்தைகளைக் கற்பனை செய்தார். அவற்றுக்கு மச்சமே கிடையாதாம். அவை இரண்டு வேறு வேறு வண்ணங்களில் அரையாடை வேறு அணிந்திருந்ததாம்.

வெள்ளம் தொடர்புடைய கதைகளில் எல்லாம் ஏன் சூலுற்ற பெண் தொடர்புபடுகிறாள். தண்ணீரோடு சேரும்போது பெண் ஏன் இன்னொரு சொரூபத்தைக் கொள்கிறாள்?

நாங்கள் வேறு வேறு என்று சொல்வதற்குத் தான் அந்தக் குழந்தைகளுக்கு இரண்டு நிற அரையாடை 

தேவைப்பட்டிருக்கின்றன.

கருப்பையில் உள்ள அந்த இரட்டைக் குழந்தைகளுக்கு கவிஞன் ஏன் இரண்டு குட்டி உள்ளாடைகளை வேறு வேறு நிறங்களில் இட்டு அழகுபார்த்தான்.

கவிஞர் ஆத்மாநாமை மன நலப்பிரச்சினைக்குத் தள்ளியதில் அவர் கடைசியாக நடத்திய தொழிலுக்கும் பங்குண்டு. அது குழந்தைகளுக்கு உடை தயாரித்து சந்தைப்படுத்தும் தொழில்.  

Comments

Anonymous said…
Very interesting

Karikalan

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக