Skip to main content

ஆயிரம் சந்தோஷ இலைகள் கவிதைத் தொகுதி முன்னுரை

ஆற்றிடைத் தீவு


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்


எனது தொடக்கநிலைக் கவிதைகளை இப்போது படிக்கும்போதுஅவை கருத்துகளால், கதைகளால்நாடகங்களால் நால்திசையிலும் இருந்து ஒளிவீசும் வீடாய் இருந்துள்ளதை உணரமுடிகிறது. மொழிப்பிரக்ஞைவடிவ உணர்வுஅர்த்த அணுக்கம்வார்த்தைச் சிக்கனம் கூடிவராத நிலையில் அவை இருந்தாலும் அவற்றின் மேல் படர்ந்திருக்கும் ஒளியைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ஏக்கமாக உள்ளது. அந்தக் கவிதைகள் கடந்த நிலப்பரப்புகள்முகங்கள், உணர்வுகள் எல்லாம் மேலெழுந்து சமநிலையின்மையை உருவாக்குகிறது. பெருமிதம், அசூயை, கூச்சம், சுயகிண்டல் எனக் கலவையான உணர்வுகளை அடைகிறேன்.

அடுத்தடுத்த தொகுதிகளில் வெளிச்சம் குறைந்துபயம் மிகுந்துபேச்சொலியும் குறைவதை உணரமுடிகிறது. கதை முற்றிலும் அகன்று சிறுகாட்சிகளாகஒரு மின்னல்வெட்டாக கவிதைகள் மாறின. பேச்சின் அரவம் குறைந்துவிட்டது. நான் பேசுவதற்கு விரும்புவன். எனது கவிதைகள் என்னைப் பேசாத இடத்துக்கு இழுத்துப்போகிறதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். காலப்போக்கில் வடிவங்களின் மீது பெரும் ஏக்கம் உருவாகியுள்ளது. புதிய நிலப்பரப்புகளுக்காக என் கால்கள் கனவு காண்கின்றன. அதிகாலை மரங்கள்நிலங்கள், கூழாங்கற்கள், தென்னங்குரும்பைகள்கோவில் சிற்பங்களைத் தொட்டுப் பார்ப்பதில் என்னைக் குணமூட்டிக் கொள்கிறேன். வடிவம் கொள்வதற்குத்தானா இத்தனை ஏக்கங்கள். 




புதியது என்பது குறித்த அர்த்தத்தில் நம்பிக்கை உள்ளவை எனது கவிதைகள். உலகம் மாறுகிறதுவாழ்க்கை கணம்தோறும் மாறுகிறது. இதைத் துடிப்புடனும் வலியுடனும் தகவமைத்துக்கொள்ளும் நெருக்கடியுடனும் அருகிப்போகும் சாத்தியத்தின் விளிம்பிலும் எனது கவிதைகள் இருக்க வேண்டும் என்று கருதுகிறேன்.

உலக வரலாற்றில் சிறுதுளி அளவே இருக்கும் எனது நாற்பதாண்டு கால வாழ்க்கையில் திரும்பிச் செல்ல இயலாத, எத்தனையோ மாறுதல்களை இந்தப் பூமி அடைந்துவிட்டது. விஷ்ணு திரும்பத்திரும்பப் பலமுறை புரண்டு புரண்டு படுத்துவிட்டார்.

சிறுபையனாக திருநெல்வேலி கீழப்புதுத்தெருவில் உள்ள ஒரு வளவில் குடியிருந்த போது, அருணாசலத்து ஆச்சி இருட்டில் எனக்கும் எனது அம்மாவுக்கும் சேர்த்துச் சொன்ன கதைகளின் இருட்டை எனது மகளால் உணர முடியவில்லை. எனது மகளின் முகம் பார்த்து என்னால் கதைகளைச் சொல்லவே முடியவில்லை. அவள் கதை கேட்கும்போதெல்லாம் கதை உரம் அற்றவனாக என்னை உணர்கிறேன். இந்த நாற்பது ஆண்டுகால வரலாறு, கதையைச் சொல்வதற்கான புதிர்தன்மையை என்னிடம் இருந்தும் என் தலைமுறையினரிடமிருந்தும் பறித்துக்கொண்டுவிட்டது. கதை கேட்கும் மர்மத்தை அவளும் இழந்துவிட்டாள்.

இதே நாற்பது ஆண்டுகளில்தான் உலகின் விலங்கினத் தொகையில் பாதி எண்ணிக்கையைத் தொலைத்திருக்கிறோம். விலங்குகள் அருகிப்போனதற்கும் நமது குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்லமுடியாமல் போனதற்கும் ஒருவேளை தொடர்பு இருக்கலாம். கல்வி, மருத்துவம், ஆன்மிகம், நுண்கலைகள், அரசியல், பாலியல் என அனைத்து துறைகளின் உள்ளடக்கங்களும் மாறிவிட்டன. என் பெற்றோரின்மூதாதையரின் காமம்உலோகத்தின் திண்மையுடன் இறையாண்மை கொண்ட நிலமாக இருந்தது. எனது தந்தை டி.எச்.லாரன்சின் கடைசிப் பேரனாக இருந்திருப்பார். நமது காலத்தின் காமம்அவரவர் வீட்டில் இல்லை. அனைவரின் வேட்கைகளாலும் நிரப்பப்பட்ட ஹைட்ரஜன் பலூனாக பெருநிறுவனக் கட்டிடங்களின் மேல் அது பறந்துகொண்டிருக்கிறது.

றவை என்ற உயிர் குறித்த வரையறையும் அதன் கவித்துவபடிம அர்த்தங்களும் பழையவைதான். நிறங்கள் விசித்திரமாக முயங்கிக் கலந்துகோடிக்கணக்கான வடிவ சாத்தியங்களின் பட்டியலில் இன்னொரு சாத்தியமாக நுழைந்து, ஒரு பறவை எனது கண்ணுக்குத் தென்படும்போது, அந்த உயிர் முழுக்கப் புதியதாகி விடுகிறது; நேற்று என் குடியிருப்பில் பார்த்த புதிய தவளையைப் போல. பறவையின் இரைப்பையும் அதன் சிறகு உடலும் என் கவிதைகளைப் பொருத்தவரை இணையான மதிப்பும் நிறையும் கொண்டவைதான். புதியது தரும் ஆற்றலையும் அழகையும் நுகர்வதோடு மட்டுமின்றி அவற்றின் அபாயங்களையும் அவை தம் உடலில் முன்னுணர்ந்தே உள்ளன. இந்த பூமியில் பறவைகளைத் தவிரவும்புவிஈர்ப்பு விசையை மீறிப் பறப்பதற்கு ஆசைப்படும் அரிய உயிரினங்களாக கவிஞர்களும் கவிதைகளும் இருக்கின்றன.

மானுடம்கொள்ளும் சுயநலம்ஆக்கிரமிப்பு வெறி மற்றும் அழிவுமூர்க்கத்தின் ஒரு முகமையாகபயனாளியாகஅலகாக நான் இருக்கிறேன். அந்தப் பிரக்ஞையுடனேயே என்னை மிதித்தும் எதிர்த்தும் இந்தப் பூமியைத் துறந்து பறக்க முயலும் குற்றத்தரப்பாக எமது காலத்திய கவிதைகளை வளர்ப்பது, எம் தலைமுறைக் கவிஞர்களின் ஆசையாக உள்ளது. சில நேரங்களில் எங்கள் கவிதைகள் அபூர்வமாகப் பறக்கவும் செய்கின்றன.

அருகிப்போன உயிர்களையும் எறும்புகள் போன்ற சிறு உணர்வுகளையும் என் உலகில் அறிமுகமாகும் புதிய பொருட்களையும் அதன் முன் நான் கொள்ளும் துடிப்பையும் கொண்டு சேர்த்து உருவாக்கும் சிறுபிரபஞ்சமாக இருக்கிறது எனது கவிதைகள்.

அசாமில் உள்ள சோன்டிபூர் மாவட்டத்தில் உள்ள நெல்வயல்களுக்குள் புகுந்து நெற்பயிர்களைச் சாப்பிட்டுத் திரும்பிச் செல்லும் யானை மந்தையின் புகைப்படம் ஒன்றை சமீபத்தில் பார்த்தேன். அந்தக் மந்தையில் பிறந்து சில நாட்களே ஆன புதியக் குட்டிகளும் பெரியவர்களுக்கு இடையில் உள்ளன. பொன் போல மின்னும் மஞ்சள் கதிர்களுக்கு அப்பால் அவை பின்புறங்களைக் காட்டிச் சென்றுகொண்டிருக்கும் புகைப்படம் அது. ஐந்து மனிதர்களைக் கொன்ற யானைகள் அவை. ஆனால், அந்த யானைகள் புதிய குட்டிகளோடு திரும்பிச் செல்லும் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும் போது அவை செய்த குற்றம் எதுவுமே தெரியவில்லை. அவை கடவுளை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கும் அமைதி அனுபவத்தைத் தருபவை. குற்றமும் களங்கமின்மையும் ஒன்றுசேர்ந்த உயிர்கள் அவை.
எனது கவிதைகள் அந்தக் குட்டியானைகளைப் போல இருக்கவேண்டும் என்பது எனது விருப்பம்.

(எனது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைகள் 'ஆயிரம் சந்தோஷ இலைகள்' என்னும் பெயரில் சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சியில் கிடைக்கும். அம்ருதா, க்ரியா, பனுவல் போன்ற ஸ்டால்களில் கிடைக்கும். அத்தொகுப்புக்கு நான் எழுதிய முன்னுரை இது.)




Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது.

புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில்.
அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து
துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார்.

துறவியின் முன்னால் தாழ…

ஹாருகி முராகமி - என் தந்தையின் நினைவுகள்

ஒருபூனையைதொலைத்தல்!


தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் எனது தந்தை குறித்து எனக்கு நிறைய நினைவுகள் இருக்கவே செய்கின்றன. நான் பிறந்ததிலிருந்து பதினெட்டு வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் வரை அத்தனை பெரிதாக இல்லாத வீட்டில் ஒரே கூரையின் கீழ் வாழ்ந்துவந்ததை வைத்துப் பார்த்தால் அது இயற்கையானதே. பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் உள்ளதைப் போன்றே, எனது தந்தை குறித்த எனது நினைவுகள் சில மகிழ்ச்சியானவையாகவும், சில அப்படிச் சொல்ல முடியாததாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் என் மனத்தில் திட்டவட்டமாக உள்ள நினைவுகள் இந்த இரண்டு பிரிவையும் சேராதவை; சாதாரண நிகழ்ச்சிகள் தொடர்பான நினைவுகள்.

உதாரணத்துக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி:

நாங்கள் சுகுகவாவில்( நிஷினோமியா நகரத்தின் ஒரு பகுதி, ஹியோகோ உள்ளாட்சி மாநிலம்) வாழ்ந்துவந்த போது, ஒரு பூனையைத் தொலைப்பதற்காக ஒரு நாள் கடற்கரைக்குப் போனோம். அது குட்டி அல்ல; வயதான பெண் பூனை. கொண்டு போய் விடுவதற்கான காரணத்தை என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை. நாங்கள் வாழ்ந்துவந்த வீடு தோட்டத்துடன் கூடிய, ஒரு பூனைக்குத் தாராளமாக இடமுள்ள தனி வீடுதான். தெருவிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்ததாக இருக்கலாம்; …

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை

உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை.
ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன்.
எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார்.
000
ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆனால், கவிதை என்றால் என்னவ…