Skip to main content

அவளுக்குக் காயம் படுவதில்லை



சைக்கிள் ஓட்டத் தொடங்கி ஆறு மாதங்களான பிறகு எனது பன்னிரெண்டு வயது மகள் முதல்முறையாக காயம்படும் அளவுக்கு நேற்றுத் தான் விழுந்தாள். அடிபடுவதும் காயங்களும் தொடர் நினைவுகளாக இருந்த எனது தலைமுறையின் ஞாபகம் எனக்கு வந்தது. அவள் காண்பித்த காயங்களை விட, அவளுக்கும் அந்தக் காயங்களுக்கும் இருக்கும் இடைவெளி மீது எனது கவனம் குவிந்தது. அந்த இடைவெளியில் தான் நான் காண்பிக்க வேண்டிய அதிர்ச்சியின் அசலும் கனமும் குறைந்திருக்க வேண்டும். அவள் என்னைப் போல அடிக்கடி காயப்படுவதுமில்லை.   

பிறந்து மொழி பயிலத் தொடங்கும் முன்னர், தவழத் தொடங்கிய போதே எனது தங்கை, கழற்ற இயலக்கூடிய அடிபம்பை இழுத்துப்போட்டுக் கன்னத்தைக் கிழித்துக் கொண்டாள். அவள் முகத்திலும் எனது  நினைவிலும் அந்த நாளும் அந்தத் தருணமும் உறைந்திருக்கிறது. அரசு மருத்துவமனையின் திறந்த ஜன்னல் வழியாக அவளுக்குத் தையல் போட்டதை அழுதுகொண்டே பார்த்த ஞாபகமும் இருக்கிறது. பென்சில் சீவும் போது கையை நடுவில் விட்டு எலும்பு தெரிய வெள்ளையாகப் பிளந்து ரத்தமாகப் பொழிந்த என் நடுவிரல் இன்னமும் ஞாபகத்தில் உள்ளது. சைக்களிலும் கிரிக்கெட்டும் சிரங்கும் ஏற்படுத்தியவை 15 வயதுவரை என்னை அலைக்கழித்தன. அந்தத் தருணங்கள் என் தலைமுறையினர் அனைவருக்கும் பொதுவானவை. ஆனால் ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் காயத்தையும் நிகழும்போது அதைப் பார்க்க முடிந்ததா? விபத்தையும் வலியையும் ரணத்தையும் நிகழத் தொடங்கும்போதே, முந்தைய தலைமுறையினரான நம்மால், இந்தக் குழந்தைகளைப் போலப் பார்க்க முடிந்திருக்கிறதா?

தானும் காயமும் வேறுவேறாக இல்லாத ஒரு கருந்துளைக்குள் தான் முந்தின தலைமுறை வரை விழுந்திருக்கிறோம். அது தவிர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய அநீதி நிறைந்த கொடூரமான ஒரு குழியாகத்தான் தெரிந்திருக்கிறது. அதைக் குழந்தைகளாக இருந்த நம்மால் சுவாரசியமாக விவரிக்கவே முடிந்ததில்லை. அந்த நிகழ்வுகள் மீது நம்மால் கொஞ்சூண்டு ஒளியை ஏற்றுவதற்குக் கூட நமக்குக் கால இடைவெளி தேவையாக இருந்திருக்கிறது.

என் மகள் சைக்கிளிலிருந்து விழுந்து காலிலிருந்து நாடி வரை சிராய்ப்புக் காயங்களையும் அது நேர்ந்த விதத்தையும் படிப்படியாக காட்டிக் காட்டி விவரித்தாள். காயங்களின் வலியை விட அவள் காயப்பட்ட நிகழ்ச்சியை அவள் ஒரு சினிமா போலப் பார்த்திருக்க வேண்டும். அவள் விழத்தொடங்கியதிலிருந்தே காயத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டாள். நிகழ்ந்ததை நிகழ்த்தும் போது வலி குறைந்து கேளிக்கை அங்கே தொடங்கிவிடும் போலும்.

தகவல் தொழில்நுட்பம், காட்சி ஊடகங்கள், மெய்நிகர் காட்சித் தொழில்நுட்பங்கள் அனைத்தின் பரவலும் பெருக்கமும் அவை தரும் அனுபவங்களும் அவளுக்கு காயத்தை இப்படியாகப் பார்க்கும் இடைவெளியைத் தந்திருக்கலாம். எல்லாரும் பங்கேற்பாளராகவும் பார்வையாளராகவும் ஒரே சமயத்தில் திகழக்கூடிய, திகழ்வதற்கு வாய்ப்புள்ள ஒரு புதிய யுகத்தின் குழந்தை அவள். ஒரு நிகழ்ச்சி தொடங்கும் கணத்திலேயே, ஒரு ஆளுமை உருவாகும் நொடியிலேயே பகடியாக, மீம்ஸாக மாறும் யுகம் இது. துயரம், அபத்தம், மகிழ்ச்சி, மேன்மை, சிறுமை எல்லாவற்றுக்கும் இடைவெளியே இல்லாத நமது காலத்தின் பிரதானமான உணர்வே கேலி செய்வதும் கேலிக்குள்ளாக்கிக் கொள்வதுமென்று கூடச் சொல்லலாம்.

அவள் தனது நாடியில் உள்ள காயத்தைத் தொட்டுச் சொன்னபோது அவளது வலி எதுவும் எனக்கு உறைக்கவேயில்லை. அவள்  டேப்லட்டில் விளையாடும் சப்வே சர்பர்ஸ் விளையாட்டில் ஓடுபவன் ‘ஹோ’வென்று விழுந்து தினசரி 50 முறைக்கு மேல் இறந்துபோகிறான்.

Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை

உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை. ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன். எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார். 000 ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆ

நகுலனிடமிருந்து பிரிந்த இறகு

நவீன கவிதையில் நகுலனுக்குத் தொடர்ச்சி இருக்குமா? என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, நகுலனின் குணமுள்ள கவிதைகளுடன் வே. நி. சூர்யா ‘கரப்பானியம்’ தொகுப்பிலேயே தென்பட்டார். அந்த முதல் தொகுப்புக்குப் பிறகு எழுதிவரும் கவிதைகளில் நகுலனின் பழைய தத்துவப் பாலத்தை அ- தத்துவம், புனைவு, அதிலிருந்து பிறக்கும் தனி விசாரத்தால் கடந்து சுலபமாகப் போவதைப் பார்க்க முடிகிறது. தாயுமானவரும், பாரதியும் தப்பமுடியாத வேதாந்தச் சுமை கொண்ட மனிதனை, நவீனன் சந்திக்கும் இடம் தான் நகுலன். அதனால்தான், நித்தியப் புதுமையும் நித்தியப் பழமையுமாகத் தெரியும் மகனை அம்மா ஸ்பரிசித்துத் தடவும் தருணத்தை விவரிக்கும்போதும், ‘மறுபடியும் அந்தக் குரல் கேட்கிறது, நண்பா, அவள் எந்தச் சுவரில் எந்தச் சித்திரத்தைத் தேடுகிறாள்?’ என்று. அது அரதப்பழசான அறிவொன்று, திண்ணையிருட்டில் அமர்ந்து கேட்கும் கேள்வி. அந்தக் கேள்விக்கு முன்னால் உள்ளதுதான் கவிதை. அந்தக் கேள்வியைச் சந்தித்து, அதை தனது படைப்புகளில் உலவ விட்டு, பழையதையும் புதியதையும் விசாரித்து புதுக்கவிஞனுக்கே உரிய சுயமான புனைவுப் பிரதேசத்தை நகுலன் தனது படைப்புகள் வழியாக உருவாக்கியிருக்கிறார்.