Skip to main content

நான்கு நாய்கள்


ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்


வார விடுமுறையில் போகும் இறைச்சிக் கடையில் கறிவெட்டுபவரின் கையில் ஒரு விரல் பாதியளவு துண்டாகி இருப்பதைப் பார்த்தேன். தொழிலின் ஈரத்தால் துண்டிக்கப்பட்ட இடம் ஆறாமலேயே கண்ணைப் போல வரிசையில் நிற்கும் வாடிக்கையாளர்கள் எல்லோரையும் உற்றுப் பார்க்கிறது. வெட்டப்பட்ட எல்லாவற்றுக்கும் வேறு கண் முளைத்துவிடுகிறது.

சென்ற குளிர்காலம் ஆரம்பித்து, தற்போது துவங்கியிருக்கும் கோடைக்காலம் வரை என் கவனத்தில் அதிகம் இடம்பிடித்தவை நாய்கள்தான். அதிகாலைக் குளிரில் நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்லக் கீழிறங்கும்போது தாய்நாயின் உடலோடு உடலாக ஆக முயன்று மெத்மெத்தென்று உறங்கும் குட்டி நாய்களைப் பொறாமையோடு பார்ப்பேன். உறக்கத்தைத் தொடர விரும்பும் மனம் அந்தக் குட்டிகளோடு அடையாளம் கண்டு துக்கமும் பொறாமையும் கொள்ளும். நாய், வெயிலில்தான் இளைத்துச் சலித்து நிராசையை எச்சில் சிந்த வெளியேவிடும். குளிரின் போர்வையில் அந்த உயிர்களே அமைதியுடன் தூங்கும் அதிகாலையில், நாயைப் போலவே சலிக்கத் தொடங்கிவிடுமென் மனம்.

நான் இந்தக் காலகட்டத்தில் பார்த்த நாய்களில் நான்குக்கு ஒன்று ஆளுமைக்குள்ளேயே ஊடுருவியிருக்கும் உடல் குறைபாட்டைக் கொண்டவை. பிறந்து மூன்று மாதங்களே இருக்கும். இரண்டு சக்கர வாகனம் ஏறி, என் வீட்டுக்கு முன்னாலேயே நொண்டும் குட்டி நாயையும் தினசரி பார்க்க நேர்ந்தது. அதிகம் வாகனங்களும் மனிதர்களும் புழங்காத நிழல்தெரு என்பதால் ஐந்து நாய்கள் எப்போதும் வீட்டைச் சுற்றிப் படுத்திருக்கும். அதில் ஒன்று கால் ஊனமானது. நாய்கள் என் புலன்களுக்குள் கூராக நுழைந்த காலத்தில்தான் அஷ்டாவக்கிரரும், அஷ்டாவக்கிர கீதையும் எனக்கு அறிமுகமானார்கள்.

உடல் குறைபாடுகள் கொண்ட மனுஷர்கள், பிராணிகள், பறவைகள் எல்லோரும் எனக்கு அஷ்டாவக்கிரர்களாக வந்து என்னைச் செயலுக்குத் தூண்டும் எண்ணங்கள், என்னைப் படுத்தியெடுக்கும் ஆசைகள், வாதைகள், வேட்கை, காமம், விழைவு அனைத்தும் என்னுடையவை அல்ல அல்லவென்று நினைவுபடுத்தினார்கள். நனவிலும் கனவிலும் திகிலூட்டும் படங்களைத் திரையிட்டுக் குரைக்கும் பயத்தின், பரிவின், அறத்தின் முகமூடி போட்ட ஆசையின் நாயோடு நானும் சேர்ந்து இத்தனை நாட்களும் ஓடித்திரிந்திருக்கிறேன் என்பது சற்றேத் தெளியத் தொங்கிய நாட்கள் அவை.

முதலில் உறங்கும் மெத்தைக்கு அருகிலேயே குரைத்துப் பயமுறுத்தியதை அறைக்கு வெளியே கட்டி வைத்தேன். பின்னர் பால்கனிக்கு அனுப்பினேன். இப்போது தூரத் தெருமூலையில் அந்தக் குரைப்பு கேட்கிறது. இத்தனை ஆண்டுகள் நான் வளர்த்த நாய் அல்லவா. இப்போதும் தெரு மூலையில் அச்சமும் ஆசையும் கொண்ட அதன் குரைப்பொலி கேட்கிறது.

பெருங்குடி ரயில் நிலையத்தில் அலுவலகத்துக்குச் செல்வதற்காக அடுத்த ரயிலுக்குக் காத்திருக்கும்போது பார்த்த நாய்தான் இங்கே வெகு அசலாக வெளிப்படப்போவது. அதை அன்று மட்டுமே பார்த்தேன். நான் ரயில் வருவதற்காக பிளாட்பாரத்தில் சில பயணிகளுடன் காத்திருந்தபோது, அந்த நாய் நுழைந்து பிளாட்பாரத்தின் விளிம்பில், பயணிகள் இறங்கிக் கால்வைக்கும் தடத்தில் மெதுவாக நடைபோட்டுச் சென்றது. வயோதிகம் என்று சொல்ல முடியாது; ஆனால், வடுக்கள் கொண்ட தளர்ச்சியுடன் அதன் நடை இருந்தது. தடுமாறி தண்டவாளத்தில் விழ வேண்டும் என்பதற்காகவேதான் அது ஓரத்தில் நடந்தது என்று இப்போது புரிகிறது. ஒரு புள்ளியில் தண்டவாளத்தின் இரண்டு பாளங்களுக்கிடையே விழுந்தது. விழுந்த பிறகு அது அங்கேயே சரணடைந்ததுபோல கால் நீட்டி உட்கார்ந்துவிட்டது. நண்பருடன் தொலைபேசியில் பேசத் தொடங்கியிருந்த நான் அந்தக் காட்சியைக் கண்டதும் அதிர்ச்சியடைந்தேன்.

அது தண்டவாளப் பாளங்களுக்கிடையே உட்கார்ந்திருந்தது உடல் பலவீனத்தால் அல்ல. அதனால் எழுந்து நடக்க முடியும் என்பதை எனக்குத் தீர்மானமாகச் சொல்ல முடியும். அது உட்கார்ந்தே இருந்தது. நாய் அமர்ந்திருந்த தண்டவாளத்தில் நான் ஏறப்போகும் ரயில் வந்துகொண்டிருந்தது. பெருங்குடி ரயில் நிலையக் கூரைக்குள் வேகம் குறைந்து நெருங்கி வரும்போதும் நாய் எழவில்லை. நான் போனைத் துண்டித்து நாய் இருந்த இடத்தை நோக்கி ஓடினேன். ரயிலின் எஞ்சின் முனை வரும்போது லேசாக நாய் எழுந்து கொடுத்தது. டப்பென்று சத்தம். ஆனாலும் மெதுவான மோதல்தான். ரயில் கடக்கும் வரை சில பேர் காத்திருந்தோம். ரயில் கடந்தது.

நாய் உயிருடனேயே இருந்தது. படுத்தபடியே கழுத்தைத் திருப்பி என்னைப் பார்த்தது. ரயிலை விட்ட சிலர் அதைத் தண்டவாளத்திலிருந்து எழுந்து நடுவில் போய்ப் படுக்கும்படி ‘ச்சூ ச்சூ’ என்று விரட்டினர்.
 யாரும் இறங்கி அதைத் தூக்குவதற்கான மனநிலையையோ அவகாசத்தையோ கொண்டிருக்கவில்லை. நாயின் கண்களில் ஒரு விசேஷ பிதுக்கமும் வெறிப்பும் வந்திருந்தது. மரணப் பளபளப்பு என்று அதைச் சொல்ல முடியுமா? அன்னா கரீனினாவின் கண்கள் பளபளத்திருக்குமா இப்படி? நாக்கை வெளியே நீட்டி, உடலிரைக்க என்னை நீங்கள் நினைத்தால் காப்பாற்றிவிட முடியுமோ என்று ஏளனப் பார்வை பார்த்தது.

அந்த நாய் வேறு யாருக்காகவும் வரவில்லை. அது எனக்கு ஒரு தகவலைச் சொல்லும் திட்டத்திலேயே வந்தது. நப்பாசையின், பற்றின் கடைசி மாமிசத் துணுக்கைக்கூட எலும்பிலிருந்து உரித்து, தனக்குள் அடைய வேண்டிய ஒரு மரணத்தை எனக்கு அறிவுறுத்த வந்த நாய்தான் அது.

பெருங்குடி ரயில் நிலையத்துக்குள் படியேறி, தடுமாற வேண்டிய பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து துல்லியமாக தண்டவாளத்துக்கு நடுவே விழுந்து, ரயில் வரும்போது கபாலத்தில் சற்று மோதுவதை அது சரியாகவே திட்டமிட்டிருக்க வேண்டும். இன்னும் நான்கு ரயில்களாவது வர வேண்டும், அதன் நிலையத்தை அடைவதற்கு.
இது நடந்து இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு சமீபத்தில் என் வீட்டுக்கு அருகே புதுப்பிக்கப்பட்ட ஆலயத்துக்குப் போயிருந்தேன். அங்கே ஆதிகுரு தத்தாத்ரேயருக்குத் தனிச் சன்னிதி அமைத்திருக்கிறார்கள். அவர் காலடியில் கொழுகொழுவென்று நான்கு நாய்க்குட்டிகள் நிற்கின்றன. ஒரு கணத்தில் அவையெல்லாம் உயிர் பெற்றதுபோன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. எனக்குள், ஒன்று சமாதானம் அடைந்தது.

Comments

Popular posts from this blog

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்