Skip to main content

மனம் எங்கே உறைந்திருக்கிறது



ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி


தூரத்து மலைகளின் பின்னால் சூரியன் சரிந்து, பள்ளத்தாக்கில் நிழல்களை நீண்டதாகவும் இருட்டாகவும் ஆக்கியிருந்தது. கடலிலிருந்து குளிர்ந்த காற்று வீசிக்கொண்டிருந்த அமைதியான மாலைப்பொழுது அது. வரிசையாக நின்றிருந்த ஆரஞ்சு மரங்கள் கிட்டத்தட்ட கருப்பாகத் தெரிந்தன. பள்ளத்தாக்கில் நீளும் நெடிய சாலையில் நகரும் வாகனங்களில் அஸ்தமனச் சூரியனின் ஒளி பட்டு ஒளிர்ந்தது. வசீகரமும் அமைதியும் கொண்ட சாயங்காலம் அது.


எல்லையற்று விரியும் வெளியையும், முடியாத தொலைவையும் மனம் நிறைப்பது போல முடிவேயில்லாமல் மனம் விரிவது போல இருந்தது. மனத்துக்குப் பின்னரும் அப்பாலும் எல்லா விஷயங்களையும் ஏதோவொன்று கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. மனம் தன்னுடையதல்லாத ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளவும் நினைவுபடுத்தவும் முயன்று இலக்கில்லாமல் போராடிக் கொண்டிருந்தது. அதனால்தானோ என்னவோ, அது தனது வழக்கமான செயல்பாட்டையும் நிறுத்திவிட்டது. ஆனால் தனது இயற்கையோடு இல்லாத ஒன்றை அதனால் உள்வாங்கமுடியாத நிலையில், சூழலின் ஆழ்மைக்குள் மனமும் புதைந்துவிட்டது. மாலை இருளடர்ந்துவிட்டது, அத்துடன் தூரத்தில் நாய்களின் குரைப்பொலிகள் எந்தவகையிலும் தொந்தரவூட்டவில்லை. அனைத்து உணர்வுநிலைகளையும் தாண்டிய அனுபவமாக அது இருந்தது.

அறிவுறுத்தவோ, அனுபவிக்கவோ மனத்தால் முடியாதது. மனம் போடும் காட்சிகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட ஏதொவொன்றைப் பற்றி அறிந்த புரிந்த அது எது? அதை யார் அனுபவம் கொள்வது? அன்றாட நினைவுகளின், எதிர்வினைகளின், தூண்டல்களின் மனம் அல்ல. அங்கே இருக்கும் இன்னொரு மனமா அது. அல்லது, எல்லாவற்றுக்கும் மேலே அப்பாலானதால் மட்டுமே விழிப்புக்குள்ளாகும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் மனத்தின் ஒரு அங்கமா?

மனத்தின் முறைப்பாட்டில் பிறக்காத ஆழமாக இருக்கும்நிலையில், அதை அறியும் ஒன்று எது? அனுபவிப்பவராக மனம் அதை அறிந்திருக்கிறதா? அனுபவிப்பவர் என்பவரே இல்லாத நிலையில் அந்த ஆழமே சுயமாக அறிந்துள்ளதா?

மலையடிவாரத்தில் அது நிகழ்ந்தபோது, அனுபவிப்பவர் என்று யாரும் இல்லை. அப்படியான நிலையிலும் மனத்தின் விழிப்புநிலை என்பது ஒட்டுமொத்தமாக வித்தியாசமாகவும் மேலார்ந்த தரத்திலும் அளவிட முடியாத நிலையிலும் இருந்தது. மனம் தன் பூர்விகச் செயல்பாடுகளில் இல்லை. விழிப்புடனும் அடங்கியும் இருந்தது. ஆனாலும் குளிர்ந்த காற்று மரத்தின் இலைகளில் விளையாடுவதை அறிவதைத் தவிர அதன் இயல்பிலான எந்த நகர்வும் அங்கே இல்லை. அவதானித்ததை அளக்கும்  அவதானி அங்கே இல்லை. அங்கே அது மட்டுமே இருக்கிறது, அளவற்று அதுவே தன்னை தன்னில் அறிந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆதியும் வார்த்தையும் இல்லாதது இல்லாதது.

அனுவபத்தாலோ சொற்களாலோ அதைப் பிடிக்க முடியாதென்பதை மனம் அறிந்திருக்கிறது. அங்கே தான் அநாதியாக அளவிடற்கரியாததாக உறைந்திருக்கிறது.  
(ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி எழுதிய commentaries on living நூலிலிருந்து)

Comments

Popular posts from this blog

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்