Skip to main content

அறியாததன் மகத்துவம்


ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி

பனைகளுக்கு அப்பால் தூரத்தில் நிம்மதியற்ற கொடூரமான கடல்; அது அமைதியற்று, முரட்டு அலைகளோடு வலுத்த சுழிப்புடன் திகழ்ந்தது. இரவின் மௌனத்தில் அதன் ஆர்ப்பரிப்பு தூரத்திலிலுள்ள ஒரு தீவிலும் கேட்கக்கூடியதாக இருப்பதோடு அதன் ஆங்காரத்தில் ஒரு எச்சரிக்கை, அச்சுறுத்தல் இருந்தது. ஆனால் இங்கோ, பனைகளுக்கு நடுவே, ஆழ்ந்த நிழல்களும் மோனமும் இருந்தன. அன்று முழுநிலவு. கிட்டத்தட்ட பகல்போல ஒளிர்ந்தது. அனலோ கண்ணைக் கூசும் ஒளியோ இல்லை. காற்றிலாடும் பனைகள் மேல் விழும் ஒளி, மிருதுவாக எழில்மிக்கதாக இருந்தது. பனைகள் மீது விழும் நிலவொளி மட்டுமல்ல, அவற்றின் நிழல்களும், வட்டமான கிளைகளும், மின்னும் நீரும் வளமான பூமியும், எல்லாமும். பூமி, வானம், நடக்கும் மனிதன், கத்தும் தவளைகள், தூரத்து ரயிலின் சீழ்க்கையொலி என அனைத்தும் மனத்தால் அளக்க இயலாத ஒரு உயிர்ப்பொருள்.

மனம் என்பது அற்புதமான ஒரு கருவி; அத்தனை சிக்கலான, நுண்ணிய, எண்ணிலாத அத்தனை சாத்தியங்களையுடையதாக மனிதன் படைத்த எந்த இயந்திரமும் இல்லை. நமக்குத் தெரிவது மனத்தின் மேலோட்டமான மட்டங்களைப் பற்றி மட்டுமே; அதன் மேல் தளத்திலேயே நமது இருப்பைத் தக்கவைத்துக் கொண்டு வாழ்வதில் திருப்தியும் அடைகிறோம். மனத்தின் செயல்தான் சிந்தனை என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். கூட்டம்கூட்டமாகக் கொலையைத் திட்டமிடும் ராணுவத் தளபதி, தந்திரக்கார அரசியல்வாதி, அறிவு படைத்த பேராசிரியர், வேலைத்திறன் கொண்ட தச்சர் ஆகியோருடைய சிந்தனைகள்.

தீர்க்கமான சிந்தனை என்றுண்டா? எல்லா சிந்தனையும் மனத்தின் மேல்தளச் செயல்பாடு மட்டுமில்லையே? சிந்திக்கும்போது மனம் ஆழத்தில் உள்ளதா? காலம், நினைவு, அனுபவம் எல்லாவற்றுக்கும் அப்பால் தன்னுடையதல்லாத ஒன்றை மனம் அறிந்திருக்கிறதா?

சுயத்தோடு இணைந்த செயல்பாடுகளுக்கு அப்பால், மனம் எப்போதும் எதையாவது தேடித் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தாலும் எந்த மையத்திலிருந்து அது தேடுகிறதோ அந்த இடம் எப்போதும் ஒன்றாகவே உள்ளது. மனம் வெறும் மேல்தளச் செயல்பாடல்ல. அத்துடன் பல நூற்றாண்டுகளின் மறைவான அசைவுகளும் அங்கே உள்ளன. அந்த அசைவுகள், வெளிச் செயல்பாட்டை மேம்படுத்தவும் கட்டுப்படுத்தவும் செய்வதால்தான், மனம் தனக்கேயுரிய வேண்டும்- வேண்டாம், நல்லது- தீயது, சரி - தவறு போன்ற இரட்டைகளின் மோதலை உருவாக்கி விடுகிறது.

அங்கே முழு மனம் இல்லை, அது ஒன்றையொன்று எதிர்க்குமாறு உடைந்து பல பாகங்களாக உள்ளன. உடைந்துபோன பாகங்களைத் தானே இணைத்து, ஒருங்கிணைக்கும் மனத்தால் அமைதியைக் கொண்டுவர முடியாது. அந்த மனம் எண்ணத்தாலும், அறிவாலும் அனுபவத்தாலும் ஆனது. காலம், துயரங்களின் விளைபொருளாகவே மனம் இருப்பதால், அது ஒன்றுசேர்ந்த பின்னரும், சூழ்நிலைகளின் பொருளாகவே இருக்கும்.

இந்த ஒருங்கிணைப்பு விவகாரத்தை நாம் தவறாக அணுகுகிறோம். பாகம் ஒருபோதும் ஏகமாகாது. பாகம் வழியாக ஏகத்தைச் சாத்தியப்படுத்த முடியாது. ஆனால், அதை நாம் பார்ப்பதில்லை. பல பாகங்களை உள்ளடக்கும் குறிப்பிட்ட வீங்கிய பொருளையே நாம் பார்க்கிறோம். சிதறியிருக்கும் பாகங்களையெல்லாம் கொண்டு சேர்ப்பது ஒருங்கிணைப்பையோ அவற்றுக்குள் சீர்மையையோ கொண்டுவருவதில்லை. மிகுந்த அக்கறை, கவனம், சரியான கல்வியைக் கொண்டு அவற்றை இணைத்தாலும் அது நிகழ்வதேயில்லை.

அறியாததை இருப்புக்குக் கொண்டுவருவதுதான், எல்லாவற்றிலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அறிந்தது ஒருபோதும் அறியாததை வரவேற்க இயலாது. சுயம் உருவாக்கிய ஒருமிப்பு என்னும் குட்டையில் முடிவற்று மகிழ்ச்சியாகத் திளைத்திருக்க மனம் விரும்புகிறது. அப்படியிருந்தால், அறியாததன் படைப்புத்திறனை அதனால் வெளிக்கொண்டுவரவே முடியாது. சுய மேம்பாடு என்பது அடிப்படையில் இரண்டும்கெட்டான் தன்மையிலானது. ஒழுக்கம் வழியான சுய முன்னேற்றம், திறன்கள் வழியிலான சுய மேம்பாடு, நேர்மறையான, எதிர்மறையான பாதுகாப்புணர்வால் ஏற்படும் சுய மேம்பாடு என சுயத்தோடு சேர்ந்த எந்த வேலையும் இரண்டும்கெட்டான்தான்.

இரண்டும் கெட்டான் விளைவையே பேராவல் உருவாக்கும். பேராவல் என்பது ஒரு குழுவின் வழியாகவோ ஒரு கருத்தின் அடிப்படையிலோ செயல் பூர்வமான சுயதிருப்தியை அடைவதாகும்.

அறிந்தது அனைத்துக்கும் நடுவே சுயம் அமர்ந்திருக்கிறது. நிகழின் வழியாக இறந்தகாலம் எதிர்காலத்துக்குப் போவது அது. அறிந்ததன் இடத்தில் செய்யப்படும் எந்தச் செயல்பாடும் ஆழமற்ற மனத்தை நோக்கியது. அளக்க இயலாததற்கு முன்னால் மனத்தின் மகத்துவம் மிகச் சிறியது. அறிந்ததையும் தெரிந்ததையும் ஒப்பிட முடியும். அறிந்ததன் செயல்பாடுகள் அனைத்துமே துயரத்தைத் தான் கொண்டுவரும்.

(ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தியின் 
‘commentaries on living’ நூலிலிருந்து)

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக