Skip to main content

மரணம் என்னும் தொகுப்பாளர்



லாச்சாரங்கள், வாழ்க்கை முறைகள், பார்வைகள் வேறுபட்டிருந்தாலும், ஒரு ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து பல்வேறு இடர்பாடுகளுக்கிடையிலும் வாழ்ந்து கனிவது என்பது எல்லோரும் விரும்பும் கனவாகவே இருக்கிறது. உராய்வுகள், கசப்புகள், விரிசல்கள், துரோகங்களைத் தாண்டி நீடிக்கும் தாம்பத்தியத்துக்குள் இருக்கும் அமரத்தன்மையையும் இனிப்பையும் இந்தச் சிறிய படைப்பு மௌனமாக நமக்குள் படரவிடுகிறது.
தற்போது 71 வயதாகும் பெண் நாவலாசிரியர் டயன் ப்ரோகோவன் ஃப்ளெமிஷ் மொழியில் எழுதிய இப்படைப்பின் ஜெர்மன் மொழிபெயர்ப்பு மட்டுமே ஒரு லட்சம் பிரதிகளுக்கு மேல் விற்றுள்ளது.
முதுமையைக் கடந்துகொண்டிருக்கும் ஆலிஸ், வழக்கமாகத் தன் கணவர் ஜூல்ஸ் சமையலறையில் தயார் செய்யும் காபியின் நறுமணத்தில் கண் விழிக்கிறாள். ஆனால், காபித் தூளை வடிகட்டியில் தயார் செய்துவிட்டு, சோபாவில் உட்கார்ந்தபடியே ஜூல்ஸ் இந்த உலகைத் துறந்துவிட்டதை எழுந்த பிறகே ஆலிஸ் பார்க்கிறாள். காலையில் நம் எல்லாரையும் போலவே எழுவதற்குச் சோம்பி, சுகமாய் ஆலிஸ் உறங்கும் அற்புத அரை மணி நேரத்தில், ஜூல்ஸ் மரணமடைந்துவிட்டதை முதலில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அதற்குப் பிறகு அவளுக்குள் அந்த உண்மை இறங்கு கிறது.

மரணம் என்றொரு தொகுப்பாளர்

ஒரு மனிதரின் இறப்பு அவரைத் தொகுத்துக்கொள்வதற்கான சந்தர்ப்பத்தை உடன் இருப்பவர்களுக்கு வழங்குகிறது. அந்தத் துல்லியமான வாய்ப்பை அதனுடன் முதன்மையாகச் சம்பந்தப்பட்டவர் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாது என்பது மட்டுமே கொஞ்சம் சங்கடமானது. ஆலிஸ் இந்தச் சங்கடத்தைக் கடக்க முயற்சிக்கிறாள். ஒரு முடிவை அவள் எடுக்கிறாள். ஒரு நாள் தன் கணவருடன் யாருடைய தொந்தரவும் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும்; அடுத்த நாள் இந்த உலகுக்கு அவருடைய மரணத்தை அறிவிக்கலாம் என்ற முடிவுக்கு வருகிறாள். இதுதான் ‘மிஸ்டர் ஜூல்ஸுடன் ஒரு நாள்’ குறுநாவல்.
ஆலிஸ், ஜூல்ஸின் மரணத்தை மட்டுமே அன்றைய எதிர்பாராத நிகழ்ச்சியாக நினைத்திருந்த நிலையில் இன்னொரு எதிர்பாராமையாக ஒரு ஆட்டிஸ சிறுவனான டேவிட்டுடன் அந்த நாளை முழுவதுமாகக் கழிக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தமும் எழுகிறது. அந்தத் தம்பதியர் வசித்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் மாடியில் தனியாக வசிக்கும் ஒரு பெண்ணின் மகன். தினசரி காலை ஒன்பதரை மணிக்கு ஜூல்ஸுடன் செஸ் விளையாடுவதற்காக வருபவன். மரணமடைந்த ஒருவரின் இருப்பை இரண்டு பேரும் எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதை மிகவும் சிக்கனமாகவும் அதேவேளையில் ஆழமாகவும் சொல்லியிருக்கும் படைப்பு இது.
ஐம்பது ஆண்டுகள் வாழ்க்கைக்குப் பின்னர், அவர்தான் தனது முதல் காதலர் என்பதை உணர்கிறாள். ஆலிஸ், இறந்த ஜூல்ஸுக்கு இதமாக இருக்க வேண்டுமென்று அவருக்குச் செருப்புகளை அணிவிக்கிறாள். அவருடன் இத்தனை நாட்கள் பேசாமல் இருந்த, பேச இயலாமல் இருந்த விஷயங்களை எல்லாம் சகஜமாகப் பேசுகிறாள். வெறுத்தது, நேசித்தது, விட்டுவிட்டுப் போக நினைத்தது என எல்லாவற்றையும் ஜூல்ஸின் அண்மையில் அவள் நினைவுகூர்கிறாள். ஜூல்ஸ் கடைசியாகப் போட்டுக் கொடுத்த காபியை அவருடன் அமர்ந்து பருகுகிறாள்.

ஜூல்ஸின் வெளிப்புறம்தான்!

ஆட்டிஸ சிறுவன் டேவிட் எந்த மாற்றத்தையும் உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத நிலையில் ஜூல்ஸுடன் சதுரங்கம் ஆடுகிறான். ஜூல்ஸ் காய்களை நகர்த்த முடியாத நிலையில் ஜூல்ஸின் தரப்பிலும் ஆடுகிறான். அவனுக்கு நீடித்த நினைவோட்டம் இல்லை. ஆனால், அவன் ஜூல்ஸ் இறந்துவிட்டதைக் கண்டுபிடித்துவிடுகிறான். ஆனால் அதை அவன், பாட்டி அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த மருத்துவமனை யிலிருந்து நடுவில் வந்த அம்மாவிடம் தெரிவிக்க முடியவில்லை. டேவிட் கச்சிதமாகச் சில அவதானிப்புகளையும் செய்கிறான். ஆட்டிசம் அவனை மெய்ஞானியாக்கிவிட்டதோ என்று தோன்றுகிறது. “மிஸ்டர் ஜூல்ஸ் போய்விட்டார். இது மிஸ்டர் ஜூல்ஸின் வெளிப்புறம்தான்,” என்று ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் ஆலிஸிடம் கூறுகிறான்.
ஆலிஸ் தன் கணவன் ஜூல்ஸின் மரணம் மட்டுமின்றி, ஒரு இன்மையின் சகல உணர்வுகளையும் அடைகிறாள். ஒரு மரணம் மெதுவாக உடலில் இறங்கி அது ஒரு எதார்த்தமாக மாறும் அனுபவத்தை வாசகர்களிடமும் ஏற்படுத்திவிடுகிறார். ஒரு நாளுக்குள் டேவிட், ஜூல்ஸை இடம்பெயர்த்து விடுகிறான்.
தகவல்தொடர்பு சாதனங்களின் வாயிலாக வெளிப்படுத்தப்படுவதுதான் அன்பு; பேசுவதுதான்உரையாடல் என்பது பொது நம்பிக்கையாக ஆகிவிட்ட காலம் இது. ஆலிஸ், பேச முடியாத கணவருடன் பேசுகிறாள். சொற்களால் மட்டுமே உரையாடல் நிகழ்வதில்லை என்பதை இந்தச் சிறிய நாவல் அத்தனை அழுத்தமாகச் சொல்கிறது. தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு என்பதே கிட்டத்தட்ட வாசகர் மீதான வன்முறையாக மாறிவரும் நம் சூழலில் நாவலாசிரியரின் உத்தேசங்களையும் த்வனியையும் கடத்தியுள்ள மொழிபெயர்ப்பாளர் ஆனந்தின் பணி நன்றிக்குரியது.

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக