Skip to main content

மழை நின்றபின் போயேன் என்றாள் மறுபடியும் அம்மா

 

நன்றி : விகடன் இணையத்தளம்


தஸ்தயவெஸ்கியின் 'கரமசோவ் சகோதரர்கள்' நாவலின் இறுதிப்பகுதியில் சிறுவன் இல்யூஷாவின் மரண ஊர்வலத்தில் அவனது சவப்பெட்டியின் மீது இடப்பட்ட மலர்களில் ஒன்று சாலையில் விழுந்துவிடும். 

அந்த ஒற்றை மலர் உதிர்ந்த நிகழ்வு கடவுளுக்குத் தெரியுமா என்று ஆசிரியக்கூற்று கேட்கும். 

எனது காலை நடைகளில் விரல் சைஸ் கூட இல்லாத தேன் சிட்டுக்களைப் பார்க்கும்போதும், தலை முதல் வால் வரையில் இயற்கை அதற்கு வரைந்திருக்கும் உயிர்த்துடிப்பைக் காணும்போதும், இந்தக் குட்டிப்பறவையின் இருப்பு கடவுளுக்குத் தெரியுமா என்ற கேள்வி, தஸ்தயவெஸ்கியின் பிரதிபலிப்பாக என்னுள் எழும்.

கடவுள் என்று குறிப்பிடப்படப்படுவது எதன் பொருண்மை? இந்த உலகம் ஒரு நியதியில், ஒரு ஒழுங்கில், ஒரு பொறுப்பில் நிகழ்கிறது என்ற கருதுகோளிலிருந்து அந்த ஒழுங்கின் உருவகமாக கடவுள் கருதப்படுகிறார் போலும். கடவுள் இருக்கிறாரோ இல்லையோ, ஒழுங்கு இருக்கிறதோ இல்லையோ ஒழுங்கு என்ற நம்பிக்கையின் எலும்பைப் போர்த்துவதற்குக் கடவுள், தஸ்தயவெஸ்கி போன்ற மாபெரும் கலைஞனுக்கும் தேவையாக இருக்கிறார்.

கடவுளுக்கு இணையாக இங்கே நிலத்தில் மாறாத மூலப்படிவமாக அம்மா இருக்கிறாள். அதனால்தான் புரட்சிக்குச் செல்லும்போது கூட அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டுத் தான் செல்ல வேண்டுமென்று 'அம்மா அறியான்' திரைப்படம் வழியாக ஜான் ஆபிரகாம் சொல்கிறார். ஒழுங்கு, திரட்சி, உள்ளடக்கம், கரு என்பவற்றின் அடையாளமாக எத்தனையோ நம்பிக்கைகளும் லட்சியங்களும் சிதறடிக்கப்பட்டும் இன்றும் மிஞ்சியிருக்கும் மையமாக அம்மா திகழ்கிறாள். 

பிரான்சிஸ் கிருபாவின் கவிதை ஒன்றில் அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு வெளியே கிளம்புவதற்குக் காத்திருப்பவனாக கவிதை சொல்லி வருகிறான். இந்தக் கவிதையில் பெரும்பாலான அம்மாக்களைப் போலவே மடியில் இருந்து பிள்ளையை இறக்குவதற்கு விரும்பாத அம்மா தென்படுகிறாள். செவ்வாய்கிழமை மதியத்தூக்கம் சிறுகதையில்,  திருடனாக கொல்லப்பட்ட மகனின் கல்லறையில் குட்டிமகளோடு கருப்புப் பூக்களை வைத்து அஞ்சலி செலுத்த அனாதை வெயில், அனாதை ரயிலில் பயணம் போகும் காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வேஸின் ஏழை அம்மாவும், ஞானக்கூத்தனின் அம்மாவின் பொய்கள் கவிதையில் வரும் அம்மாவும் காணப்படுகிறார்கள். பிரான்சிஸ் கிருபா கவிதையின் அம்மாவும் மைந்தனும் உலகின் அந்தப்புறத்தில் இருக்கும் ஸ்பானிய மூலையிலும் இங்கேயும் ஒன்றுபோலவே இருக்கிறார்கள். 

நானும் நீங்களும் மழை விடுவதற்காகவும் அம்மாவிடமிருந்து விடுபட்டு வெளியே செல்வதற்காகவும் காத்திருந்த தருணங்கள் எவ்வளவு அனேகம்? இந்தக் கவிதை, எல்லா அம்மாக்களின் சாயல்களையும் வைத்திருப்பது போல, அனைத்து மைந்தர்களின் சாயலையும் கொண்டுள்ளது. 

மழை நின்றபின் போயேன்

என்றாள் மறுபடியும் அம்மா


நிற்பதாயில்லை மழை

இருப்பு கொள்ளாமல்

இங்கும் அங்குமாய் வீட்டுக்குள் உலவினேன்

துளியில் துவங்கி துளியில் முடிக்கும்

எளிய கலையை 

களைப்பின்றி மேற்கொண்டிருந்தாள்

மழைத் தேவதை

நெடுநேரத்துக்குப்பின்

போய் வருவதாய்க் கூறி

வாசலுக்கு வந்தேன்

மழை நின்றபின் போயேன்

என்றாள் மறுபடியும் அம்மா

சொல்லாமல் கொள்ளாமல்

வெளியேறத் தெரியாத

பிள்ளையாய் இருப்பதை எண்ணி

ஆத்திரமடைந்தேன்

விருட்டென்று எழுந்து வெளியேறியபோது

ஸ்தம்பித்தார்கள் 

மழையும் அம்மாவும்

அம்மாவின் கண்களில்

வளர்ந்தது ஆகாய நீலம்

கருவிழிகளில் கார்மேகத் திரள்

மழை

அரவமின்றி இடம் மாறியிருந்தது

துளித் துளியாய் அடுத்த பாட்டம்

பொழியத் துவங்கியது

என் வயதுகள் கரைந்து

வாசலில் வழிந்தன

இறுதித் துளியை நோக்கி

உருகும் பனிக்கட்டியாய்

என் சரீரம் குறுகியது

மழை நின்றபின் போயேன்

என்றாள் மறுபடியும் அம்மா


சுவரில் மாட்டியிருந்த

புகைப்படமொன்றில்

அடைமழையைப் பார்த்து

விடாது சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்

அப்பா.

அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டுத் தான் கவிதைக்கு பிரான்சிஸ் கிருபா வந்திருக்க வேண்டும்.

இன்மையாக இருக்கலாம். ஆனால், அம்மா இருக்கும் இடத்தில்தான், பிரான்சிஸ் கிருபாவும் இருப்பான் பாதுகாப்பாக என்று ஆறுதல் கொள்வோம்.


Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக