Skip to main content

ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று வருபவர்கள்



சில மாதங்களாகப் பார்க்கத் திட்டமிட்டிருந்த கிறிஸ்டோபர் நோலனின் ‘இன்டர்ஸ்டெல்லார்’ திரைப்படத்தின் இறுதிப்பகுதியை நேற்று காலை வீட்டில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். 21-ம் நூற்றாண்டில் வாழத் தகுதியற்றதாகிப் போகும் பூமியிலிருந்து,  மனிதர்கள் வாழ்வதற்கேற்ற கிரகத்தைத் தேடி, பல சிரமங்களைத் தாண்டி வெற்றியடையும் கதை அது. பதினெண் வயதுகளில் மகளையும் மகனையும் விட்டுப்போகும் வானவியல் விஞ்ஞானிகள் குழுவின் தலைவன் கூப்பர், மீண்டும் தனது மகளை செவ்வாய் கிரகத்தில் பார்க்கும்போது மகள் அவனை விட இரண்டு மடங்கு முதுமையில் மரணத்தின் வாசலில் இருக்கிறாள். குழந்தைகள் இறப்பதைப் பெற்றோர் பார்ப்பது கூடாதென்று அறிவுறுத்தி மகள் மர்ப் மருத்துவமனையிலிருந்து தந்தைக்கு விடைகொடுக்கிறாள் . ஒரு தந்தையாக அந்தக் காட்சியில் நான் உறைந்து கொண்டிருந்த போது, எங்கள் வீட்டு கேட்டிலிருந்து ‘அய்யா’ என்று தீனமாக கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது.
நாங்கள் வசிக்கும் மாடிவிட்டில் நான் அமர்ந்திருக்கும் கணிப்பொறிக்குப் பக்கவாட்டில் இருக்கும் ஜன்னலைத் திறந்தேன். இரு மனிதர்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று வருபவர்கள் இவர்கள். சில ஒருவர் கையில் மண்வெட்டி. இன்னொருவரின் முதுகில் பருத்த ஸ்கூல் பேக்கை மாட்டியிருந்தார். வெள்ளைச் சட்டை, வேஷ்டி அணிந்திருந்த இருவரும் ஐம்பதைக் கடந்தவர்கள். முகத்தில் ஒரு வாரத்துக்கு மேலான தாடி. உலர்ந்த கண்கள், வெயில் பழுப்பேற்றிய முகம். அவர்களைப் பார்த்தவுடன் பக்கத்தில் அவர்களது வீடு இல்லை என்பது தெரிந்தது. ஒருவர் கையில் மண்வெட்டி. ‘செடி, புல்லை எல்லாம் வெட்டிச் சுத்தம் செய்துடலாமா’ என்று கேட்டார்கள். இதைப்போல பெண்களும் வந்து கேட்கிறார்கள். நாங்கள் இருக்கும் வீடு வாடகை வீடு. வீட்டு உரிமையாளர் தான் முடிவு செய்யவேண்டும். அத்துடன் இப்போதைக்கு இந்த வேலைக்கு அவசியமும் இல்லை. ‘வேண்டாம்யா’ என்று சொல்லிவிட்டு ஜன்னலை மூடினேன். திரும்ப ஜன்னலைத் திறந்து அவர்களைப் பார்த்தேன். அவர்கள் மேலே பார்த்தார்கள். இதேபோல வரிசையாக தெருவில் இருக்கும் அடுத்தடுத்த வீடுகளைப் பார்த்தார்கள். இது அவர்கள் வேலை கேட்ட முதல் வீடாக இருக்காது. அவர்கள் திரும்பி தெருவுக்கு வெளியே நடக்கத் தொடங்கினர்.
இதே போல கொஞ்சம் பழுப்பாகிவிட்ட வெள்ளை வேஷடி சட்டையுடன் நெய் நிறைந்த தூக்குவாளிகளுடன் ஒரு பத்து பேர் வீடெங்கும் வருகின்றனர். அவர்கள் வைத்திருக்கும் பொருளையோ உழைப்பையோ கௌரவத்துடன் வாங்குவதற்கு நகரத்தில் நபர்கள் குறைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அதேபோல நகரத்திலிருந்து விடுமுறைகளில் மனிதர்கள் வழிந்து வெளியேறும் சாலைகளில் விளக்குமாறு, நாட்டுக் கருப்பட்டிப் பெட்டிகளுடன் இவர்கள் நிற்கிறார்கள். ஒரு ஆலயத்திற்கு வெளியே பூவோ, ஒரு மருத்துவமனைக்கு வெளியே பழமோ விற்கும் பெண்ணிற்குள்ள வருவாய் உத்தரவாதம் கூட இவர்களுக்கு இல்லை. யாசகத்துக்கும் ஊழியத்துக்கும் இடையில் இவர் நிற்கிறார்கள்.  
திரும்புவதற்கான வீட்டின் தொலைவு அதிகரிக்க அதிகரிக்க மனிதர்களின் கவுரவமும் பேரம் பேசும் சக்தியும் குறைந்துவிடுகிறதோ என்று தோன்றுகிறது. பீகாரிலிருந்து வடகிழக்கு மாநிலங்களிலிருந்து வந்து இங்கே சில சப்பாத்திகளாகவும் கொஞ்சம் உருளைக்கிழங்கு, தக்காளியாகவும் ஆகும் அவர்களது வீடும் மிகத் தொலைவில் தான் உள்ளது

Comments

Popular posts from this blog

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்