Skip to main content

ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று வருபவர்கள்



சில மாதங்களாகப் பார்க்கத் திட்டமிட்டிருந்த கிறிஸ்டோபர் நோலனின் ‘இன்டர்ஸ்டெல்லார்’ திரைப்படத்தின் இறுதிப்பகுதியை நேற்று காலை வீட்டில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். 21-ம் நூற்றாண்டில் வாழத் தகுதியற்றதாகிப் போகும் பூமியிலிருந்து,  மனிதர்கள் வாழ்வதற்கேற்ற கிரகத்தைத் தேடி, பல சிரமங்களைத் தாண்டி வெற்றியடையும் கதை அது. பதினெண் வயதுகளில் மகளையும் மகனையும் விட்டுப்போகும் வானவியல் விஞ்ஞானிகள் குழுவின் தலைவன் கூப்பர், மீண்டும் தனது மகளை செவ்வாய் கிரகத்தில் பார்க்கும்போது மகள் அவனை விட இரண்டு மடங்கு முதுமையில் மரணத்தின் வாசலில் இருக்கிறாள். குழந்தைகள் இறப்பதைப் பெற்றோர் பார்ப்பது கூடாதென்று அறிவுறுத்தி மகள் மர்ப் மருத்துவமனையிலிருந்து தந்தைக்கு விடைகொடுக்கிறாள் . ஒரு தந்தையாக அந்தக் காட்சியில் நான் உறைந்து கொண்டிருந்த போது, எங்கள் வீட்டு கேட்டிலிருந்து ‘அய்யா’ என்று தீனமாக கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது.
நாங்கள் வசிக்கும் மாடிவிட்டில் நான் அமர்ந்திருக்கும் கணிப்பொறிக்குப் பக்கவாட்டில் இருக்கும் ஜன்னலைத் திறந்தேன். இரு மனிதர்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று வருபவர்கள் இவர்கள். சில ஒருவர் கையில் மண்வெட்டி. இன்னொருவரின் முதுகில் பருத்த ஸ்கூல் பேக்கை மாட்டியிருந்தார். வெள்ளைச் சட்டை, வேஷ்டி அணிந்திருந்த இருவரும் ஐம்பதைக் கடந்தவர்கள். முகத்தில் ஒரு வாரத்துக்கு மேலான தாடி. உலர்ந்த கண்கள், வெயில் பழுப்பேற்றிய முகம். அவர்களைப் பார்த்தவுடன் பக்கத்தில் அவர்களது வீடு இல்லை என்பது தெரிந்தது. ஒருவர் கையில் மண்வெட்டி. ‘செடி, புல்லை எல்லாம் வெட்டிச் சுத்தம் செய்துடலாமா’ என்று கேட்டார்கள். இதைப்போல பெண்களும் வந்து கேட்கிறார்கள். நாங்கள் இருக்கும் வீடு வாடகை வீடு. வீட்டு உரிமையாளர் தான் முடிவு செய்யவேண்டும். அத்துடன் இப்போதைக்கு இந்த வேலைக்கு அவசியமும் இல்லை. ‘வேண்டாம்யா’ என்று சொல்லிவிட்டு ஜன்னலை மூடினேன். திரும்ப ஜன்னலைத் திறந்து அவர்களைப் பார்த்தேன். அவர்கள் மேலே பார்த்தார்கள். இதேபோல வரிசையாக தெருவில் இருக்கும் அடுத்தடுத்த வீடுகளைப் பார்த்தார்கள். இது அவர்கள் வேலை கேட்ட முதல் வீடாக இருக்காது. அவர்கள் திரும்பி தெருவுக்கு வெளியே நடக்கத் தொடங்கினர்.
இதே போல கொஞ்சம் பழுப்பாகிவிட்ட வெள்ளை வேஷடி சட்டையுடன் நெய் நிறைந்த தூக்குவாளிகளுடன் ஒரு பத்து பேர் வீடெங்கும் வருகின்றனர். அவர்கள் வைத்திருக்கும் பொருளையோ உழைப்பையோ கௌரவத்துடன் வாங்குவதற்கு நகரத்தில் நபர்கள் குறைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அதேபோல நகரத்திலிருந்து விடுமுறைகளில் மனிதர்கள் வழிந்து வெளியேறும் சாலைகளில் விளக்குமாறு, நாட்டுக் கருப்பட்டிப் பெட்டிகளுடன் இவர்கள் நிற்கிறார்கள். ஒரு ஆலயத்திற்கு வெளியே பூவோ, ஒரு மருத்துவமனைக்கு வெளியே பழமோ விற்கும் பெண்ணிற்குள்ள வருவாய் உத்தரவாதம் கூட இவர்களுக்கு இல்லை. யாசகத்துக்கும் ஊழியத்துக்கும் இடையில் இவர் நிற்கிறார்கள்.  
திரும்புவதற்கான வீட்டின் தொலைவு அதிகரிக்க அதிகரிக்க மனிதர்களின் கவுரவமும் பேரம் பேசும் சக்தியும் குறைந்துவிடுகிறதோ என்று தோன்றுகிறது. பீகாரிலிருந்து வடகிழக்கு மாநிலங்களிலிருந்து வந்து இங்கே சில சப்பாத்திகளாகவும் கொஞ்சம் உருளைக்கிழங்கு, தக்காளியாகவும் ஆகும் அவர்களது வீடும் மிகத் தொலைவில் தான் உள்ளது

Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது.

புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில்.
அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து
துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார்.

துறவியின் முன்னால் தாழ…

ஹாருகி முராகமி - என் தந்தையின் நினைவுகள்

ஒருபூனையைதொலைத்தல்!


தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் எனது தந்தை குறித்து எனக்கு நிறைய நினைவுகள் இருக்கவே செய்கின்றன. நான் பிறந்ததிலிருந்து பதினெட்டு வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் வரை அத்தனை பெரிதாக இல்லாத வீட்டில் ஒரே கூரையின் கீழ் வாழ்ந்துவந்ததை வைத்துப் பார்த்தால் அது இயற்கையானதே. பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் உள்ளதைப் போன்றே, எனது தந்தை குறித்த எனது நினைவுகள் சில மகிழ்ச்சியானவையாகவும், சில அப்படிச் சொல்ல முடியாததாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் என் மனத்தில் திட்டவட்டமாக உள்ள நினைவுகள் இந்த இரண்டு பிரிவையும் சேராதவை; சாதாரண நிகழ்ச்சிகள் தொடர்பான நினைவுகள்.

உதாரணத்துக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி:

நாங்கள் சுகுகவாவில்( நிஷினோமியா நகரத்தின் ஒரு பகுதி, ஹியோகோ உள்ளாட்சி மாநிலம்) வாழ்ந்துவந்த போது, ஒரு பூனையைத் தொலைப்பதற்காக ஒரு நாள் கடற்கரைக்குப் போனோம். அது குட்டி அல்ல; வயதான பெண் பூனை. கொண்டு போய் விடுவதற்கான காரணத்தை என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை. நாங்கள் வாழ்ந்துவந்த வீடு தோட்டத்துடன் கூடிய, ஒரு பூனைக்குத் தாராளமாக இடமுள்ள தனி வீடுதான். தெருவிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்ததாக இருக்கலாம்; …

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை

உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை.
ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன்.
எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார்.
000
ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆனால், கவிதை என்றால் என்னவ…