Skip to main content

நினைவில் நிற்கும் புன்னகை- சார்லஸ் ப்யூகோவ்ஸ்கி


(சார்லஸ் ப்யூகோவ்ஸ்கியின் கவிதைகளில் எனது பால்ய நினைவுகளுக்கு மிகவும் நெருக்கமான கவிதை இது. உலகின் இன்னொரு எல்லையில் தன் வாழ்வடையாளத்தைக் கொண்ட இந்தக் கவிதையில் வரும் அம்மாவுக்கும் என் அம்மாவுக்கும் இடையே பெரிய வித்தியாசமில்லை என்பதுதான் இந்தக் கவிதை தரும் அனுபவத்தை உலகளாவியதாக மாற்றுகிறது. நிலவு போல அம்மா என்பவளும் தொன்மை, தேய்வு, புனிதம் எல்லாம் சேர்ந்த படிமம் தானோ.

இந்தக் கவிதையை முதல்முறையாகப் படித்து மொழிபெயர்க்க வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டு 14 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இப்போது நிறைவேறுகிறது. இதே கவிதையை கவிஞர் பெருந்தேவியும் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். ஆனாலும் இன்னொரு மொழிபெயர்ப்புதான் ஒரு கவிதைக்கு இருக்கட்டுமே.)



ஆளுயர ஜன்னலை மூடும்
கனத்த திரைமடிப்புகளுக்கு அருகேயுள்ள
மேஜையில்
குடுவைக்குள் சுற்றிச் சுற்றிவரும்
தங்கமீன்களை நாங்கள் வளர்த்தோம்.
புன்னகைத்த முகத்துடன்
நாங்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடனிருக்க வேண்டுமென்று
கருதும் என் அம்மா என்னிடம் சொன்னாள்
சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும் ஹென்றி
அவள் சொன்னதும் சரிதான்: நம்மால் முடிந்தால் சந்தோஷமாக இருப்பதுதான் நல்லது.
ஆனால் என் அப்பா அவளைத் தொடர்ந்து அடித்தார்
தனது ஆறடி இரண்டு அங்குல உயர உடம்புக்குள் எதுவோ உக்கிரம் கொள்ளும்போது
என்னையும் வாரத்தில் பலமுறை அடித்தார்
ஏனெனில் அவருக்குள்ளிருந்து எது அவரைத் தாக்குகிறதென்று
அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை
 ஒரு பரிதாபப்பட்ட மீன் என் அம்மா
மகிழ்ச்சியாக எப்போதும் இருக்க விரும்பிய என் அம்மா
வாரத்தில் இரண்டு அல்லது மூன்று மூறை அடிபட்டாள்
ஹென்றி, சிரி! ஏன் உன்னால் சிரித்தபடி இருக்க முடியவில்லைஎன்றபடி என்னைப் பார்த்து எப்படிச் சிரிக்க வேண்டுமென்று சொல்வது போலச் சிரிப்பாள்
நான் பார்த்ததிலேயே சோகமான சிரிப்பு அது.
ஒருநாள் தங்கமீன்கள் ஐந்தும் இறந்துபோனது
அவை தண்ணீரின் மேல்பரப்பில் மிதந்துகொண்டிருந்தன
பக்கவாட்டில் சாய்ந்திருந்த அவற்றின் கண்கள் திறந்தே இருந்தன
எங்கள் அப்பா வீட்டுக்கு வந்தார்
இறந்த மீன்களைத் தூக்கி பூனைக்குப் போட்டார்
அப்போது சமையலறையிலிருந்து அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த
என் அம்மா புன்னகைப்பதை நாங்கள் பார்த்தோம்.

Comments

Popular posts from this blog

ஆத்மாநாம் கேட்கச் சொல்லும் பிச்சை

நீ ஒரு பிச்சைக்காரனாய்ப் போ பிச்சை பிச்சை என்று கத்து பசி இன்றோடு முடிவதில்லை உன் கூக்குரல் தெரு முனைவரை இல்லை எல்லையற்ற பெருவெளியைக் கடக்கணும் உன் பசிக்கான உணவு சில அரிசி மணிகளில் இல்லை உன்னிடம் ஒன்றுமேயில்லை சில சதுரச் செங்கற்கள் தவிர உனக்குப் பிச்சையிடவும் ஒருவருமில்லை உன்னைத் தவிர இதனைச் சொல்வது நான் இல்லை நீதான். - ஆத்மாநாம்
ஆத்மாநாம் எழுதிய‘பிச்சை’எனும் கவிதையின் உள்ளடக்கத்துக்குப் போகும் முன்பாக அதன் குரல்,தொனியின் சிறப்பைக் கவனிக்க வேண்டும். யாருடைய குரல் அது என்று கேட்டுப்பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அந்தக் குரலையுடையவன் எங்கே நிற்கிறான் என்பதைக் கேட்டுப்பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. உரத்துப் பேசுபவன்போலத் தொனித்து,கடைசியில் மோனத்துக்குள் உறையவைக்கும் அனுபவம் உள்ளது. சாதாரணன்போல இந்தக் குரலையுடையவன் தெரிகிறான். அவன் பேசுவது சகஜ ஞானம்போல இருக்கிறது. உச்சாடனம் கட்டளையிடுதலின் சமத்காரம் இருக்கிறது அந்தக் குரலில்.
பிச்சையும் யாசகமும் வாழ்க்கை முறையாக மெய்தேடுதலுக்கு உகந்த நெறியாகப் பார்க்கப்பட்ட ஒரு நிலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில்‘நீ பிச்சைக்காரனாய்ப் போ’என்பது வசையாகவும் சாபமாகவும் அர்த்தம்…

சிமெண்ட் நிறக் காரில் வருபவர்கள்

அந்த மழைக்கால ஓடை இப்போது
நீர் வற்றியிருக்கிறது
சென்ற வருட மழைக்குப் பின்
தினம்தோறும் காலையில்
நான்கு யுவதில் அங்கே
படகு செலுத்த வருவார்கள்
பேருந்தில் பாலம் கடக்கும்
என்னை அவர்களுக்குத் தெரியாது
அவர்கள் சிமெண்ட் நிறக் காரில்
வருவார்கள்
அந்தக் கார்
மரத்தடி நிழலில்
இளைப்பாறும் காட்சி அலாதியானது
மழைக்கால ஓடையில் நீர்குறைய
அவர்கள் அங்கே வருவதில்லை
படகு தனியே நின்று கொண்டிருக்கிறது
கோடை முடிவடையும் அறிகுறிகள்
ஆரம்பமாகிவிட்டன
இன்னும் சில தினங்களில் மழைபெய்யக் கூடும்
அவர்கள்
சூரியன் வரும்போதே
குதிரைவால் சடையுடன்
ஓடைக்குப் படகு செலுத்த வந்துவிடுவர்
படகு இப்போது தனியே
நின்று கொண்டிருக்கிறது.

எரிந்துபோன பாரிஸின் இதயம்

ஈபிள் கோபுரத்துக்கு முன்னரே நூற்றாண்டுகளாக பாரிஸின் சின்னமாக இருந்த நோத்ர தாம் தேவாலயம் கடந்த திங்களன்று எரிந்துபோனது. நோத்ர தாம் என்றால் புனித அன்னை என்று அர்த்தம். உலகமெங்கும் வாழும் கத்தோலிக்கர்களுக்கான புனிதத் தலங்களில் ஒன்றாக விளங்கும் இந்தத் தேவாலயம் வரலாற்றுரீதியாகவும் பண்பாட்டு அளவிலும் கட்டிடக் கலை சார்ந்தும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. “நோத்ர தாம் தேவாலயம் பிரெஞ்சு மக்கள் எல்லாருக்குமுரியது; இதுவரை அங்கே போயிராதவர்களுக்கும்” என்று கூறியிருக்கிறார் அந்நாட்டின் அதிபர் இமானுவேல் மெக்ரான்.
ஆறாம் ஹென்றி முடிசூடிய, நெப்போலியன் பேரரசனாகப் பதவியேற்ற இடம் இது. 1163-ம் ஆண்டிலிருந்து 1345 வரை கட்டி முடிப்பதற்கு ஒன்றரை நூற்றாண்டை எடுத்துக்கொண்ட தேவாலயம் இது.
விக்டர் ஹ்யூகோவின் நோத்ர தாம்