Skip to main content

நினைவில் நிற்கும் புன்னகை- சார்லஸ் ப்யூகோவ்ஸ்கி


(சார்லஸ் ப்யூகோவ்ஸ்கியின் கவிதைகளில் எனது பால்ய நினைவுகளுக்கு மிகவும் நெருக்கமான கவிதை இது. உலகின் இன்னொரு எல்லையில் தன் வாழ்வடையாளத்தைக் கொண்ட இந்தக் கவிதையில் வரும் அம்மாவுக்கும் என் அம்மாவுக்கும் இடையே பெரிய வித்தியாசமில்லை என்பதுதான் இந்தக் கவிதை தரும் அனுபவத்தை உலகளாவியதாக மாற்றுகிறது. நிலவு போல அம்மா என்பவளும் தொன்மை, தேய்வு, புனிதம் எல்லாம் சேர்ந்த படிமம் தானோ.

இந்தக் கவிதையை முதல்முறையாகப் படித்து மொழிபெயர்க்க வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டு 14 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இப்போது நிறைவேறுகிறது. இதே கவிதையை கவிஞர் பெருந்தேவியும் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். ஆனாலும் இன்னொரு மொழிபெயர்ப்புதான் ஒரு கவிதைக்கு இருக்கட்டுமே.)



ஆளுயர ஜன்னலை மூடும்
கனத்த திரைமடிப்புகளுக்கு அருகேயுள்ள
மேஜையில்
குடுவைக்குள் சுற்றிச் சுற்றிவரும்
தங்கமீன்களை நாங்கள் வளர்த்தோம்.
புன்னகைத்த முகத்துடன்
நாங்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடனிருக்க வேண்டுமென்று
கருதும் என் அம்மா என்னிடம் சொன்னாள்
சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும் ஹென்றி
அவள் சொன்னதும் சரிதான்: நம்மால் முடிந்தால் சந்தோஷமாக இருப்பதுதான் நல்லது.
ஆனால் என் அப்பா அவளைத் தொடர்ந்து அடித்தார்
தனது ஆறடி இரண்டு அங்குல உயர உடம்புக்குள் எதுவோ உக்கிரம் கொள்ளும்போது
என்னையும் வாரத்தில் பலமுறை அடித்தார்
ஏனெனில் அவருக்குள்ளிருந்து எது அவரைத் தாக்குகிறதென்று
அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை
 ஒரு பரிதாபப்பட்ட மீன் என் அம்மா
மகிழ்ச்சியாக எப்போதும் இருக்க விரும்பிய என் அம்மா
வாரத்தில் இரண்டு அல்லது மூன்று மூறை அடிபட்டாள்
ஹென்றி, சிரி! ஏன் உன்னால் சிரித்தபடி இருக்க முடியவில்லைஎன்றபடி என்னைப் பார்த்து எப்படிச் சிரிக்க வேண்டுமென்று சொல்வது போலச் சிரிப்பாள்
நான் பார்த்ததிலேயே சோகமான சிரிப்பு அது.
ஒருநாள் தங்கமீன்கள் ஐந்தும் இறந்துபோனது
அவை தண்ணீரின் மேல்பரப்பில் மிதந்துகொண்டிருந்தன
பக்கவாட்டில் சாய்ந்திருந்த அவற்றின் கண்கள் திறந்தே இருந்தன
எங்கள் அப்பா வீட்டுக்கு வந்தார்
இறந்த மீன்களைத் தூக்கி பூனைக்குப் போட்டார்
அப்போது சமையலறையிலிருந்து அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த
என் அம்மா புன்னகைப்பதை நாங்கள் பார்த்தோம்.

Comments

Popular posts from this blog

இது துயரம்தான் பழனிவேள்

காலையில் கவின்மலரிடம் தொலைபேசிய போது தான் நண்பர்களால் நரேந்திரன் என்று அழைக்கப்படும் பழனிவேளின் மரணச் செய்தியைத் தெரிந்து கொண்டேன். பழனிவேளைத் தெரியுமா என்ற தொனியிலேயே விஷயம் உணரப்பட்டுவிட்டது. வே. பாபு மரணச் செய்தியும் அப்படித்தான் வந்தது- ஏற்கனவே தெரிந்தது உறுதிப்படுத்தப்படுவது போல. பழனிவேள் உடல்நலமில்லாமல் இருப்பது பற்றி கண்டராதித்தன் சில மாதங்களுக்கு முன்னர் என்னிடம் சொல்லியிருந்ததை மனம் கோத்திருக்க வேண்டும். இது துரதிர்ஷ்டமானது தான். பகலிரவுப் பொழுதுகளை, சில போதைப் பொழுதுகளை, படைப்பூக்கமிக்க தருணங்களைப் பகிர்ந்த நம் வயதையொத்தவர்கள் இல்லாமல் போவது.
பழனிவேளை நண்பர் என்று சொல்லமுடியாது. 90-களின் இறுதியில் 2000-ம் ஆண்டின் துவக்கத்தில் புதுக்கவிதையின் வடிவத்தை, உள்ளடக்கத்தை மாற்றிய, கவிதை வடிவத்தை வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதற்கான லட்சியப்பூர்வமான கருவியாகப் பாவித்த இளம் நவீன கவிஞர்களின் இயக்கம் ஒன்று செயல்பட்டது. திருநெல்வேலி, நாகர்கோவில்,  திருவண்ணாமலை, சென்னை, திண்டுக்கல் என வேறு வேறு இடங்கள் சார்ந்து அவர்கள் இயங்கினார்கள். எல்லாரும் சேர்ந்து கூடி பேசிக் கொண்டனர் என்றெல்லாம் சொல்லமுடியாது…

தேவதச்ச கணங்கள்

உலகிலேயேஅழகான உயிர்பொருள் நாய்வால்தான் அதற்குகண்இல்லை காதுஇல்லை ஒருஇதயத்திலிருந்துநீளும் துடிப்புஉண்டு மிகமிகமிக முக்கியமாக அதற்கு அன்பின்கோரைப்பற்களில் ஒன்றுகூடஇல்லை.
000

பொன்னூரிலிருந்து சிவப்பூர்செல்லும்வழியில் சதுப்புநிலநீர்நிலைகளை ஒளிரவைக்கிறான்மாலைச்சூரியன் நடைபயில்பவர்கள்காதலர்கள் ஸ்கேட்டிங்விளையாடும்குழந்தைகள் மிருதுவாக்கிய ஏகாந்தசாலையின் பக்கவாட்டில் பறக்கும்ரயில்கடந்துசெல்கிறது. காற்றில்ஆடிக்கொண்டிருக்கும் சிறுவேப்பமரங்கள் நாணல்கள் சரசரக்கும்புல் கன்னங்கரெலென்று ஒருசிறுகிளையில்

ப்ரவுனிக்குச் சில கவிதைகள்

பளபளக்கும் கண்கள் ஆடும் வால் பிரபஞ்சம் நாய்க்குட்டி வடிவத்தில் விளையாட அழைக்கிறது.
-ஒரு ஹைகூ கவிதை
ஆம், ப்ரவுனி. கோலி உருண்டைக்குள் பூவாய் ஒளிரும் ஒளிதான் உன் கண்கள் அந்தப் பூவிலிருந்து நீள்வதுதான் உனது ஆடும் துடுக்குவால்
அழைக்கிறது எல்லையற்று விளையாட.
விளையாடு விளையாட்டை நிறுத்தும் வரை மரணமில்லை
விளையாடு