Skip to main content

என்னிடம் காண்பித்துக் கொள்ளாத தேன்சிட்டு



     தன் புனைப்பெயரைப் போலவே புராதன நினைவுகளையும் அதன் இடிபாடுகளையும் கவிதைகளிலும் சமகால வாழ்விலும் சுமந்துகொண்டிருக்கும் கவிஞனும் நண்பனுமான கண்டராதித்தனின் வீட்டுக்குச் சென்ற சனிக்கிழமை இரவு போயிருந்தேன். குதிரைகளுக்குப் பதிலாக,  பூட்டப்பட்டு தெருவில் நிறுத்தப்பட்ட இரண்டு சக்கர வாகனங்கள் குட்டியானை வாகனங்களில் ஏற்றப்பட்டு களவு போகும் அந்தப் புராதன சோழர் காலக் கிராமத்துக்குள் இரவு பத்துமணிக்கு நுழைந்தோம். துருவப் பிரதேசங்களிலிருந்து பெங்குயின் பறவைகள் மீனம்பாக்கத்தில் இறங்கலாமா என்று விசாரிக்குமளவு ஆகிவிட்ட இந்த வருடத்து மார்கழிக் குளிர், முகத்தை வெட்ட கண்டராதித்தனின் வீட்டில் இறங்கினோம்.

   கண்டராதித்தனின் திருமதி மட்டுமே முழித்திருந்தார்கள். குழந்தைகள் இரண்டாம் சாமத்தில் நரிகளை விரட்டிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். புதிதாகக் கட்டியிருக்கும் முதல் மாடிக்குத் தூங்குவதற்காக என்னை அழைத்துச் சென்றார் கண்டராதித்தன்.

 மாடியேறி முதல் அறைக்குள் புகுந்தவுடன், சற்று அமைதிகாக்கச் சொல்லி விட்டு, அந்த அறையின் கதவைத் திறந்து தெருவைப் பார்த்து விரிந்திருந்த பெரிய பால்கனி போன்ற அறையில் இருட்டில் அழைத்துப் போனார். இருட்டில் துணி தொங்க விடும் கொடியில் ஒரு பறவைக்கூட்டைக் காண்பித்து, தேன் சிட்டு கூடு கட்டியிருக்கிறது என்றார். ஆமாம், அதன் அலகு மட்டும் இருட்டில் வளைந்து தெரிந்தது. மனிதர்கள் நிற்பதுபோல அது தூங்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அது அசையவும் இல்லை. 

எங்களால் தொந்தரவுறவும் இல்லை. ஒரு பொம்மையைப் போல அது அலகை மட்டும் நீட்டியபடி தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது போலும். கண்டராதித்தனின் இயல்பில் ஒரு பொம்மையைக் காட்டி தேன்சிட்டு என்று சொல்வது இல்லை.
மீண்டும் அறைக்குள் வந்து பாயை விரித்துப் படுத்தோம். சில மாதங்களுக்கு முன்னர் இங்கே வந்து அந்தத் தேன்சிட்டு கூடுகட்டியதாகவும், அந்தக் கூட்டின் அடிப்பாகம் பலவீனமாக இருக்க, இரண்டு முட்டைகள் உடைந்துவிட்டதாகவும், அதற்குப் பிறகு தேன் சிட்டு சில மாதங்கள் அங்கே வரவேயில்லையென்றும் குறிப்பிட்டார். கண்டராதித்தனும் அவர் குடும்பத்தினரும் தேன்சிட்டின் கூட்டை அப்படியே விட்டுவிட்டு துணிகளையும் காயப்போடாமல் இருந்திருக்கிறார்கள்.

கொஞ்சகாலம் வராமலிருந்த தேன்சிட்டு, மீண்டும் கண்டராதித்தன் வீட்டுக்கு வந்து தனது பழைய கூட்டுக்கு இணையாக ஒரு கூட்டைக் கட்டிச் சேர்த்து மீண்டும் குடியிருக்கிறது. அதுதான் நான் அன்றிரவு பார்த்த கூடு.

தேன்சிட்டின் வளைந்து நீண்டிருக்கும் அலகை நினைத்துக் கொண்டே குளிரின் அணைப்பில் உறங்கிப்போனேன். அதிகாலையில் வெந்நீர் போடவும் தேநீர் தயாரிக்கச் சொல்லவும் கண்டராதித்தன் சீக்கிரமே போய்விட்டார். நான் எழுந்தவுடன் கதவை மெதுவாகத் திறந்து அந்த தேன்சிட்டுக் கூட்டைப் போய்ப் பார்த்தேன். அதேபோல அலகு நீட்டி அது இருந்தது. எல்லாரும் எல்லாவற்றையும் தெரிவித்துக் கொண்டிருக்கும் நாட்களில், அந்தத் தேன்சிட்டின் பிடிவாதம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. கண்டராதித்தனின் கவிதைகளும் நவீனத்துக்குத் தன் அலகை மட்டும் காட்டிக் கொண்டு மரபின் இருட்டுக்குள் இருக்கிறது.

கீழே இறங்கி வெந்நீரில் குளித்துவிட்டுக் கிளம்பும்போது, கண்டராதித்தனின் மனைவியிடம் குழந்தைகள் தூங்கிக்கொண்டிருப்பார்கள் தானே என்று பார்க்க முடியாத வருத்தத்தில் கேட்டேன். ஆமாம் என்றார். அந்தக் குழந்தைகள் காலைப் பனியில் வயலில் அருகருகே ஒட்டியபடி கிடக்கும் பூசணிக்காய்கள் போல நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.   

Comments

stalinsaravanan said…
அந்தக் குழந்தைகள் காலைப் பனியில் வயலில் அருகருகே ஒட்டியபடி கிடக்கும் பூசணிக்காய்கள் போல நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.excellent

Popular posts from this blog

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்