Skip to main content

என்னிடம் காண்பித்துக் கொள்ளாத தேன்சிட்டு



     தன் புனைப்பெயரைப் போலவே புராதன நினைவுகளையும் அதன் இடிபாடுகளையும் கவிதைகளிலும் சமகால வாழ்விலும் சுமந்துகொண்டிருக்கும் கவிஞனும் நண்பனுமான கண்டராதித்தனின் வீட்டுக்குச் சென்ற சனிக்கிழமை இரவு போயிருந்தேன். குதிரைகளுக்குப் பதிலாக,  பூட்டப்பட்டு தெருவில் நிறுத்தப்பட்ட இரண்டு சக்கர வாகனங்கள் குட்டியானை வாகனங்களில் ஏற்றப்பட்டு களவு போகும் அந்தப் புராதன சோழர் காலக் கிராமத்துக்குள் இரவு பத்துமணிக்கு நுழைந்தோம். துருவப் பிரதேசங்களிலிருந்து பெங்குயின் பறவைகள் மீனம்பாக்கத்தில் இறங்கலாமா என்று விசாரிக்குமளவு ஆகிவிட்ட இந்த வருடத்து மார்கழிக் குளிர், முகத்தை வெட்ட கண்டராதித்தனின் வீட்டில் இறங்கினோம்.

   கண்டராதித்தனின் திருமதி மட்டுமே முழித்திருந்தார்கள். குழந்தைகள் இரண்டாம் சாமத்தில் நரிகளை விரட்டிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். புதிதாகக் கட்டியிருக்கும் முதல் மாடிக்குத் தூங்குவதற்காக என்னை அழைத்துச் சென்றார் கண்டராதித்தன்.

 மாடியேறி முதல் அறைக்குள் புகுந்தவுடன், சற்று அமைதிகாக்கச் சொல்லி விட்டு, அந்த அறையின் கதவைத் திறந்து தெருவைப் பார்த்து விரிந்திருந்த பெரிய பால்கனி போன்ற அறையில் இருட்டில் அழைத்துப் போனார். இருட்டில் துணி தொங்க விடும் கொடியில் ஒரு பறவைக்கூட்டைக் காண்பித்து, தேன் சிட்டு கூடு கட்டியிருக்கிறது என்றார். ஆமாம், அதன் அலகு மட்டும் இருட்டில் வளைந்து தெரிந்தது. மனிதர்கள் நிற்பதுபோல அது தூங்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அது அசையவும் இல்லை. 

எங்களால் தொந்தரவுறவும் இல்லை. ஒரு பொம்மையைப் போல அது அலகை மட்டும் நீட்டியபடி தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது போலும். கண்டராதித்தனின் இயல்பில் ஒரு பொம்மையைக் காட்டி தேன்சிட்டு என்று சொல்வது இல்லை.
மீண்டும் அறைக்குள் வந்து பாயை விரித்துப் படுத்தோம். சில மாதங்களுக்கு முன்னர் இங்கே வந்து அந்தத் தேன்சிட்டு கூடுகட்டியதாகவும், அந்தக் கூட்டின் அடிப்பாகம் பலவீனமாக இருக்க, இரண்டு முட்டைகள் உடைந்துவிட்டதாகவும், அதற்குப் பிறகு தேன் சிட்டு சில மாதங்கள் அங்கே வரவேயில்லையென்றும் குறிப்பிட்டார். கண்டராதித்தனும் அவர் குடும்பத்தினரும் தேன்சிட்டின் கூட்டை அப்படியே விட்டுவிட்டு துணிகளையும் காயப்போடாமல் இருந்திருக்கிறார்கள்.

கொஞ்சகாலம் வராமலிருந்த தேன்சிட்டு, மீண்டும் கண்டராதித்தன் வீட்டுக்கு வந்து தனது பழைய கூட்டுக்கு இணையாக ஒரு கூட்டைக் கட்டிச் சேர்த்து மீண்டும் குடியிருக்கிறது. அதுதான் நான் அன்றிரவு பார்த்த கூடு.

தேன்சிட்டின் வளைந்து நீண்டிருக்கும் அலகை நினைத்துக் கொண்டே குளிரின் அணைப்பில் உறங்கிப்போனேன். அதிகாலையில் வெந்நீர் போடவும் தேநீர் தயாரிக்கச் சொல்லவும் கண்டராதித்தன் சீக்கிரமே போய்விட்டார். நான் எழுந்தவுடன் கதவை மெதுவாகத் திறந்து அந்த தேன்சிட்டுக் கூட்டைப் போய்ப் பார்த்தேன். அதேபோல அலகு நீட்டி அது இருந்தது. எல்லாரும் எல்லாவற்றையும் தெரிவித்துக் கொண்டிருக்கும் நாட்களில், அந்தத் தேன்சிட்டின் பிடிவாதம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. கண்டராதித்தனின் கவிதைகளும் நவீனத்துக்குத் தன் அலகை மட்டும் காட்டிக் கொண்டு மரபின் இருட்டுக்குள் இருக்கிறது.

கீழே இறங்கி வெந்நீரில் குளித்துவிட்டுக் கிளம்பும்போது, கண்டராதித்தனின் மனைவியிடம் குழந்தைகள் தூங்கிக்கொண்டிருப்பார்கள் தானே என்று பார்க்க முடியாத வருத்தத்தில் கேட்டேன். ஆமாம் என்றார். அந்தக் குழந்தைகள் காலைப் பனியில் வயலில் அருகருகே ஒட்டியபடி கிடக்கும் பூசணிக்காய்கள் போல நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.   

Comments

stalinsaravanan said…
அந்தக் குழந்தைகள் காலைப் பனியில் வயலில் அருகருகே ஒட்டியபடி கிடக்கும் பூசணிக்காய்கள் போல நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.excellent

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக