Skip to main content

துணிகரமான விளையாட்டு மட்டுமே விளையாட்டு

 மார்டின் பட்லர்

(போர்ச்சுகீசிய நாட்டில் வசிக்கும் மார்டின் பட்லர், சென்ற நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ரஷ்ய மெய்ஞானியான குர்ட்ஜிப் அவர்களின் நேரடி மாணவியான ரீனா ஹேண்ட்சின் உதவியுடன் ஆன்மப் பயிற்சிகளில் பல்லாண்டு காலம் ஈடுபட்டவர். மனித நிலைமைகள் பற்றிய ஆழமான புரிதலுக்கு இவர் வருவதற்கு ஸ்பினோஷா போன்ற தத்துவவாதிகளையும் முறையாகக் கற்றிருக்கிறார். martinbutler.eu  என்ற இணையத்தளத்தில் கட்டுரைகளையும் வீடியோக்களையும் தொடர்ந்து இட்டுவருகிறார். என் காலத்தையும் என்னைச் சுற்றியுள்ள நிலைமைகளையும் புரிந்துகொள்வதற்கும் இந்தச் சூழ்நிலைகளுக்குள் எனது விழைவுகள், ஆசைகள், வலிகள் ஆகியவற்றைக் குறைத்துக் கொள்வதற்கும், எனக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள வளங்களினூடாக நிறைவாகவும் நீதியாகவும் இருப்பதற்கும் மார்டின் பட்லரின் எழுத்துகள் உதவிகரமாக இருக்கின்றன. அவரது எழுத்துகள் உரிமைத்துறப்பை அறிவித்திருப்பதால் எனக்குப் பிடித்தவற்றை இங்கே மொழிபெயர்த்து வெளியிடுகிறேன். இங்கே தொடர்ந்து அது வெளியாகும். தன்னில் மட்டுமே வேலை சாத்தியம் என்று நம்புபவர்கள் அவரது எழுத்துகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்கலாம். மார்டின் பட்லர் என்னிடம் ஏற்படுத்திய பயன்விளைவை இன்னும் சில வாசகர்களும் அடையலாம் என்ற நம்பிக்கையில் இந்தக் கட்டுரைகளை மொழிபெயர்க்கிறேன்.)


வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கு இரண்டு வழிகள் உள்ளன. ஒரு விலங்கின் வாழ்க்கையை வாழலாம்; அல்லது மனித உயிரின் வாழ்க்கையை வாழ்வது இன்னொரு வழி. மனித உயிர்கள் ஆச்சரியகரமாக அரிதானவை.
விலங்கின் வாழ்க்கையை எளிதாக வரையறுத்து விடலாம். அதன் முயற்சிகள், விழைவுகள், கனவுகள் அனைத்தும் உயிர்தரிப்பது இனப்பெருக்கம் செய்வது நோக்கிய உந்துதலால் வழிநடத்தப்படுவதே. பணம் சம்பாதிப்பது, மந்தையின் அங்கீகாரத்தை வேண்டுவது, ஓரளவு ஆதிக்கம் செலுத்தும் வலிமை, குடியிருப்பு உருவாக்கம், உணவுத் தேடல் ஆகியவற்றில் தான் நம்மில் பெரும்பாலானவர்கள் ஈடுபட்டிருக்கிறோம். விலங்குகளும் இந்த எல்லா விஷயங்களையும் செய்கின்றன. அத்துடன் உயிர்தரித்திருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் மேம்படும் போது நாம் அருமையாக உணர்கிறோம். அது குறையும்போது நாம் துயரப்படுகிறோம்.

ஒரு விலங்கின் வாழ்க்கையைத் தான் பெரும்பாலான பேர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர். வேறு வகை வாழ்க்கையை அவர்களால் கற்பனை செய்ய முடியாது. விலங்கிருப்பின் வலிகளையும் அதன் சந்தோஷங்களையும் அவர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள். சிலருக்கு விலங்கின் வாழ்க்கை போதாமல் இருப்பதால், ஏதோ ஒன்றின் இழப்பை உணர்கின்றனர். அப்போதுதான் ஒரு தேடல் தொடங்குகிறது. மதம், ஆன்மிக மரபுகள், சுய- உதவி, தத்துவம், மனோவியல் தொடர்புடையதாக அந்தத் தேடல் இருக்கும். இந்த விழைவுகள் எல்லாவற்றின் பொதுக் காரணியாக புரிதலுக்கான விருப்பம் இருக்கும். ஒரு மனித உயிரியின் வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கானது தான் இந்தப் புரிதலுக்கான முயற்சிகளாகும். இதனாலேயே நமது விலங்கு இயல்பை நாம் புறக்கணிக்க வேண்டுமென்பதாகவோ அதன் சந்தோஷ, துயரங்களை தடுத்தாட்கொள்ளும் சக்தியைப் பெறுவதாகவோ புரிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை. நமக்குள் வளர வேண்டிய ஒன்றைக் குறித்த புரிதல் அது.

புரிதலுக்கான தேடல் முயற்சியில் அதற்கேயுரிய அபாயங்கள் இல்லாமலில்லை. பாம்புத் தைலம் விற்பவர்களிடமும் போலி குருக்களிடமும் உடனடியாக சிக்கிக் கொள்ள வாய்ப்பிருக்கிறது. யாரோ ஒருவரிடம் “பதில்கள்” அனைத்தும் இருப்பதான நம்பிக்கையும் உள்ளது. மனித உயிர் போல வாழ்வதற்கு நாம் தீர்க்கமான அறிவைப் பயன்படுத்தித்தான் புரிதலுக்கான முயற்சிகளை எடுக்க வேண்டும். நாமே முயன்று கண்டுபிடிக்கும் பதில்கள் மட்டுமே பயனுள்ளது. நாம் நம்மை, இந்த உலகத்தை புரிந்துகொள்ளப் போராடுகிறோம். நாம் நம்மைப் பூட்டியிருக்கும் கருத்துருவ, புலனுணர்வு சார்ந்த சிறைக்கு வெளியே ஏதாவது இருக்கக்கூடுமாவென்று பார்ப்பதற்கு முயற்சிக்கிறோம். அந்தப் பயணம் வழிகளற்றதும் இலக்கற்றதுமாகும். அத்துடன் அந்தப் பயணம் பலவீனர்களுக்கானதுமல்ல.

விலங்கு தொடர்ந்து திருப்தியைத் தேடிக்கொண்டும் எதையாவது செய்து அந்தச் செயலுக்கான பரிசைத் தேடிக்கொண்டுமிருக்கும். மனித உயிரைப் பொருத்தவரை, புரிதலுக்கான முயற்சி தான் பரிசு என்பது தெரிந்திருக்கும். மன அளவில் எந்த உறுதியான நோக்கமும் இன்றி புரிதலுக்கான முயற்சியை ஒரு மனிதன் செய்வதற்கான காரணத்தைச் சிலர் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியும். விலங்கு அதைப் புரிந்து கொள்ளாது.

புரிதலுக்கான தேடல் என்பது திட்டவட்டமான அறிவார்த்த நடவடிக்கை போலத் தொனிக்கலாம்; ஒரு பொழுதுபோக்குச் செயல்பாடாகவும் அர்த்தப்படலாம். நமது உணர்வுகள், மனம், உடல் அனைத்தும் செயலில் உள்ளபோது புரிதல் வருகிறது. நம்மைப் புரிந்து கொள்வதற்கு ஈவிரக்கமற்ற நேர்மையும் தளராத தைரியமும் தேவை. துணிகரம் இல்லாத விளையாட்டு விளையாட்டே அல்ல, அத்துடன் இந்த விளையாட்டுதான் உண்மையிலேயே விளையாடத் தகுதியானது.
விலங்காக வாழுவது விலங்காக இறப்பதும்தான். மனித உயிராக வாழ்வதென்பது ஒட்டுமொத்தமாக வேறொன்றைக் கோருகிறது. ஒவ்வொரு நபரும் தங்களுக்கானதைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். ஒருகட்டத்தில் மேஜையில் தங்களை முழுமையாகப் பணயமாக வைக்க வேண்டும். அதுதான் விளையாட்டில் துணிகரம்.

Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்

நகுலனிடமிருந்து பிரிந்த இறகு

நவீன கவிதையில் நகுலனுக்குத் தொடர்ச்சி இருக்குமா? என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, நகுலனின் குணமுள்ள கவிதைகளுடன் வே. நி. சூர்யா ‘கரப்பானியம்’ தொகுப்பிலேயே தென்பட்டார். அந்த முதல் தொகுப்புக்குப் பிறகு எழுதிவரும் கவிதைகளில் நகுலனின் பழைய தத்துவப் பாலத்தை அ- தத்துவம், புனைவு, அதிலிருந்து பிறக்கும் தனி விசாரத்தால் கடந்து சுலபமாகப் போவதைப் பார்க்க முடிகிறது. தாயுமானவரும், பாரதியும் தப்பமுடியாத வேதாந்தச் சுமை கொண்ட மனிதனை, நவீனன் சந்திக்கும் இடம் தான் நகுலன். அதனால்தான், நித்தியப் புதுமையும் நித்தியப் பழமையுமாகத் தெரியும் மகனை அம்மா ஸ்பரிசித்துத் தடவும் தருணத்தை விவரிக்கும்போதும், ‘மறுபடியும் அந்தக் குரல் கேட்கிறது, நண்பா, அவள் எந்தச் சுவரில் எந்தச் சித்திரத்தைத் தேடுகிறாள்?’ என்று. அது அரதப்பழசான அறிவொன்று, திண்ணையிருட்டில் அமர்ந்து கேட்கும் கேள்வி. அந்தக் கேள்விக்கு முன்னால் உள்ளதுதான் கவிதை. அந்தக் கேள்வியைச் சந்தித்து, அதை தனது படைப்புகளில் உலவ விட்டு, பழையதையும் புதியதையும் விசாரித்து புதுக்கவிஞனுக்கே உரிய சுயமான புனைவுப் பிரதேசத்தை நகுலன் தனது படைப்புகள் வழியாக உருவாக்கியிருக்கிறார்.

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப