Skip to main content

அனுபவம் அனுபவிப்பது அனுபவிப்பவர்


ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி
அந்தப் பள்ளத்தாக்கு நிழலில் இருந்தது; அஸ்தமிக்கும் சூரியனின் ஒளிரேகைகள் தூரத்து மலைகளின் உச்சியைத் தீண்டின; மலைகளைப் பூசியிருக்கும் சாயங்காலத்தின் மினுமினுப்பு அவற்றின் உள்ளிருந்து வருவதுபோலத் தோற்றம் தருகிறது. நீண்ட சாலையின் வடக்கில், மலைகள் தீக்குள்ளாகி மொட்டைத் தரிசாய்க் காட்சிதருகின்றன; தெற்கிலிருக்கும் மலைகளோ பசுமையாகவும் புதர்கள், மரங்கள் அடர்ந்தும் உள்ளனநெடிதாகப் போகும் சாலை, பிரமாண்டமும் எழிலும் கொண்ட இந்தப் பள்ளத்தாக்கை இரண்டாகப் பிரிக்கிறது. குறிப்பாக, இந்த மாலையில் மலைகள் மிகவும் நெருக்கமாக, மாயத்தன்மையுடன், இலேசாகவும் மிருதுத்தன்மையுடனும் தெரிகின்றன். பெரிய பறவைகள் உயர சொர்க்கங்களில் சாவதானமாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. தரையில் அணில்கள் மந்தமாக சாலையைக் கடக்கின்றன. அத்துடன் எங்கோ தூரத்தில் விமானத்தின் ரீங்காரம் கேட்கிறது. சாலையின் இரண்டு பக்கங்களும் ஆரஞ்சு தோட்டங்கள், சீரான ஒழுங்கில் வரிசையாக உள்ளன. உஷ்ணமான ஒரு நாளென்பதால் பர்ப்பிள் சேஜ் மலர்களிலிருந்து வரும் வீச்சம் கடுமையாக உள்ளது. அத்துடன் சூரியனால் சுடப்பட்ட பூமி மற்றும் புல்லின் நெடியும் சேர்ந்தடிக்கிறது. ஆரஞ்சு மரங்கள் பளபளக்கும் பழங்களுடன் கருமையாக நிற்கின்றன. குயில் அழைத்துக் கொண்டிருந்தது. ரோட் ரன்னர் (அமெரிக்கக் கண்டத்தில் சாலையில் ஓடும் பறவை) புதர்களுக்குள் ஓடி மறைகிறது. நீளமான அரணை ஒன்று நாயால் தொந்தரவுக்குள்ளாகி உலர்ந்த களைச்செடிக்குள் சரசரவென்று போய் மறைகிறது. சாயங்கால நிச்சலனம் நிலத்தின் மேல் ஊர்ந்து படர்கிறது.
அனுபவம் என்பது ஒன்று. அனுபவிப்பது என்பது இன்னொன்று. அனுபவிக்கும் நிலைக்குத் தடையாக இருப்பது அனுபவமாகும். ரம்மியமானதோ அசிங்கமானதோ எதுவாக இருந்தாலும் அனுபவம் என்பது அனுபவிப்பதின் மலர்ச்சியைத் தடுக்கிறது. அனுபவம் இறந்த காலத்தில் ஏற்கெனவே இருப்பதால் காலத்தின் வலைக்குள் சிக்கிக்கொண்டு விடுவதால், நினைவாக மாறிவிடுவதால் நிகழுக்கு எதிர்வினையாகவே வாழ்க்கைக்குள் வருகிறது.
வாழ்க்கை நிகழில் இருப்பதால் அது அனுபவமாகாது. அனுபவத்தின் கனமும் வலுவும் நிகழின் மேல் நிழலைப் படர்த்திவிடுவதால், அனுபவிப்பதென்பது அனுபவமாகி விடுகிறது. மனம் தான் அனுபவம், மனம் தான் அறிந்தது என்பதால் மனத்தால் அனுபவிக்கும் நிலையில் எப்போதும் இருக்க முடியாது. அதனால் தான் அது அனுபவிக்கும் எல்லாவற்றையும் அனுபவத்தின் தொடர்ச்சியாக உணர்கிறது.
தொடர்ச்சியை மட்டுமே மனம் அறியுமென்பதோடு, அந்தத் தொடர்ச்சி இருக்கும்வரை அதனால் புதிய ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியாது. எது தொடர்ச்சியாக உணரப்படுகிறதோ அங்கே அனுபவிப்பதின் நிலை இருக்கவே சாத்தியமில்லை. ஒன்றைச் சரியாக அனுபவிக்க வேண்டுமெனில் ஏற்கெனவேயான அனுபவத்தின் ஞாபகம் துடைத்தழிக்கப்பட வேண்டும். மனத்தால் தனது சுயத்தின் காட்சியை, தனக்குத் தெரிந்ததை மட்டுமே காணவும் உணரவும் முடியும். எண்ணம் என்பதும் அனுபவத்தின் வெளிப்பாடுதான்.
எண்ணம் என்பது தலையீடு செய்துகொண்டேயிருக்கும்வரை, அனுபவிப்பதென்பது இருக்காது. அனுபவம் நம்மைத் தொடர்வதை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கு வேறு வழிமுறைகளோ முறைகளோ கிடையாது. வழிமுறையைத் தேடுவதென்பதே அனுபவிப்பதற்குத் தடங்கல் தான். முடிவை அறிவது என்பது தொடர்ச்சியை அறிவதுதான். முடிவுக்கான வழி தெரியுமென்றால் அறிந்ததைத் தொடர்ந்து தக்கவைத்திருப்பதற்கான வழியும்தான். முதலில் அடைவதற்கான ஆசை வெளிர வேண்டும்.
அனுபவிப்பதற்கு, அடக்கம் அவசியமானது. ஆனால் மனமோ அனுபவிப்பதை அனுபவமாக்கக் குதியாட்டம் போடவே செய்யும். புதியதைப் பற்றி எண்ணமிட்டு அதைப் பழையதாக்குவதற்குப் பாயும். அந்த நிலையில், அனுபவிப்பவர் அனுபவிப்பதை இரண்டாக்கி பேதத்துக்கு வழிவகுத்து விடுகிறது.
அனுபவிக்கும் நிலையில் அனுபவிப்பவர், அனுபவிப்பது இரண்டும் வேறு வேறல்ல. மரம், நாய், மாலை நட்சத்திரம் ஆகியவையெல்லாம் அனுபவிப்பவரால் அனுபவிக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல; அனுபவிக்கும் தருணமும் அவையும் வேறு வேறல்ல. அங்கே அனுபவிப்பவர், அனுபவிப்பது இரண்டுக்கும் இடைவெளி இல்லை; அங்கே காலம் இல்லை, எண்ணமிட்டு அதனோடு தன்னை அடையாளம் காண்பதற்கான இடம்சார்ந்த இடைவெளியும் அங்கே இல்லை. எண்ணம் முழுமையாக அற்றுப்போகிறது, ஆனால் அங்கே உயிர்த்தல் இருக்கிறது. இந்த உயிர்த்தல் நிலையின் மீது எண்ணமிடுதலோ தியானமோ செய்ய முடியாது. ஏனெனில் அது அடைவதற்கான பொருளும் அல்ல.
மெய்யான அனுபவித்தலுக்கு அனுபவிப்பவர் அற்றுப் போக வேண்டும். அப்போதுதான் உயிர்த்தல் அங்கே இருக்கும். அதன் அசைவின் மோனமோ அகாலத்தில் நிகழ்கிறது.
(ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தியின் ‘Commentaries On Living’ நூலிலிருந்து)


Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக