Skip to main content

போய் இருங்கள் டி. பி. ராஜீவன்


சென்னையில் மழை சில நாட்களுக்குள்ளேயே வீட்டையும் மனத்தையும் ஆக்கிரமித்து இந்த வருடத்து நவம்பர் மாதத்தையும் எனக்கு நரகமாக்கியுள்ள நிலையில், ஜெயமோகனின் இணையத்தளம் வழியாகத் தெரிந்துகொண்ட மலையாளக் கவிஞர் டி. பி. ராஜீவனின் மரணச் செய்தி, உள்ளே எங்கோ அறுத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

டி. பி. ராஜீவன் தனது மரணப்படுக்கையில் எழுதிய இறுதிக் கவிதை அவரது ஆழமான நகைப்பைத் தவறவிடவில்லை. விடுதலை, மீட்சி என்று நாம் நம்பிய மார்க்கங்கள் அனைத்தும் என் ஜி ஓ தன்மையாக மாறியிருப்பதுதான் இந்த நூற்றாண்டு நமக்குத் தந்த பரிசு. சென்ற நூற்றாண்டின் விடுதலைக் கருத்தியல், இறக்கும்போது ஈன்றுவிட்டுப் போன சவலைக் குழந்தைதான் இந்த என்ஜிஓ ஆக்கம். புற்றுநோய்க்கு தொடு சிகிச்சை செய்ய அந்த நோயாளியின் கையைக் கேட்கும் அவலம் தான் இந்த என்ஜிஓ ஆக்கம். இடதுசாரி அரசியல் தொடங்கி சினிமா, எழுத்து வரை இந்த என் ஜி ஓ ஆக்கத்தின் ஆக்கிரமிப்பே நம்மை அனுதினமும் தோற்கடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அந்த ஆக்கம் கெட்ட குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு நம் மேல் இன்று கவிழத்துடிக்கும் கொடுங்கோன்மையை எதிர்த்துப் போரிடவே முடியாது. அதைத்தான் ‘தூமோர்ணையாக’ப் பார்த்து மரணத்திலும் சிரித்தபடி எழுதிச் சென்றிருக்கிறார் டி பி ராஜீவன். 


தூமோர்ணை


பொதுமருத்துவமனையின்

தீவிர சிகிச்சைப்பிரிவில்

நேற்று

யமனின் மனைவி

தூமோர்ணையைச் சந்தித்தேன்

நம்பவே முடியவில்லை

கௌரவமான, நற்குடிப்பிறப்புள்ள,

அழகான

ஒரு பெண்மணி!


’சாகவைப்பதன் அறம்’

என்னும் தலைப்பில்

மசாசுசெட்ஸிலோ

ஹார்வார்டிலோ

ஆய்வு செய்யும் காலகட்டத்தில்

அறிமுகமாகி

திருமணம் செய்துகொண்டார்

யமதர்மனை.


இப்போது

தூக்குக் கயிறு கழுத்தில் சுற்றி

துடிப்பவர்களின்

நலனுக்காக

ஒரு என்.ஜி.ஓ நடத்துகிறார்.

தொண்டைநீர் இறங்காதவர்களுக்காக

ஒன்றோ இரண்டோ துளி குடிநீர்,

மூச்சு கிடைக்காமல் தவிப்பவர்களுக்காக

ஓருசில இழுப்புக்கான ஆக்ஸிஜன்,

அணுக்கமானவர்களை காணத்தவிப்பவர்களுக்கு

குறைந்தபட்சம் அவர்களின் சாயல்,

ஒன்றுமே பேசமுடியாதவர்களுக்காக

அவர்கள் உண்டுபண்ணும் சத்தங்களுக்கு

கேட்பவர்களுக்கு தோன்றும்

அர்த்தம்,

முதலியவை அளிப்பதுதான்

முதன்மையான சேவை.


எல்லா நாடுகளில் இருந்தும்

சேவைப்பணியாளர்களுண்டு.

அன்னிய நிதி தேவைக்கேற்ப

வந்துகொண்டிருக்கிறது.

ஆனாலென்ன,

இரவுணவுக்குப் பின்

தூங்கவேண்டுமென்றால்

அன்றாடம் கேட்டேயாகவேண்டும்

ஓர் எருமைக்கடாவின்

உறுமலை.


ஏற்கெனவே டி. பி. ராஜீவனின் கவிதையான ‘காய்கறிகளில் முயல்’ கவிதையைப் படித்திருக்கிறேன். இன்று டி. பி. ராஜீவனின் அந்தக் கவிதையைத் திரும்பப் படிக்கும்போது அது கூடுதலாக ஒளிர்கிறது. பாப்லோ நெரூதாவும் ‘தக்காளிகளுக்கு ஒரு பாடல்’ என்ற கவிதையை எழுதியிருக்கிறார். கவிஞர் சுகுமாரன் தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். திருவிழா துள்ளும் கும்மாள உணர்வை தக்காளிகளின் மேல் ஏற்றி நெரூதாவும் டி. பி. ராஜீவனும் அந்தத் தக்காளி எனும் எளிய, அத்தியாவசிய வஸ்துக்கு ஒரு நிலைபேற்றை வழங்கியிருக்கிறார்கள். 

போய் இருங்கள் டி. பி. ராஜீவன். 

காய்கறிகளில் முயல் தக்காளி என்றால் மொழி வெளிப்பாட்டு வடிவங்களில், கவிதை முயல்தான் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது. 

காய்கறிகளில் முயல்


தக்காளி கேட்டது

இன்றைக்கு என்ன குழம்பு?

சாம்பாரா அவியலா ஓலனா?

ஆடு கோழி

அயிலை சாளை

ஆகியவற்றுடன் இணைந்து

நாங்கள் இன்று

நெடுக்காகப் பிளக்கவேண்டுமா

துண்டுதுண்டாகவேண்டுமா

கத்தி

பலகையிடம்

ரகசியப்புன்னகையுடன் பேசுவதை

கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம்

மேஜைமேல்

பாத்திரங்கள் அவசரப்படுவதையும்

வாணலியில்

எண்ணை துள்ளிக்குதிப்பதையும்

பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்

எங்களுக்குத்தெரியும்

இந்தச் சின்ன வெங்காயத்தை

சமையலறையில்

எவரும் சும்மா வெட்டிக்குவிப்பதில்லை

சிரிக்கும் பற்கள்தான்

கடித்துக் கிழித்து மெல்பவை

கருணைக்கிழங்கு அரிக்கும்

பாகற்காய் கசக்கும்

மிளகாய் எரியும்

பலாவுக்கு முள் உண்டு

வாழைக்காயில் கறை.

நாங்கள்

எப்போதும்

அக்கணம் பிறந்தவர்களைப்போல இருப்போம்

காய்கறிகளில்

முயல்!


Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக