Skip to main content

மதியத் தூக்கம்



ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன்



அந்த மலைமண்டபக் கல்முற்றத்தின்
குளிர்ச்சியில்
நதியென பண்டிகைக்கால ஸ்படிக ஒளி
நால்திசையிலும் படர
உனக்காக காத்திருந்தேன்.
அண்மை அறையிலிருந்து உணவின் நறுமணம்
காற்றில்
ரகசியமாய் நீ பிரவேசித்தது எனக்குத் தெரியும்
உன் நிழல் என் உடல் படரும்வரை
நான் திரும்பவேயில்லை
என் இதழ்பெற்ற நீ குனிகையில்
கொலுசொலியுடன் சிறுபாவாடை
குழந்தைகள்
ஆரவாரத்துடன் நம் இடம் கடந்தனர்
முற்றம் கடந்தபின்
அவர்கள் நினைவில் நாம் இல்லை
மலைமுகப்பில்
உடை பரபரக்க உன் கரம் பற்றினேன்
மண்டபம் திரும்புகையில்தான் நீ
மறைந்துபோனாயோ கிருஷ்ணா
எல்லாம் கனவு போல் இருக்கிறது
அறை மூலையில் உன் காலணி
இருந்தது
உன் இருப்பின் அதிர்வை
என்னுடன் அரூபமாய் காட்டித்தந்த்து
இருப்பினும்
என் தலைகோதி சிரம்பற்ற நீ இல்லை
அந்தி கவிழும் ஆற்றாமையில்
நிலைக்கண்ணாடி வந்தடைந்தேன்
கண்ணாடி நீலச்சொரூபமாய்
தளும்ப ஆரம்பித்திருந்தது.

 (மிதக்கும் இருக்கைகளின் நகரம்-2001 தொகுதியிலிருந்து)

Comments

Popular posts from this blog

இது துயரம்தான் பழனிவேள்

காலையில் கவின்மலரிடம் தொலைபேசிய போது தான் நண்பர்களால் நரேந்திரன் என்று அழைக்கப்படும் பழனிவேளின் மரணச் செய்தியைத் தெரிந்து கொண்டேன். பழனிவேளைத் தெரியுமா என்ற தொனியிலேயே விஷயம் உணரப்பட்டுவிட்டது. வே. பாபு மரணச் செய்தியும் அப்படித்தான் வந்தது- ஏற்கனவே தெரிந்தது உறுதிப்படுத்தப்படுவது போல. பழனிவேள் உடல்நலமில்லாமல் இருப்பது பற்றி கண்டராதித்தன் சில மாதங்களுக்கு முன்னர் என்னிடம் சொல்லியிருந்ததை மனம் கோத்திருக்க வேண்டும். இது துரதிர்ஷ்டமானது தான். பகலிரவுப் பொழுதுகளை, சில போதைப் பொழுதுகளை, படைப்பூக்கமிக்க தருணங்களைப் பகிர்ந்த நம் வயதையொத்தவர்கள் இல்லாமல் போவது.
பழனிவேளை நண்பர் என்று சொல்லமுடியாது. 90-களின் இறுதியில் 2000-ம் ஆண்டின் துவக்கத்தில் புதுக்கவிதையின் வடிவத்தை, உள்ளடக்கத்தை மாற்றிய, கவிதை வடிவத்தை வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதற்கான லட்சியப்பூர்வமான கருவியாகப் பாவித்த இளம் நவீன கவிஞர்களின் இயக்கம் ஒன்று செயல்பட்டது. திருநெல்வேலி, நாகர்கோவில்,  திருவண்ணாமலை, சென்னை, திண்டுக்கல் என வேறு வேறு இடங்கள் சார்ந்து அவர்கள் இயங்கினார்கள். எல்லாரும் சேர்ந்து கூடி பேசிக் கொண்டனர் என்றெல்லாம் சொல்லமுடியாது…

தேவதச்ச கணங்கள்

உலகிலேயேஅழகான உயிர்பொருள் நாய்வால்தான் அதற்குகண்இல்லை காதுஇல்லை ஒருஇதயத்திலிருந்துநீளும் துடிப்புஉண்டு மிகமிகமிக முக்கியமாக அதற்கு அன்பின்கோரைப்பற்களில் ஒன்றுகூடஇல்லை.
000

பொன்னூரிலிருந்து சிவப்பூர்செல்லும்வழியில் சதுப்புநிலநீர்நிலைகளை ஒளிரவைக்கிறான்மாலைச்சூரியன் நடைபயில்பவர்கள்காதலர்கள் ஸ்கேட்டிங்விளையாடும்குழந்தைகள் மிருதுவாக்கிய ஏகாந்தசாலையின் பக்கவாட்டில் பறக்கும்ரயில்கடந்துசெல்கிறது. காற்றில்ஆடிக்கொண்டிருக்கும் சிறுவேப்பமரங்கள் நாணல்கள் சரசரக்கும்புல் கன்னங்கரெலென்று ஒருசிறுகிளையில்

ப்ரவுனிக்குச் சில கவிதைகள்

பளபளக்கும் கண்கள் ஆடும் வால் பிரபஞ்சம் நாய்க்குட்டி வடிவத்தில் விளையாட அழைக்கிறது.
-ஒரு ஹைகூ கவிதை
ஆம், ப்ரவுனி. கோலி உருண்டைக்குள் பூவாய் ஒளிரும் ஒளிதான் உன் கண்கள் அந்தப் பூவிலிருந்து நீள்வதுதான் உனது ஆடும் துடுக்குவால்
அழைக்கிறது எல்லையற்று விளையாட.
விளையாடு விளையாட்டை நிறுத்தும் வரை மரணமில்லை
விளையாடு