Skip to main content

தேசப்பிதாவையும் மேதைகளையும் துரத்தும் விடுபட்ட நரிகள்






மறதியால் எதெல்லாம் விழுங்கப்படாமல் இருக்கிறதோ அதுதான் நினைவு. நிறைவேற்றாமல் விட்ட பொறுப்புகளும் சரிசெய்யாமல் விட்ட தவறுகளும் சேர்ந்தவன்தான் மனிதன். இதை நியாயமாகச் சொல்லி சாதாரணர்கள், வரலாறு என்னும் மாபெரும் புதைசேற்றில் புதைந்து முகமே தெரியாத இருட்டின் குறுக்குச் சந்துகளுக்குள் புகுந்து தப்பித்துவிடலாம். ஆனால் சிந்தனையாளர்கள், தேசப் பிதாக்கள், மேதைகள், கலைஞர்கள் ஆகியோரை அவர்கள் இறந்த பிறகும் நரிகள் துரத்துகின்றன; விசாரணை செய்கின்றன. அந்த விடுபட்ட நரிகளின் விசாரணையைத்தான் தத்துவவியலாளர் சுந்தர் சருக்கை மூன்று நாடகங்களாக எழுதியிருக்கிறார். ‘ஹார்டியின் நியாயப்பாடு’, ‘சாதாரண மனிதன் அல்ல’, ‘இரண்டு தந்தையர்ஆகிய மூன்று சிறு நாடகங்களின் தொகுப்பானஇரண்டு தந்தையர்ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழுக்கு வந்திருக்கும் சமீபத்திய புத்தகங்களில் முக்கியமான வரவு.


அறிவியலாளர்கள், மேதைகள், தேசப் பிதாக்கள் அனைவருமே அசாதாரணமானதொரு வாழ்க்கையை, அதற்கான தனிமையை, போராட் டத்தைத் தேர்ந்தாலும் அவர்கள் அன்றாடத்தில் உறவுகொள்ள வேண்டிய சாதாரணர்களுடன் நேரும் அனுபவங்களும் மோதல்களும் அவை சார்ந்த தார்மீக விசாரணையும்தான் இந்த நாடகங்கள். அத்துடன் மனித குலத்துக்கு அசாதாரண மனிதர்கள் அளித்த பங்களிப்பில் அவர்களது தனி வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பையும் தடயங் களையும் தேட முயல்கின்றன.

கணித மேதை ராமானுஜன், அவருக்கு இங்கிலாந்தில் ஆதரவளித்த கணிதவியலாளர் ஜி.எச்.ஹார்டி, ஐன்ஸ்டைன், காந்தி ஆகியோர்தான் இந்நாடகங்களில் விசாரணைக்குள்ளாகு கிறார்கள். அவர்களை விசாரணைக்குள்ளாக்கும் விடுபட்ட நரிகளாக காந்தியின் மகன் ஹரிலால், ஐன்ஸ்டைனின் கைவிடப்பட்ட மகள் லீசரல், ஜிப்சி பெண் லூபிகா ஆகியோர் இடம்பெறுகிறார்கள்.

மூன்று நாடகங்களிலும் முதல் நாடகமானஹார்டியின் நியாயப்பாடுதனித்துவமானது. ராமானுஜன், டாக்டர் ஹார்டி இருவருமே கணிதவியலாளர்களாக இருந்தாலும் அவர்களது சமூக, கலாச்சார, பொருளாதாரப் பின்புலங்கள் இருவரது வாழ்வை மட்டுமல்ல; துயரம், புகழ், மரணம் ஆகியவற்றிலும் வேறுவித பாகுபாடான செல்வாக்கைச் செலுத்துவதன் மீது கவனம் குவிக்கின்றன. மரணம், தாழ்வாரத்துக்குக் காசநோய் வழியாக வந்துவிட்டதைப் பார்த்துவிட்ட ராமானுஜன், ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது தாம்பத்தியத்தை ஒன்றுசேர்ந்து கழிக்க முடியாமல் லண்டன் செல்வதற்கு நேர்ந்த துரதிர்ஷ்டசாலி; இந்தியாவுக்கு நோயோடு திரும்பிய பின்னர், தனது இளம் மனைவியோடு, வரவிருக்கும் மரணத்தை முன்வைத்தே செல்லமாகச் சீண்டி விளையாடும் வலியும் விளையாட்டும் கலந்த நாடகம் மொழிபெயர்ப்பிலும் அத்தனை உயிர்ப்புடன் கடத்தப்பட்டிருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட அதே சூழ்நிலையில், கொஞ்சம் முன்பின்னாகக் காசநோயால் மரித்துப்போன புதுமைப்பித்தன் ஞாபகத்துக்கு வருகிறார். மரணத்துக்கும் வறுமைக்கும் புறக்கணிப்புக்கும் மேதைகளைத்தான் தெரியுமா? மேதமையைத் தான் தெரியுமா?



அடுத்ததானசாதாரண மனிதன் அல்ல’, ‘இரண்டு தந்தையர்இரண்டு நாடகங்களும் ஒன்றோடொன்று உறவுகொண்டவை; ஒன்றின் வலியை இன்னொன்று குணப்படுத்தும், ஒன்றின் கொந்தளிப்பை இன்னொன்று சாந்தப்படுத்தும் வகையில் எழுதப்பட்டுள்ளன. ‘சாதாரண மனிதன் அல்லநாடகத்தில், ஒரு பத்திரிகையாளனின் நேர்காணலிலிருந்து தப்பித்துத் தொலைதூரம் சென்று, சிகரெட் பிடிக்கத் தீப்பெட்டி கேட்பதற்காக ஒரு ஜிப்சி பெண்ணின் குடிலுக்குள் நுழையும் ஐன்ஸ்டைன், தன் மகளை ஞாபகப்படுத்தும் லூபிகாவின் தார்மீக விசாரணைக்குள்ளாகிறார். முதல் மனைவியை ஐன்ஸ்டைன் நிராதரவாக விட்டுச்சென்றதும், பெண் குழந்தையையும் மகன்களையும் புறக்கணித்ததும் அவர் மனித குலத்துக்கு அளித்த பங்களிப்பால் மறைந்துவிடுமா என்ற மீன்முள் கேள்வியை வைக்கிறாள். ஐன்ஸ்டைன் பலவீனமான ஒரு கணவராக, ஒரு தந்தையாக நிலைகுலைந்து நிற்கிறார்.

மூன்றாவது நாடகமானஇரண்டு தந்தையர்சரித்திரத்தில் பரஸ்பரம் மரியாதை வைத்திருந்தும் சந்திக்கவே சந்திக்காத ஐன்ஸ்டைனையும் காந்தியையும் சந்திக்க வைக்கிறது. நாடகாசிரியர் சுந்தர் சருக்கை வைக்கும் கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்காவிட்டாலும் இந்நாடகத்தில்தான் ஒரு அமைதியும் நிம்மதிப் பெருமூச்சும் நிகழ்கிறது. ஐன்ஸ்டைனை காந்தியின் மகன் ஹரிலாலும், காந்தியை ஐன்ஸ்டைன் மகள் லீசரலும் சந்திக்கின்றனர். கடைசியில், தந்தையால் கைவிடப்பட்டதாக நினைத்த அந்தக் குழந்தைகள் இருவரும் கை கோக்கிறார்கள். முந்தைய நாடகத்தில் மகளின் சார்பாக ஜிப்சி பெண்ணால் சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கப்பட்ட ஐன்ஸ்டைனின் கோட்டை காந்திதான் நீவிக்கொடுக்கிறார். இதற்காகத்தான் நான் சட்டையே போடுவதில்லை என்று சொல்வதுபோல அவருடைய பாவனை இருக்கிறது. காந்திக்கும் ஐன்ஸ்டைனுக்குமான சந்திப்பு இரட்டைகள் சந்திப்பதுபோல உள்ளது. ஒருவர் அறிவியலிலும் இன்னொருவர் பொதுவாழ்க்கையிலும் சத்தியத்தைத் தேடியவர்கள் என்பதால், பரஸ்பரம் ஒருவரில் இன்னொருவரை உணர்கிறார்கள்.




இரண்டு பேரின் குழந்தைகளும் மற்ற தந்தையிடம் கூடுதலாக இணக்கத்தை உணர்கின்றனர். தமது தந்தையின் மேலுள்ள பிரியத்தை இன்னொரு தந்தையிடமே அவர்களால் தெரிவிக்க முடிகிறது. ஹரிலால் தனது நவீன உடைக்குள் மறைத்திருக்கும் காதி வஸ்திர உடையை ஐன்ஸ்டைனிடம் காண்பிக்கிறான். “இன்னும் அவரிடம் நான் பிரியத்துடன் நடந்திருக்கலாம். நான் அப்பாவை அச்சு அசலாகப் பிரதிபலிப்பவன்என்கிறான்.

நாம் நேசிப்பவர்களிடம் நமது நேசத்தை நமக்குச் சொல்ல முடியாமல் போகும் இடம் எது? நாம் ஏன் அதிகம் நேசிப்பவர்களையும் அத்தியாவசியமாக உடனிருப்பவர்களையும்தான் அதிகம் காயத்துக்கும் புறக்கணிப்புக்கும் உட்படுத்துகிறோம்? அந்த யுத்தத்தில் படுகாயங்களும் பலிகளும் அதிகமாக நிகழும் புதிர்ப் பிரபஞ்சமான குடும்பத்தைத் தீவிரமாக விசாரணை செய்ய இந்த மூன்று நாடகங்களும் நம்மைத் தூண்டுகின்றன. ஒரு தந்தையாக ஐன்ஸ்டைனும் காந்தியும் நமக்கு அவர்களது குறைகளோடு அழகானவர்களாகவும், கூடுதல் புதிர்கள் கொண்டவர்களாகவும் மாறுகிறார்கள்.

பின்னுரையில் சொல்லப்படுவதைப் போலவே அறிவியல், கணிதம், வரலாறு, தத்துவம், இலக்கியம் போன்ற வெவ்வேறு அறிவுத் துறைகள் ஒன்றுசேர்ந்து உரையாடும் மாயம் மொழிபெயர்ப்பாளர் சீனிவாச ராமாநுஜத்தின் முயற்சியால் சாத்தியமாகியுள்ளது. படிக்கவும் அருமையான பிரதியாக இருக்கிறது.

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக