Skip to main content

தோன்றாத பறவையை என்ன பெயர் சொல்லி அழைப்பது நக்கீராஆஆஆஆஆஆஆ?

 


ஸ்ரீநேசனின் ‘மூன்று பாட்டிகள்’ தொகுதியில் உள்ள ‘பட்சி கானம்’ கவிதை, கவிஞனுக்கு ஐம்பதாண்டுகளாகியும் தெரியவராத ஒரு பட்சியின் கானத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது.

தமிழ் வாழ்க்கையும் தமிழறிவும் சேகரித்த பறவைகளின் பெயர்களை எல்லாம் ஒப்பிட்டு, அதுவல்ல அதுவல்ல என்று விலக்கி விலக்கி கவிஞன், காணாத முகத்தை, காணாத உடலைக் கொண்ட அந்தப் பறவையை நெருங்கி அந்தத் தோன்றாத பறவையின் குரல் இனிப்பை வியக்கிறான்.

கவிஞர் இசையின் சமீபத்திய தொகுப்பான 'உடைந்து எழும் நறுமணம்' தொகுதியில் 'ஒரு பாடலில் பாடுவது எது' என்று நுஸ்ரத் பதே அலிகான் பாடலை முன்வைத்து எழுதியிருப்பார். எது பாடுகிறது என்று விசாரித்து சலித்துக் கொண்டே போகும்.

நஸ்ரத் அலிகான் 
தன் ஒற்றைக் கரத்தால் 
வானத்தை அளாவிக் கொண்டிருக்கும் படம் வெகு பிரசித்தம்

 எனக்குத் தெரியும் 
அந்த வானம்தான் பாடுகிறது 
ஒருவர் காலியிடமொன்றை 
உற்றுப்பார்த்தபடி பாடிக் கொண்டிருக்கிறார்.

 

அங்கு என்னென்னவோ 
தோன்றித் தோன்றி மறைகின்றன.

எனக்குத் தெரியும் 
காலியில் நிரம்பி வழிபவை எவையோ 
அவைதான் பாடுகின்றன.

 

தோன்றாத பறவை பற்றிப் பேசும் போது, அது கவிதையைப் பற்றிப் பேசுவதாகவும் நான் பொருள் கொண்டேன். தெரிந்த கவிதையின் அழகுகளை எல்லாம், நமக்கு வசீகரமான கவிதை ஒன்றுக்குள் இட்டு அடையாளம் காணப் பிரயாசைப்படுகிறோம். ஆனால், கவிதை, தெரிந்த தன்மைகளையெல்லாம் கடந்து தெரியாத புதருக்குள் இருந்து இனிமையைப் பகிர்வது போல பெயர் தெரியாத பறவையாக இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

குயில், நாகணவாய்ப் புள்ளான மைனா, ஆனைச்சாத்தன் என ஆண்டாள் சொல்லிய கரிச்சான். சிட்டு, தேன்சிட்டு, காடை, கௌதாரி, கிளி, கானாங்கோழி, செம்போத்து, நீர்க்கோழி என பறவைகளின் மொத்தத் தொகையும் இந்தக் கவிதையில் இடம்பிடிக்கிறது. பாடியது ஒரு பட்சிதான் என்று மட்டும் கவிஞனுக்கு உறுதியாகத் தெரிகிறது. ஆனால் பறவை இன்னும் மறைந்திருக்கிறது; அந்தப் பறவை இன்னும் பெயர் இடப்படாமல் அறிதலுக்கு முன்னால், மறைந்து மூடி மாய இருளோடு இருளாக இருக்கிறது. அந்தப் பறவை ஒரே பறவைதான். ஆனால் பலவிடங்களிலிருந்து இனிய கீதத்தை இசைக்கிறதாம்.

கவிஞன் தான் ஒவ்வொரு பறவைக்கும் பெயர் வைக்கிறான். பறவையின் பெயருக்கு முன்னாள் அந்தப் பறவையைப் பார்ப்பவன் அவன்தான்.

தோன்றாமல் இருக்கும் பறவையை, தோன்றாமல் இருக்கும் கவிதையை ‘பட்சி கானம்’ பாடுகிறது. ‘எனக்கு ஐம்பது ஆண்டுகள் பிடித்தனவே’ என்று ஸ்ரீநேசன் ஒரு வாக்கியத்தில் வெளிப்படுகிறார். இந்த ஏகாரத்தை இதுவரை நவீன கவிதை ஏற்றிருக்கிறதா என்று யோசிப்பது கூடுதல் சுவாரசியமான அனுபவம். பொருந்துகிறதோ பொருந்தவில்லையோ. ஸ்ரீநேசன் இதுபோன்ற வெளிப்பாடுகளை முயற்சி செய்கிறார்.

பட்சி கானம்

கரையேறியவுடன் என்னை வரவேற்பதாய் 
ஏரியுள் புதர்களில் 
ஒரே பறவை பலவிடங்களிலிருந்து பாடும் 
இனிய கீதம் 
உண்மையில் நரம்புகள் உணர்ந்த இசையை 
குயிலை நான் அறிவேன் 
பாடியது அதுவல்ல 
மீன்கொத்தி மரங்கொத்தி குரல்களையும் அறிவேன் 
பாடியது அவையுமல்ல 
நாகணவாய்ப் புள்ளான மைனாவோ 
ஆனைச்சாத்தன் என வழங்கும் கரிச்சானோ கூடயில்லை 
பாடியது ஒரு பட்சிதான் 
சிட்டு தேன்சிட்டு காடை கௌதாரி கிளி கானாங்கோழி 
செம்போத்து நீர்க்கோழி 
என நானறிந்த பறவைகள் ஒன்றிலுமில்லாத 
ஒரு பறவையின் இக்குரல் 
இத்தனை இனிக்கும் என உணர 
எனக்கு ஐம்பது ஆண்டுகள் பிடித்தனவே 
இன்னும் காணா முகம் அறிய 
அது முழுப்பிறவியும் வேண்டுமோ.

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக