Skip to main content

புதுமைப்பித்தனின் செல்லம்மாள் மற்றும் டி எச் லாரன்சின் ‘Odour of Chrysanthemums’

எல்லாத் திக்கிலும் மூச்சை அழுத்தும் இருட்டு கொப்பளிக்கும் புதுமைப்பித்தனின் மொழிக்குள், இன்னும் கூடுதல் துல்லியத்துடன் பிரமநாயகம் பிள்ளையையும் செல்லம்மாவையும் அவர்கள் வசிக்கும் மெட்ராஸின் ஏதோ ஒரு மூலையில் உள்ள வீட்டையும் பார்க்க முடிந்தது. நோயில் வீழ்ந்து நடைபிணமான மனையாள் செல்லம்மாளுக்கும் அவளைப் பராமரிப்பதற்காகவே பட்டணத்தில் ஜீவித்துவரும் மனித எந்திரமான கணவன் பிரமநாயகம் பிள்ளைக்கும் இடையிலான அழியாத காதல் தான் ‘செல்லம்மாள்’. காமம் சிறிதும் இல்லாத அபூர்வமான ‘காதல்’ கதை என்று உறுதியாகச் சொல்லிவிடலாம். மினுக்கட்டான் பூச்சி போல, அந்த வீட்டின் இருளைத் திரட்டித் திரட்டிக் காட்டும் மெல் வெளிச்சம் அந்தக் காதல் தான். நடைபிணமாக நமக்கு அறிமுகமாகும் செல்லம்மாள் பிணமாகிவிடுகிறாள். அவள் உடம்பில் மூச்சு, மெல்லிய இழைபோல ஓடியபோது மூக்கின் மேல் உட்காரும் அதே ஈ தான், அவள் இறந்த பிறகும் அவளைச் சுற்றியதா என்று தெரியவில்லை. அவளது வாழ்வின் இறுதிநாட்களிலும் அவள் இறந்தபிறகு பிரமநாயகம் அவளுடலை நடத்துவதிலும், செல்லம்மாளின் அன்பும் குணமும் புலப்பட்டுவிடுகிறது. மரணத்துக்கு முன்னால் செல்லம்மாள் சற்று தேறுவது போல தேறி, சமையலறைக்குத் தானே போய் உட்கார்ந்து பிரமநாயகம் பிள்ளைக்குத் தோசை சுட முயற்சிக்கும்போதும், பிரமநாயகத்திடம் செல்லக் கோபத்துடன் எசலும்போதும் அவளது வாஞ்சையையும் உயிர்த்துவத்தையும் சென்ற நூற்றாண்டின் முன்பகுதியில் புழங்கிய திருநெல்வேலி பாஷை வழியாக இறக்குகிறார் புதுமைப்பித்தன். நோயுற்ற குருவியைப் போல செல்லம்மாள் வெளிப்படுகிறாள். செல்லம்மா சிறுகதையைப் படிக்கும்போது சென்னையில் தான் கதை நடக்கிறதென்ற தகவல் வெளிப்படையாக உள்ளது. ஆனால் செல்லம்மாவும் பிரமநாயகமும் குடித்தனம் நடத்திய வீட்டிலிருந்து அவர் வேலை பார்க்கும் ஜவுளிக்கடை நிறைய நேரம் செலவழித்து எட்டும் தூரத்தில் இருக்கிறது. ஆனால் அது எந்த இடம் என்று தெரியவில்லை. தியாகராய நகரா, புரசைவாக்கமா, மவுண்ட் ரோடா? எங்கே இருக்கிறது பிரமநாயகம் வேலை பார்த்த ஜவுளிக்கடை? பிரமநாயகம் செல்லம்மாவுக்கு வேண்டிய பணிவிடைகளைச் செய்துவிட்டு, வேலை பார்க்கும் இடத்துக்கு ரயிலில் பயணித்தாரா? பேருந்திலா? கடவுளும் கந்தசாமி பிள்ளையும் கதையில் பிராட்வேயில் கடவுளுடனான சந்திப்பு நடைபெறுகிறது. திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள வீட்டுக்கு அவர் அதிதியாக அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார். பிரமநாயகம் பிள்ளை, செல்லம்மாவுடன் குடித்தனம் நடத்திய வீடு மந்தைவெளியாக இருக்கலாம். வள்ளலார் நடமாடிய தங்கசாலைக்கு அப்பாலோ திருவொற்றியூரிலோ சைதாப்பேட்டையிலோ குடியிருந்திருக்கலாம். செல்லம்மாள் என்ற பூரணமான கதைக்கு இந்தக் குறிப்புகள் எதுவுமே தேவை இல்லை. ஆனால், செல்லம்மாள் சிறுகதை வெகு நிஜமாக எனக்குத் துலங்குவதால், சென்னைவாசியாக நானும் இருப்பதால், இந்தக் கதையை வாசிக்கும்போதெல்லாம் எனக்குத் தெரிந்த சென்னையின் தெருக்களில் செல்லம்மாவும் பிரமநாயகம் பிள்ளையும் குடியிருந்த வீட்டை வைத்துப் பார்க்க முயல்கிறேன். பால்கார நாயுடுவின் தொழுவம் என்ற குறிப்பும் உள்ளது.
டி எச் லாரன்ஸ் எழுதிய ‘Odour of Chrysanthemums’ சிறுகதையும் புதுமைப்பித்தனின் செல்லம்மா கதையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க இயலக்கூடியது. தமிழில் ‘கிரிசாந்திமப் பூக்களின் வாடை’ என்ற பெயரில் நடேச ஜனார்த்தனன் மொழிபெயர்ப்பில் லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் நடத்திய சிலேட் இதழில் வெளியான கதை அது. நேசத்துக்குரியவனாக இருந்து குடிகாரனாகி, விபத்தில் சிக்கி சடலமாய் வீடு திரும்பியவனை சுத்தப்படுத்தி ஆடைகள் உடுத்தி அலங்கரிக்கும் நாயகி, அவன் உடலைத் தொடுவதன் வழியாக அவனுடனான அன்புக்கு உயிர்கொடுப்பாள். பிரமநாயகம் பிள்ளையும் ஜவுளிக்கடை முதலாளியிடமிருந்து கடனாய் கேட்டுப் பெற்றுவந்த செல்லம்மாவுக்குப் பிரியமான பச்சைச் சேலையை அவளைக் குளிப்பாட்டி குங்குமமும் திருநீறும் இட்டு அணிவிக்கிறார். நோய்ப்பட்டு தேசலாகிவிட்ட செல்லம்மாவின் உடல் பிரமநாயகத்துக்குப் பளு கொடுக்கவில்லை என்பது ஒரு ஆறுதல். அந்த வீட்டில் செல்லம்மா அலங்கரிக்கப்பட்டு கிடத்தப்படும் வரை யாருமே இல்லை. அங்கே துக்கமோ அன்போ இன்னும் சம்பிரதாயமாகவில்லை. வேஷ அழுகையும் அதை மறைப்பதற்கு ஊதப்படும் சங்கும் இன்னும் அங்கே தோன்றாத போதே செல்லம்மாள் கதை நிறைவடைந்துவிடுகிறது. செல்லம்மாள் கதையில் செல்லம்மாளின் மரணம் பிரமநாயகத்துக்குப் பெரிய அதிர்ச்சியையெல்லாம் கொடுக்கவில்லை. ஏனெனில் செல்லம்மாவை மரணத்தின் வாய்க்கு அளிப்பதற்கு அவர் ஏற்கெனவே தயாராகிவிட்டார். “வியாதியஸ்தனின் நாக்கு உணரும் ஒரு கைப்பும், அதற்குச் சற்று ஆழமாக ஒரு நிம்மதியும் இருந்தன.” என்றுதான் வெளிபடுகிறார். பொருள், பணம், உயிர் எல்லாம் பற்றாக்குறையாகத் திகழும் இன்மையின் வீட்டிலிருந்து கலை என்னும் உபரி, கலை என்னும் புரதம், கலை என்னும் அமிர்தத்தைக் கடைந்து காட்டிய புதுமைப்பித்தனின் அமரப் படைப்பு இது.

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக