Skip to main content

ஸ்ரீநேசனின் ‘ஆண்டன் செக்காவ்வை மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் வாசிப்பது’

 


அரிய, அபூர்வ தமிழ்க்குணம் கொண்ட கவிதைகளைப் படைத்த ஸ்ரீநேசனின் மூன்றாவது கவிதைத் தொகுப்பு ‘மூன்று பாட்டிகள்’. மொழியை வதைக்கும் போது வரும் ரத்த வாடையும் வெற்றுப்பூடகத்தின் புகைமூட்டமும் மலிந்திருக்கும் நவீன கவிதைச் சூழலில், ஒரு கவிதைத் தொகுப்புக்கு ‘மூன்று பாட்டிகள்’ என்ற தலைப்பு இருப்பதே ஆசுவாசத்தைத் தருகிறது. தன்னியல்பின் கம்பீரத்துடன் சுயமுகத்துடன் திகழும் ஸ்ரீ நேசனின் கவிதைகள் மூலிகை இலைகளை வாயில் சுவைக்கும் போது உணரும் குணமூட்டுதலைத் தருபவை.

மிக நீண்ட இடைவெளிகளில் வெளிவந்த காலத்தின் முன் ஒரு செடி, ஏரிக்கரையில் வசிப்பவன் தொகுப்புகளுக்குப் பிறகு மூன்று பாட்டிகளை வாசிக்கும் போது, ஸ்ரீ நேசன், தனது புராதனத் தன்மையைத் தக்கவைத்துக் கொண்டே இரண்டாம் பருவத்துக்குள் நுழைந்துவிட்டிருக்கிறான் என்ற முதல்பதிவு என்னுள் ஏற்பட்டது. அப்புறம் ஒரு சுயசரிதைத் தன்மை இந்த ‘மூன்று பாட்டிகள்’ கவிதைகளில் கூடியிருக்கிறது. ஏரிக்கரையில் வசிப்பவனில் தென்பட்ட ஒரு விரைப்பும், விமர்சனக் கூர்மையும் இலகுவாகி ஒரு கனிவை அடைந்திருக்கிறார் ஸ்ரீநேசன். கனிவு, வண்ணதாசன் வகையறா சேதாரங்களையும் ஸ்ரீநேசனுக்கு அளித்துள்ளது. 'ஐஸ்க்ரீம்' கவிதை ஒரு உதாரணம். சேதாரத்துக்கு கவிஞன் அஞ்சவே கூடாது.  

உரையாடல், சந்தம் இவற்றோடு தமிழ் நவீன கவிதை தவிர்த்த வெளிப்பாட்டு முறைகளையும் முயன்று வெற்றியையும் தோல்வியையும் இந்தத் தொகுதியில் அடைந்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

மூன்று பாட்டிகள் தொகுதியில் எனக்குப் பிடித்த கவிதைகளைத் தனித்தனியாக எழுதிப் பார்க்க வேண்டுமென்று திட்டமிட்ட போது, ஸ்ரீநேசனின் தனிமுத்திரையான கிராமியம் + புராணிகம் + புராதனம் தொனிக்கும் கவிதைகளைப் பற்றிப் பின்னரும், என் உலகத்துக்கு நெருக்கமான ‘ஆண்டன் செக்காவ்வை மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் வாசிப்பது’ கவிதையை முதலிலும் எழுதவேண்டுமென்று நினைத்தேன். மூன்று பாட்டிகள் தலைப்பில் எழுதப்பட்ட மூன்று சிறிய கவிதைகளில் தமிழ்ப் பாட்டிகள் மூன்று பேர் வருகிறார்கள். பெருமாத்தம்மாள், கன்னியம்மாள், ஜடசியம்மாள்  என அந்தப் பாட்டிகளின் பெயர்கள் மட்டுமே அகத்தில் அதிர்பவை. அந்தக் கவிதைகளைப் பற்றித் தனியாக எழுதவேண்டும். லா ச ராவின் அபிதா போல, நகுலனின் சுசீலா போல, ஞானக்கூத்தனின் கடைசிகாலக் கவிதைகளில் இடம்பெற்ற காதலியான ஞானாட்சரி போல இந்தப் பாட்டிகள் நிலைத்திருக்கப் போகிறவர்கள்.

ஆண்டன் செகாவ்வின் கதைகளின் இருட்டுக்குள் ஆண்டன் செகாவின் இடம் என்னவென்பதைக் கண்டுபிடித்த ஸ்ரீ நேசனின் கவிதை இது. ஆண்டன் செகாவின் கதைகளின் புரதம் இறங்கியவர்களுக்கு இந்தக் கவிதை கூடுதல் அனுபவத்தைத் தரவல்லது. ஆமாம், எப்போதும் புலப்படாமல் நம்முடன் இருக்கும் இருட்டுக்குள் சற்றே தன் சுடரை நீட்டும் அந்த மெழுகுவர்த்தியின் வினோதம்தான் ஆண்டன் செகாவ், ஸ்ரீநேசன்.

ஸ்ரீநேசனின் இந்தக் கவிதையை வாசிக்கும்போதெல்லாம் வைக்கம் முகமது பஷீரின் ‘நீல இருட்டு’ கதை ஞாபகம் வந்தது. கதைசொல்லி தனியாகக் குடியிருக்கும் வீட்டில் மின்சாரம் போய்விடும். விளக்குக்கு மண்ணெண்ணெய் கேட்க நண்பர்கள் இருக்கும் அறைக்குச் சென்று கொஞ்ச நேரம் கழித்து வீட்டுக்குத் திரும்பும் கதை சொல்லி, தனது பூட்டிய வீட்டுக்குள் நீல வெளிச்சம் படர்ந்திருப்பதைப் பார்ப்பார். அகாலத்தில் அந்த வீட்டில் தற்கொலை செய்துகொண்டு இறந்துபோய் அந்த வீட்டிலேயே சுற்றுவதாகச் சொல்லப்படும் பார்கவி என்ற இளம்பெண்ணின் ஆவி அது.

ஸ்ரீ நேசனின் கவிதையில் ஆண்டன் செகாவ், அப்படி ஒரு வெளிச்சமாகப் படர்ந்திருக்கிறார். ஒரு சிற்றூரின் அறையில் தான் ஆண்டன் செகாவ் வாசிக்கப்படுகிறார். செகாவின் மெழுகுவர்த்தி நுழையும் போது காலம், நிலத்தைக் கடந்துவிடுகிறது அந்த அறை.

வெளிச்சம் நமது உடல்கள் மீது நோய் படர்த்திவிட்டது ஸ்ரீ நேசன். செகாவின் இருட்டை நோக்கிப் போகவேண்டுமென்ற ஓர்மையை இந்தக் கவிதை கொடுக்கிறது.

ஆண்டன் செக்காவ்வை மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் வாசிப்பது

புதிய மொழிபெயர்ப்பில் ஆண்டன் செக்காவ் வந்து சேர்ந்த 
அன்றைய முன்னிரவில் 
புரட்டிய பக்கத்தில் எதிர்ப்பட்ட கதையை 
வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன் 
மின்சாரம் போனது 
மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி 
மிச்சக் கதையைப் படித்து முடித்தேன் 
அடுத்தநாள் 
இரவு உணவுக்குப் பின்பு செக்காவ் அழைத்தார் 
இரண்டு சிகரெட்டுகளைத் தொடர்ந்து புகைப்பவன்போல் 
இரண்டு கதைகளை ஒருசேர வாசித்தேன் 
இரண்டாவது கதை முடிவுறும் தருணம் 
இன்றும் மின்வெட்டால் வாசிப்பு இருண்டது 
மெழுகுவர்த்தித் துணையுடன் தொடர்ந்தேன் 
எரிந்து கொண்டிருந்த மெழுகுவர்த்தி ஒன்றை 
கதைக்குள்ளும் கண்டு 
அதன் இணை நிகழ்வை வியந்தேன் 
அந்நேரம் 
அறையில் எரிந்து கொண்டிருந்த மெழுகுவர்த்தி தீர்ந்தது 
அவ்விருளில் நூற்றாண்டைக் கடந்து 
அக்கதைக்குள் தொடர்ந்து எரியும் 
அந்த மெழுகுவர்த்தியின் வினோதத்தை 
செக்காவ் என உணர்ந்தேன் 
மூன்றாம் நாள் நள்ளிரவு 
தூங்கிக் கொண்டிருந்தவனை 
மின்விசிறி நின்று எழுப்பியது 
புதிய மெழுகுவர்த்தியில் 
புதிய கதையைத் தொடங்கினேன் 
மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் எழுதிய கதையை 
மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் வாசிக்கையில் 
செக்காவ் என் அறைக்குள் வந்து அமர்கிறார் 
அல்லது நான் அவர் அறைக்குள் சென்று அமர்கிறேன் 
இனி மின்சாரமும் மெழுகுவர்த்தியும் இல்லாமல்கூடச் 
செகாவ்வைப் படிக்கலாம் 
அவர் கதைக்குள் எரிந்து நிற்கும் மெழுகுவர்த்தி 
என்றென்றைக்கும் தீரப்போவதில்லை.     

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக