Skip to main content

ஸ்ரீநேசனின் பெருமாத்தம்மாள், கன்னியம்மாள், ஜடசியம்மாள்

 



ஸ்ரீநேசனின் ஏரிக்கரையில் வசிப்பவன் தொகுதியில் உள்ள முதல் கவிதையில் வரும் இளந்துடி கொண்ட ‘ஏரிக்கரை அம்மன்’ தான் ஸ்ரீநேசனின் புதிய இத்தொகுதியில் ‘மூன்று பாட்டிகள்’ ஆக மாறியுள்ளனர். பெருமாத்தம்மாள், கன்னியம்மாள், ஜடசியம்மாள் மூவரும் அம்மாவை ஏந்தியிருக்கிறார்கள். பண்பாட்டின் நிழலும் இருட்டும் சுரந்துகொண்டிருக்கும் அம்மைகள் அவர்கள். கன்னியம்மாள் என்ற பெயர் மட்டும் வடதமிழகத்தில் புழங்கும் பெயர். பெருமாத்தம்மாள், ஜடசியம்மாள் இருவர் பெயரும் புனைந்தவையாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்தப் பெயர்களை உச்சரிக்கும் போது ஒரு நிலம் அதிர்கிறது. இந்தப் பெயர்கள் கவிதையில் வரும் பாட்டிகளின் பெயர்கள் அல்ல. ஸ்ரீநேசன் என்ற கவி, தனது கவிதைக்குள் வந்த அம்மாள்களுக்குச் சூட்டியிருக்கும் பெயர்கள் அவை. மூன்று பேரும் பேருந்தில் வேறு வேறு சூழல்களில் பயணிப்பவர்கள்.

பாட்டி ஒன்று : பெருமாத்தம்மாள்  

படிக்கட்டோர இருக்கையில் ஒரு பாட்டி 
எதையோ தவறவிட்டதான முகபாவம் 
சுமக்க முடியாத புத்தக மூட்டையை 
யாரோ ஒரு சிறுமி 
அவள் மடியில் இறக்குகிறாள் 
என்னவொரு மிடுக்கு கிழவிக்கு இப்போது 
தானே பள்ளிக்குச் சென்று கொண்டிருப்பதைப்போல.

கல்விக்கு, புதிய அனுபவத்துக்குச் சலிக்காத, வற்றிப் போகாத ஒரு சிறுமி, முதல் பாட்டியின் கோட்டோவியம் தான் பெருமாத்தம்மாள்.

 

பாட்டி இரண்டு : கன்னியம்மாள்  

கோயில் பிரசாதமெனினும் 
நீ கொடுக்கும் சுண்டலை 
மயக்க மருந்திட்டதோ என இப்பேருந்து பயணிகள் 
ஒருவரும் பெற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் 
உன் அன்பை 
அழுகையைப்போல் அடக்கிக் கொள் பாட்டி.

 

பெருமாத்தம்மாள் என்ற சிறுமி, மாறிய ஒரு காலச்சூழலுக்குள் சூழலுக்குள் வளர வேண்டிய துயரத்தில் கன்னியம்மாளாகத் தென்படுகிறாள். பரஸ்பரம் சந்தேகங்கள் தொடங்கிவிட்ட ஒரு பருவத்துக்குள் பயணிக்கும் அந்தப் பேருந்துக்குள் கன்னியம்மாள் அன்பை அழுகையைப் போல அடக்கிக் கொண்டு தான் வளரவேண்டும். கன்னிமையே, கன்னியம்மாளே நீ அன்பை அடக்கிக் கொள்.

மூன்றாவது பாட்டியான ஜடசியம்மாள் வளர்ந்துவிட்டவள்; வலுவானவள்; இந்தப் பூநிலத்தில் வாழ்வதற்கான அத்தனை சூட்சுமங்களும் தன்னைப் புணர அனுமதித்தவள். அவள் முதல் கவிதையில் வரும் சிறுமி அல்ல; கன்னியாய் அன்பை யாருக்கும் தரமுடியாமல் பயணத்தில் மிதப்பவள் அல்ல; ஜடசியம்மாள், தனக்கு வேண்டியதை அவள் நிலத்திலிருந்து மட்டுமல்ல, பேருந்திலிருந்தும் எடுத்துக் கொண்டு தரையில் இறங்கி நடந்து செல்பவள். துரியோதனன் படுகளம் சடங்கு நிகழ்ச்சியில் மண்ணுக்கு உரமாக மாறும் துரியோதனன் வீழ்ந்து கிடக்கும் தெரு வழியாகப் போகிறாள் ஜடசியம்மாள். கவிதைக்குள் வந்த அபூர்வம் இவள்.

பாட்டி மூன்று : ஜடசியம்மாள்  

பச்சை வேர்க்கடலை 
கிடைக்காத பருவத்தில் ஒரு மரக்கால் பைநிறைய 
மாமியார் பெருமையோடு கொடுத்தனுப்பியதை 
அம்மாவுக்குக் கொண்டு செல்வேன் 
விடிகாலை உறக்கத்தைப் பயன்படுத்தி 
ஒரு கிழவி தன்னுடையதைப் போல் 
என்னுடைய பையோடு இறங்கிச் செல்கிறாள் 
தூக்கக் கலக்கத்தில் கவனித்துவிட்ட நான் 
பதற்றமடைந்து விட்டேன் 
யாரும் பாட்டியைப் பிடித்துவிடக்கூடாது 
யாரும் அவமானப் 
படுத்திவிடக்கூடாது.

ஜடசியம்மாளின் பின்புறம் பேருந்தை விட்டு தரையில் இறங்கிச் செல்கிறது. இன்னும் எந்த ஊரும் விடியத் தொடங்கவில்லை. ஜடசியம்மாளுக்குப் பொழுதும் கவிஞனைப் போலவே உடன் ஒத்துழைக்கிறது.    

Comments

Ranjani basu said…
கவிஞருக்கு கிடைக்கும் ஆகப் பெரிய சன்மானம் தன் கவிதையை மற்றொரு கவிஞர் மனமாரப் பாராட்டுவது தான்.ஶ்ரீநேசனுக்கு கிடைத்த பெரும் பரிசு

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக