Skip to main content

பிராணிகளின் உயரத்திலிருந்து



பிராணிகளின் உயரத்துக்குத் திரும்பும்
என் சிறுவயதுக் கனவை நான் நெருங்கி விட்டேன்
அந்த நிறைவையும் நிம்மதியையும்
வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு இன்று அடைந்தேன்
வீடு திரும்பியதின் கண்களால் உலகத்தைத் தொடுகிறேன்
அதுதான் எனது கனவென்றும் எனக்கு இதுவரை தெளிவாகத் தெரியாது
எனக்கு அதைச் சொல்வதற்குத் தெரிந்துவிட்டது
அதை உங்களுக்கு உடனடியாகச் சொல்லத் தொடங்கிவிட்டேன்.

எனது பிரவுனியின் குரைப்பில்
கோடி குணவடிவங்களை உணர்ந்தபோது
அதில் ஒன்றுகூட என்னைப் பிரதிபலிக்காத சோகத்தில்
துவங்கியது
அகவல் பிளிறல் கூவல்களின்
பேதக்காட்டுக்குள்
எனது நுழைவு.

நானும் நீங்களும் அல்லாத உயிர்கள்
நம்மைவிடச்
சற்றே குள்ளமாகவோ
சற்றே உயரமாகவோ
இருக்கின்றனர்
அதனால்
நாம்
முகராததை கேட்காததை காணாததைக்
அவர்கள் கேட்கிறார்கள்
அவர்களும் நேசிக்கிறார்கள்
ஆனால் அவர்கள் கையில் ரோஜாவோ பரிசுகளோ வைர மணி ஆரங்களோ
மினுமினுக்கும் அன்போ நமது மொழியோ இல்லை
மேல்கோட்டுகள்
பட்டுச் சேலைகள்
வடிவமைக்கப்பட்ட முகக்கவசங்களை
தருவிக்கப்பட்டு அணிவதில்லை
ரத்து செய்யக்கோரி
கூடுதல் பணிசெய்யும் நீதிமன்றங்களிலும்
அவர்கள் குவிவதில்லை

அவர்களும் நேசிக்கிறார்கள்
யுத்தங்களின் போது விளையாட்டையும்
புணர்ச்சியின் போது மரணத்தையும்
சலிக்கும்போது விடுதலையையும்
எமக்கு
ஞாபகப்படுத்துகிறார்கள்

புலரும் காலைகளில் ஆள்நடமாட்டம் தொடங்காத
வீதிகள் வழியாக வானங்களிலிருந்து
அவர்கள்
தங்கள் உயரத்திலிருந்துதான் இறங்குகின்றனர்
எமது வீடுகளை நோக்கி
எம்மை நோக்கி வருகின்றனர்


நாம் பராமரிக்கும் விரிசலுற்ற கோட்டைகளை
பழுதான பூட்டுகளை
நீரற்றுத் தூர்ந்து போன அகழிகளை
இரண்டுக்குக் குறைந்த
இரண்டுக்குச் சற்றே அதிகமான கால்களால்
அவர்கள் முற்றுகையிடுகிறார்கள்
எமது வீடுகளில் வீடு அல்லாத ஒன்றை நோக்கி
எமது மனிதர்களில் மனிதர் அல்லாத ஒன்றைக் கண்டு
எமது அன்பில் அன்பு அல்லாத ஒன்றைக் கருதி
அவர்கள் நெடுங்காலமாக
தமது உயரங்களிலிருந்து
தான்
இறைஞ்சிக் குரைத்துக் குழைகிறார்கள்
நம்மை நிமிர்ந்து நிற்கச் செய்த இரண்டு கால்களால்
நமது உயரத்திலிருந்து
மிகத் திட்டமாக
மிகத் தவறாக
அவர்களை நாம் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கினோம்.

(நேசத்துக்குரிய வே. நி. சூர்யாவுக்கு)

Comments

shabda said…
அன்பாக உணர்கிறேன்

Popular posts from this blog

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்