Skip to main content

பிராணிகளின் உயரத்திலிருந்து



பிராணிகளின் உயரத்துக்குத் திரும்பும்
என் சிறுவயதுக் கனவை நான் நெருங்கி விட்டேன்
அந்த நிறைவையும் நிம்மதியையும்
வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு இன்று அடைந்தேன்
வீடு திரும்பியதின் கண்களால் உலகத்தைத் தொடுகிறேன்
அதுதான் எனது கனவென்றும் எனக்கு இதுவரை தெளிவாகத் தெரியாது
எனக்கு அதைச் சொல்வதற்குத் தெரிந்துவிட்டது
அதை உங்களுக்கு உடனடியாகச் சொல்லத் தொடங்கிவிட்டேன்.

எனது பிரவுனியின் குரைப்பில்
கோடி குணவடிவங்களை உணர்ந்தபோது
அதில் ஒன்றுகூட என்னைப் பிரதிபலிக்காத சோகத்தில்
துவங்கியது
அகவல் பிளிறல் கூவல்களின்
பேதக்காட்டுக்குள்
எனது நுழைவு.

நானும் நீங்களும் அல்லாத உயிர்கள்
நம்மைவிடச்
சற்றே குள்ளமாகவோ
சற்றே உயரமாகவோ
இருக்கின்றனர்
அதனால்
நாம்
முகராததை கேட்காததை காணாததைக்
அவர்கள் கேட்கிறார்கள்
அவர்களும் நேசிக்கிறார்கள்
ஆனால் அவர்கள் கையில் ரோஜாவோ பரிசுகளோ வைர மணி ஆரங்களோ
மினுமினுக்கும் அன்போ நமது மொழியோ இல்லை
மேல்கோட்டுகள்
பட்டுச் சேலைகள்
வடிவமைக்கப்பட்ட முகக்கவசங்களை
தருவிக்கப்பட்டு அணிவதில்லை
ரத்து செய்யக்கோரி
கூடுதல் பணிசெய்யும் நீதிமன்றங்களிலும்
அவர்கள் குவிவதில்லை

அவர்களும் நேசிக்கிறார்கள்
யுத்தங்களின் போது விளையாட்டையும்
புணர்ச்சியின் போது மரணத்தையும்
சலிக்கும்போது விடுதலையையும்
எமக்கு
ஞாபகப்படுத்துகிறார்கள்

புலரும் காலைகளில் ஆள்நடமாட்டம் தொடங்காத
வீதிகள் வழியாக வானங்களிலிருந்து
அவர்கள்
தங்கள் உயரத்திலிருந்துதான் இறங்குகின்றனர்
எமது வீடுகளை நோக்கி
எம்மை நோக்கி வருகின்றனர்


நாம் பராமரிக்கும் விரிசலுற்ற கோட்டைகளை
பழுதான பூட்டுகளை
நீரற்றுத் தூர்ந்து போன அகழிகளை
இரண்டுக்குக் குறைந்த
இரண்டுக்குச் சற்றே அதிகமான கால்களால்
அவர்கள் முற்றுகையிடுகிறார்கள்
எமது வீடுகளில் வீடு அல்லாத ஒன்றை நோக்கி
எமது மனிதர்களில் மனிதர் அல்லாத ஒன்றைக் கண்டு
எமது அன்பில் அன்பு அல்லாத ஒன்றைக் கருதி
அவர்கள் நெடுங்காலமாக
தமது உயரங்களிலிருந்து
தான்
இறைஞ்சிக் குரைத்துக் குழைகிறார்கள்
நம்மை நிமிர்ந்து நிற்கச் செய்த இரண்டு கால்களால்
நமது உயரத்திலிருந்து
மிகத் திட்டமாக
மிகத் தவறாக
அவர்களை நாம் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கினோம்.

(நேசத்துக்குரிய வே. நி. சூர்யாவுக்கு)

Comments

shabda said…
அன்பாக உணர்கிறேன்

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது.

புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில்.
அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து
துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார்.

துறவியின் முன்னால் தாழ…

ஹாருகி முராகமி - என் தந்தையின் நினைவுகள்

ஒருபூனையைதொலைத்தல்!


தமிழில்: ஷங்கர்ராமசுப்ரமணியன் எனது தந்தை குறித்து எனக்கு நிறைய நினைவுகள் இருக்கவே செய்கின்றன. நான் பிறந்ததிலிருந்து பதினெட்டு வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் வரை அத்தனை பெரிதாக இல்லாத வீட்டில் ஒரே கூரையின் கீழ் வாழ்ந்துவந்ததை வைத்துப் பார்த்தால் அது இயற்கையானதே. பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் உள்ளதைப் போன்றே, எனது தந்தை குறித்த எனது நினைவுகள் சில மகிழ்ச்சியானவையாகவும், சில அப்படிச் சொல்ல முடியாததாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் என் மனத்தில் திட்டவட்டமாக உள்ள நினைவுகள் இந்த இரண்டு பிரிவையும் சேராதவை; சாதாரண நிகழ்ச்சிகள் தொடர்பான நினைவுகள்.

உதாரணத்துக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி:

நாங்கள் சுகுகவாவில்( நிஷினோமியா நகரத்தின் ஒரு பகுதி, ஹியோகோ உள்ளாட்சி மாநிலம்) வாழ்ந்துவந்த போது, ஒரு பூனையைத் தொலைப்பதற்காக ஒரு நாள் கடற்கரைக்குப் போனோம். அது குட்டி அல்ல; வயதான பெண் பூனை. கொண்டு போய் விடுவதற்கான காரணத்தை என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை. நாங்கள் வாழ்ந்துவந்த வீடு தோட்டத்துடன் கூடிய, ஒரு பூனைக்குத் தாராளமாக இடமுள்ள தனி வீடுதான். தெருவிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்ததாக இருக்கலாம்; …

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை

உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை.
ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன்.
எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார்.
000
ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆனால், கவிதை என்றால் என்னவ…