Skip to main content

சிகரெட்டைத் திருடிய இன்னொரு எருமைமாடு


நாட்டார் வழக்காற்றியல் அறிஞர், இலக்கிய நுண்ணுணர்வும் தெளிவும் கொண்ட தமிழின் அரிதான கோட்பாட்டு விமர்சகர், சிறுகதை எழுத்தாளர் என்ற பல அடையாளங்களை கொண்ட எம். டி. முத்துக்குமாரசாமி, தனது வலைப்பூவில் திடீரென்று கவிதைகளை எழுதத் தொடங்கிய காலத்தில் (2011, 2012 ஆண்டுகளாக இருக்கலாம்) அவரிடம் விடுபட்டிருந்த தொடர்பை மீண்டும் புதுப்பித்துக் கொண்டேன்.  அவர் தனது வலைப்பூவில் தொடர்ந்து எழுதிய கவிதைகளைத் தொடர்ந்து படித்து உற்சாகமாக அவருக்கு உடனுக்குடன் தொலைபேசியில் வினையாற்றிக் கொண்டே இருந்தேன். அந்தக் கவிதைகள் எனது கவிதைப் புலனைப் புதுப்பித்த நாட்கள் அவை.

‘நீர் அளைதல்’ என்று அது பின்னர் நற்றிணை பதிப்பகத்திலிருந்து தொகுப்பாகவும் வெளிவந்தது. மினிமலிஸ்ட் கவிதை என்னும் வடிவம் குறித்த ஆழமான பிரக்ஞையுடன் எம். டி. எம்-மின் கேலி, பரந்த வாசிப்பறிவு, உணர்வு உச்சங்கள், திருநெல்வேலி பண்பாடு சார்ந்த தனியானதும், பொதுவானதுமான நினைவுக் குறிப்புகள் விளையாட்டுத் தன்மையோடு அநாயசமாக வெளிப்பட்ட கவிதைகள் அவை; தமிழ் மரபு மற்றும் பண்பாட்டுக் கூறுகளும் வெளிப்படும் எழுத்து மொழியும், பேச்சு மொழியும் இசைமையோடு கலக்கும் கவிதைகள் இவை.
 
இந்தச் சமயத்தில் தான், நான் பணியாற்றிய தி சன்டே இந்தியன் இதழுக்காக ஒரு நேர்காணலையும் எம் டி எம்மிடம் செய்தேன். அதில் மினிமலிஸ்ட் கவிதைக்கு தான் கருதிய லட்சணங்கள் சிலவற்றை என்னிடம் பகிர்ந்தார். துணுக்குத் தன்மை, சில்லிட வைக்கும் உணர்வு, மொழியில் ஏற்கெனவே உள்ள பனுவல்கள் தொடர்பான நினைவுகளை எழுப்பக்கூடிய சாத்தியங்கள் என அவர் சொன்ன மினிமலிஸ்ட் கவிதையின் குணங்கள் என் கவிதையிலும் பதிந்த காலம் அது. பை நாகப்பாயை சுருட்டிக் கொள் என்ற ஒரு வாக்கியத்தை நவீன கவிதையில் எழுதும்போது, திருமழிசையாழ்வார், பெருமாளை அதட்டிய ஞாபகத்தை எப்படி ஏற்படுத்த முடிகிறது என்று என்னிடம் அப்போது விளக்கினார்.  முறையான கல்லூரிக் கல்வி பெற்றிடாத எனக்கு சில தருணங்களில், என் படைப்பை, பார்வைகளைத் தூண்டும் தாக்கம் செலுத்தும், மொழி சார்ந்த தனி உலகத்தின் தீராத சுவையை உணரச் செய்யும் ஆசிரியராக எம் டி எம் இருந்திருக்கிறார்.



‘நீர் அளைதல்’ கவிதைத் தொகுப்பு கவனிக்கப்பட வேண்டிய அளவு கவனிக்கப்படவில்லை. ஒரு அறிஞர், கவிதைகளும் எழுதாமலா இருப்பார் என்பதுபோல நமது சூழல், ‘நீர் அளைதல்’ தொகுப்பையும் வழக்கம்போலக் கடந்துவிட்டது. நானும் ஆறு, ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதானே இதுகுறித்து எழுதுகிறேன். கவிஞர் விக்கிரமாதித்யன் மட்டும் எழுதியதாக ஞாபகம்.
‘நீர் அளைதல்’ தொகுதியில் உள்ள ‘அப்பாவின் எருமைமாடு’ கவிதையில் சொல்லப்படும் அனுபவத்தோடு தொடர்புடைய அனுபவம் என்பதால் இந்தக் கவிதை எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானது. முதலில் அந்தக் கவிதையைப் பகிர்கிறேன்.

அப்பாவின் எருமைமாடு

ஊர் நிறைந்திருக்கும் எருமைமாடுகளில்
தன் சிகரெட்டைத் திருடிய
மாடு எதுவென்று 
அப்பா அறிவார்

அப்பாவின் அந்த ஒரு மாட்டிற்குத்தான்
அப்பாவிற்கு இரு முறை
இதயம் நின்று மீண்டதும் தெரியும்
அப்பா புகைக்கக்கூடாதென்றும் தெரியும்

ஒடுங்கிய மார்ப்புக்கூடோடு
 பரபரக்கும் கைகளோடு
அப்பா சிகரெட்டைத் தேடும்போது
மாடு சிலசமயம்
திருடிய சிகரெட்டை நீட்டும்
பற்ற வைத்தும் கொடுக்கும்
அப்பாவின் சிரிக்கும் கண்களை
பேதமையோடு பார்த்து நிற்கும்

ஏன் என் சிகரெட்டைத் திருடினாயென
அப்பாவும் கேட்டதில்லை
எருமைமாடு சிகரெட் பிடிக்காதென்று
எல்லாருக்கும் தெரியும்தானே
ஆனாலும் அப்பா ஊரறியச் சொல்வார்
என் எருமை புகைக்காதென

உண்மையிலேயே எருமை புகைத்த தினத்தன்று
அப்பா எழுந்திருக்கவேயில்லை
அந்த சிகரெட் திருடியதில்லைதானே

நாம் புழக்கத்தில் வீடுகளில் பேசிக்கொள்வதைப் போன்ற தொனியில் சரளமாக எழுதப்பட்டது. கவிதைகளில் அதிகம் பேசவேபடாத அப்பா-மகனின் அன்பும் ஆத்மார்த்தமும் தெரியும் கவிதை இது.

இந்தக் கவிதையின் இறுதியில், அப்பா இறந்து போன அன்று அவரது சிகரெட்டை, மகன் எருமை புகைக்கிறது. அதுவரை சிகரெட்டே புகைத்திராத எருமை அது.

அதுதொடர்பில் தான், என்னுடைய அனுபவம் இந்தக் கவிதையுடன் சேர்கிறது.

எனக்கு நேரடியாக எம். டி. எம்-மின் தந்தையைத் தெரியும். ஒத்த வயது நண்பர்களைப் போல சகபாவமும் அதேநேரத்தில் பிரியமும் மரியாதையும் கொண்ட அபூர்வமான தந்தை - மகன் உறவு அவர்கள் பேணியது. பிரம்மபுத்ரா நதி ஓடும் பகுதியில் இருந்து வந்த எம். டி. எம்-மின் மனைவியின் கரங்களில் திருநெல்வேலி சமையல் ருசி இன்று பரிமளிப்பதற்குக் காரணம் எம். டி. எம்-மின் தந்தை, தனது மருமகளுக்கு அன்புடன் பரிமாற்றியதுதான்.

2004 அல்லது 2005 ஆக இருக்கலாம். எம். டி. எம். மின் தந்தை இறந்த போது, நான் அவரது நிறுவனத்தில் ஆய்வு உதவியாளராக வேலைபார்த்து வந்தேன். நானும் வேளச்சேரி வாசி என்பதால், அவரது தந்தை இறந்த தகவல் கிடைத்தவுடன் அவர் வீட்டுக்கு உடனேயே போய்விட்டேன். உறவினர்கள், நண்பர்கள் மெதுவாக வரத்தொடங்கினார்கள். இரவு பத்து மணிக்கு மேல் ஆகிவிட, அப்போது சிகரெட் பழக்கம் இருந்த எனக்கு சிகரெட் தாகம் எடுத்தது. எம். டி. எம்-மின் தந்தையாரின் சடலம் இருந்த ஹாலில் நாங்கள் உட்கார்ந்திருந்த சோபாவின் முன்னர் இருந்த டீபாயில் கோல்ட் ப்ளேக் சிகரெட் பாக்கெட் இருந்ததைப் பார்த்தேன். எம். டி. எம் தந்தை குடிக்கும் பிராண்ட் அதுவென்று அலுவலக நிர்வாகி சிவா சொன்னார். அதனால் என்ன என்பதுபோல, சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்துக் கொண்டு போய், தயக்கம் எதுவுமின்றி பற்றவைத்து குடியிருப்பின் கீழே நின்று புகைத்துவிட்டு திரும்ப பாக்கெட்டைக் கொண்டு வந்து டீபாயில் வைத்தேன்.

சிகரெட் குடித்து முடித்தவுடன் தான் நெஞ்சு லேசாக கனப்பது போல இருந்தது. சிகரெட்டின் சுவை துவர்க்கத் தொடங்கியது. கொஞ்சம் கிறுகிறுப்பு. பற்றவைத்துக் குடித்தது இறந்த மனிதரின் சிகரெட் என்று. உறங்கியது போல ஐஸ்பெட்டிக்குள் இருக்கும் எம்டிஎம்மின் அப்பாவைப் பார்த்தேன். அரைமணி நேரத்தில் அனைவரும் ஒவ்வொருவராக வீடுதிரும்பத் தலைப்பட்டோம்.

நான் வண்டியை எடுத்து முடுக்கி தண்டீஸ்வரம் மார்க்கெட்டைக் கடந்தேன். ரவி தெருவுக்குள் நுழையும்போதுதான், ஒரு கருப்பு நாய் எனது வண்டியை நோக்கி பாய்ந்து பாய்ந்து சைலன்சரைக் குறிவைத்து வரத்தொடங்கியது. அதற்கு சற்று அருகே எனது கால் உள்ளது. எனக்குக் குலைநடுங்கியது. சிகரெட்டைத் திருடிய குற்றம் வீட்டுக்குள் வரும்வரை துரத்தியது. கேட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு மாடியில் உள்ள என் வீட்டின் கதவைத் தட்டி மனைவி கதவைத் திறந்த பிறகுதான் ஆசுவாசம் ஆனேன்.

எம். டி. முத்துக்குமாரசாமி, இந்தக் கவிதையை சில ஆண்டுகள் கழித்து எழுதி இதை வெளியிட்ட போது, எனக்கு இந்தக் கவிதை ஆச்சரியத்தை அளித்தது. இப்போது இந்தக் கவிதை படிக்கும்போதும் இறந்த அந்தத் தந்தையின் சிகரெட்டைத் திருடிய இன்னொரு எருமை நான் என்று சொல்லவேண்டும் போலத் தோன்றுகிறது.

இல்லாத ஒருவரின் பொருளை எடுப்பது திருட்டில்லை என்று எம். டி. எம்முக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.   

Comments

anban said…
அருமையான உருக்கமான பதிவு

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக