Skip to main content

சபரியின் பாசுபதாஸ்திரம்


தெருவில் அதிகம் தென்படும் அந்த நாய்க்கு வீடு உண்டு வளர்ப்பவர்களும் உண்டு சிகப்பு கழுத்துப்பட்டை போட்டிருக்கும் அந்த நாய்க்கு நான் ரௌடி நாய் என்று பெயரிட்டிருக்கிறேன். எனது பிரௌனி, ஒரு நாள் விளையாட்டாக திறந்திருந்த வீட்டுக் கேட்டைத் தாண்டி சுதந்திரம் தேடிப் போனபோது, தாக்கப்பட்டு பின்னங்கால் தொடையைக் கிழித்த போது எனக்கு இந்த நாய் அறிமுகமானது. எங்கள் வீட்டுக்கு அருகே இருக்கும் தெருநாய்களையும் வயதான வீட்டுப் பணியாளர் பெண்களையும் தொடர்ந்து காயப்படுத்துவதால் அந்தப் பெயருக்கு அது நியாயம் செய்கிறது என்றே நீதீபதிகளாகிய உங்களிடமும் சொல்லக் கடமைப்பட்டுள்ளேன். எப்போதும் தந்திரத்தோடு அலையும் ஓநாயின் சூட்சுமக் கண்களோடு. அரிதாக உணவு கிடைத்து, நான்கு தெருநாய்கள் சேர்ந்துண்ணும் போது அதற்குப் பொறுக்காது. நடுவில் புகுந்து ஒரு நாயைத் தனியாகத் தள்ளி மூலையில் ஒதுக்கித் தாக்கிவிடும். 

நேற்று காலை ரௌடி நாயை நேருக்கு நேராக ஒரு கை பார்ப்பதென்று முடிவெடுத்தேன். எனது பிரௌனியின் காயம் ஆறி மூன்று மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. அப்போதுதான் தெரிந்தது, எனக்குக் குறிபார்த்து கல்லெறியத் தெரியவில்லை.  கல்லுக்கு என் கைகளிலிருந்து கொடுக்க வேண்டிய விசையையும் கொடுக்க முடியவில்லை. நான் சின்ன வயதில் சரியாக இத்திறனைப் பழகியிருக்கவில்லை. ஆனால் ஐந்து தெருக்கள் வரை துரத்தி ரௌடி நாய்க்கு அச்சத்தைக் காண்பித்து விட்டேன் அன்று காலையில். மாலையில் இளம் நண்பரும் கவியுமான சபரி வீட்டுக்கு வந்தார். ரௌடி நாயின் கதையைப் புதிதாக அவரிடம் சொன்னேன். ரௌடி நாயை நான் பழிவாங்குவதற்கான நியாயத்தைச் சபரியும் ஒத்துக் கொண்டார்.

உங்களுக்கு குறிபார்த்துக் கல்லெறியத் தெரியுமாவென்று கேட்டேன். அவர் தான் விற்பன்னர் என்பதாகத் தலையை ஆட்டி எறிவேன் என்றார். நான் கருங்கற்களைப் பொறுக்கிக் கொண்டேன். சபரி துணையிருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையில் திரும்ப அந்தத் தெருவுக்குள் நுழைந்தோம். எங்களைப் பார்த்ததும் ரௌடி நாய் வழக்கம் போல இடைவெளி விட்டு நழுவத் தொடங்கியது. சபரி கையில் கற்களை எடுக்கவேயில்லை. விற்பன்னன், கடைசியில் தான் செயல்படுவான் என்று எனது நம்பிக்கை கூடியது. இரண்டு தெருக்கள் கடந்தோம். இப்படியே நாம் விரட்டிச் சென்றாலே நல்ல நடைப்பயிற்சி என்று சபரி சொல்லிச் சிரித்தார். ஆனால், நாயைத் துரத்தும் இரண்டு தெருத் திருப்பங்களில் நாங்கள் ஒரே குறியை ஒரே லட்சியத்தைத் துரத்தும் சிறுவர்களாகி விட்டோம். செர்ஜியோ லியோன் இயக்கிய புகழ்பெற்ற கவ்பாய் படத்தின் இசை ஒன்றை சபரிநாதன் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார்.  நாயின் மீது வன்மம் குறைந்து அதனைத் தொடர்வது சுவாரசியமானது. சபரி கையில் கல்லை எடுக்கவேயில்லை. எங்களுக்கும் ரௌடி நாய்க்கும் இடைவெளி குறையும்போது மட்டுமே சபரியின் கை தரையைத் தொடும்; அது அந்த ரௌடி நாய்க்கு பாசுபதாஸ்திரம் தான். T போலப் பிரியும் இரண்டு தெருக்களின் முனையில் பகலில் சென்றது போலவே வலதுபுறம் சென்றது ரௌடி நாய். அது கருந்துளை தெருபோல. பகலிலும் அங்கே போனபின்னர் மறைந்துவிட்டது. சபரியுடன் நானும் நுழைந்தேன். மறைவேயற்ற அந்தத் தெருவில் ரௌடியைக் காணவேயில்லை. வன்மம், நாய் இரண்டையும் மறந்துவிட்டோம் சபரியும் நானும். ஒரு கருப்பு நாய் எதிரே வந்தது. அது மாறுவேடம் போட்ட ரௌடி நாய் அல்ல. சபரி, கழுகுமலையில் நாயைக் கல்லெடுத்து நங்கென்று எறிந்து தாக்கும் சித்திரம் என்னிடம் அப்படியே இருக்கிறது. சபரி, குனிந்து கல்லை எடுக்கவில்லையே தவிர, அது பாசுபதாஸ்திரம் என்பதில் எனக்கு எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை.

Comments

Popular posts from this blog

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்