Skip to main content

சபரியின் பாசுபதாஸ்திரம்


தெருவில் அதிகம் தென்படும் அந்த நாய்க்கு வீடு உண்டு வளர்ப்பவர்களும் உண்டு சிகப்பு கழுத்துப்பட்டை போட்டிருக்கும் அந்த நாய்க்கு நான் ரௌடி நாய் என்று பெயரிட்டிருக்கிறேன். எனது பிரௌனி, ஒரு நாள் விளையாட்டாக திறந்திருந்த வீட்டுக் கேட்டைத் தாண்டி சுதந்திரம் தேடிப் போனபோது, தாக்கப்பட்டு பின்னங்கால் தொடையைக் கிழித்த போது எனக்கு இந்த நாய் அறிமுகமானது. எங்கள் வீட்டுக்கு அருகே இருக்கும் தெருநாய்களையும் வயதான வீட்டுப் பணியாளர் பெண்களையும் தொடர்ந்து காயப்படுத்துவதால் அந்தப் பெயருக்கு அது நியாயம் செய்கிறது என்றே நீதீபதிகளாகிய உங்களிடமும் சொல்லக் கடமைப்பட்டுள்ளேன். எப்போதும் தந்திரத்தோடு அலையும் ஓநாயின் சூட்சுமக் கண்களோடு. அரிதாக உணவு கிடைத்து, நான்கு தெருநாய்கள் சேர்ந்துண்ணும் போது அதற்குப் பொறுக்காது. நடுவில் புகுந்து ஒரு நாயைத் தனியாகத் தள்ளி மூலையில் ஒதுக்கித் தாக்கிவிடும். 

நேற்று காலை ரௌடி நாயை நேருக்கு நேராக ஒரு கை பார்ப்பதென்று முடிவெடுத்தேன். எனது பிரௌனியின் காயம் ஆறி மூன்று மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. அப்போதுதான் தெரிந்தது, எனக்குக் குறிபார்த்து கல்லெறியத் தெரியவில்லை.  கல்லுக்கு என் கைகளிலிருந்து கொடுக்க வேண்டிய விசையையும் கொடுக்க முடியவில்லை. நான் சின்ன வயதில் சரியாக இத்திறனைப் பழகியிருக்கவில்லை. ஆனால் ஐந்து தெருக்கள் வரை துரத்தி ரௌடி நாய்க்கு அச்சத்தைக் காண்பித்து விட்டேன் அன்று காலையில். மாலையில் இளம் நண்பரும் கவியுமான சபரி வீட்டுக்கு வந்தார். ரௌடி நாயின் கதையைப் புதிதாக அவரிடம் சொன்னேன். ரௌடி நாயை நான் பழிவாங்குவதற்கான நியாயத்தைச் சபரியும் ஒத்துக் கொண்டார்.

உங்களுக்கு குறிபார்த்துக் கல்லெறியத் தெரியுமாவென்று கேட்டேன். அவர் தான் விற்பன்னர் என்பதாகத் தலையை ஆட்டி எறிவேன் என்றார். நான் கருங்கற்களைப் பொறுக்கிக் கொண்டேன். சபரி துணையிருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையில் திரும்ப அந்தத் தெருவுக்குள் நுழைந்தோம். எங்களைப் பார்த்ததும் ரௌடி நாய் வழக்கம் போல இடைவெளி விட்டு நழுவத் தொடங்கியது. சபரி கையில் கற்களை எடுக்கவேயில்லை. விற்பன்னன், கடைசியில் தான் செயல்படுவான் என்று எனது நம்பிக்கை கூடியது. இரண்டு தெருக்கள் கடந்தோம். இப்படியே நாம் விரட்டிச் சென்றாலே நல்ல நடைப்பயிற்சி என்று சபரி சொல்லிச் சிரித்தார். ஆனால், நாயைத் துரத்தும் இரண்டு தெருத் திருப்பங்களில் நாங்கள் ஒரே குறியை ஒரே லட்சியத்தைத் துரத்தும் சிறுவர்களாகி விட்டோம். செர்ஜியோ லியோன் இயக்கிய புகழ்பெற்ற கவ்பாய் படத்தின் இசை ஒன்றை சபரிநாதன் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார்.  நாயின் மீது வன்மம் குறைந்து அதனைத் தொடர்வது சுவாரசியமானது. சபரி கையில் கல்லை எடுக்கவேயில்லை. எங்களுக்கும் ரௌடி நாய்க்கும் இடைவெளி குறையும்போது மட்டுமே சபரியின் கை தரையைத் தொடும்; அது அந்த ரௌடி நாய்க்கு பாசுபதாஸ்திரம் தான். T போலப் பிரியும் இரண்டு தெருக்களின் முனையில் பகலில் சென்றது போலவே வலதுபுறம் சென்றது ரௌடி நாய். அது கருந்துளை தெருபோல. பகலிலும் அங்கே போனபின்னர் மறைந்துவிட்டது. சபரியுடன் நானும் நுழைந்தேன். மறைவேயற்ற அந்தத் தெருவில் ரௌடியைக் காணவேயில்லை. வன்மம், நாய் இரண்டையும் மறந்துவிட்டோம் சபரியும் நானும். ஒரு கருப்பு நாய் எதிரே வந்தது. அது மாறுவேடம் போட்ட ரௌடி நாய் அல்ல. சபரி, கழுகுமலையில் நாயைக் கல்லெடுத்து நங்கென்று எறிந்து தாக்கும் சித்திரம் என்னிடம் அப்படியே இருக்கிறது. சபரி, குனிந்து கல்லை எடுக்கவில்லையே தவிர, அது பாசுபதாஸ்திரம் என்பதில் எனக்கு எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை.

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக