Skip to main content

தைலசீன் என்னும் டாஸ்மானிய வேங்கை



டாஸ்மானிய வேங்கை என்று பொதுவாக அழைக்கப்படும்

 தைலசீன் 

 எலி பூனை நாய் புலி எனப் பல உருத்தோற்றங்களை

நம்மிடம் எழுப்பும் முயக்க உடலைக் கொண்டிருப்பதாலும்

அருகிப் போயிருக்கலாம்

கங்காரு போலக் குட்டியை

பையில் சுமக்கும் பாலூட்டி

முதுகின் கீழ்பகுதியில் தொடங்கும் புலியின் வரிகளைக் கொண்ட

இந்தப் புலி 

புலியைக் கொண்டிருக்காமல்

கழுதைப் புலியையே வடிவில் கொண்டிருக்கிறது 

டாஸ்மானிய வேங்கை என்று அழைக்கப்படும் 

தைலசீன்

மிகுந்த கூச்ச சுபாவம் கொண்டது

அதனால் மனிதர்களோடு இணைந்து 

வளர்ப்பு மிருகமாகவும் ஆகவில்லை

தைலசீன் இரவாடி

சில சமயங்களில் கங்காருக்களைப் போல

இரண்டு கால்களில்

தாவும் 

வேகமாக ஓடவேண்டிய நேரங்களில்

ஒத்துழைக்காத விறைப்பான உடல் என்பதாலேயே

குடியேறிய மக்களுக்கு எளிதான வேட்டைக்குரிய மிருகமானது

தைலசீன்

குகை மனிதர்களும் சாப்பிட்ட தடையங்கள்

பாறை ஓவியங்களில் தென்படுகின்றன

பலவீனமான தாடைகளைக் கொண்டதாக இருந்ததால்

குட்டிக் கங்காருகள் தீக்கோழிக் குஞ்சுகள் அணில் எலிகளே 

இதற்கு இரவுகளில் இரையாகுமாம்

ஆஸ்திரேலிய நிலப்பகுதிகளிலும் டாஸ்மானியாவிலும்

ஆங்காங்கே தென்படுவதாகக் கூறப்பட்டாலும்

தைலசீன்கள் அதிகம் உயிர்தரித்திருப்பதற்கான

வாய்ப்புகள் இல்லையென்றே கூறப்படுகிறது

நான் நேற்று பார்த்த ‘தி ஹன்டர்’ திரைப்படத்தின்

கடைசிக் காட்சியில் 

தன் குகையில் காத்திருக்கும்

வேட்டையாடியை 

ஓர் எட்டு வந்து பார்த்துவிட்டு

எந்தப் புகாரும் இல்லாமல்

பனிபூத்த குற்றுச்செடிகளிடையே

மெதுவாக நடந்து செல்கிறது தைலசீன்

துப்பாக்கியைத் தன்னை நோக்கி நீட்டும்

வேட்டைக்கார நாயகனைப் பார்த்து

அந்தக் கடைசி தைலசீன்

வேங்கை என்ற பெயரையும்

நீடித்திருந்த 12 மில்லியன் ஆண்டுகளையும் தவிர 

என்ன கீர்த்தி எனக்கு மிச்சம், சுட்டுவிடு

கழுத்தைத் திருப்பி

கண்களால் இரைந்து சொன்னது 

நானும் துப்பாக்கிக்குப் பின்னால் இருந்தேன்.

சட்டென்று துளைக்கப்பட்டு மரித்தது

சுட்டபிறகு 

அழும் வில்லியம் டீஃபோவைப் போன்றே

நானும் அந்த கட்டக் கடைசி

டாஸ்மானிய வேங்கைக்காக

அழுதேன். 

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக