Skip to main content

இரண்டு முத்துக்கருப்பன்கள் சந்திக்கிறார்கள்


அன்றாடப் புழக்கத்தில் உள்ள பேச்சு மொழியை, ஆழ்ந்த த்வனி கொண்ட தனி இலக்கிய அனுபவமாக மா. அரங்கநாதன் சகஜமாக தனது கதைகளில் மாற்றிவிடுகிறார். ‘அவனது பக்கத்திருக்கையில் இருந்த கிழவர் பேசுவதற்கு நாயாய் அலைந்தார்’ என்ற வரியைக் கடக்கும்போது நிற்கும் அனுபவம் நிகழ்ந்தது. கிழவர் பேசுவதற்கு நாயாய் அலைந்தார் என்று எழுதியது பறந்து ரீங்கரிக்கத் தொடங்கியது. பேசுவதற்கு நாயாய் அலைந்தார் எனும்போது உணரும் அர்த்தத்தைச் சுற்றி ஒரு அமைதி. நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட நாயாய் அலைந்திருக்கிறோம், தண்ணிக்கு நாயாய் ஒரு காலத்தில் அலைந்திருக்கிறோம் என ஊர்ப்பக்கம் சாதாரணமாகப் பேசுவதிலிருந்து  உருவான வாக்கியம் தான்.

'உவரி' கதையில் பேருந்து, கன்னியாகுமரியைத் தாண்டி ஒரு சிறு ஊரைக் கடந்தவுடனேயே எல்லாம் இரண்டிரண்டாக மாறிச் சந்திக்கத் தொடங்குகிறது. உப்பளங்களின் காட்சியுடன் உப்புவண்டி பற்றிய குறிப்பு வருகிறது. ஆதிகாலத்தில் நாகரிகத்தை விரைவுபடுத்துவதற்கு உதவியாக இருந்த சக்கரங்களும் இன்றைய சக்கரங்களும் சந்திக்கின்றன. சக்கரங்களைப் பொறுத்தவரை பெரிய வேறுபாடு அவற்றின் வடிவத்தில் ஏற்படவேயில்லை என்ற குறிப்பு வருகிறது. 

தன் முகத்தின் புராதனத்தைக் கண்ணாடியில் அடையாளம் கண்டு அந்தப் பிம்பத்தின் தூரத்தில் ஆழத்தில் உலகப் புராதனத்தை அடையாளம் காண்பது மா. அரங்கநாதனின் பிரத்யேக அடையாளம். இந்தக் கதையில் கதையை நகர்த்தும் அவனது பெயரும், பாதிரியார் தயானந்தனின் பூர்வ பெயரும் முத்துக்கருப்பன் தான். முத்துக் கருப்பன்கள் இரண்டுபேர் சந்திக்கும் அபூர்வ கதை இது.

அரசன் சாலமோனின் கப்பல்கள் சரக்குகளைப் பெற்றுத் திரும்பிய பகுதி ஓபர் துறைமுகம் என்ற குறிப்பை அவனிடம் தயானந்தன் படிக்கச் சொல்லி ஒரு புத்தகத்தைத் தருகிறார். ஆப்பிரிக்காவில் ஓபர் என்றொரு இடம் உண்டு என்ற தகவலைச் சொல்கிறான் அவன். 

உவரிக்குள் ஓபர் தென்படும் இடம்தான் ‘உவரி’ கதையின் உச்சம். சுசீந்தரம் கோயிலில் தாணுலிங்கம் சிலுவையாக, கோட்டாறு சவேரியார் தேவாலயத்தில் சிலுவை லிங்கமாகத் தோன்றும் கண்களைப் பெற்றிருக்கிறான் அவன் என்று சொல்லப்படும் முத்துக்கருப்பன். 

பேருந்து நடுவழியில் நிற்க, பசித்திருக்கும் பக்கத்து சீட் குழந்தைக்கு பால் வாங்கிக் கொடுக்கச் செல்லும்போது உச்சிவெயிலில் உவரி, தனது சொரூபத்தை அவனுக்கு இந்தக் கதையில் காண்பிக்கிறது. 

வெயில் காய்ந்து வெடித்து கண்களைக் கூசவைக்கும் ஆளரவமற்ற ஊராகத் தான் முதலில் உவரி தெரிகிறது. சாலமனின் கப்பல்கள் அப்போது அங்கே இல்லை. கொஞ்ச தூரம் நடந்து சென்று தென்பட்ட கடையில் காப்பி சாப்பிட்டு குழந்தைக்கும் பசியாற்றிவிட்டு வரும்போது சாலமன் வந்த உவரி அவனுக்கு உணர்வில் தோன்றித் தெரிகிறது. 

முத்துக்கருப்பன் தனியாக நடந்துவந்திருந்தால் சாலமன் என்ன, அவன் முப்பாட்டன் காலத்துக்கு முன்பே வர விரும்பியிருக்கும் இடமாக, உவரி அவனுக்குத் தோன்றியிருக்காது. 

குளிர்காற்று சட்டை போடாத தேகத்தைத் தீண்டும்போது உலகத்தோடு சேர்ந்து புதிதாகத் தேகமும் சிலிர்க்கிறதல்லவா. அதுபோல முத்துக்கருப்பனும் அவன் தோளிலிருக்கும் குழந்தையும் பழகிய உவரியை விடுத்துப் புராதன உவரி ஒன்றுக்குப் புதிதாகச் சிலிர்க்கிறார்கள்.   

இப்படி உவரி கதையைப் படிக்கச் சொல்லி, நேற்று என்னைத் தூத்துக்குடியில் இறக்கவிட்டவர் சாம்ராஜ்தான்.

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக