Skip to main content

பொருளின் புதுப்பொருள் கவிதை

பிரமிள், ஆத்மாநாம், அபி, தேவதேவன், பிரம்மராஜன் ஆகியோர் தமது கவிதைகளிலும் உரைநடைகளிலும் கவிதை நிகழும் கணத்தைப் பற்றி அரிதான அவதானங்களை வைத்துள்ளனர். கவிதையின் கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தவர்கள் என்று அவர்களைச் சொல்வேன். அவர்களோடு கவிதையைத் தனது பிரதான வெளிப்பாடாகக் கொள்ளாமல் கவிதையின் கண்களை நேருக்கு நேராகச் சந்தித்து, அதுபற்றி அடிப்படையான சிந்தனைகளை ஒரு குழந்தைக்கும் புரியும்படி உரையாடும் தொனியில் பகிர்ந்துகொண்டவர் மா.அரங்கநாதன் என்பேன். அறிவு அல்ல, தகவல் அல்ல, அறிவியல் அல்ல, தத்துவம் அல்ல, மொழியும் அல்ல என்று சொல்லி, இதுவரை மொழியில் அறிந்த பொருளும் அல்ல என்று கவிதையை ‘பொருளின் பொருள் கவிதை’ நூல் மூலம் அணுகியவர் அவர்.

தமிழ் மட்டுமல்ல, ஆதிமொழிகள் புழங்கும் எல்லாச் சமூகங்களிலும் கவிதை பற்றிய உணர்வு இருக்கிறது; ஆனால், அதைப் பற்றிச் சொல்லத் தொடங்கும்போது அதன் வரையறை பிடிபடாத ஒன்றாகிவிடுவதை உணர்ந்திருக்கும் அவர், வார்த்தைகள் அற்ற மொழி, வண்ணங்கொண்டு தீட்ட முடியாத ஓவியம், ஒலி உருவம் அற்ற இசை, வடிவம் காணா ஒரு படிமம் என்ற இடத்துக்கு வருகிறார். கவிதை என்னவென்று கேட்கும் கேள்வியிலேயே தவறு இருக்கிறது என்று சொல்லி, கவிஞன் யார் என்ற கேள்வியின் மூலம் மட்டுமே சரியாக அணுக முடியும் என்று தனது விவாதத்தை இந்த நூலில் தொடங்குகிறார். சென்ற நூற்றாண்டில் கவிதை அழகியல் பற்றி எழுதப்பட்ட மிக அரிய உரைநடைப் படைப்பு இது. 

தமிழில் ‘பொருள்’ என்ற சொல்லுக்கு இரண்டு அர்த்தங்கள் நிலவுகின்றன. வஸ்து என்பதையும் அர்த்தம் என்பதையும் ‘பொருள்’ என்ற சொல் குறிக்கிறது. இதுவரை இருந்த, இதுவரை அறியப்பட்டிருந்த பொருளைப் புதிய பொருளாக்கி, அது தந்துகொண்டிருந்த பொருளின் ஒழிந்த அமைதியையும், அதன் வாயிலாகப் புதிய பொருளையும் எப்படி கவிதை தருகிறது என்பதை அவர் நம் முன்னால் நிரூபித்துக் காட்டுகிறார். கம்பன், தாயுமானவர், சார்த்ர், ஐன்ஸ்டைன், புதுமைப்பித்தன் ஆகியோரது படைப்புகளையும் கூற்றுகளையும் உதாரணத்துக்கு எடுத்துக்கொண்டு, கவிஞனின் ஈடுபடுதல் மூலம் ஒரு வஸ்துவுக்குப் புதிய பரிமாணமும் புதிய அர்த்தமும் எப்படிக் கிடைக்கிறது என்பதை நமக்குக் காண்பிக்கிறார்.

புதுமைப்பித்தன் எழுதிய ‘மகா மசானம்’ கதையை நம்மிடம் நிகழ்த்திக் காட்டி, சாலையில் இறந்துகொண்டிருப்பவனிடம் ஒரு குழந்தை காட்டும் பிரியத்தைச் சொல்கிறார். அதற்குப் பின்னர், அப்பா வாங்கிக்கொண்டுவரும், ஒரு மாம்பழத்தின் மணத்தில் அதுவரை இறந்திருந்த உலகை ஒரு குழந்தை புதுப்பித்துவிடுவதைக் கவிஞனின் பணியுடன் ஒப்பிடுகிறார். கவிஞனின் சார்பைக் கொள்ளும்போது இந்த உலகமும் இங்குள்ள வஸ்துகளும் தன்னை எப்படிப் புதுப்பித்துக்கொள்கின்றன என்பதைப் பகிரும் மா.அரங்கநாதன், முற்றிலும் புதிய அந்த ஈடுபடுதலையே அன்பு என்று சொல்வதாக நான் புரிந்துகொள்கிறேன். 

‘சிந்தனையின் வெளிப்பாட்டில் அன்பு வெளிப்பட்டுவிடாது. மானிட இனத்தில் ‘அன்பு’ வெளிப்படுவதற்காக மட்டுமே சிந்தனையைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட இலக்கியவாதி கவிஞன் ஒருவனாகவே இருப்பான். அப்படிப்பட்ட சிந்தனையின் மொழிவடிவம்தான் கவிதையாக இருக்க முடியும். அறிவின் பாற்பட்டதுபோலத் தோன்றி, அறிவை அடிப்படையாகக் கொள்ளாது திகழும் அந்த வெளிப்பாடுதான், உண்மையை நேரடித் தொடர்பு ஏற்படுத்தித்தரக்கூடிய சக்தியைப் பெறுகிறது” என்கிறார்.

மா.அரங்கநாதனின் சிறுகதைகளிலும் எண்ணத்துக்கு அப்பால் உள்ள அமைதியைத்தான் நிகழ்த்துகிறார். எந்த நினைவும் இல்லாதபோது, செயல் நடக்கும் நிலையை நோக்கிய ஏக்கம் இவரது கதைகளில், கதைகளில் வரும் உரையாடலில் தென்படுகிறது. வாழ்வில் இருப்பதுபோலவே குரோதம், பாகுபாடு, போட்டி, சந்தேகம், அச்சம் என அனைத்துக் கல்யாணக் குணங்களோடும் கதாபாத்திரங்கள் வருகிறார்கள். ஆனால், கதைசொல்லியோ, சம்பவங்களுக்கு மத்தியில் வார்த்தைகளுக்கு மத்தியில் கதாபாத்திரங்களுக்கு மத்தியில் ஓட்டில் ஒட்டாமல் ஆன புளியம்பழத்தின் அமைதியைப் படைப்பில் நிகழ்த்திவிடுகிறான். 

மா.அரங்கநாதனின் சிறந்த சிறுகதைகளான ‘வீடுபேறு’, ‘மயிலாப்பூர்’, ‘அரணை’ போன்றவற்றில் அந்த அமைதி அழுத்தமாக இருக்கிறது.

மனிதனைத் தாண்டி, மனிதனின் எண்ணங்களைத் தாண்டி எத்தனை கோடி சீவராசிகள் இருக்கின்றனவோ அத்தனை கோடி உலகங்கள் இங்கே இருக்கின்றன என்ற பிரக்ஞை உருவாக்கும் அமைதி அது. ஜீவன் என்று மா.அரங்கநாதன் எழுதுவதில்லை.

சீவன், சீவராசிகள் என்றே எழுதுகிறார். சீவராசிகள் எனும்போது குணம் கூடுகிறது என்று உணர்கிறேன்.

பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் என்று கவிதை வழியாகவே நீதியையும் உரைத்த ஒரு மொழியின் தொடர்ச்சியையும் அது கொடுத்த அறிவின் தொடர்ச்சியையும் புதுப் பொருளாகவே அகப்படுத்திக்கொண்டு உலகளாவிய அறிவோடும் உரையாடிய அறிவுயிராக மா.அரங்கநாதன் இந்த நூலில் வெளிப்படுகிறார்.

எல்லா அறிவுகளையும் கவிதை வழியாகவே சிந்தித்த ஒரு மொழியின் உயிர்த்தாதுக்கள் மின்னும் இந்த நூலைப் பள்ளி இறுதி வகுப்புகளிலும் கல்லூரிகளிலும் பாடநூலாகவே தமிழ்க் குழந்தைகள் வாசிக்க வேண்டும். நீதி, உண்மை, அறிதலின் மகிழ்ச்சி என்ற ஒளிமயமான உலகங்களுடனான உறவை நமது பிள்ளைகள் சிறுவயதிலேயே பெறுவதற்கான சத்துகொண்ட படைப்பு இது.

எழுதிய காலத்தில் மிகக் குறைந்த வாசகர்களையே கொண்டிருந்த, சக படைப்பாளர்கள் சிலராலேயே அங்கீகரிக்கப்பட்டிருந்த மா.அரங்கநாதன் போன்ற படைப்பாளிகளின் எழுத்துகள் மூலிகை மணத்துடன் எழுந்து தமது குணத்தைக் காட்டும் காலம் இது. தமிழ்க் குணம் என்னவென்று நாம் அறிய வேண்டியிருக்கும் சமயத்தில்தான், பொருத்தப்பாட்டுடன் மா.அரங்கநாதன், இன்றைக்கு அத்தியாவசியமான படைப்பாளராகத் தோன்றிவிடுகிறார்.

Comments

Popular posts from this blog

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்

அருவியை மௌனமாக்கும் சிறு செடி கவிதை

உலகின் வெவ்வேறு தேசங்கள், கலாசாரம், அழகியல், அரசியல் பின்னணிகள் கொண்ட கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தடம் இதழில் தொடராக எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘கவிதையின் கையசைப்பு’. இதில் 12 கவிஞர்களும் அவர்கள் கவிதைகளும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். ஒரு மாத இடைவெளி கொடுத்து அந்தந்தக் கவிஞர்களையும் அவர்களது கவிதைகளையும் வாசிப்பதற்கான அவகாசம் தேவைப்படும் அளவுக்கு திடமான அறிமுகங்கள் இவை. ஒரு ஜப்பானியக் கவிஞரையும் ஒரு ரஷ்யக் கவிஞரையும் அவர்களது கவிதைகளையும் எனக்கு ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் படிப்பது மூச்சுமுட்டுவதாக இருந்தது. ஒரு கோள் இன்னொரு கோளுடன் மோதுவது போல மூளையில் கூப்பாட்டையும் ரப்ச்சரையும் உணர்ந்தேன். எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் அவனது உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் போது, கவிதை குறித்த அந்தந்தக் கவிஞர்களின் சிந்தனைகளையும் தனது எண்ணங்களையும் சேர்த்தே தொடுத்துச் செல்கிறார். 000 ஒரு கவிதையை எப்போதும் அகத்தில் சமைப்பவனாக, கவிதை ரீதியில், படிமங்கள், உருவகங்களின் அடிப்படையிலேயே சிந்திப்பவனாகவும் பேசுபவனாகவும் இருக்கிறேன். ஆ

நகுலனிடமிருந்து பிரிந்த இறகு

நவீன கவிதையில் நகுலனுக்குத் தொடர்ச்சி இருக்குமா? என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, நகுலனின் குணமுள்ள கவிதைகளுடன் வே. நி. சூர்யா ‘கரப்பானியம்’ தொகுப்பிலேயே தென்பட்டார். அந்த முதல் தொகுப்புக்குப் பிறகு எழுதிவரும் கவிதைகளில் நகுலனின் பழைய தத்துவப் பாலத்தை அ- தத்துவம், புனைவு, அதிலிருந்து பிறக்கும் தனி விசாரத்தால் கடந்து சுலபமாகப் போவதைப் பார்க்க முடிகிறது. தாயுமானவரும், பாரதியும் தப்பமுடியாத வேதாந்தச் சுமை கொண்ட மனிதனை, நவீனன் சந்திக்கும் இடம் தான் நகுலன். அதனால்தான், நித்தியப் புதுமையும் நித்தியப் பழமையுமாகத் தெரியும் மகனை அம்மா ஸ்பரிசித்துத் தடவும் தருணத்தை விவரிக்கும்போதும், ‘மறுபடியும் அந்தக் குரல் கேட்கிறது, நண்பா, அவள் எந்தச் சுவரில் எந்தச் சித்திரத்தைத் தேடுகிறாள்?’ என்று. அது அரதப்பழசான அறிவொன்று, திண்ணையிருட்டில் அமர்ந்து கேட்கும் கேள்வி. அந்தக் கேள்விக்கு முன்னால் உள்ளதுதான் கவிதை. அந்தக் கேள்வியைச் சந்தித்து, அதை தனது படைப்புகளில் உலவ விட்டு, பழையதையும் புதியதையும் விசாரித்து புதுக்கவிஞனுக்கே உரிய சுயமான புனைவுப் பிரதேசத்தை நகுலன் தனது படைப்புகள் வழியாக உருவாக்கியிருக்கிறார்.