Skip to main content

ஒவ்வொரு உயிரிக்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது


அறிவியல் எழுத்து, சுவாரசியமான எழுத்து என்பவை எதிரெதிர் முனைகளிலேயே இன்றும் தொடரும் நிலையில் வன உயிர்களைப் பற்றிய அறிவியல்ரீதியான விவரங்களுடன் கூரிய நகைச்சுவை உணர்வைத் தக்கவைத்துக்கொண்ட எழுத்து ஜானகி லெனினுடையது. ஆங்கிலத்தில் இவர் எழுதிய ‘மை ஹஸ்பெண்ட் அண்ட் அதர் அனிமல்ஸ்’ கட்டுரை நூல், ‘எனது கணவனும் ஏனைய விலங்குகளும்’ பாரதி புத்தகாலயம் வெளியீடாகத் தமிழில் வெளியாகியுள்ளது. சென்னைக்கு வெளியே செங்கல்பட்டில் ஒரு சிறிய வனம் சூழ்ந்த வீட்டில் கணவரும் ஊர்வன உயிரியிலாளருமான ரோமுலஸ் விடேகருடன் வாழ்ந்துவருகிறார். பாம்பு, கீரி, மரநாய், முள்ளம்பன்றி, தவளை, தேரை என பல்லுயிர்கள் நடமாடும் மனமும் இடமும் இவர்களுடையது. ஜானகி லெனினுடன் உரையாடியதிலிருந்து...

காட்சி ஊடகத்தில் குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியை ஈட்டிய பிறகு, எழுத்துலகத்துக்குள் முழுமையாக ஈடுபட்டு வெற்றியையும் காண்கிறீர்கள். சினிமாவிலிருந்து எழுத்துக்குத் திரும்பியதற்கான காரணங்கள் என்ன?

தொடக்கத்தில் ஆவணப்படங்கள், தொலைக்காட்சித் தொடர்கள், விளம்பரப் படங்களுக்குப் படத்தொகுப்பாளராக இருந்தேன். படத்தொகுப்பாளராக இருந்தையும் சேர்த்து சினிமாவில் 12 ஆண்டுகள் ஈடுபட்டிருந்தேன். ஒருகட்டத்தில் அத்தொழிலில் ஆர்வத்தை இழந்தேன். அப்போது நான் பார்த்த வேலையின் அழுத்தம் காரணமாக உடல்ரீதியாகவும் பாதிப்புக்குள்ளானேன். அப்படியான சூழலில் தொழிலை விட்டே வெளியேற வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. அதைத் தவிர எனக்குத் தெரிந்த ஒரே பணி எழுத்துதான். எனது குடும்பத்தினர் கொடுத்த ஊக்கத்தில் உடனடியாக எழுத்துக்குள் குதித்துவிட்டேன்.

உங்கள் எழுத்துகளில் நீங்கள் பார்க்கும் விவரிக்கும் அறிமுகப்படுத்தும் விலங்குகள், உயிரினங்களின் வாழ்வை மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கைச் சூழல்களோடு தொடர்புபடுத்திவிடுவது உங்களது தனித்துவமான சுவாரசியமாக உள்ளது. மனிதர்களிடமிருந்து விலங்குகள் எவ்வளவு தூரத்தில் உள்ளன?

என்னால் பரிவுகொள்ள முடியாத ஒரு உயிர்வடிவத்தை நான் இதுவரைக் கடக்கவில்லை. ஒற்றை செல் பாக்டீரியாக இருந்தாலும் திமிங்கலமாக இருந்தாலும் உணவைத் தேடும்போது இனப்பெருக்கத்தில் இருக்கும்போதோ ஊறுபடுவதையோ கொல்லப்படுவதையோ விரும்புவதில்லை. சூழலியல்ரீதியான சவால்களை எதிர்கொள்வதற்கு, அவை தங்களது வரையறைகளைத் தாண்ட வேண்டியிருக்கிறது. சில உயிரினங்கள் பார்ப்பதற்கு நூதனமாக இருக்கலாம். ஆனால், அவை அனைத்தும் மனிதர்களைப் போன்றே உயிர்வாழ்வதற்குப் போராடுபவைதான்.

புவி வெப்பமாதல் தொடங்கி பெருந்தொற்று வரை மனிதர்கள், தேவைக்கதிகமான இடத்தை இந்த உலகத்தில் எடுத்துக்கொண்டதுதான் காரணமென்று கூறப்படுகிறது. இந்தப் பெருந்தொற்று காலம் நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருப்பது என்ன?

இயற்கையை நாம் பழக்கப்படுத்தி நம் கட்டுக்குள் வைக்க முடியாது. ஒரு உயிரினமாகக் குறுகிய கால லாபங்களுக்காக நாம் வனங்களையும் இயற்கை நிலப்பரப்புகளையும் துடைத்தழித்துவிட்டோம். அதன் எதிர்பாராத தொடர்விளைவுதான் பருவநிலை மாற்றம். அத்துடன் அதன் தீவிரத்தன்மையை நாம் புரிந்துகொள்ளவுமில்லை. புயல், வெள்ளப் பெருக்கு, பஞ்சம் என்று இயற்கைப் பேரிடர்கள் நிகழும்போதெல்லாம் அதற்கான காரணங்களை ஆராய்கிறோம். உடனடியாக அவற்றையெல்லாம் மறந்துவிட்டு முன்பிருந்தபடியே தொடருகிறோம்.  

நாம் நாகரிகத்தில் எவ்வளவு உச்சநிலையில் இருந்தாலும் இயற்கையின்றி நம்மால் வாழ முடியாது. என்னால் வாழ முடியாதென்று எனக்குத் தெரியும். ஊரடங்கு நாட்களில் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளுக்குள்ளேயே அடைபட்டுக் கிடக்கும் நிலை வந்தபோது வானத்தை, பறவைகளை, மரங்களை, பூச்சிகளைப் பார்க்க மக்கள் தவித்த நிலை எனக்குத் தெரியும். பால்கனிகளுக்கு அதுவரை கொடுக்கப்படாத முக்கியத்துவம் அப்போது உணரப்பட்டது. இப்போது கெடுபிடிகள் தளர்த்தப்பட்டுவிட்டன. அப்போது எதுவெல்லாம் ஆறுதலாக இருந்ததோ அதை அனைவரும் மறந்துவிட்டு முன்புபோலவே இருக்கத் தொடங்கிவிட்டோம். இயற்கை நமக்குச் செய்திகளை அனுப்பத்தான் செய்கிறது. ஆனால், அதற்கு நாம் கவனம் கொடுப்பதில்லை.

இதுதொடர்பில் இன்னொரு கேள்வி. காலம் காலமாக இந்தப் பூமியில் செழித்திருந்த வளம், வளர்ச்சி என்ற பெயரால் சென்ற நூற்றாண்டில் மனிதர்களால் சுரண்டி அழிக்கப்பட்ட நிலையில், அந்த அழிமானத்துக்கான பொறுப்பை ஏற்று மனிதர்கள் இந்த உலகத்தை திரும்ப ‘மறு-வனமாக்கல்’ (Rewild செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கையை அட்டன்பரோ போன்றவர்கள் வைக்கிறார்கள். அதுகுறித்த உங்கள் பார்வை என்ன?

‘மறு-வனமாக்கல்’ என்பதைக் கேட்கும்போது நன்றாக உள்ளது. நூற்றாண்டுகளாகப் படிப்படியாகப் பேருயிர்களை அவர்கள் அழித்துவிட்டதால் மேற்கில் ‘மறு-வனமாக்கல்’ என்பதற்கு அவசியம் உள்ளது. அதற்கான தேவை இந்தியா போன்ற நாடுகளில் இல்லை. அப்படிச் செய்தாலும் அதற்கு எங்கே நிலம் உள்ளது. ’மறு-வனமாக்க’லை நாம் தனியார் நிலங்களில் செய்யப்போகிறோமா? பொது நிலங்களில் செய்யப்போகிறோமா? அப்படி மறு-வனமாக்கல்’ செய்யப்பட்ட ஒரு தனியார் நிலத்தை இன்னொருவர் வாங்கிவிட்டால் அதன் உரிமையாளர்கள் அங்குள்ள விலங்குகளை வாழ்வதற்கு அனுமதிப்பார்களா? விற்கப்படாவிட்டால்கூட, அடுத்த தலைமுறையில் வரும் நில உரிமையாளர் அதே நிலையைத் தொடர்வார்களா? யாரோ வந்து ‘மறு-வனமாக்கல்’ செய்வதற்கு இந்தியாவில் ஒரு காலி நிலம்கூட இல்லை. வனங்களில் பாரம்பரியமாக வாழ்ந்துவந்த குடிகளிடமிருந்து பறித்தே நாம் காடுகளை பல தருணங்களில் உருவாக்கியிருக்கிறோம். மக்கள் தங்கள் விலங்குகளை மேய்ச்சலுக்கு விட்ட நிலங்கள் பின்னர் தொழிற்சாலைகளுக்கு வழங்கப்பட்டன. இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் வனங்களை எப்படி மீண்டும் நிர்மாணிக்க முடியும்?

சுரங்கம் தோண்டுவதால் நாசமாக்கப்பட்ட பல நிலப்பகுதிகள் இந்தியாவில் உள்ளன. அவற்றைப் புனரமைக்கலாம். இந்தத் திசையில் சில முயற்சிகளும் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. ஆரோவில்லைச் சேர்ந்தவர்கள் ராம்கோ சிமெண்ட்ஸ் நிறுவனத்துடன் இணைந்து தரிசுநிலங்களைப் புனரமைப்பு செய்துவருகின்றனர். ஒரு வாழிடச் சூழலை உருவாக்கிவிட்டால் போதும், விலங்குகள் அங்கே வந்துவிடும். அவற்றை ஒரு இடத்தில் பிடித்து இன்னொரு இடத்தில் விட வேண்டியதெல்லாம் இல்லை.

உங்கள் கணவர் ரோமுலஸ் விட்டேகருடனான பரிச்சயத்துக்குப் பிறகுதான் உங்களுக்கு கானுயிர் உலகம் தொடர்பான அறிமுகம் ஏற்படுகிறதல்லவா?

ரோமுலஸ் விட்டேகரைச் சந்திக்கும்வரை நான் ஒருமுறை கூட காட்டுக்குச் சென்றதோ முகாமிட்டதோ கிடையாது. அதனால்தான் எங்கள் வாழ்க்கையின் தொடக்க வருடங்கள் சாகசமாகவே இருந்தன. நாங்கள் அமைத்திருந்த குடிலைத் தேடி வந்து யானைகள் எங்களைக் கொசுக்கள் போல நசுக்கி துவம்சம் செய்யும் என்று எதிர்பார்த்தேன். அட்டைப்பூச்சிகள் கொடுக்கும் அசௌகரியங்கள், உணவுப் பற்றாக்குறை, களைத்து விழும்வரை நடப்பது என்பதெல்லாம் பெரும் பிரச்சினைகளாகவே இருந்தன. ஒவ்வொரு நாளும் நிறையக் கற்றுக்கொண்டேன். ஒருவேளை, இரண்டு வேளை, மூன்றுவேளைகூட சாப்பாடில்லாமல் இருப்பது, சில துளி ரத்தக் கொடை, உறக்கமற்ற இரவுகளை ஒரு பறவையின் கூவலோடு ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியை ரசிப்பதோடு கழிக்கவும் சௌகரியமாக இருக்கவும் கற்றுக்கொண்டேன். ரோம் என்னிடம் பொறுமையாக இருந்திருக்காவிட்டால், என்னால் தாக்குப்பிடிக்கவே முடிந்திருக்காது.  

ஜானகி லெனின், ரோமுலஸ் விட்டேகரின் ஒரு நாள் எப்படி விடிந்து எப்போது முடிகிறது?

அவரது நாள் காலை ஐந்து மணிக்குத் தொடங்கும். அவர் எனக்கு சமையலறையில் உதவி புரிவார். வெளிச்சம் துலங்கத் தொடங்கியவுடன் எங்கள் வளர்ப்பு நாய்களைக் கூப்பிட்டுக் கொண்டு நடைக்குச் செல்வோம். எட்டு மணிக்கு அவர் வேலையைத் தொடங்குவார். மின்னஞ்சல்களுக்குப் பதில் எழுதிவிட்டு அன்றைய வேலைகளுக்குள் மூழ்குவார். மாலை நான்கு மணிக்கு வேலை முடியும். நாய்களுக்கு உணவளித்துவிட்டு அவற்றை மாலை நடைக்கு அழைத்துச் செல்வோம். பின்னர் வீட்டில் அமர்ந்து ஏதாவது ஒரு உரையை மதுவுடன் கேட்போம். நாள் முழவதும் தனித்தனியான வேலைகளில் ஈடுபட்ட பிறகு சேர்ந்து செலவழிக்கும் வேளை அது. ஏழு மணிக்கு அவர் ஒரு திரைப்படம் பார்ப்பார். 9 மணிக்கு உறங்கச் செல்வார்.

மிகையான கருணையுணர்வோ பச்சாதாப உணர்வோ வெறுப்போ விலக்கமோ இன்றி உயிர்களை அதனதன் இயல்பில் பார்க்கிறீர்கள். இப்படிப் ‘பார்ப்பதன்’ இயல்பு உங்களுக்கு வந்ததைப் பற்றிக் கூறுங்கள்.

ரோமுடன் அறிமுகம் ஏற்பட்ட பின்னர் எனக்கு முதலில் பரிச்சயமான விலங்குகள் பாம்பும் முதலையும். அதனால் வேறுவிதமான உணர்வு எனக்கு ஏற்படவில்லை. ஏனெனில், ரசனையும் பரிவும்தான் அவற்றின் மீது எனக்கு இருந்தது. அப்படித்தான் ரோம் அவற்றைப் பார்த்தார். நான் காலி எழுத்துப் பலகை போல் இருந்தேன். அதுவரை அந்த உயிரினங்கள் தொடர்பாக எனக்கு விருப்பமின்மையோ, பய உணர்வுகளோ இருந்ததில்லை. மற்றவர்கள் அசிங்கமாக அபாயகரமாக நினைக்கும் உயிரினங்களைக் கூட நாம் பாராட்டத் தொடங்கிவிட்டால் நாம் உலகைப் பார்க்கும் விதம் மாறிவிடும். அட்டைப்பூச்சிகளுடன் எனக்கு நெருக்கடியான நாட்கள் இருந்ததென்று ஒப்புக்கொள்கிறேன். அவற்றை என் கால்களிலிருந்து அகற்றுவதற்காக நான் உப்பைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். கானுயிர்ப் பாதுகாப்பைப் பற்றிய பேச்சைக் கேட்டபோதுதான், அட்டைப்பூச்சிகள் மீது உப்பைப் போடுவது எத்தனை குரூரமானது என்பதை உணர்ந்தேன். பின்னர் அவற்றின் மீது ஆர்வம் ஏற்பட்டு அவற்றின் உடல் அமைப்பையும் உயிரியலையும் பற்றி படிக்க ஆரம்பித்தேன். எல்லா அட்டைகளும் மனிதர்களிலிருந்து உணவெடுப்பதில்லை. பிற அட்டைப்பூச்சிகளையே சாப்பிடும் அட்டைப்பூச்சிகளும் உள்ளன. அவற்றின் மீது எனக்கு ஆர்வம் தொடங்கியது. விலங்குகளின் ராஜ்ஜியத்தை குறுக்குநெடுக்காகப் பார்க்கும்போது அளவில் சிறியவைதான் மிக சுவாரசியமான அம்சங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. அட்டைப்பூச்சிகள் பற்றி யாராவது புகார் கூறினார், அந்த அனுபவத்தை எதிர்கொண்டு கடந்து வாருங்கள் என்றுதான் சொல்வேன்.

உங்களுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நாளைக்கூட அலுப்பானதாக உணர்ந்ததில்லை என்று ஒரு நேர்காணலில் தெரிவித்திருக்கிறீர்கள். அப்படியென்றால் உங்கள் வாழ்க்கை மகத்தான பரிசாகத்தான் இருக்கும். அப்படி மகத்தான பரிசாக இருக்கும் ஒரு வாழ்வை எப்படி அமைத்துக்கொண்டீர்கள்?

நாம் எங்கே வாழ்கிறோம், நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பது தொடர்பானது அது. நாங்களே உருவாக்கிய காட்டில் நிறைய உயிர்கள் சூழ வசிக்கிறோம். சில உயிர்கள் எங்களது இல்லத்திலேயே எங்களுடன் இருப்பவை. நான் பணியாற்றும் அறையின் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்ப்பதற்கு சுவாரசியமாக ஏதோ ஒன்று நடந்துகொண்டே இருக்கிறது. நான் எனது பணிக்குத் திரும்புவதற்கு முன்னால் வழக்கமாக ஒரு பறவையைப் பார்த்துவிட்டே உள்ளே புகுவேன். ஏதாவது ஒரு பறவை பதற்றமாக அழைத்தால், என்னவென்று பார்க்க வெளியே போவேன். அங்கே ஒரு பாம்போ உடும்போ தென்படும். எங்கள் நாய்களுடன் நடைகளுக்குச் செல்லும்போது பெண் மயில் தங்கள் குஞ்சுகளுடன் தென்படும். கீரிப்பிள்ளை, கழுகையும் பார்க்கலாம். வெருட்டென்று ஓடும் முள்ளம்பன்றி, மரநாயை ஒரு கீற்றாகக் கடக்கலாம். எப்போதும் பார்ப்பதற்கு ஏதாவது இருந்துகொண்டே இருக்கும். எனது தளராத புத்தார்வமும் காரணமாக இருக்கலாம். ஏன், எங்கே, எப்படி, யார், எப்பொழுது, என்ன என்பது போன்ற கேள்விகளைக் கேட்பவள் நான். எனக்குப் பதில்கள் தெரியாவிட்டால், இணையத்தில் பார்ப்பேன். அல்லது நிபுணர்களாக உள்ள நண்பர்களைத் தொலைபேசியில் அழைப்பேன். ஒரு குடியிருப்பில் வாழும் பிற குடித்தனக்காரர்கள் விஷயத்தில் மூக்கு நீட்டும் ஒரு மாமியைப் போன்றது இது ஆனால், எனது ஆர்வமோ எனது அருகாமையில் வசிக்கும் விலங்குகள் தொடர்பானது.  

உங்கள் கணவர் இன்னொரு நாடு, இன்னொரு கலாசாரம், இன்னொரு மொழிப் பின்னணியிலிருந்து வருபவர். அவரைப் பற்றிய உங்கள் மதிப்பீட்டைச் சொல்லுங்கள்.

ரோம் வெள்ளையராக இருக்கலாம். ஆனால், அவர் தன்னை இந்தியராகவே கருதுகிறார். அவர் அமெரிக்காவில் பிறந்தார். ஆனால், எட்டு வயதிலேயே இங்கே வந்துவிட்டார். பள்ளிப் படிப்பை கொடைக்கானல், மைசூர், மும்பையில் முடித்து 1969-ம் ஆண்டிலிருந்து சென்னையில் வசித்துவருகிறார்.  அவர் தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்த காலம் என் வயதைவிட அதிகம் என்பதால் வயதாலும் அனுபவத்தாலும் என்னைவிடத் தானே முழுமையான தமிழன் என்று மகிழ்ச்சியோடு சொல்லிக்கொள்வார்.  அவர் சொல்வதும் சரியே.

ஏழைகள் மீதும் பழங்குடிச் சமூகங்கள் மீதும் எனக்குத் தெரிந்து அத்தனை நேசம் கொண்ட ஒரு மனிதரை நான் பார்த்ததில்லை. சென்னையில் நான் மாணவியாக இருக்கும் காலம்தொட்டே விளிம்பு நிலை சமூகத்தினருடன் பணியாற்றும் சமூக சேவகர்கள், மனித உரிமைச் செயல்பாட்டாளர்களைப் பார்த்துவருகிறேன். ஆனால், ரோமின் நேசமோ அவர்களில் ஒருவராகத் தன்னை அடையாளம் கொள்வதிலிருந்து வருவது. அவர்கள் மீதான இரக்க உணர்வாகவோ, பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பார்க்கும் பார்வையாகவோ அதைக் கருதவில்லை. அவர் நெருக்கமாகப் பழகும் பாம்பு பிடிக்கும் இருளர் மக்களிடமும் வைத்தியர்களிடமும் ஒரு பேராசிரியரிடம் மாணவன் எப்படி கற்றுக்கொள்வானோ அப்படி அவர்களது அறிவையும் திறன்களையும் மதிப்பார். இருளர் பழங்குடி சமூகத்தைச் சேர்ந்த பாம்பு பிடிப்பவர் ஒருவரின் அளவுக்கான அறிவாளியாவதுதான் அவரது லட்சியம். அவர்களிடமிருந்து அவர் தொடர்ந்து கற்றுக்கொண்டே இருக்கிறார். இருளர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகள்கூட அவரை விடப் பாம்புகளின் இடத்தை அறியும் சூட்சுமத்தைக் கொண்டிருப்பது அவருக்கு ஏமாற்றமாகவே இருக்கிறது.

ரோமுலஸ் விடேகர் உருவாக்கிய மெட்ராஸ் முதலைப் பண்ணையின் வளர்ச்சியோடு பங்கெடுத்துக்கொண்ட நீங்கள் அங்கேயே அந்த உயிர்களுடனேயே சில வருடங்களைக் கழித்திருக்கிறீர்கள். அதைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்...

மெட்ராஸ் முதலை வங்கியில் நான் பணியாற்றவில்லை. அங்கே ரோம் இயக்குனராக இருந்தபோது அங்கேயே வாழ்வதற்கான சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. நாங்கள் சேர்ந்து ஒரு திரைப்பட நிறுவனத்தை உருவாக்கினோம். திரைப்பட ஒப்பந்தங்கள் தொடர்பான பணிகளில் நான் என்னுடைய நாட்களை அங்கே செலவிட்டேன். ரோம் முதலைப் பண்ணை அலுவலகத்தில் வேலை செய்தார். ஒரு புதிய இடத்துக்கு முதலை கொண்டுவரப்பட்டாலோ, முதலை இனப்பெருக்கத்தில் ஈடுபடும்போதோ, முட்டை இடும் தருணங்களிலோ அவற்றைப் படமெடுத்தேன். மற்ற திரைப்படக் குழுக்கள் முதலைப் பண்ணையில் இருக்கும் ஊர்வன உயிர்கள் பற்றிப் படமெடுக்க வந்தால் அதற்கான உதவிகளைச் செய்வேன். ரோமும் நானும் ஒவ்வொரு மாலை வேளையும் சூரிய அஸ்தமனத்தில் நெடுநடை செல்வோம்.

உங்களது சமீபத்திய நூலான ‘எவெரி க்ரீச்சர் ஹேஸ் எ ஸ்டோரி’ (Every Creature Has a Story) பற்றி தமிழ் வாசகர்களுடன் கொஞ்சம் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள்...

விலங்குகள் தொடர்பிலான விசேஷமான அம்சங்களைப் பற்றிய கட்டுரைகளின் தொகுப்புதான் இந்த நூல். அறிவியல் ஆராய்ச்சிகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட, ஆச்சரியமூட்டும் விலங்குகளின் செயல்களைப் பற்றிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பே இப்புத்தகம். எடுத்துக்காட்டாக, ஓர் ஒட்டகச்சிவிங்கி தன் இதயத்திலிருந்து இரத்தத்தை நீண்ட கழுத்து வழியாக எப்படித் தன் மூளைக்கு அனுப்புகிறது? யானைகளுக்கு ஏன் புற்றுநோய் வருவதில்லை? சில பாம்பு வகைகளுக்கு உடல் வீச்சம் என்பதே கிடையாது. அதனால், மோப்பம் பிடிப்பதன் மூலம் இரைபிடிக்கும் உயிர்களால் இந்தப் பாம்புகளைப் பிடிக்கவே முடியாது. விலங்கு நடத்தைகள் ஆச்சரியமும் சில சமயங்களில் நூதனமும் கொண்டவை. ஆனால், எப்போதும் வியக்க வைப்பவை.

Comments

Popular posts from this blog

க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் உருவாக்கிய புத்தக உணர்வு

தமிழில் மொழி, கலை, பண்பாடு சார்ந்த அறிவுத்துறைகளில் ஈடுபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை தமிழகத்தின் மக்கள் தொகையை ஒப்பிடும்போது குறைவாகவே தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. அந்தச் சிறுபான்மை வட்டத்துக்குள் இருந்தவர்கள், இருப்பவர்கள் எல்லார் மீதும் தான் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் மூலம் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தாக்கம் செலுத்துபவராக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறார். நவீன இலக்கியம் தொடங்கி மொழியியல், தத்துவம், நாட்டார் வழக்காற்றியல், சினிமா, தொல்லியல், சூழியல், கானுயிரியல், மருத்துவம், ஆன்மிகம் என்று பல்வேறு அறிவுத்துறைகள் சார்ந்து தீவிரமான தேடல் உடைய தமிழர்கள் ஒவ்வொருவரும் க்ரியா வெளியிட்ட நூல்கள் சிலவற்றால் உந்துதலைப் பெற்றிருப்பார்கள். க்ரியா வெளியிட்ட அந்நியன், விசாரணை, அபாயம் போன்ற இலக்கிய நூல்களால் தாக்கம் பெற்றிருந்த லக்ஷ்மி மணிவண்ணன் வீட்டில் அவர் தொலைக்காத புத்தகங்களில் ஒன்றாக டேவிட் வெர்னர் எழுதிய ‘டாக்டர் இல்லாத இடத்தில்’ புத்தகத்தை அவரது மூத்த மகன் பிறக்கும்வரை பாதுகாத்தும் கையேடாகப் பயன்படுத்தியும் வந்தார். மூன்றாம் உலக நாட்டில் மருத்துவர் இல்லாத சூழலில், பேதி, காய்ச்சல், பிரசவம் ப

பெரியாரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட நவீன கவிதையைப் படித்திருக்கிறாயா சங்கர்?

ஓவியம் : ராஜராஜன் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். எத்தனையோ வரலாற்றுக் கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற்ற நவீன கவிதையில் பெரியார் பற்றி எழுதப்பட்ட கவிதை ஒன்றை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. அழகுக்கும் அழகியலுக்கும் எதிரானவர் என்பதால் பெரியார் கவிதையில் இடம்பெறவே இல்லாமல் போனாரா சங்கர்? உண்மைக்கு அருகில் வரும் காரணங்களில் ஒன்றாக அது இருக்குமென்றுதான் தோன்றுகிறது. புனிதம் ஏற்றப்படாத அழகு என்று ஒன்று இருக்கிறதா? இயற்கை, கலாசாரம் உட்பட திரட்டப்பட்ட எல்லா செல்வங்களின் உபரியாகவும் பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகவும் அவர் கலையை கவிதையை அழகைப் பார்த்திருப்பார்தானே. அப்படியான பின்னணியில் அவர் கவிதையையும் கவிஞர்களையும் புறக்கணித்ததைப் போலவே நவீன கவிதையும் அவரைப் புறக்கணித்துவிட்டது போலும்.  அழகு ஒரு அனுபவம் இல்லையா சங்கர்? நல்ல என்று மனம் கொடுக்கும் அந்த விளக்கத்தின் வழியாக அங்கே பேதம் வந்துவிடுகிறது. அனுபவத்தின் பேதத்திலிருந்து தான் தீண்டாமை தொடங்குகிறது. அதனால்தான், தனது தடியால் அழகைத் தட்டிவிட்டு பாம்பைப் போலப் பிடித்து அடிக்க அலைந்தார் போலும் பெரியார். புதுக்கவிதை உருவான சூழலும், புதுக்கவிதைய

அந்த ஆலயத்தில் கடவுள் இல்லை - ரவீந்திரநாத் தாகூர்

அரச சபை ஊழியன் சொன்னான், “ராஜாவே, பணிவான வேண்டுகோள்களை விடுத்தும், மனிதர்களில் சிறந்தவரும் அருந்துறவியுமானவர், பொன்னால் நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயத்துக்குள் வருவதற்கு மறுக்கிறார். சாலை ஓரத்து மரத்தின் கீழே அமர்ந்து கடவுளைப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்தர்கள் அவரை பெரும் எண்ணிக்கையில் சூழ்ந்துள்ளனர். ஆனந்தத்தில் அவர்களிடமிருந்து பெருகும் கண்ணீரோ நிலத்திலுள்ள புழுதியை எல்லாம் கழுவுகிறது. நீங்கள் உருவாக்கிய ஆலயமோ சீந்துவார் அற்றுக கிடக்கிறது. புதரில் தனது இதழ்களை விரிக்கும் மலரின் வாசனைகண்டு பொன்முலாம் பூசிய தேன்பானையைப் புறக்கணித்து, பித்தேறிப் புதரை நோக்கி தமது தாகத்தைத் தீர்க்கப் போகும் தேனீக்கள்  போலத்தான் மக்கள். அவர்களுக்கு பொன்னால் நிறைந்த மாளிகை ஒரு பொருட்டுமில்லை. சொர்க்கத்தின் நறுமணத்தைப் பரப்பும் விசுவாசமுள்ள இதயத்தில் உள்ள மலரை நோக்கி மொய்க்கிறார்கள். ஆபரணங்களிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட பீடத்தில் காலியான கோயிலில் நமது கடவுள் அமர்ந்திருக்கிறார் தனிமையில். அதைக் கேட்டு எரிச்சலுற்ற மன்னன் அரியணையிலிருந்து எழுந்து துறவி அமர்ந்திருக்கும் மரத்தை நோக்கிக் கிளம்பினார். துறவியின் முன்