Skip to main content

அபி கண்ட ‘வந்து வந்து போவது’


அபியின் மாலை வரிசைக் கவிதைகளின் கடைசிக் கவிதையான ‘மாலை - போய்வருகிறேன்’ எனக்கு ஆறுதலை அளிக்கிறது.

எல்லாம் இயக்கத்தில் இருக்கிறது; ஆனால் தோற்றத்தில் உறைந்தும் ஸ்தம்பித்தும் இருப்பது போன்று தெரிகிறது; இந்தக் கவிதைக்குள் பாம்பு சுருண்டிருக்கிறது; விட்டத்தை அதிகப்படுத்தாமல் சுருசுருவென்று தன்னுள் சுருளும் பாம்பின் இயக்கம்.

அபியின் மாலை, பாம்பாக அவரைக் கொட்டியது போல, இந்தக் கவிதைகளை வாசிக்கும்போது நம்மையும் கொட்டித்தான் விடுகிறது. அப்போது சாயும் காலத்தில், முதுமையில் ரத்தம் இருள்வது தெரிகிறது. 

நதி அல்ல, கடல் அல்ல, வாய்க்காலும் இரண்டு கரைகளைக் கொண்டிருக்கிறது. அதைத் தாண்டிய கரை மேட்டுப்பகுதியாக இருக்கிறது. அங்கேயிருந்து வந்துகொண்டிருக்கிறது அழைப்புக்குரல் மெல்லியதாக.

நேரத்தைச்

சுருட்டிக் கொண்டிருக்கிறது நேரம்

வயிற்றில் புரண்டு பதுங்குகிறது

பாம்பு இந்தக் கவிதையின் நடுவில் இப்படித்தான் சாயங்காலமாகச் சுருண்டிருக்கிறது. பறவைகளின் ஒலிகளைத் தன் மேல் பூசிக்கொண்டு தன் சருமத்தை மென்மையாக்குகிறது மாலை. எத்தனையோ மதிப்புகொண்ட பொழுதையும், நிறைகொண்ட உறவுகளையும், ஆலிங்கனத்தில் பற்றிய இதழ்களையும் எங்கோ ஒரு காட்டில் நிறுத்தி விடைபெறத்தானே வேண்டியிருக்கிறது.

மிகவும் மிருதுவாகவும் நிசப்தமாகவும் இருக்கிறது இந்தக் கவிதையின் முதல்பகுதி. இரண்டாவது பகுதியோ ‘போய் வருகிறேன்’ என்று உரத்துச் சத்தமிடுகிறது.

ரத்தம் இருண்டபிறகு இறுதியாகச் செய்யும் ஆர்ப்பாட்டம் போலத் தொனிக்கிறது.

‘போய்வருகிறேன்’ என்று நிறைய முறை சாதாரணமாகப் பழக்கத்திலிருந்து நாம் உரைப்பதை மிகுந்த கனம் கொண்டதாக மாற்றிவிடுகிறார் அபி. முன்னிலையில் இல்லாத ஒன்றுக்கு இடப்படும் ஒரு உத்தரவைப் போல, ஒரு அறிக்கையைப் போல உள்ளது. 

போய்வருகிறேன்

இருண்ட ரத்தம்

உன்னைச் சுழற்றித் தந்துகொண்டிருக்கும்.

இமைகளுக்குள் 

வானம் உன்னை வருடக் கொடுக்கும்

மாறிமாறி வருதல் ஒழிந்து

முற்றிலும் நாம் இழந்துகொள்ளும் வரை

இப்படியே நடக்கட்டும்


போய்வருகிறேன்.  

சுருண்ட மாலை சீறுகிறதா? மாலை தீண்டிய கவிதைசொல்லி சீறுகிறானா?

ஆமாம், அப்படியே நடக்கட்டும்; ஆமாம், அப்படியே நடந்துவிடட்டும் என்று அபியை எனக்கு வழிமொழியத் தோன்றுகிறது.

போய் வருதலில் கடிகாரத்தின் ஊசலைப் போல படிப்படியாகத் இயக்கத்தின் தேய்தல் இருக்கிறதுதானே; முற்றிலும் இழந்துபோகும் வரை ஊசல் மெதுவாகி ஆடிக்கொண்டுதானே இருக்கிறது. 

இப்படியே நடக்கட்டும் என்று உத்தரவு இடுகிறார் அபி. ஆகட்டும் அபி. 

000 

அபியின் இந்தக் கவிதையில் கவிதைசொல்லி பேசும் முன்னிலை யார்? 

அச்சம் இல்லை அச்சம் இல்லை அச்சம் என்பதில்லையே என்று சொல்லும்போது அதைக் கேட்கும் முன்னிலை யார்? ‘புற்றில் வாழ் அரவும் அஞ்சேன், பொய்யர் தம் மெய்யும் அஞ்சேன்’ என்று சொல்லும்போது மாணிக்கவாசகருக்கு முன்னிலை யார். ‘ஓய்ந்தேன் என மகிழாதே/ உறக்கமல்ல தியானம்/ பின்வாங்கல் அல்ல பதுங்கல்’ என்று பசுவய்யா எழுதும் கவிதையில் கவிதைசொல்லிக்கு முன்னிலை யார்.

‘பிணி எலாம் வரினும், அஞ்சேன்; பிறப்பினோடு இறப்பும் அஞ்சேன்;’ என்று கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு முன்னிலையை நோக்கி உரக்கச் சொல்லும் அந்தக் கவிதைசொல்லி, நம் தமிழ்க் கவிதையில் வந்து வந்து போகும் அர்ஜூனனைப் போல வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறான்.

உண்மையிலேயே அந்தக் கவிதைசொல்லி துணிச்சலைத்தான் வெளியிடுகிறானா? அல்லது என்னைப் போலவே நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறானா?

மாலை - போய்வருகிறேன்

ரத்தம் இருள்வது தெரிகிறது

கைகால் வீச்சு

இயக்கம் காட்டாத இயக்கத்தினுள் கரைந்து

நிற்பது ஆகவே இருக்கிறது, நடப்பது

வாய்க்கால் தாண்டி

மேட்டுப் பகுதியிலிருந்து

மெல்லிய அழைப்புக்குரல்,

சற்றே இடைநேரம் விட்டு விட்டு.


அந்தப் பகுதிக்குள் புழங்கும் குரல்


நேரத்தை

சுருட்டிக் கொண்டிருக்கிறது நேரம்

வயிற்றில் புரண்டு பதுங்குகிறது


கவியும் இமைகளுடன்

கூடவே வானம்


பறவை ஒலிகளைப் பூசி 

சருமம் மெத்திடுகிறது மாலை


என் மாலையைக் காட்டில் நிறுத்தி

விடைபெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்

வீட்டுக்கு அழைத்துப்போக முடியாது


000

போய்வருகிறேன்

இருண்ட ரத்தம்

உன்னைச் சுழற்றித் தந்துகொண்டிருக்கும்.

இமைகளுக்குள் 

வானம் உன்னை வருடக் கொடுக்கும்

மாறிமாறி வருதல் ஒழிந்து

முற்றிலும் நாம் இழந்துகொள்ளும் வரை

இப்படியே நடக்கட்டும்


போய்வருகிறேன்.     

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக