Skip to main content

ஸ்டான் சுவாமியின் கைது மரணம் காஃப்காவின் சகுனங்கள்


நவீன அரசமைப்பு, நீதி அமைப்பு சார்ந்த விமர்சனங்களையும், பகுத்துப் பார்க்க முடியாமல் அது வைத்திருக்கும் பயங்கரங்களின் அடர்த்தியையும் சென்ற நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலேயே சகுனங்களைப் போல எச்சரித்துவிட்டுப் போன இலக்கிய ஆசிரியன் காஃப்கா, இந்த நூற்றாண்டிலும் பொருள் பொதிந்தவராக இருக்கிறார் என்பதை, ஆதிவாசி மக்கள் உரிமைகள் செயல்பாட்டாளரும், மனித உரிமைப் போராளியுமான பாதிரியார் ஸ்டான் சுவாமியின் அநியாயமான கைதும் மரணமும் நிரூபிக்கிறது. 

ஸ்டான் சுவாமி கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டு அவர் இறக்கும்வரை அவரைக் கைதுசெய்வதற்காகச் சொலப்பட்ட குற்றங்கள் எதுவுமே நிரூபிக்கப்படவில்லை. மாவோயிஸ்டுகள் தொடர்பில் அவரது கணிப்பொறியில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட ஆவணங்கள் உண்மையானவை அல்ல என்று ஸ்டான் சுவாமி தொடர்ந்து கூறிவந்திருக்கிறார். 

காஃப்காவின் 'விசாரணை' நாவலின் நாயகன் யோசப் க.வும் இப்படித்தான் அவன் செய்த குற்றம் என்னவென்று தெரிவிக்கப்படாமலேயே கைது செய்யப்படுகிறான்; கடைசியில் மரண தண்டனைக்கும் உள்ளாகிறான். கோவிட் என்னும் பெருந்தொற்றுச் சூழல் சர்வாதிகாரத்துக்கும் அரசு பயங்கரவாதத்துக்கும் அநீதிக்கும் தீண்டாமைக்கும் கூடுதல் நியாயத்தைத் தந்துவிட்டது. பகுத்தறிவுக்குப் புலப்படாத துரதிர்ஷ்டம் தான் இது.

ஸ்டான் சுவாமி செய்த குற்றம்தான் என்ன?

பாதிரியார் ஸ்டான் சுவாமி ஜார்க்கண்டை மையமாகக் கொண்ட யேசுசபை பாதிரியார். முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஆதிவாசி மக்களின் நிலம், வனம், தொழிலாளர் உரிமைகளுக்காகச் செயல்பட்டு வருபவர். தேசிய புலனாய்வு நிறுவனம் அவரைக் கைது செய்வதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் வரை, நக்சல்கள் என்ற பெயரில் ஆயிரக்கணக்கில் ஆதிவாசி இளைஞர்கள் கைது செய்யப்படுவதற்கு எதிராகப் போராடியும் கருத்துகளைச் சொல்லியும் வந்தவர். வனத்தில் வாழும் ஆதிவாசிகளுக்கு ஆதரவாக அரசியல் சாசனத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள அம்சங்களை வலியுறுத்தி வளர்ச்சி, மேம்பாடு என்னும் பெயரால் அரசுகள் கொண்டுவந்த சட்டங்களை எதிர்த்தவர். 

எல்கர் பரிஷத்/ பீமா கொரேகான் வழக்கு தொடர்பில் புலனாய்வு என்ற பெயரில் தேசிய புலனாய்வு நிறுவனம் கைது செய்த அறிவுஜீவிகள், செயல்பாட்டாளர்கள் 16 பேரில் ஸ்டான் சுவாமியும் ஒருவர்.  

1818-ம் ஆண்டு மகர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் ஆங்கிலேயர்களோடு சேர்ந்து மராட்டிய பேஷ்வாக்களை வென்ற பீமா கொரேகான் சண்டையின் 200-வது ஆண்டைக் கொண்டாட தலித் மக்கள் புனே அருகில் கூடியபோது ஏற்பட்ட வன்முறை தொடர்பில்  பாதிரியார் ஸ்டான் சுவாமி கடந்த ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் கைது செய்யப்பட்டார். 84 வயதில் முதுமையின் அத்தனை உடல்துயரங்களையும் அனுபவித்த அந்தப் பாதிரியாருக்கு கடந்த ஒன்பது மாதங்களாக பிணையில் வீடு திரும்புவது கூட அனுமதிக்கப்படவில்லை. 

காது கேளாமை, பார்கின்சன் நோய், ஹிரனியா என எத்தனையோ பிரச்சினைகள் நீதிமன்றத்துக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டும் அவருக்கு மருத்துவ அடிப்படையில் கூட பிணை அளிக்கப்படவில்லை. 

திரவ உணவை உட்கொள்வதற்கு அவருக்கு சிரமம் இருந்த நிலையில் உறிஞ்சுகுழல் அவருக்கு சிறையில் அனுமதிக்கப்படவில்லை என்பதுதான் காஃப்காவை ஞாபகப்படுத்தும் அவலம். 

ஒரு உறிஞ்சுகுழலை அவருக்குக் கொடுப்பதற்கான விளக்கம் கேட்டு நமது நீதிமன்றம் இருபது நாட்களைக் கடத்தியிருக்கிறது. சட்டவிரோத செயல்பாடுகள் தடுப்புச் சட்டம் என்பது அத்தனை பயங்கரமானது. அது ஒரு முதியவருக்கு தண்ணீரைக் குடிப்பதற்கான உறிஞ்சுகுழலைக் கூட அனுமதிக்காதது.

அமைப்புகள் தனது கொடுங்கோன்மையின் குருட்டுக் கரங்களை அப்பாவி மனிதர்கள் மீதும் எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்பவர்கள் மீதும் தொடர்ந்து நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் வரை காஃப்கா இங்கே இருந்துகொண்டிருப்பார். 

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக