Skip to main content

மனதின் பைத்திய நிழல் சுசீலா

நகுலனின் முதல் நாவலாக பிரசுரமான 'நிழல்கள்'-ல் நவீனனுக்கு, வாழ்க்கையைப் போதித்துவிட்டுச் செல்லும் சாரதி, கரிச்சான் குஞ்சுவின் 'பசித்த மானிடம்' நாவலில் வரும் கிட்டாவைச் சற்றே ஞாபகப்படுத்தினாலும் அத்தனை வல்லவன் அல்ல; அதேவேளையில் காசியபனின் கணேசனைப் போல 'அசடு'ம் அல்ல. இந்திய அளவிலும் தமிழிலிலும் நவீன இலக்கியத்தை, தங்களது பிரதான அடையாளமாகத் தெரிந்தெடுத்த பெரும்பாலான பிராமண எழுத்தாளர்கள் எப்படி தங்கள் மரபை உள்ளடக்கமாக, குடும்பத்தைக் கதைப்பொருளாகக் கொண்டு எழுதினார்களோ  அந்த இடத்திலிருந்துதான் நகுலனும் 'நிழல்கள்' என்னும் முதல் படைப்பைத் தொடங்குகிறார். ஆனால், அவர் கடைசியில் வந்து நின்ற இடம் தொடங்கியதிலிருந்து ரொம்பத் தூரம் என்பதுதான் நகுலனின் தனித்துவம்.    

பிராமண லட்சணம் சிறிதுமின்றி இருக்கும் தறுதலை குடிகாரத் தந்தை, அவரிடம் ஆட்பட்டுக் கிடக்கும் அம்மாஞ்சி அம்மா, தூரத்துக்குத் தொலைந்துபோய்விட்ட சகோதரர்கள், விதவைகளாகி வீடு திரும்பிவிட்ட சகோதரிகளின் பின்னணியில் தனக்கென்று அடையாளத்தை உருவாக்க, ஏற்கெனவே உள்ள அடையாளத்தை அழிக்க திருடி, பட்டிணம் போய், தலைமறைவாக கோயில்பட்டியில் வாழ்ந்து, கம்யூனிஸ்ட் பத்திரிகை ஆபிசில் வேலைபார்த்து, மறுபடியும் ஊர்திரும்புகிறான். ஒருநாள் நண்பன் கேசவ மாதவன் கடையில் இருக்கும்போது, அவனுடைய தந்தை வந்து அவனை வீட்டுக்குக் கூட்டிச்சென்று, அவன் நாடகம் என்று நினைக்கும்படி, அவனுக்கு தாம்பத்தியத்தின் தேவையைச் சொல்லி, ஒரு வைதீக பிராமணரின் அழகிய மகளான வேதவல்லியைத் திருமணம் செய்வதற்கு வலியுறுத்துகிறார். தனது தந்தையா, தனது அம்மாவா என்று நினைக்கும்படி இருவரும் அவனிடம் அக்கறையுடன் அன்று நடந்துகொள்கிறார்கள். 

வேதவல்லியைத் திருமணம் செய்த பிறகு, அவனுக்கு தனது அப்பா முகத்துடன் சேர்ந்து ஞாபகம் வரும் அனுமன் முகம் மெதுவாக உதிரத்தொடங்குகிறது. வேதவல்லியிடம் ஒருநாள் தனது வேலை பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது அவள் ஒவ்வொரு ஜீவனுக்கும் ஸ்வஸ்ரூபம் இருக்கிறது. அதன்படி ஒவ்வொரு ஜீவனும் தனது காரியத்தை வகுத்துக்கொள்ளும் என்கிறாள். இப்படியாக சாரதிக்கு தனது தந்தை சாமி ஐயங்கார், கோயில்பட்டி ஆசிரமத்தில் அவனை உறவுக்கு அழைத்த சகோதரி சாரதா, ஸ்டாலின் பக்தர் பராங்குச நாயுடு, நண்பன் கேசவ மாதவன் உட்பட எல்லாரும் வெறும் நிழல்களாகத் தெரியத் தொடங்குகின்றனர்.

பெரிய குரங்கு என்றே நமக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட தந்தை, அவரது மரணத்துக்குப் பிறகு சாமி ஐயங்காராக நமக்கு, தனது சுயரூபத்தை மறந்து கர்ம பந்தத்தில் சிக்கிய பரிதாபத்துக்குரிய, இருபதாம் நூற்றாண்டில் தங்கள் சுதர்மத்தில் நிற்கமுடியாமல் தோற்று நின்ற பிராமணர்களின் பிரதிநிதியாக சாரதியால் நினைவுகூரப்படுகிறார்.

‘நிழல்கள்' என்ற முதல் நாவலிலேயே சாமி ஐயங்காரின் 'மரணம்' அதுவரை அவனுக்குத் தெரிவிக்காத ஒன்றைச் சொல்லிவிடுகிறது. 

திருமண வயதிலிருக்கும் பார்த்தசாரதியை திடீரென்று ஒரு நாள் பட்டப்பகல் வெயிலில் கேசவமாதவனின் கடையிலிருந்து அழைத்துவந்து, அவன் மனத்துக்குள் நிழல் போல நெளியும் ஒன்றை அவன் தந்தை அம்பலப்படுத்தியதை அவன் நினைவுகூர்கிறான். “பார்த்தா! உள்ளே நுழைந்ததுண்டா?” என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்கிறார். பார்த்தசாரதிக்கு, தன்னிடம் தந்தை இப்படி அப்பட்டமாகக் கேட்டது பிடிக்கவில்லை. அத்துடன் மேலும் சொல்கிறார். “பெருமாள் கோவில் அர்ச்சகரின் ஏகபுதல்வி. சூடிக்கொடுத்த நாச்சியாரின் திவ்யவடிவம்.”

சாரதியின் தந்தையின் மூலம்தான் நவீனனுக்கு 'உட்சென்று வெளியில் உலவும் வித்தையாக' 'லிங்கப் பிரதிஷ்டையும் குகைஞானமும்' சித்தித்திருக்கும் போலும். 

இப்படி திருமணத்துக்குச் சம்மதித்து வாழவந்த வேதவல்லியோ, ஒவ்வொரு ஜீவனுக்கும் அதற்குரிய சுயரூபம் இருக்கிறது என்பதைச் சொல்லி சைதன்யத்தைக் காண்பிக்கும் குருவாக ஆகிறாள். 

‘நிழல்கள்' நாவலின் துவக்கத்தில் சுசீலா மைசூர் போய்விட்டதாக எஸ். நாயர் சொல்கிறான். வருவதற்கு இரண்டு வாரமாகும் என்ற தகவலோடு அவள் நாவலிலிருந்து விடைபெற்றுவிடுகிறாள்.

அவள் போனபின்னர்தான் சாரதி, தனது கதையுடன் வருகிறான். சாரதி, கேசவ மாதவன் என நகுலன் நாவலின் கதாபாத்திரங்கள் எல்லாருக்கும் நகுலனுக்கு நெருக்கமாக அவரது வாழ்க்கையில் இருந்த எழுத்தாளர்களின் சாயல் இருந்தாலும், அந்தச் சாயலை விட்டுவிட்டு நகுலனின் கதைகளைப் படிப்பதுதான் சரியான முறைப்பாடென்று கருதுகிறேன்.

நிழல்கள் நாவல் இப்படித்தான் தொடங்குகிறது. 

சாரதி சொன்னது : நான் அனுபவத்தைக் கண்டு அதனுள் நுழையும்பொழுது, நான் ஏதோ ஒன்றின் பிரதிபலிப்பு என்பதை உணர்கின்றேன். ஆனால் எனக்கு ஒரு ஸ்வஸ்ரூபம் இருப்பதாகவும் உள்ள ஒரு பிரக்ஞை என்னிடமிருந்து எப்பொழுதும் விலகுவதில்லை.

நவீனன் அடிக்கடி எழுதும் சுசீலா பற்றி, அது யார் என்று கேட்கிறான் சாரதி.

நவீனன், “என் மனதின் பைத்திய நிழல்" என்கிறான் நவீனன்.


Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக