Skip to main content

ஒவ்வொரு எறும்பும், ஷேக்ஸ்பியரைப் போல அல்லது வால்ட் விட்மனைப் போல - ஹோர்ஹெ லூயி போர்ஹெஸ்சின் கடைசி நேர்காணல்

 


ஞானக்கூத்தன் தனது வாழ்வின் சாயங்காலத்தில் எழுதிய கவிதைகளில் 12 வயதுச் சிறுவனின் களங்கமின்மையும் விந்தையும் சிரிப்பும் கூடிவந்தது. அவரது முந்தைய முத்திரைகளாக இருந்த விஷமமும் குத்தலும் நீங்கிய கனிவை அந்தச் சிறுவன் பெற்றிருந்ததை ‘பென்சில் படங்கள்’, ‘இம்பர் உலகம்’ கவிதைத் தொகுதிகளில் காண முடிந்தது. ஹோர்ஹெ லூயி போர்ஹெஸ், இறுதியாக அளித்த நேர்காணலை வாசித்தபோது ஞானக்கூத்தனின் அந்த இயல்புதான் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. ஹோர்ஹெ லூயி போர்ஹெஸ்சின் விந்தை, அநிச்சயம், நகைச்சுவை, பரிவு, நெகிழ்ச்சி, நிறைவை வெளிப்படுத்தும் முழுமையான நேர்காணல் இது. 12 ஆண்டுகள் உடன் வாழ்ந்து மறைந்த செல்லப் பூனை, காதல்கள், அம்மாவின் மீது இறுதிவரை கொண்டிருந்த பிரியம் என எல்லா ரசங்களும் வெளிப்படும் நேர்காணல் இது. லோபஸ் லெக்யூப்க்கு இந்த நேர்காணலை அளித்துள்ளார்.  

பார்வையின்மை தொடர்பான பேச்சிலிருந்து அந்த நேர்காணல் தொடங்குகிறது. பார்வையிழப்பு ஏற்பட்டவுடன் அவரிடம் மிஞ்சியிருந்த ஒரே நிறம் என்று மஞ்சளைக் குறிப்பிடுகிறார். தான் அறிந்த முதல் வண்ணம் என்று மஞ்சளைக் குறிப்பிட்டு அதை மிருகக் காட்சி சாலையில் புலிகளிடம் பார்த்ததாக நினைவுகூர்கிறார்.

நேர்காணல் செய்பவர் போர்ஹெசிடம், அவரது முகம் மற்றும் கைகளை நினைவு இருக்கிறதா என்று கேட்கிறார். போர்ஹே அதற்கு இல்லை என்று பதில் அளிக்கிறார். சவரம் செய்வதற்கு முன்னரும் பின்னரும் முகத்தைக் கைகளால் தொட்டுப் பார்ப்பேன் என்று சொல்லும் போர்ஹெஸ், ஆடியின் வழியாகத் தன் முகத்தைப் பார்க்கும் வயோதிகன் யார் என்று கேட்டு வியக்கிறார். தன்னால் அவனை அறிய முடியாதென்றும் கூறுகிறார். 1957-ல் தன் முகத்தை, கடைசியாகப் பார்த்ததாகக் கூறுகிறார்.

ஒரு மனிதர் மேல் காதலில் இருக்கும்போதுதான், அந்த மனிதர் உண்மையிலேயே எப்படி இருக்கிறாரோ அப்படியே பார்க்கப்படுகிறார். படைத்தவன் எப்படி அவனைப் பார்ப்பாரோ அப்படி என்று ஒப்பிடுகிறார்.

“அப்படி இல்லாதபோது ஒருவர் மீது இன்னொருவர் காதலில் எப்படி விழ முடியும்? ஒருவேளை ஒவ்வொரு நபருமே தனித்துவமானவராக இருக்கலாம். இன்னும் சொல்லப்போனால், ஒவ்வொரு எறும்பும் தனித்துவமானது, அப்படியில்லாவிட்டால் அத்தனை எறும்புகள் இருக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? கடவுள் ஏன் எறும்புகளை அத்தனை அளவுக்கு விரும்ப வேண்டும்? கோடிக்கணக்கான எறும்புகள் இங்கே உள்ளன. ஒவ்வொரு எறும்பும் தனித்துவமானவை என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை, ஷேக்ஸ்பியரைப் போல அல்லது வால்ட் விட்மனைப் போல. அதேபோலத்தான் ஒவ்வொரு நபரும் தனித்துவமானவர்” என்கிறார் போர்ஹெஸ்.

நகுலன் எழுதிய ‘வீடணன் தனிமொழி’ கவிதையில் ராவணன், வீடணனிடம் ஒரு எறும்பைக் கூட இவ்வளவு ஈடுபாட்டுடன் பார்ப்பாயோ என்று கேட்பது ஞாபகத்துக்கு வருகிறது.

அம்மாவின் மரணத்துக்குப் பிறகு அவரது படுக்கையை ஏன் மாற்றவேயில்லை என்று கேள்வி கேட்கப்படுகிறது. அதற்கு தனக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை என்கிறார். அந்தக் கட்டிலை அங்கேயே வைத்திருப்பதன் வழியாக காலத்தைச் சற்று நிறுத்திவைக்கிறேன் என்றும், அம்மாவின் அறைக்குள் போகும்போது அவள் அந்த அறையில் இருப்பதாக உணர்வதாகவும் குறிப்பிடுகிறார். அம்மா, தனக்காக அந்த அறையில் காத்துக்கொண்டு இருப்பதாகவும் சொல்கிறார்.

ஒரு எழுத்தாளனாக, தான் மறக்கடிக்கப்படுவதையே விரும்புவதாக உளமாற இந்த நேர்காணலில் கூறுகிறார். ஏற்கெனவே போதுமான அளவு நினைவுகள் இந்தப் பூமியில் இருக்கின்றன. நிறைய புத்தகங்களும் எழுதப்பட்டுவிட்டன என்கிறார். தன்னால் அடையாளம் காண இயலாத ஒருவரை எதிர்கொண்ட அனுபவத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறார். “போர்ஹெஸ், உங்களுக்கு நான் நன்றி சொல்லக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்” என்று சொல்லியபடி அறிமுகமாகிறார் அந்த நபர். “எழுத்தாளர் ராபர்ட் லூயிஸ் ஸ்டீவன்சனை நீங்கள்தான் எனக்கு அறிமுகம் செய்தீர்கள்” என்று அவர் சொன்னதைக் குறிப்பிட்டு, தன் வாழ்க்கை வீண் இல்லை என்று உணர்ந்ததாகவும், ஒரு பெருமை மிக்க எழுத்தாளனை ஒருவருக்கு அறிமுகப்படுத்தியதற்காகவே இந்த வாழ்க்கை குறித்துப் பெருமை அடைவதாகவும் குறிப்பிடுகிறார்.

நேர்காணல் கொடுப்பதற்கு மற்ற சில எழுத்தாளர்களைப் போல நீங்கள் பணம் வாங்குவீர்களா என்று கேட்கப்படுகிறது. பணக்காரர்கள் கருமிகளாக இருப்பதும் பேராசையுடன் இருப்பதும் விந்தையானது என்று கூறி தன்னை ஒரு ஏழை என்று குறிப்பிடுகிறார். ஏழைகள் தாராளமனம் படைத்தவர்கள் என்கிறார். உடைமை என்பது திருட்டு தான் என்கிறார். 

Comments

Popular posts from this blog

விகடன் என்னும் ஒரு பெருநிறுவனத்துக்கு எதிராக எளியவர் பச்சோந்தி பெற்றிருக்கும் வெற்றி

கரோனா என்னும் இயற்கைப் பெருந்தொற்று, இந்தியா போன்ற வளர்முக சமூகத்தில், அடிமட்டத்தில் உள்ள மக்களின் ஏற்கெனவேயுள்ள துயரங்களைக் கூட்டி, ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்கூடக் கடைசியில் ஏழைகளது தலையிலேயே பிரமாண்டமான சுமைகளை இறக்குகிறது என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தது. முகமூடி அணிவதையும், மனிதர்களைத் தொடாத இடைவெளியையும், அனுமதிக்கப்பட்ட தீண்டாமையையும் பணக்காரர்களும் உயர்சாதியினரும் தான் பெருந்தொற்றுக் காலத்தைச் சாதகமாக்கி இயற்கையானதாக, சௌகரியமானதாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர். மத்தியில் ஆளும் பாஜக அரசு தனது கொடுங்கோன்மையை, இந்தப் பெருந்தொற்றின் முகமூடியை அணிந்தே வேறு வேறு வகைகளில் குடிமக்கள் மீது இறக்கியது.      இந்தப் பெருந்தொற்று நெருக்கடியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொழிலாளர்களை வெளியேற்றி பல தொழில்துறைகளில் பத்திரிகை துறையும் ஒன்று. நாட்டில் நடக்கும் அவலங்கள், அரசியல்வாதிகளின் தகிடுதித்தங்களை எல்லாம் உரத்துப் பேசும் ஊடகங்களும், எழுதும் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தங்கள் உரிமைகளைப் பேசுவதற்கு இன்னமும் சரியான அமைப்போ, அவர்களது உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டங்களோ வலுவாக இல்லாத நிலையில், இந்தியா முழுவதும் தி இந

ஒருநாள் - நகுலன்

   ஈசுவரஸ்மரணையிலேயே தன் ஸ்மரணையை உலகைவிட்டு சுழலாமல் வாழ்வை நடத்திவந்த பரமஹம்ஸரைச் சுற்றி சிஷ்யர்கள் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் . பிற்காலம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற நரேந்திரநாத தத்தர் , உலகறியாத  ஆ னால் பரமஹம்ஸருக்கு வேதாந்தங்களை உபதேசித்துவிட்டு விடை பெற்றுக்கொண்ட மகான் தோதாபுரி , உறவினனான இருதய முகர்ஜி பிரம்ம ஸமாஜிகளான கேசவசந்திர சேனர் , சாஸ்திரி சிவநாத பாபு , பிரதாப சந்திர முஜும்தார் , வைதிக ரத்தினமான கிருஷ்ண கிஷோர் சாதகர்களான கௌரங்கஸ்வாமி , நித்தியானந்தஸ்வாமி , வைத்தியரானசசாதரபண்டிதர் , கோடீச்வரரானயதுநாதமல்லீக் ,  ராணிராஸமணியின் மருமகனான மதுரபாபு இப்படியாகப் பலரும் பரமஹம்ஸரைப் பார்த்து அளவளாவ வந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர் .  இவர்களுடன் பரமஹம்ஸர் முழுவிவகார ஞானத்துடன் பேசுவதை முதல் தடவையாகப் பார்ப்பவர்கள் அவர் உலகை நிராகரித்தவர் என்று சொன்னால் அதிசயப்படுவார்கள் . அவரவர் - யதுநாத மல்லிக்கிலிருந்து தோட்டி குஞ்சன் வரை -  அவரவர் தங்கள் கஷ்டங்களைச் சொல்லி , அவருடைய திருஷ்டாந்தக் கதைகள் மூலம் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள் . அவர்கள் எப்பொழுது போவார்கள் வருவார்கள் என்பதும் நிச்சயமில்லை .

நீலக்குதிரைகள் - மேரி ஆலிவர்

நான்கு நீலக்குதிரைகள் ஓவியத்துக்குள் நுழைகிறேன் அது சாத்தியமாவதில் எனக்கு ஆச்சரியம் கூட இல்லை. நான்கில் ஒரு குதிரை என்னை நோக்கி நடந்துவருகிறது. அதன் நீல மூக்கு என்னிடம் லேசாக நீள்கிறது. நான் எனது கையை அதன் நீலப்பிடறியில் இட்டு கட்டிக் கொள்கிறேன். என் புளகிதத்தை அது அனுமதிக்கிறது. ஓவியன் ப்ரான்ஸ் மர்க் மூளையில் வெடிகுண்டின் உலோகத்துண்டு தாக்கி இறந்துபோனான். போரென்றால் என்னவென்று அந்த நீலக்குதிரைகளுக்கு விளக்குவதை விட நான் இறந்தே விடலாம். அவை பீதியில் மயக்கம் போட்டு விழுந்துவிடும் அல்லது அதை அவற்றால் நம்பவே முடியாது. ப்ரான்ஸ் மர்க் உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது. நமது உலகம் காலப்போக்கில் கூடுதலாக அன்பானதாக ஆகலாம். அழகான ஒன்றை ஆக்கும் வேட்கை நம் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கும் கடவுளின் ஒரு சிறு துண்டாக இருக்கலாம். இப்போது அந்த நான்கு குதிரைகளும் நெருக்கமாக வந்து ரகசியங்கள் சொல்ல இருப்பதைப் போல என்னை நோக்கி தங்கள் தலையைத் தாழ்த்துகின்றன அவை பேசவேண்டுமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை அவை பேசவும் செய்யாது. என்ன சொல்லக் கூடும் அவை இத்தனை அழகாக